WCZEŚNIEJ
Wiem, że się boisz...
i nie rozumiesz, co się dzieje.
Ale tkwią w nas wspomnienia, które spały...
i teraz się budzą.
Eli? Słyszysz mnie?
Eli, tu Jane. Jane Wilkinson. Odezwij się.
Do kurwy nędzy! Odbierz krótkofalówkę.
Posłuchaj, Jane...
Cokolwiek to jest, nie chcę tego słyszeć.
Zawracaj.
Nie mogę.
Możesz.
Wiem, że jesteś zły.
Oczywiście.
Nie rozumiesz sytuacji.
To mi wytłumacz.
Wytłumacz mi, jak porwanie pacjenta komukolwiek pomoże?
Myślę, że dawno temu Noah przeżył poważną traumę,
której nie rozumie.
Wiesz, jak to jest z nieleczoną traumą.
Niesiemy ją ze sobą w naszej krwi, naszych kościach
i może nawet w duszach.
Posłuchaj mnie. Jeśli w tej chwili zawrócisz...
Nie. Nie mogę tego zrobić.
Pozostała nam tylko radykalna terapia ekspozycyjna.
Jest niebezpieczna.
To ostatnia deska ratunku. Rozłączam się.
Nawet nie próbuj, Eli.
Noah?
Rozpoznajesz to miejsce?
Coś złego się tu stało.
Kiedy...
Co kiedy?
Kiedy...
byłam mała.
Poczekaj.
Daj mi rękę.
Nie oddalaj się.
Halo?
Jest tu kto?
Noah, ja...
Noah?
Odłóż to.
Nie.
Już dobrze. To tylko ja.
- Tylko Eli. - Nie.
Nie rób tego.
Czego?
Noah!
Noah?
Co jest?
Coś ty zrobił?
- Noah? - Coś ty zrobił?
Coś ty zrobił?
Szlag!
Noah!
Noah?
To jestem ja.
Noah.
A to pan.
Już tu byłem.
Pamiętam.
Chodź, musimy znaleźć koleżankę.
Noah, poczekaj! Wracaj.
Noah!
Dawno temu, w tej chacie Noahowi stało się coś złego.
Chodź, musimy znaleźć koleżankę.
Musimy znaleźć koleżankę.
Lynn?
Znalazłem cię.
Zawsze mnie znajdujesz.
Czekałam na ciebie.
Patrzcie, co znalazłam.
Co to jest?
Nie.
Skacz!
Pamiętam.
Popchnąłem cię i utonęłaś.
Noah?
O nie.
Noah.
Noah?
Noah.
Już dobrze, Noah.
Wiem, czego się boisz.
Wiem, co się stało.
To był wypadek, okropny wypadek. Byliśmy tylko dziećmi.
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Noah?
Słyszysz mnie?
Noah?
Co mam robić?
Jak mam ci pomóc?
Skacz!
Dawno, dawno temu był sobie chłopiec, który bał się wody.
Eli.
Obudź się.
Musimy porozmawiać.
- Znowu wymiotowałaś? - Nie o to chodzi.
Dłużej nie dam rady.
Wiem, że to okropne,
- ale są nowe badania, nowe leki. - Musisz mnie wysłuchać.
- Znajdę... - Mam dość.
Nie poddam się.
Ta decyzja nie należy do ciebie.
Eli!
Jak o tym wspominam...
- Skończmy temat. - Musimy to zaakceptować.
Musimy myśleć pozytywnie. Znów nawala?
- Czemu... - Przestań.
Nie mogę w kółko poruszać z tobą tego samego tematu.
- A ja w ogóle nie chcę go poruszać. - Tu nie chodzi o ciebie!
Eli, poczekaj.
Zaraz, wychodzisz?
Tak, niedługo wrócę.
Przyniosę ci zupę.
Rosół z lanym jajkiem?
Dziękuję.
Wróciłem.
Lynn?
W porządku. Wezwę karetkę.
- Zabierzemy cię stąd. - Nie.
Nie chcę tego.
Nie.
Nie mogę cię stracić.
- Nie. - Proszę Eli. Nie odchodź.
Nie zostawiaj mnie, proszę.
Zostań, Eli.
Pomóż mi.
Proszę, pomóż mi.
Pomóż mi.
- Pomóż mi. - Kocham cię.
Obudź się, Eli.
No dalej, oddychaj.
Dalej, Noah. Oddychaj.
Oddychaj.
Nie.
Oddychaj!
Oddychaj.
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze, jesteś cały.
Co się stało?
Nie pamiętasz?
No dobrze. Zmarzłeś, ale to normalne.
To przez wodę. Popływaliśmy trochę.
Fuj.
Mam kłopoty?
- Narozrabiałem? - Nie, coś ty.
Ty nie nabroiłeś.
No dobrze, posłuchaj mnie. Byłeś bardzo dzielny.
Serio?
Tak.
I jestem z ciebie dumny.
Nie zapominaj o tym.
Noah!
Noah! Skarbie!
Jesteś cały? Nic ci nie jest?
Możesz z nami rozmawiać?
Jesteś ranny?
Możemy wrócić do domu?
Tak, możemy wrócić.
Chodź.
Cześć.
Chodź.
Tak, wiem. Ja też się cieszę.
Odnośnie do przypadku 423,
studium silnego przeniesienia-przeciwprzeniesienia,
w którym pacjent A, ośmioletni chłopiec, i pacjent B, lekarz prowadzący,
mieli wspólne urojenia.
Wyjątkowe pod względem szczegółowości obrazów z poprzedniego życia,
a także aspektów psychotycznych.
Sprawdź „Halucynacje o robakach”.
Po upływie sześciu miesięcy
pacjent A nawiązuje adekwatne do wieku kontakty z rówieśnikami i otoczeniem
i zdaje się niewzruszony sądowym nakazem zachowania dystansu między obu pacjentami.
Po pięciu miesiącach leczenia psychiatrycznego
pacjent B wypisał się na własną odpowiedzialność.
Podczas wywiadu końcowego
uznał wpływ czynników psychologicznych na powrót do zdrowia pacjenta A,
a także na jego własne urojenia,
które można częściowo przypisać projekcjom wywołanym żałobą po samobójstwie żony.
Jednak prywatnie uważa, że jeśli wchodziło to w obręb nauki,
to takiej, której jeszcze nie rozumiemy.
A jeśli mamy uznać możliwość życia po życiu, tj. „później”...
to musimy być również otwarci na możliwość życia „wcześniej”.
Zapewnia również, nadal nieoficjalnie,
że po otwarciu puszki z tajemnicami wszechświata,
nigdy nie uda się jej zamknąć.
Dziadku!
Cześć.
Od babci.
Przekaż jej, że dziękuję.
Mówi, że dziękuje.
Co odpowiedziała?
Mówi: „Słuchaj”.
Napisy: Daria Okoniewska