WCZEŚNIEJ
Dłużej nie dam rady.
A niech mnie.
Dzieciak brzmi kubek w kubek jak ty.
Jestem tego świadomy.
Niestabilny artysta-geniusz, gniewny i lękliwy, mówi po niderlandzku
i perfekcyjnie naśladuje Elia.
Odciął już sobie ucho?
Co twoim zdaniem się dzieje?
Nie mam zielonego pojęcia.
Może zbytnio to roztrząsam.
Mam wrażenie, że coś mi umyka.
Jakaś wiadomość. On jakby mnie znał,
jakby coś o mnie wiedział.
Jasne.
Wiadomość od Lynn.
- Nie o tym mówię. - A czemu nie?
Twoja żona umiera, więc to logiczne, że wypatrujesz
- wiadomości od niej. - To dwie różne sprawy.
To poważnie chore dziecko,
a ja szukam naukowego wyjaśnienia jego dolegliwości.
Czegoś zakorzenionego w faktach.
Fakty to nie wszystko.
Wszystko co prawdziwe.
Lynn powtarzała, że klapki na oczach to jednocześnie twoja główna zaleta,
jak i główna wada.
Kiedy?
- Co kiedy? - Kiedy to powiedziała?
Ciągle to mówiła.
Cały czas.
No co?
- Posłuchaj... - Nie chodzi o ciebie.
Cholernie mi jej brakuje.
Wiem.
Larry?
Co się dzieje?
No dobrze, a teraz utulimy ciebie i misia.
Wszystko dobrze?
O matko.
Cały drżysz.
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Wyśpisz się, a rano znów się zobaczymy.
Dlaczego mnie badali?
Żeby się upewnić, że nic ci nie jest. I nie jest.
Musimy tylko coś ustalić, co na pewno zrobimy.
Może przed wyjściem zaśpiewam ci kołysankę?
Chodź, przytulimy się.
No dobrze.
Jesteś moim promyczkiem
Jedynym promyczkiem
Poprawiasz mi humor, gdy chmurzy się
Nie masz pojęcia, jak bardzo cię kocham
Nie odbieraj mi promyczka, proszę
STAN EMOCJONALNY: NOAH WYKAZUJE OZNAKI
NIEPOKOJU, STRACHU I ROZREGULOWANIA EMOCJONALNEGO.
WYBIÓRCZY MUTYZM PRZEMOC - FOBIE - TERROR
SAWANT - ZDOLNOŚCI ARTYSTYCZNE
WSTĘPNA DIAGNOZA: DYSOCJACYJNE ZABURZENIE TOŻSAMOŚCI
Jakbym doświadczał ekstremalnego przypadku przeniesienia-przeciwprzeniesienia.
Jakbym zlewał się ze snami.
- Czyli źle sypiasz. - Nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, że przypadek Noaha jest wyjątkowy.
Rzadka zagadka do rozwiązania.
Ale miałeś przejść na emeryturę.
Wspomniałeś o tym na ostatnim spotkaniu.
Przechodzę.
Przekazuję pacjentów.
Ten przypadek jest ostatni i potem kończę.
Jak rabuś.
- Ostatni skok na bank. - Tak.
Ostatnia szansa.
Przy tak głębokim przeniesieniu między lekarzem a pacjentem
nie powinno się przekazać pacjenta komuś innemu?
Zazwyczaj tak. Ale ten przypadek jest wyjątkowy
i dopuściłbym się zaniedbania, nie prowadząc go dalej.
A może twój umysł chwycił się tego przypadku
i maluje go w bardziej nieprzeciętnych barwach,
żebyś mógł pozostać w stanie wyparcia.
Wyparcia czego?
Żartuję.
Naprawdę chcę ci pomóc.
Ale żebym mogła to zrobić, w końcu będziemy musieli pomówić o Lynn.
Wiem.
Wiem, tylko że...
Potrzebuję czasu.
Dobrze. Na co?
Na ustalenie, jak wyjaśnić...
Co wyjaśnić?
O co ci chodzi?
Proszę.
Na zdrowie.
Posłuchaj, mam dla ciebie grę.
Nie w Złościka, więc bez klocków. Obiecuję.
W zasadzie to nie musisz nawet nic robić.
Po prostu podążaj wzrokiem za moim palcem, w tę i we w tę.
Nie ruszaj głową, tylko oczami.
W tę i we w tę.
Łatwizna.
Wspaniale. Nie przestawaj.
W tę i we w tę.
A teraz pomyśl o swoim najwcześniejszym wspomnieniu.
O jednej z pierwszych rzeczy, którą pamiętasz, kiedy byłeś malutki...
i spróbuj zapamiętać uczucie, bardzo silne uczucie.
Może to złość, może strach.
Myślisz o nim?
Dobrze.
A teraz dokładnie to sobie wyobraź.
Wyobraź sobie siebie.
Pomyśl o tym, co widzisz, co słyszysz, co czujesz.
Noah?
Narysuj to.
Narysuj to, co widzisz. Pokaż mi.
Dobrze.
Rysuj dalej.
Zrobiłem mu krzywdę.
Ale nic mu nie jest.
Pamiętasz, czemu to zrobiłeś?
- Coś jest ze mną nie tak. - Co takiego?
Noah?
Zimno.
Już dobrze.
Mamy przeniesienie,
selektywne naśladownictwo i mutyzm wybiórczy.
Mamy też napady agresji związane z amnezją sytuacyjną.
I niewyjaśnione przyswojenie drugiego języka.
Przejrzałam pańskie skierowania i konsultacje z ostatnich sześciu lat
i nic nie wskazuje na to,
że spotkaliście się w kontekście zawodowym.
Może poznaliście się prywatnie?
Na imprezie integracyjnej seniorów z przedszkolakami.
Brzmi fajnie. Słoiczki dla wszystkich?
Tak.
Lekarz powinien to zbadać.
Ja jestem lekarzem i się zbadałem.
Z pewnością.
Biorę się za pisanie.
Poczekaj.
Sprawdź to. Może dowiesz się, gdzie stoi.
Mogę spróbować.
Kim jest B. W.?
Nie wiem.
To powiązane?
Szczerze? Nie wiem.
Cześć.
Jednak dotarłeś.
Wybacz spóźnienie. Praca się przeciągnęła.
- Cześć. - Cześć.
Przyszedłeś z babcią?
Nie, skarbie.
Babcia zmarła.
Pamiętasz?
Dlatego nie może przyjść.
Ale jest w niebie i wszędzie wokół nas.
Mam coś dla ciebie, Sophie.
Ćwierćdolarówki.
Dzięki.
Do zobaczenia.
„Babcia jest w niebie i wszędzie wokół nas”.
Może jeszcze zamieniła się w magicznego jednorożca?
A co miałam jej powiedzieć? To co ty mnie, kiedy zmarła moja babcia?
Że śmierć jest jak wyczerpanie baterii, których nie można wymienić?
Zmyślasz. Poza tym to była pouczająca chwila.
Całe moje dzieciństwo było pouczającą chwilą.
Doprawdy? Tak daleko się cofniemy? Bo zarezerwowałem sobie tylko godzinę.
Jaki dowcipny.
- Boki zrywać. - Wciąż jesteś na mnie zła.
Dlaczego miałabym być zła?
Mówiłem, że padła mi komórka,
o czym nie wiedziałem, i...
I próbuję powiedzieć, że przepraszam.
No proszę. Tak trudno było?
Przyjmuję przeprosiny.
- I ciasto. - To szarlotka.
Oby.
Sue Ann mówi, że jesteś gotowy sprzedać dom.
Nie. Prosiłem tylko, żeby zadzwoniła do ciebie.
Super. Sprawdzałam już miejsca, w których mógłbyś zamieszkać.
Nie wybiegajmy w przyszłość.
Rynek nieruchomości jest nieprzewidywalny, więc to może trochę zająć.
A teraz wybacz, ale muszę odcedzić kartofelki.
Oto ja, niczym magiczny jednorożec.
Przestaniesz?
Tato?
Z kim ty rozmawiasz?
Nie śledziłam cię.
Usłyszałam tylko, jak mówisz do siebie.
Nie mówiłem do siebie.
To do kogo?
Widzisz? O tym właśnie mówię.
Tłamsisz w sobie wszystkie te uczucia.
Każdy radzi sobie na swój sposób.
Czyżby? Bo wygląda, jakbyś ty sobie nie radził.
Wiesz, co mi nie pomaga? Przyglądanie się wszystkiemu, co robię.
Czuję się jak stary wariat, któremu kompletnie odbiło.
A wiesz, co mi nie pomaga? Udawanie, że to się nie stało.
Stało się. Nie ma jej i nie wróci.
Mamo.
Hej, Sophie.
- A to dla kogo? - Dla babci.
Sophie pytała, czy może zapalić babci świeczkę.
Może?
Oczywiście. Czemu nie?
Dzięki, skarbie.
Już dobrze, tato.
Wiem, że się obwiniasz,
ale nie mogłeś nic zrobić.
Nie zadręczaj się tak.
Proszę.
To do pracy.
Podniosę.
Dźga to coś złego w jego szyi.
Nie, on nie...
Widzisz?
O Boże.
Tato?
- Muszę iść. - Co się stało?
Muszę iść.
- Nic mu nie jest. - Co? Co się stało?
Prawie utonął.
Co?
- Gdzie pani była? - Była zmiana dyżuru.
Gdzie on znalazł wodę?
Miał szklankę na stoliku.
O czym pani mówi? Nie mógł się topić w szklance wody.
Nie wiem, co powiedzieć. Płuca miał pełne wody.
To oddział psychiatryczny. Dziecko nie powinno tonąć w łóżku.
- Chodź ze mną. Uspokój się. - To nie powinno mieć miejsca.
Wiem, ale miało.
Przenoszą go do szpitala z długoterminową opieką.
To nadal mój pacjent.
Traktują to jako próbę samobójczą.
Wiesz, co to oznacza. Musi być bardziej pilnowany.
- Jutro go przenoszą. - Nie, ja go zabiorę.
- Nie możesz. - On nie jest tu bezpieczny.
Nie pozwolę, żeby coś mu się stało.
Nie pozwolę mu umrzeć.
Przykro mi z powodu twojej żony.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Myślałam, że praca ci pomoże, że jesteś gotowy, ale się myliłam.
- Proszę cię... - Nie jesteś teraz sobą.
Chcę zobaczyć pacjenta.
Doktor Webster proszona na izbę przyjęć.
Noah?
Wiem, że nie chciałeś skrzywdzić tego chłopca.
Chciałeś go ochronić przed tym, co owijało jego szyję.
Co to było?
Wiem, że się boisz
i może przeżyłeś coś strasznego.
Ktoś cię skrzywdził?
Możesz mi powiedzieć.
Nie będzie pan zły?
Nie, obiecuję.
Kto cię skrzywdził?
Pan.
Zarzucono mi, że nie jestem sobą.
A jak ty uważasz? Nie jesteś sobą?
Może.
Dotąd miałem się za kogoś, kto panuje nad sytuacją.
Ale teraz...
nad niczym już nie panuję.
Wiesz, w którym momencie to się zmieniło?
Oczywiście.
W dniu śmierci żony.
Pomówmy o tym.
To był zwyczajny dzień.
Chorowała dłuższy czas.
Rak.
Ale walczyła.
Mieliśmy walczyć razem.
Była w dobrym nastroju, więc...
wyszedłem z domu.
Poczekaj.
Wychodzisz?
Niedługo wrócę. Przyniosę chińszczyznę.
Rosół z lanym jajkiem.
Na to zawsze miała ochotę.
Poszedłem na basen...
A potem do knajpy.
I wróciłem do domu.
Nie minęło dużo czasu. Godzina, może półtorej.
Już jestem.
Lynn?
Nie odpowiadała.
Z początku myślałem, że to nie ona. Znaczy wiedziałem, że to ona...
ale miałem wrażenie, że to ktoś inny.
Tak do tego doszło.
Wyszedłem, wróciłem do domu, a ona już nie żyła.
Co?
Chciałeś powiedzieć coś jeszcze?
Nie.
To wszystko.
Na pewno?
Muszę iść.
- Poczekaj, to ważne. - Muszę iść.
- Poczekaj. - Nie mogłem nic zrobić. Zabiła się.
Kłamca.
Napisy: Daria Okoniewska