WCZEŚNIEJ
Glizdy.
ODDZIAŁ CHŁOPIĘCY
- Proszę przytrzymać windę. - Jasne.
NIE BÓJ SIĘ ROZGAŁĘZIAĆ
Doktor Neilson wzywany na onkologię.
- Cześć. - Dzień dobry.
Zagramy w coś?
Cześć, Noah.
Cześć, Eli.
Mam prezent.
MLEKO CZEKOLADOWE
Pooglądamy dziś obrazki. Nie masz nic przeciwko?
Znalazłem je w twoim pokoju i wiesz co?
Ten budynek jest na każdym z nich, a wygląda mi na wiejską chatkę.
Byłeś kiedyś na wsi?
W zasadzie bardzo przypomina
tę wiejską chatę.
Widziałeś to zdjęcie?
Może w moim domu?
Co się dzieje? O czym myślisz?
To jest twój rysunek...
który przypomina mi...
rysunek mojej żony.
Rozpoznajesz ten rysunek?
Spokojnie, możesz mi powiedzieć.
To ja.
To ty?
To jestem ja. To jesteś ty.
I co robimy na tym obrazku?
Szukamy koleżanki.
Kogo?
Znajdujemy ją?
A gdy ją znajdujemy, to co się dzieje?
Znałeś moją żonę Lynn?
Mam to za okiem.
Co? Co takiego?
Noah.
Nie!
Noah, spokojnie.
Spokojnie, jestem z tobą.
Noah?
Trzymam cię. Pomocy! Pomóżcie mi!
Jest lodowaty. Ma tachykardię.
- Nosze. I zawiadomcie neuro! - Nosze!
Wszystko będzie dobrze. Jestem tutaj, tak?
Doktorze Adler?
Doktorze Adler.
Widziała to pani?
Co?
Noah, słyszysz mnie?
Jeśli tak, ściśnij moją rękę.
- Ściśnij moją rękę. - Co się stało?
Zemdlał. Nie wykonuje poleceń.
Źrenice nie reagują.
Wiem, że się boisz.
Położymy cię na noszach.
- Uwaga na głowę. - Ostrożnie.
Mam.
Uwaga. Raz, dwa, trzy.
Już dobrze.
Jestem tu. Nigdzie nie idę.
Poproś dr Wilkinson o pilną konsultację.
Nie martw się, Noah.
Jak się czujesz?
Poźniej do ciebie zajrzę. Trzymaj się.
Dostępny personel wzywany na Dziecięcy Oddział Psychiatryczny.
Dostępny personel wzywany na DOP.
To naprawdę konieczne?
Może to AFM wywołane przez enterowirusa?
Objawy podobne do przeziębienia?
Nic takiego.
37,6. Nieco podwyższona.
- Ktoś oglądał ten opatrunek? - Nie trzeba.
Jane!
O rany.
Jak on się ma? Muszę go zobaczyć.
To nie wchodzi w grę.
Obiecałem, że z nim zostanę.
Przykro mi, jest objęty kwarantanną, ale zbadałam go:
jest przytomny, świadomy, spontanicznie otwiera oczy...
Przyczyna jest psychiczna, nie środowiskowa.
- O czym ty mówisz? - Posłuchaj.
Patrzyłem na jego twarz, kiedy to się stało.
Zareagował na obrazek.
Nie. A co z pozostałymi? Dwanaścioro dzieci zachorowało.
Te same objawy?
Objawy są przeróżne.
Paraliż obustronny. Porażenie połowicze lewostronne.
Wymioty, hiperwentylacja.
Są zbyt rozproszone. Podłoże musi być środowiskowe.
Inne dzieci patrzyły. Co pani widziała?
Kiedy odwoziliśmy Noaha na noszach, nagle inne dzieci zaczęły upadać.
Zupełnie jakby paraliżował je swoim umysłem.
Zaburzenie konwersyjne.
Wysłuchaj mnie.
Pomyśl. Noah ma napad zaburzeń konwersyjnych.
Otaczają go bezbronne dzieci,
podatne na jego energię. Jego reakcja się rozprzestrzenia.
Zbiorowa histeria?
Tak.
Nie.
Te zaburzenia są bardzo rzadkie.
Wiem, ale pasują do tych wydarzeń.
Jeśli mam rację, musimy bezzwłocznie opanować sytuację.
To są bardzo podatne dzieci.
To się może roznieść po całym oddziale.
Ale jeśli skutecznie wyleczymy pacjenta zero,
objawy pozostałych ustąpią same.
Dobrze.
My będziemy szukać przyczyn organicznych,
tymczasem ty, jeśli masz rację,
musisz rozgryźć, co tak przeraża Noaha,
że wywołało reakcję na tyle silną, by spowodować to wszystko.
Jesienią 2008 roku,
kiedy od dwóch miesięcy chodziła już do ostatniej klasy liceum,
u 18-letniej Ashley Wilson wystąpiły niewytłumaczalne, niekontrolowane skurcze,
drgawki i tiki.
MASOWA HISTERIA W WELLSBORO, PENSYLWANIA
Początkowa diagnoza wskazywała na mioklonię,
ale u innych członków drużyny siatkarskiej zaczęły pojawiać się podobne objawy...
Doktorze Adler.
Co to ma być?
- Mówił pan, że to pilne. - Bo jest.
- Drzemał pan. - Myślałem.
Drzemiąc?
Ta bezsenność doprowadza mnie do szału.
Nie sypiam, tylko odpływam w przypadkowych momentach.
Chcę ci coś pokazać.
Pokazałem to Noahowi,
a on zemdlał,
co wywołało zbiorową histerię.
Co? Poważnie?
U połowy oddziału.
Jasna cholera! Na studiach badałam przypadek z meczu w Denver.
Dwadzieścioro dwoje dzieci dostało jelitówki, którą sobie wmówiły.
Przebadał pan wszystkich?
Nie, zamknęli oddział na wypadek infekcji środowiskowej,
ale to nie to.
Muszę odkryć, dlaczego rysunek mojej żony wywołał zaburzenia konwersyjne u pacjenta.
Pańska żona to narysowała?
Tak.
Zupełnie inny niż reszta.
Straszny.
Tak.
Noah też się go wystraszył.
Muszę się dowiedzieć, co przedstawia.
Ma pan resztę szkicownika?
Nie.
Zwykle zaczynała od szkiców.
Wielu wersji.
Chodź.
Sprawdzał pan tam?
- Gdzie? - Tam.
Tu chowała rzeczy, które mnie martwiły.
Sprawdzę półki w salonie.
Które mnie martwiły.
UWAGA! CHEMIOTERAPIA
Cleo!
Przenieśmy ten tutaj.
Aż mam ciarki na ich widok.
To nie wygląda na bajkę dla dzieci.
Przyjaciel mówił, że to przychodziło do niej w snach.
Na tym coś napisała.
Kim jest Benjamin?
Tu jest coś o Benjaminie.
„Koszmar Benjamina. Co go tak przerażało?”
Pokaż.
Jej były miał na imię Benjamin...
Walker.
Benjamin Walker.
B. W.
Benjamin Walker.
Spójrz.
„Poszukać u mamy kaset Benjamina”.
Co to znaczy?
Lynn nagrywała pomysły na swoje książki.
Notatki dla siebie: obrazy, imiona, szczegóły.
I korzystała z kaset.
„Koszmar Benjamina. Co go tak przerażało?”
Zaraz! Co to ma wspólnego z Noahem?
Nie wiem. Może to nie ma sensu.
Ale Noaha dosłownie sparaliżował strach. Wywołany tym rysunkiem.
Jeśli dowiem się, co rysowała Lynn i czego bał się Benjamin,
może pomogę Noahowi.
Mięśnie podległe woli Noaha są sparaliżowane.
Sparaliżowane. To znaczy?
Czeka go jeszcze kilka badań,
ale możliwe, że cierpi na...
rzadkie zaburzenie: zespół zamknięcia.
Jego mózg nadal działa...
Mózg nadal działa?
Dobra. Jestem skołowana, bo...
On jest uwięziony we własnym ciele?
- Tak. - Ale czemu?
Nie jesteśmy pewni.
- U wielu dzieci wystąpiły różne objawy... - O Boże.
...w tym samym czasie.
Mówiła pani, że w sali był wtedy doktor Adler?
Jak mogło do tego dojść na oczach lekarza, a mimo to nikt nie zna przyczyny?
- Nie wiem. - Muszę go zobaczyć.
Proszę.
Noah.
Noah, skarbie.
Wie pan, jaka jest wieczorami.
- Tak. - Nie jest w formie.
Rozumiem.
Pani Hoffman, ma pani gościa.
- Zostawię was samych. - Dobrze.
Witaj, Ruth.
Dobrze cię widzieć.
To ja, Eli.
Eli od Lynn.
Lynn?
Lynn przyszła?
Nie, Lynn tu nie ma. Przyszedłem sam.
Pamiętasz mnie. Jestem twoim zięciem, Eliem.
Gdzie ona jest?
Szukam nagrań.
Pamiętasz Benjamina?
Lynn spotykała się z nim przede mną.
Nie wyglądasz dobrze. Jesteś cały spocony i...
- Dobrze się czujesz? - Tak, dobrze.
Gdzie schowałaś kasety Lynn?
Kasety...
Mam kasety.
Masz szczęście, bo jestem miłośniczką muzyki.
Nie chodziło mi o muzykę, tylko o kasety Lynn.
Cicho bądź!
Po prostu słuchaj.
Lynn mówiła, że wspaniały z ciebie tancerz.
- Jest 3.56 rano. - O nie.
- Nadpisałam stare kasety. - Wtorek, 18 czerwca 1978.
- Już dobrze, Ben. - Nie.
- Wynocha. - To tylko sen.
Są we mnie.
Pomóż mi. Wyjmij je.
- Skarbie? Co mam wyjąć? - Wyjmij je. Glizdy.
Powiedziałeś „glizdy”?
Glizdy! Wyciągnij je!
Lynn.
Co zrobiłeś? Gdzie ona jest?
Lynn tu nie ma.
Zabiłeś ją.
Nie, Ruth. Rak ją zabił.
Nie! Nie mów takich rzeczy!
Już dobrze, Ruth.
Ruth.
- Posłuchaj mnie. - Co?
Lynn jest bardzo przykro, że nie mogła cię odwiedzić.
Kazała mi przekazać, że bardzo za tobą tęskni,
ale ma teraz sporo pracy.
Wpadnie do ciebie w przyszłym tygodniu.
- Dobrze? - Tak.
Wiesz, wolę jej wizyty od twoich.
- Rozumiem. - Wiesz, jak to jest.
Nigdy się nie dogadywaliśmy.
Masz rację.
- Wyjmij je. - Ale co, skarbie?
Glizdy!
Powiedziałeś „glizdy”?
Glizdy!
Wyciągnij je!
Powiedziałeś „glizdy”?
Glizdy! Wyciągnij je!
...glizdy?
Glizdy! Wyjmij je!
- ...glizdy? - Glizdy!
...glizdy?
Glizdy?
Noah, to tylko ja. Zdejmę to.
Mówiłeś, że masz coś za okiem, prawda?
Dobrze, posłuchaj tego.
- Wyjmij je. - Ale co, skarbie?
Glizdy!
Powiedziałeś „glizdy”?
Noah.
Czujesz to?
Co się dzieje? Doktorze?
Hej! Co pan robi?
Doktorze Adler!
Coś ty zrobił?
Mam ją.
Napisy: Daria Okoniewska