WCZEŚNIEJ
Glizdy. Wyjmij je. Glizdy!
Nie.
- Coś ty zrobił? - Coś ty narobił?
- Glizdy! Wyjmij je. - Powiedziałeś „glizdy”?
- Glizdy! Są we mnie. - Coś ty zrobił?
- Skarbie? - Wyjmij je!
Proszę wszystkich o ciszę.
Doktorze Adler,
może nam pan wyjaśni, co dokładnie się wydarzyło.
Glizdy!
Dobrze.
Mój pacjent cierpiał
na dość poważne zaburzenie konwersyjne
wywołane przekonaniem,
że ma robaka za okiem.
Dlatego przyjąłem to urojenie.
Rozcinając mu czoło.
Wiem.
To było dość radykalne,
ale… pomogło.
Boże.
Zgadza się.
Stan pozostałych dzieci wkrótce po tym się poprawił.
W zbiorowej histerii, kiedy pacjent zero wydobrzeje,
reszta dość szybko idzie w jego ślady.
Możemy udowodnić faktyczną przyczynę i skutek?
Pod kątem prawnym możliwa skuteczność nie jest argumentem.
Glizdy!
Powiedziałeś „glizdy”?
Są we mnie.
Pomóż mi.
Eli?
Jesteś rozpalony.
Nie dbasz o siebie.
Lekarze to najgorsi pacjenci.
Zaraz wrócę.
Nic mi nie jest.
- To ten przypadek, ten chłopiec… - Tak, ten chłopiec. Nie gadaj.
Potrzebował sześciu szwów.
Wiem.
To się nie może powtórzyć.
Wiem, ale zadziałało.
Zrobię, co w mojej mocy, by załagodzić sytuację,
ale musisz opuścić kampus.
- Co? - Zajmij się tą infekcją.
- Jane, Noah… - Jego stan jest stabilny.
Spróbuję naprawić tę sytuację,
ale to wymaga czasu, więc ulotnij się na resztę dnia.
Idź do domu.
Hej. Mamy do pogadania.
Spokojnie.
Stan Noaha jest stabilny.
Na tę chwilę, ale co potem?
To, że się udało, wcale nie oznacza, że pańskie metody są w porządku.
A skoro nadal jest pan jego lekarzem,
staram się panu zaufać, bo Noah rozpaczliwie potrzebuje pomocy,
ale muszę mieć pewność, że nie zmyśla pan na poczekaniu.
Chciałabym usłyszeć, że ma pan plan.
Mam plan.
Wyciągnął pan glizdę z jego czoła i przez chwilę naprawdę ją widział?
Tak, jakbyśmy mieli te same omamy.
Brzmi jak intensywne przeniesienie-przeciwprzeniesienie.
Najważniejsze to ustalić, dlaczego pomogło.
Dowiedz się jak najwięcej o Benjaminie.
- Kim? - Benjaminie.
Benjamin Walker, były Lynn.
Wiem tylko, że zmarł w ’78 w szpitalu św. Benedykta.
Podejrzewałem przedawkowanie, ale sekcja nie była jednoznaczna. Działaj.
Wie pan, że to się robi dziwne?
Po prostu to zrób. To ważne. Dzięki.
Szlag.
Przyniosłam Ellie.
Tak? Poprzytulacie się.
I mam też Batmana.
Mały, co się dzieje?
- Gorzej, czyli jak? - Trudno to wyjaśnić.
Nie jest już sparaliżowany, dzięki Bogu,
ale to się na nim odbiło.
Jakby się coraz bardziej oddalał.
Toczą się rozmowy o miejscu, które może się wkrótce zwolnić
w zakładzie zamkniętym w Ithace.
Musimy albo odnotować jakąś poprawę,
albo rozważyć długoterminowe rozwiązania.
Żartujesz sobie?
A co z tym, że miał wrócić do domu?
Zamknięty zakład psychiatryczny mógłby stać jego stałym domem.
Takie placówki to nie dom, Gail.
Nie możemy mu tego zrobić.
Wiem, jak to jest być dzieckiem, którego nikt nie rozumie, nikt nie chce.
Obiecałam mu dom, prawdziwy dom.
Nie mogę mu tego odebrać.
Wiem, że jest ci ciężko.
- Czyżby? - Wiem, że jest ci ciężko,
ale musimy mieć na uwadze dobro Noaha.
- Co ty tu robisz? - Spokojnie. Oglądałem wannę.
- Uwielbiam te na nóżkach. - Jak tu wszedłeś?
Eli, co za niespodzianka.
Lance, mógłbyś pomóc z krzesłami?
Ja to wezmę. Jest wypożyczony.
Sue Ann, co to ma być? Co tu się wyprawia?
Przygotowujemy dom, a łatwo nie jest.
Obrazy zakryły plamy, ale parkiet woła o pomstę do nieba.
To nie jest dobry dzień. Jestem zajęty.
Wiem, nigdy nie jest dobry. Trudno zostawić za sobą przeszłość.
Co mi przypomina…
że historia domu może budzić niepokój, więc przeprowadzimy duchowe oczyszczenie.
Żartujesz sobie? Jakie znowu „duchowe oczyszczenie”?
To teraz bardzo popularne.
O Boże.
Co to ma być, do cholery?
Masz rację, żaluzje dodają więcej szyku.
Wynocha.
Żartuje. Niezły z niego dowcipniś.
- Nie żartuję. Wynocha. - Idź.
To wszystko część przygotowań do sprzedaży.
A właśnie, musimy wejść do gabinetu na dole.
- Co tam ukrywasz? Kochankę? - To moje miejsce pracy.
Wiecznie pracuje, nigdy nie odpoczywa.
Przy okazji, Barbara mówiła, że idziecie z Sophie na łyżwy…
Nie mam czasu na łyżwy!
Idę do swojego gabinetu.
Zabierz stąd tych ludzi. Mówię poważnie.
Są we mnie. Pomóż mi. Wyjmij je.
Ale co, skarbie?
Glizdy!
Powiedziałeś „glizdy”?
Glizdy! Wyjmij je!
- Nie… - Ben.
Już dobrze. Będzie dobrze.
To był tylko sen.
Przepraszam, Lynn. Chciałbym móc to powstrzymać.
- Wiem, skarbie. - Przepraszam.
Chcę ci pomóc. Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Co ty wyprawiasz, tato?
Znalazłem kasetę, na której…
Mieliśmy się spotkać na lodowisku godzinę temu.
Co?
Na miłość boską, co to ma być?
To przypadek, nad którym pracuję.
Dobra. Trzeba to wszystko ściągnąć.
- Dlaczego usilnie sabotujesz sprzedaż? - Wcale nie.
Dobra. Sophie czeka na zewnątrz.
Jedynym promyczkiem
Poprawiasz mi humor, gdy chmurzy się
Nie masz pojęcia…
Nie odbieraj mi promyczka, proszę
Dziadku, patrz!
DO: CLEO MASZ COŚ???
Przepraszam, Lynn. Chciałbym móc to powstrzymać.
Wiem, kochanie. Będzie dobrze.
Chcę ci pomóc. Kocham cię.
Tato, wszystko cię omija. Ona się przed tobą popisuje.
Wybacz.
Czy mama opowiadała ci kiedyś o swoim byłym chłopaku, Benjaminie?
- Tym, który zmarł? - Tak.
Trochę. A czemu pytasz?
A co dokładnie o nim mówiła?
Nie pamiętam…
Wiem, że bardzo to przeżyła.
Ale… ty tam byłeś, prawda?
Nieważne.
Nie no, powiedz.
Po prostu…
Myślisz, że była ze mną szczęśliwa?
Oczywiście, że była z tobą szczęśliwa.
Jak możesz w to wątpić?
Dziadku, idziesz?
Sophie, rozmawiamy. Daj nam chwilkę.
- Nie, już idę. - Poczekaj, tato.
Nie. Przyszliśmy się tu dobrze bawić, tak?
- Tak. - Zaraz przyjdę.
Wiesz, o czym myślałam?
Może przerobimy twój pokój?
Na czarno i żółto, jak w Batmanie.
Kupimy zasłony, nową pościel.
Wszystko w porządku, skarbie?
Noah?
Co się dzieje?
Co się stało?
Co jest?
Pozwól im sobie pomóc.
Proszę cię.
Pozwól im sobie pomóc.
Lynn? Proszę poczekać na zewnątrz. Wszystko będzie dobrze.
Dobrze.
Spokojnie, pomożemy ci.
Benjamin się wyciszył. Podaliśmy mu leki uspokajające.
- Nie wiem, co się dzieje. - Dobrze pani zrobiła, przywożąc go tutaj.
- Co dokładnie się stało? - Pojechaliśmy na północ stanu.
Chciał zrobić zdjęcia jakiejś wiejskiej chacie
i wtedy się pogorszyło,
- a było już tak dobrze. - Czyli już wcześniej miał problemy.
Zmaga się z tymi dziwnymi lękami,
które próbował zwalczyć na własną rękę prochami, ale…
ale…
- od jakiegoś czasu jest trzeźwy. - W porządku. Już dobrze.
Już dobrze.
Trzy głębokie oddechy. Razem. Trzy.
Dwa.
Jeden.
Lepiej?
Tutaj jest bezpieczny. Nic mu się nie stanie, obiecuję.
Dziękuję.
- Co za gracja. - No.
O nie, przemęczyłeś się.
Nie, muszę tylko złapać oddech.
Wiesz, mama mówiła, że to było przeznaczenie.
O czym mówisz?
No wiesz, wasze spotkanie.
To było straszne, co spotkało Benjamina,
ale przywiodło ją do ciebie.
Gdy tylko cię zobaczyła,
poczuła, jakby cię już znała.
Jakby znała cię od zawsze.
Byłeś miłością jej życia, tato.
A ona mojego.
CZEKAM NA ZEWNĄTRZ. MAM COŚ!
- Muszę iść. - Co?
- Dokąd? - Do pracy.
Pożegnaj ode mnie Sophie. Pa.
Nie wracaj do domu.
Według akt szpitalnych z ’77
najbliższą krewną Benjamina jest Fran Walker, jego matka.
Nie wiem, czy nadal tu mieszka ani czy w ogóle żyje.
Jak to zdobyłaś?
Powiedzmy, że pożyczyłam.
Co pan robi?
Coś łączy Noaha i Benjamina.
Muszę odkryć co.
Chyba się pan tam nie wybiera?
Może są spokrewnieni.
Może w dzieciństwie Noah słyszał opowieści o Benjaminie.
A w konsekwencji wykształcił lęki i nauczył się niderlandzkiego?
Dziękuję za to. Spotkamy się w gabinecie.
Hej, zobacz. Jestem półptakiem.
To nie jest prawdziwy gips, ale i tak możemy go podpisać.
I ozdobić naklejkami? Co sądzisz?
Noah, pośliznęłam się.
To wszystko. Drobnostka.
IDŹ SOBIE!
Noah.
Skarbie.
Musisz stąd iść.
Halo?
Czego?
Eli Adler, jestem lekarzem.
- Nie potrzebuję. - Moment.
Chciałbym porozmawiać z członkiem rodziny Walkerów.
Czemu?
Proszę.
Chcę pomówić o Benjaminie.
Znał pan mojego brata?
Dzień dobry.
Zastałam doktora Adlera? Chcę z nim pomówić.
Jestem opiekunką Noaha.
Jestem jego asystentką. Ale teraz nie ma go w gabinecie.
A gdzie jest?
Nie wiem. Wszystko w porządku? Mogę jakoś pomóc?
Proszę mu przekazać, że muszę z nim pilnie porozmawiać,
ponieważ chcą przenieść Noaha,
a ja nie jestem pewna, czy…
Co to?
Dokumenty doktora Adlera. Przekażę mu, że pani była.
Co to ma być?
To wszystko o Noahu?
Po co ja tu przyszłam?
Chyba upadłam na głowę.
Będzie lepiej, jak doktor Adler wszystko pani wyjaśni.
Czyżby? Ten człowiek rozciął mojemu dziecku czoło,
bo był tam jakiś wymyślony robak, a ja mam z nim rozmawiać?
To jakiś obłęd.
Co on w ogóle robi? Jak to ma pomóc Noahowi?
Zadzwonię do doktora Adlera…
Nie trzeba.
Jednak nie chcę się z nim widzieć. Dziękuję.
Skoro pan znał mojego brata, to wie, że zmarł wieki temu.
Jeśli wisi panu kasę, to przepadła.
Nie, ja w zupełnie innej sprawie.
Pracuję w szpitalu św. Benedykta
i historia rodziny pewnego pacjenta
pomogłaby nam ustalić drogę leczenia.
I wypłynęło nazwisko Benjamina.
Byłem jego jedyną rodziną.
Poza tym mówił pan, że go znał.
Tak, znałem, ale niezbyt dobrze.
Miałem…
Miałem dyżur psychiatryczny, kiedy go przywieziono.
Nie, proszę.
Nie mogliśmy nic zrobić.
Bardzo mi przykro.
Niepotrzebnie.
Nie gadaliśmy od lat.
On poszedł swoją drogą, a ja swoją.
W jego dokumentacji wyczytałem,
że cierpiał z powodu urojeń i koszmarów.
Wie pan coś o tym?
Za dzieciaka miał nocne napady lęku.
Budził cały dom. Mówił, że coś go ścigało.
Wiedział, co to było?
Nawet jeśli, to mi nie mówił.
Miał problemy. Co mogę więcej powiedzieć?
Widzi pan?
Kiedyś zbierałem karty bejsbolowe.
Ojciec mi je przynosił. Miałem ich setki.
Ben przyszedł kiedyś, jak rodzice byli w pracy.
Wyrzucili go z domu, bo ćpał.
Ale zakradł się, żeby mnie zobaczyć, i spędziliśmy razem cały dzień.
Jedliśmy M&M’s, słuchaliśmy muzyki, byliśmy jak zwyczajni bracia, wie pan?
Poszedłem po picie do lodówki,
a jak wróciłem, Bena już nie było, tak jak i mojej kolekcji kart.
Wtedy się od niego odciąłem.
Co mi z kogoś, na kim nie mogę polegać?
Więc ten pacjent?
Lepiej dla niego, żeby nie był z nim spokrewniony.
Czy pan albo ktoś z rodziny mówi po niderlandzku?
Niderlandzku? Jaja se pan robisz?
Przepraszam.
Jest pani głodna? Mamy tu automat z przekąskami.
- Potrzebujemy pana. - Dobrze.
Co mu daliście?
- Nic. Musiał coś przemycić. - Brak pulsu.
- Nie oddycha. - Odsuńcie się!
Cholera.
No dalej, oddychaj.
No dalej.
Hej.
Wszystko gra?
Co się z panem dzieje?
Napisy: Daria Okoniewska