ผมรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
โหเว้ย
เด็กนั่นพูดเหมือนนายเลยว่ะ
เออ ฉันรู้น่า
สรุปแกอารมณ์ไม่คงที่ เป็นอัจฉริยะด้านศิลปะ เต็มไปด้วยความโกรธและกลัว พูดดัตช์ได้
และเลียนแบบอีไลได้เป๊ะมาก
มีอะไรอีก แกตัดหูตัวเองทิ้งรึยัง
นายคิดว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
ไม่รู้เลยสักนิดว่ะ
ไม่รู้สิ ฉันอาจจะตีความเวอร์เกินไปหน่อย
ฉันแค่รู้สึกว่ามีอะไรที่ฉันตกหล่นไป
สารอะไรบางอย่าง แกทําตัวเหมือนแกรู้จักฉันดี
เหมือนแกรู้เรื่องอะไรของฉัน
เออ
อย่างสารจากลินน์งี้
- ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น - ทําไมล่ะ
เมียนายตาย มันก็ฟังดูสมเหตุสมผล
- ถ้านายมองหาการสื่อสารจากเธอ - ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ซะหน่อย
แกเป็นเด็กที่ป่วยหนัก
และฉันกําลังหาคําอธิบายทางวิทยาศาสตร์
สําหรับสิ่งที่เกิดขึ้น แจ็กสัน
สิ่งที่มีข้อเท็จจริงเป็นมูลฐาน
ไม่ใช่ทุกอย่างจะอยู่บนข้อเท็จจริง
ขอแค่สิ่งที่เป็นของจริงไง
รู้ไหม ลินน์มักพูดว่าอุปสรรค ที่ขัดขวางความคิดนายเป็นทั้งจุดเด่นหลักๆ
และจุดด้อยหลักๆ ของนายเอง
เมื่อไรอะไร
เธอพูดถึงฉันแบบนั้นเมื่อไร
ตลอดเวลาเลยเพื่อน
พูดตลอด
อะไรเล่า
- เฮ้ๆ ฟังนะ... - ไม่... มันไม่เกี่ยวกับนาย
ฉันแค่คิดถึงเธอชิบเป๋งเลย
ฉันรู้
แลร์รี
มีอะไรลูกพ่อ
โอเค นอนกอดพี่หมีกันดีกว่าเนอะ
ลูกโอเคไหมจ๊ะ
ตายจริง
ตัวสั่นไปหมดเลย
ไม่เป็นไรนะ ลูกไม่เป็นไรหรอก โอเคไหมจ๊ะ
นอนหลับให้สบาย แล้วแม่จะมาหาลูกตั้งแต่เช้าเลย
ทําไมพวกเขาต้องตรวจผมด้วย
เพื่อให้แน่ใจว่าลูกไม่เป็นไรไงจ๊ะ ซึ่งลูกก็ไม่เป็นไรจริงๆ
เราแค่ต้องหาสาเหตุให้ได้ และเราจะหาได้แน่
เฮ้ แม่ร้องเพลงกล่อมก่อนไปดีไหม
มาเร็ว มากอดกันดีกว่า
เอาละจ้ะ ดีมาก
เธอคือแสงตะวันของฉัน
แสงตะวันเพียงหนึ่งเดียวของฉัน
เธอทําให้ฉันสุขใจ เมื่อท้องฟ้าหมองหม่น
เธอไม่รู้หรอก ที่รัก ว่าฉันรักเธอมากเพียงใด
โปรดอย่าพรากแสงตะวันจากฉันไป
(สถานะทางอารมณ์: โนอาห์แสดงสัญญาณ)
(ของอาการวิตกกังวล หวาดกลัว และควบคุมอารมณ์ไม่ได้)
(โนอาห์)
(ไม่พูดในบางสถานการณ์ ความรุนแรง - กลัว - ผวา)
(โรคพีทีเอสดี)
(ช่างคิด - ทักษะทางศิลปะ)
(ผลวินิจฉัยเบื้องต้น - โรคดีไอดี โรคหลายบุคลิก)
เหมือนผมกําลังเจอกับกรณีรุนแรง ของความรู้สึกที่หมอและผู้ป่วยแสดงต่อกัน
เหมือนมันค่อยๆ คืบคลานเข้าไปในความฝันผม
- แปลว่าคุณหลับไม่สนิท - คุณไม่เข้าใจประเด็นผม
ประเด็นของคุณคือเคสของโนอาห์ เป็นเคสที่ไม่เหมือนใคร
ปริศนาสุดแปลกที่รอการไข
เว้นแต่ว่าฉันนึกว่าคุณเกษียณแล้ว
ครั้งก่อนที่คุณมาที่นี่ คุณพูดเรื่องจะเกษียณ
อ้อ ใช่
ผมกําลังส่งต่อเคสของผมให้คนอื่น
ผมแค่อยากทําเคสนี้เป็นเคสสุดท้ายค่อยเลิก
อย่างกับคนปล้นธนาคาร
- งานสุดท้ายก่อนวางมือ - ใช่
โอกาสสุดท้ายแล้ว
ในกรณีของการแสดงความรู้สึกต่อกันในระดับนี้ ระหว่างหมอและผู้ป่วย
มันเป็นเรื่องปกติไหมที่หมอจะมองผู้ป่วยเป็นคนอื่น
ใช่ ปกติก็ใช่
แต่เคสนี้ต่างออกไป
และผมคิดว่าถ้าผมไม่ทําต่อ ผมจะดูเป็นคนไม่แยแสเกินไป
โอเคค่ะ
หรือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเคสที่ผิดปกติอย่างมาก
อาจเป็นเพราะว่าจิตคุณคิดไปเอง ว่ามันคือสิ่งที่พิเศษมากกว่าที่มันเป็นจริงๆ
เพื่อเป็นวิธีให้คุณปฏิเสธความจริงนี้ต่อไป
ปฏิเสธอะไรกัน
ล้อเล่น
อีไล ฉันอยากช่วยคุณจริงๆ
แต่ถ้าจะให้ฉันช่วยคุณได้ ไม่ช้าก็เร็ว
คุณต้องเริ่มคุยกับฉันเรื่องลินน์
ผมรู้
ผมรู้ ผมแค่...
ผมแค่ต้องการเวลามากกว่านี้
โอเค ต้องการเวลาเพื่ออะไร
เวลาเพื่อหาคําอธิบาย...
อธิบายอะไร
หมายถึงอะไรคะ
เอ้านี่
ดีมาก
ฟังนะ วันนี้ฉันมีเกมมาให้นายเล่น
ไม่ใช่เกมโกรธ เลยไม่มีตัวต่อแล้ว ฉันสัญญา
อันที่จริงนายไม่ต้องทําอะไรเลยด้วยซ้ํา
แค่มองตามนิ้วมือฉันไปมาก็พอ
อย่าหันหัว ขยับแค่ตา
ไป มา
ง่ายจัง
เยี่ยมมาก ทําต่อนะ
ไป มา
ฉันอยากให้นายนึกถึงความทรงจําแรกสุดที่นายมี
หนึ่งในสิ่งแรกๆ ที่นายจําได้ ย้อนกลับไปตอนที่นายยังเล็กมากๆ...
และพยายามจําความรู้สึกให้ได้ ความรู้สึกที่แรงกล้าน่ะ
อาจจะเป็นความโกรธหรือความกลัว
คิดถึงมันอยู่ไหม
ดีมาก
โอเค
ทีนี้ฉันอยากให้นายค่อยๆ นึกภาพนั้นในหัว
แล้วนึกภาพนายอยู่ตรงนั้น
นึกถึงสิ่งที่นายเห็น สิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่รู้สึก
โนอาห์
วาดมันออกมาเลย โนอาห์
วาดสิ่งที่นายเห็น วาดให้ฉันดูหน่อย
ดีมาก โนอาห์
วาดต่อไป โนอาห์
ผมทําร้ายเขา
แต่เขาไม่เป็นไรแล้ว
จําได้ไหมว่าทําไมนายทําแบบนั้น
- ผมมีบางอย่างผิดปกติ - อะไรเหรอ
โนอาห์
หนาว
ผมหนาว
โอเค ไม่เป็นไรนะ
โอเค
ไม่เป็นไรแล้ว
โอเคนะ
โอเค มีทั้งความรู้สึกผู้ป่วยที่มีต่อหมอ
การเลียนแบบบางส่วน และไม่พูดในบางสถานการณ์
แล้วก็มีอาการก้าวร้าวเป็นช่วงๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับอาการหลงลืมตามสถานการณ์
และการรู้ภาษาที่สองที่อธิบายไม่ได้ด้วย
ว้าว โอเค
ฉันตรวจดูผู้ป่วยส่งต่อ และคนมารับคําปรึกษากับคุณทุกคนช่วงหกปีล่าสุด
และเท่าที่ฉันเห็น
คุณไม่เคยโคจรมาเจอเด็กคนนี้เลย ในการทํางานของคุณ
ไม่รู้สิ คุณเจอแกจากงานสังคมไรงี้ไหม
แหงละ ในงานที่มีทั้งผู้สูงวัยปนกับเด็กอนุบาลไง
ฟังดูน่าสนุก
กินอาหารเหลวเหมือนกันด้วยนี่
ใช่
คุณน่าจะไปตรวจมือหน่อย
ผมเป็นหมอ ผมตรวจตัวเองแล้ว
รู้แหละว่าคุณทําแล้ว
โอเค พิมพ์ต่อดีกว่า
แป๊บนึงสิ
เช็กไอ้นี่ให้ผมหน่อย
เผื่อจะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
ได้ค่ะ จะลองดู
บ.ว.คือใครเหรอ
ไม่แน่ใจ
เกี่ยวกับเคสนี้เหรอ
บอกตรงๆ ผมไม่รู้
หวัดดี
มาจนได้
อือ ขอโทษที่มาสาย ติดงานน่ะ
- หวัดดีจ้ะ - หวัดดีค่ะ
พาคุณยายมาด้วยไหมคะ
ไม่จ้ะลูก
คุณยายเสียไปแล้วจ้ะ
จําไม่ได้เหรอ
ท่านเลยมากับคุณตาไม่ได้
แต่ว่าท่านอยู่บนสวรรค์ และอยู่รอบๆ ตัวเรา
เฮ้ โซฟี ดูซิตามีอะไรมาให้
เหรียญ 25 เซนต์ไง
ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวเจอกันนะ
"คุณยายอยู่บนสวรรค์และอยู่รอบๆ ตัวเรา"
ทําไมลูกไม่บอกล่ะ ว่ายายกลายร่างเป็นยูนิคอร์นวิเศษไปแล้ว
พ่ออยากให้หนูตอบยังไงกันแน่
ทําเหมือนที่พ่อทําตอนย่าหนูตายน่ะเหรอ
ที่บอกว่าความตายก็เหมือนถ่านหมด
แค่เปลี่ยนถ่านไม่ได้อีก
พ่อไม่เคยพูดแบบนั้น
และขอแก้ตัวหน่อย มันเป็นช่วงเวลาสอนลูกต่างหาก
วัยเด็กของหนูมีแต่ช่วงที่โดนสอนตลอดเลย
ใช่เหรอ นี่จะย้อนอดีตขนาดนั้นเลยใช่ไหม
เพราะพ่อนัดมาแค่ชั่วโมงเดียวเพื่อกินมื้อเย็น
แซะเรื่องเวลาซะด้วย
ขําตายละ
ยังโกรธพ่ออยู่อีก
ทําไมหนูต้องโกรธพ่อ
นี่ ก็บอกแล้วไงว่าโทรศัพท์พ่อแบตหมด
พ่อไม่รู้ตัว แล้วมันก็...
ที่พ่อพยายามจะบอกคือพ่อขอโทษ
ต้องงี้สิ มันยากนักรึไงคะ
หนูรับคําขอโทษค่ะ
- รับพายของพ่อด้วย - แอปเปิลเชียวนะ
ก็ควรอยู่แล้ว
ซู แอนบอกว่าพ่อพร้อมจะขายบ้าน
เปล่าๆ พ่อบอกเธอว่าเธอควรโทรมาคุยกับลูก
เยี่ยม เพราะหนูดูที่อยู่ให้พ่อไว้บ้างแล้ว
อย่าเพิ่งด่วนทําอะไรเลย
ตอนนี้อสังหาริมทรัพย์เป็นตลาดที่คาดเดาได้ยาก คงต้องใช้เวลาสักพักแหละ
เอาละ พ่อขอตัวไปยิงกระต่ายก่อนนะ
ฉันอยู่นี่ไง อย่างกับยูนิคอร์นวิเศษเลย
คุณหยุดซะทีได้ไหม
พ่อคะ
หยุดอะไร พ่อคุยกับใครน่ะ
หนูไม่ได้แอบจับตาดูพ่อนะ
หนูแค่บังเอิญได้ยินพ่อคุยกับตัวเอง
พ่อไม่ได้คุยกับตัวเอง
แล้วพ่อคุยกับใครล่ะ
เห็นไหม นี่ไงที่หนูพูดถึง
เหมือนพ่อกําลังเก็บกดความรู้สึกพวกนี้ไว้
ฟังนะ แต่ละคนมีวิธีจัดการความรู้สึกต่างกันไป
งั้นเหรอ เพราะหนูว่าพ่อไม่ได้จัดการกับมันเลยสักนิด
รู้ไหมพ่อไม่ต้องการอะไร
พ่อไม่ต้องการให้ลูกมาวิเคราะห์ทุกอย่างที่พ่อทํา
ลูกทําให้พ่อรู้สึกเหมือนเป็นคนแก่เสียสติ ที่ทําตัวไม่อยู่กับร่องกับรอย
แล้วรู้ไหมหนูไม่ต้องการอะไร
หนูไม่อยากให้พ่อแกล้งทํา เหมือนว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น
มันเกิดขึ้นไปแล้ว โอเคนะ แม่ตายแล้ว แม่ไม่กลับมาแล้ว
แม่คะ
เฮ้ โซฟี
- เฮ้ เอามาให้ใครเหรอ - คุณยายค่ะ
ก่อนหน้านี้โซฟีถามว่าจะปักเทียนให้คุณยายได้ไหม
ได้ใช่ไหมคะ
ก็ต้องได้อยู่แล้ว ทําไมจะไม่ได้ล่ะ
ขอบใจจ้ะ หลานรัก
ไม่เป็นไรค่ะพ่อ
หนูรู้ว่าพ่อโทษตัวเอง
แต่ตอนนั้นพ่อทําอะไรไม่ได้แล้วนี่
พ่อต้องไม่กดดันตัวเอง
นะคะ
- แถ่นแท้น! เฮ้ - เย่!
นี่จ้ะ
งานของตาเอง
อือ
ไม่เป็นไรจ้ะ ตาเก็บเอง
เขาแทงสิ่งชั่วร้ายที่คอคนนั้น
เปล่า เขาไม่ได้...
เห็นไหมคะ
เอาละสิ
พ่อคะ
- พ่อต้องไปแล้ว - มีอะไรเหรอ
พ่อต้องกลับแล้ว ไปก่อนนะ
- ไม่ต้องห่วง แกไม่เป็นไร - อะไรนะ
เกิดอะไรขึ้น
ดูเหมือนว่าแกเกือบจมน้ําตาย
ว่าไงนะ
- ตอนนั้นคุณอยู่ไหน - เป็นช่วงเปลี่ยนเวรค่ะ
แล้วแกเข้าใกล้น้ําเหรอ น้ําที่ไหนกัน
แกมีแก้วน้ําบนโต๊ะข้างเตียง
พูดบ้าอะไรของคุณ
น้ําแก้วเดียวจะไปจมได้ไง
ฉันไม่รู้จะพูดยังไง แต่น้ําเข้าปอดแกเต็มไปหมด
นี่มันวอร์ดจิตเวชเด็กนะ เด็กไม่ควรจมน้ําบนเตียงตัวเองสิ
โอเค มากับฉันหน่อย
- คุณต้องใจเย็นๆ - มันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนั้น
ฉันรู้ แต่มันเกิดไปแล้ว
แกจะถูกย้าย พวกเขาให้แกไปอยู่ สถานดูแลผู้ป่วยเฉียบพลันระยะยาว
เดี๋ยวสิ ผมยังรักษาแกอยู่เลย
อีไล พวกเขามองว่านี่คือการพยายามฆ่าตัวตาย
คุณรู้ดีว่าหมายความว่าไง
แกต้องไปอยู่แผนกที่มีการคุ้มกันแน่นหนา
- พวกเขาจะมารับแกพรุ่งนี้ - ไม่ ผมจะพาแกไปเอง
คุณก็รู้ว่าทําแบบนั้นไม่เหมาะ
เกล แกอยู่นี่ไม่ปลอดภัย
ผมจะไม่ปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับแกแน่
ผมจะไม่ปล่อยให้แกตาย
อีไล ฉันเสียใจเรื่องภรรยาคุณด้วย
ฉันไม่รู้หรอกว่ามันหนักหนากับคุณขนาดไหน
ฉันนึกว่างานจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจคุณได้ดี
ฉันคิดว่าคุณพร้อมแล้ว แต่ฉันคิดผิด
- เกล ขอละ... - ไม่ ตอนนี้คุณไม่เป็นตัวเองเลย อีไล
ผมอยากเจอผู้ป่วยของผม
เชิญ ดร.เว็บสเตอร์ที่แผนกรับผู้ป่วยใน
ดร.เว็บสเตอร์ที่แผนกรับผู้ป่วยใน
โนอาห์
โนอาห์ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ จะทําร้ายเด็กอีกคน
นายพยายามจะปกป้องเขา ถูกไหม
จากสิ่งที่อยู่รอบๆ คอเขาน่ะ
สิ่งนั้นคืออะไรเหรอ
นี่ ฉันรู้ว่านายกลัว
และฉันว่าอาจมีเรื่องราวน่ากลัวเกิดขึ้นกับนาย
มีใครทําร้ายนายรึเปล่า
บอกฉันได้นะ
คุณจะไม่โกรธใช่ไหม
ไม่เลย ฉันสัญญา
ใครทําร้ายนาย
คุณไง
ผมถูกกล่าวหาว่าไม่เป็นตัวเอง
คุณคิดว่าจริงไหม ที่คุณไม่เป็นตัวเองน่ะ
อาจจะ
ผมมักมองว่าตัวเองคือคนที่มีคําตอบอยู่เสมอ
แต่ตอนนี้...
ตอนนี้ผมว่าผมไม่รู้อะไรอีกต่อไปแล้ว
ความรู้สึกนั้นมันเปลี่ยนไปตอนไหนจําได้ไหม
จําได้สิ
มันเกิดขึ้นวันที่เมียผมตาย
โอเคค่ะ
มาคุยเรื่องนี้กัน
วันนั้นเป็นวันธรรมดาวันนึง
เธอป่วยมาพักใหญ่แล้ว
เป็นมะเร็ง
แต่เธอสู้มาตลอด
และเราตกลงกันว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน
ตอนนั้นเธออารมณ์ร่าเริงดี...
ผมเลยตัดสินใจออกไปข้างนอก
เดี๋ยว
จะไปข้างนอกเหรอ
เดี๋ยวผมก็กลับมาแล้ว จะซื้ออาหารจีนมาฝากนะ
ซุปไข่หยดน้ํา
เป็นอาหารที่เธอกินได้ไม่เบื่อ
ผมไปที่สระว่ายน้ํา...
จากนั้นก็ไปร้านมิสเตอร์ฉาง
แล้วผมก็กลับบ้าน
ผมไม่ได้หายไปนาน แค่ชั่วโมงเดียว ไม่ก็ชั่วโมงครึ่ง
กลับมาแล้ว
ลินน์
เธอไม่ตอบผม
ตอนแรกผมนึกว่านั่นไม่ใช่เธอ
ผมรู้แหละว่าเป็นเธอ
แต่มันรู้สึกเหมือนว่าเป็นคนอื่น
นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมออกไปข้างนอก กลับบ้าน และเธอก็ตายแล้ว
อะไรกัน
มีอะไรที่คุณอยากบอกฉันอีกไหม
ไม่มีแล้ว
มีแค่นี้
แน่ใจเหรอ
ผมต้องกลับแล้ว
- ไม่ อีไล เดี๋ยวสิ งานนี้สําคัญนะ - ไม่ ผมต้องกลับแล้ว
- ไม่ เดี๋ยวก่อน - คุณไม่เข้าใจ
ผมทําอะไรไม่ได้ เธอฆ่าตัวตาย
โกหก
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี