WCZEŚNIEJ
Eli.
Coś ty zrobił?
Wychodzisz?
Dłużej nie dam rady.
Kłamiesz.
Puk, puk.
Dzień dobry. Zostaw go, Charlie.
Miałeś zapytać: „Kto tam?”.
Linda, prawda?
To nieporozumienie. Nie powinno mnie tu być.
Infekcja wywołała gorączkę, a ta z kolei tymczasową psychozę.
Już mi przeszło.
Lekarz zaraz przyjdzie.
Ja jestem lekarzem. Proszę. Nie róbmy cyrku, przecież mnie pani zna.
Dobrze się panem zajmiemy. Proszę, śniadanie.
Muszę wrócić do pacjenta, który jest w bardzo ciężkim stanie.
Omówi to pan z lekarzem.
Dobrze.
Sam się wypiszę.
Czy ktoś może je otworzyć?
Zaprowadzę cię do twojej sali.
Dla ciebie dr Adler. Muszę zadzwonić.
Ja też. Ja też chciałbym zadzwonić.
- Trafiłem tu przez pomyłkę. - Trafiliśmy tu przez pomyłkę.
Spokojnie, wróćmy wszyscy do swoich sal.
Co próbujesz mi powiedzieć?
Mów do mnie, proszę.
Eli.
Dzień dobry.
Jane! Jak dobrze.
Musimy się upewnić, że to nic poważnego.
Jak wiesz, nawet niewielki wylew może wywołać psychozę.
Ale nie musicie mnie tu trzymać.
To tylko na czas badań.
Miałeś szczęście.
Gdyby Cleo nie kazała przywieźć cię do nas,
mógłbyś wylądować w zakładzie gdzieś na północy stanu.
A skoro już o tym mowa, co ty robiłeś w tej chacie?
To może być źródło traumy Noaha.
- Chciałem sprawdzić… - Czy ty siebie słyszysz?
Straciłeś cały obiektywizm.
Troska o pacjenta jest normalna.
Nie jest już twoim pacjentem.
Tylko ja mam wgląd w to, co się z nim dzieje.
Wymyślanie powiązań między sobą a pacjentem jest urojeniem,
dzięki któremu unikasz radzenia sobie z własnym życiem.
Noaha przewożą dziś do Ithaki.
Trafi w dobre ręce.
Nie, będzie ciałem w numerowanym łóżku.
Otumanią go lekami.
Proszę, nie rób tego. Nie jest jeszcze za późno.
Jest, zabierają go o 16.00.
Coś ty narobił?
Kłamca.
Lekarze już tu są.
Całe szczęście.
Noah.
Gotowy poznać nowych przyjaciół?
Przepraszam, a gdzie dr Wilkinson?
U pacjenta.
Proszę posłuchać, on nie jest w dobrym stanie.
Jest wyziębiony, ma sine usta…
Spokojnie.
Zbadam go, aby się upewnić, że można go przewieźć.
Zgadzasz się, Noah?
O rany.
Dr Wilkinson czeka w gabinecie A.
James.
- Nie trzeba. - Ostrożnie, doktorze.
- Zalecenia lekarza. - Poradzę sobie. Znam drogę.
To mój oddział.
Cześć.
Ściągnęłaś je tu?
Musimy porozmawiać o twoim stanie psychicznym.
Nic mi nie jest.
W sumie dobrze, że przyjechałaś, bo musisz mnie wypisać.
Nie przyjechałam cię stąd odebrać.
Przyjechałam, bo się o ciebie martwię.
- Jaja sobie robicie? - Tato.
Usiądź, Eli.
Wszystkim nam na tobie zależy.
Rozumiem, że się martwicie,
ale jestem specjalistą psychiatrii
i jako lekarz mogę was zapewnić,
że nie stanowię dla nikogo zagrożenia.
Niepotrzebnie mnie tu trzymacie!
Spójrzcie na mnie. Jestem zdrowy.
Nie jesteś zdrowy, tato. Pamiętasz w ogóle, co się wydarzyło?
Tak, nic takiego się nie stało.
Poniosło mnie, gdy oczyszczałem ranę.
Cleo mówiła, że bełkotałeś.
Dopiero z pomocą policji udało się wsadzić cię do karetki.
Naprawdę ją przestraszyłeś.
Wszędzie było pełno krwi, a pan krzyczał i bałam się, że wbiegnie pan na drogę.
Przykro mi, ale nie widziałam innego wyjścia.
W porządku. Posłuchajcie. O rany.
Nie dbałem o siebie jak należy i w dłoń wdała się paskudna infekcja.
Powinienem to przewidzieć,
ale dostałem antybiotyki i czuję się świetnie,
więc nie ma sensu mnie tu trzymać. Mój umysł jest zdrowy.
A to, że zabiłeś mamę?
Co?
Tak powiedziałeś. Prawda, Cleo?
Dlaczego to powiedziałeś?
Posłuchaj.
- Pomówimy o tym w domu w cztery oczy. - Nie. Dlaczego to powiedziałeś?
Ponieważ to prawda.
Znalazłem ją po nieudanej próbie samobójczej.
Mówiłeś, że już wtedy nie żyła.
Mówiłeś, że odeszła w spokoju.
Skłamałem. Nie odeszła w spokoju. Była daleka od tego.
Ona wciąż żyła. Ledwo.
Co miałem zrobić?
Błagała, żebym został.
Błagała, żebym z nią był. Żebym jej pomógł.
- Jak? - Nie.
- W jaki sposób? Muszę wiedzieć. - Nie.
Proszę.
Zrobiłem to rękami.
Nie wychodź.
Proszę cię, zostań. Barbara…
Ma arytmię. Może dlatego tak mu zimno.
Proszę wezwać dr Wilkinson. Podamy dwa razy haloperidol i kroplówkę…
Jest wyziębiony i serce bije mu nierówno.
Jak lek uspokajający…
Wczoraj podano mu haloperidol…
Musimy go ustabilizować.
Badania zrobimy już na miejscu.
Co się dzieje? Noah.
- Odwołuję przeniesienie. - Słucham?
Powiedziałam, że odwołuję przeniesienie.
Dobre wieści, rezonans wyszedł czysty.
Wiem, jak bardzo chcesz stąd wyjść, ale sprawdzę jeszcze kilka rzeczy.
Może miałaś rację.
Może jednak mam urojenia.
Eli, ta sprawa z Lynn…
Stanąłeś przed dramatycznym wyborem.
A trauma z tym związana mogłaby przyćmić osąd każdego.
Możemy już skończyć ten temat?
Jest pani potrzebna na pediatrii.
Cleo mówiła, że zostawiłeś to w karetce.
Ponoć to dla ciebie ważne.
Wrócę.
Nie pomogą mu.
Nie mają pojęcia, co mu jest.
Nikt z was nie ma.
Nikt go nie dotknie. Wraca ze mną do domu.
Obawiam się, że to niemożliwe. Zrzekła się pani praw do opieki.
Ale tylko tymczasowo. Mówiła pani, że to konieczne.
Nie jest już pani jego opiekunką.
No to zmieniam zdanie.
Przykro mi, ale to tak nie działa.
Noah jest teraz pod kuratelą stanu.
- Tylko szybko, dobrze? - Dziękuję.
Doktorze Adler?
Przepraszam.
Powiedzieli, że tu pana znajdę, ale nie sądziłam…
Coś panu jest?
Muszę trochę odpocząć.
Zimno panu?
Noahowi też.
Jest ciepło, a obaj drżycie. Dlaczego? Co się z wami dzieje?
Przeniesienie, zbiorowa histeria? Może. Nie wiem.
Popełniłam wielki błąd.
Pozwoliłam im zabrać Noaha do Ithaki.
Kończą mu się możliwości. On pana potrzebuje.
Nie mam pojęcia, co się dzieje.
Ale ma pan hipotezę?
Bardziej przeczucie.
Boże, to brzmi idiotycznie.
I co z tego? Proszę mi powiedzieć. Bo może to zdoła mu pomóc.
Mam przeczucie, że Noah znał moją żonę…
i mnie w poprzednim wcieleniu.
A właściwie poprzednich wcieleniach.
Myślę, że moja żona też to czuła,
ponieważ pod koniec swojego życia mówiła,
że elementy jej książki przychodziły do niej w snach.
Ale ja nie słuchałem.
Zatem co pana zdaniem żona próbowała panu przekazać?
Że coś złego stało się Noahowi, dawno temu, w tej chacie.
Że byliśmy tam wszyscy razem: ja, Noah, Lynn.
Że jesteśmy trzema duszami w jakiś sposób połączonymi w czasie,
uwięzionymi przez dawną traumę.
I cokolwiek wydarzyło się wtedy, sprawia, że on nie może wyzdrowieć teraz.
Proszę posłuchać. Nie wiem, co się dzieje,
ale wiem, że to dziecko trafiło do mnie nieprzypadkowo.
Od razu to zrozumiałam.
Doktorze, on nas potrzebuje
i umrze, jeśli mu pan nie pomoże.
Nawet jeśliby mnie wypuścili, i tak nie wiedziałbym, co zrobić.
Przykro mi.
A jeśli pan nie oszalał?
I jako jedyny dostrzega prawdę?
- Halo? - Sophie?
Cześć. Tu dziadek.
Jesteś chory? Mama mówi, że dlatego się jutro nie zobaczymy.
Przykro mi. Spotkamy się kiedy indziej.
Babcia coś chce.
- Nie, Sophie. - Wsłuchaj się, to ją usłyszysz.
Sophie? Halo?
Lynn?
Halo?
Barbara.
Tato.
Posłuchaj, chciałem cię przeprosić. Za wszystko.
Chyba…
nie rozumiem, czemu nie pomogłeś jej wcześniej.
Jak to?
Wiedziałam, że mama chce umrzeć na własnych warunkach.
Już na rok przed jej odejściem.
Tak bardzo cierpiała.
- Dlaczego wtedy jej nie pomogłeś? - Bardzo ją kochałem. Po prostu…
- Nie wiedziałem, co zrobić. - Czemu nie spełniłeś jej życzenia?
Jako lekarz miałeś dostęp do tego, czego potrzebowała.
O to chodzi. Jestem lekarzem. Moim zadaniem jest ratować ludzi.
Ale byłeś jej mężem.
Nie potrafiłem tego rozgryźć.
Nie wiedziałem, jak ją uratować…
i nie mogłem pozwolić jej odejść, póki nie poznam odpowiedzi.
Zakleszczyłem się.
Chyba miała rację.
Mama powtarzała, że klapki na oczach to jednocześnie twoja główna zaleta,
jak i główna wada.
TRANSPORT MEDYCZNY ITHACA, NOWY JORK
Zabiorą go o 16.00.
O 16.00.
Puk, puk.
No dobrze. Kto tam?
Scott.
Jaki Scott?
Scott będziesz wiedział, póki nie otworzysz drzwi?
Eli.
Za chwilę ruszamy w drogę.
Czemu jeszcze nie jest na sali operacyjnej?
Przygotowują go.
Chirurg chce mieć pewność, że tętnica łokciowa jest cała.
Dobrze.
Jak się czujesz, Eli?
Gdzie on jest?
Pięć minut temu tu był.
Zabierasz mnie do domu?
Obaj tam wracamy.
Napisy: Daria Okoniewska