W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
LEKCJA W SZKOLE LATANIA
Dasz radę!
Świetna forma, Perry.
A teraz ostatni zawodnik, Dudley.
Dziękuję wszystkim.
Po moim układzie padniecie na glebę.
Łapiecie? Jestem na ziemi.
Jeszcze nie umiem latać, ale zawsze chciałem tu wystąpić.
No dobrze…
Dudley, dobrze się czujesz?
Czuję się jak dodo, które się skompromituje.
Nie latam jak Perry.
Ale możesz wystąpić jako Dudley.
Zaufaj mi, dasz radę.
Sporo ćwiczyłeś, a teraz musisz tylko to pokazać.
Dzięki, Ridley. Dobra. Zaczynam.
Raz i dwa, i…
To układ z polotem.
O nie.
Ściana Wiatru.
Pamiętaj, skarbie. Nie walcz z wiatrem, zatańcz z nim.
Tak. Przejedź się na zefirku!
Tańczący z wiatrami.
- Niesamowite! - Brawo!
Podobało wam się, choć technicznie rzecz biorąc…
Nie latałeś? Pewnie. Dodam te piruety do swojego gnania.
- Uwaga! - Hej!
Lotnik! Kryj się!
Hej, to nasz tańczący dodo.
- Jestem Stella. - Hej.
Nic wam nie jest?
Jasne. Nie można śmigać jak wiatr, nie rozwalając kilku ścian, prawda?
Jesteś niesamowicie szybka, ale masz problemy z lądowaniem.
Chyba tak.
Ten rubin ma skazę.
Pan Peabody nie będzie zadowolony.
Mam pomysł.
- Wiecie o Czerwonej Gwieździe? - Nie.
To królewski temat.
Chodzi o wielki rubin, który zaginął w Arktyce.
Odnajdźmy go i Peabody niczego nie zauważy.
Przyznam, że to może się udać.
Ismat, planujemy.
Reszta niech się przygotuje na wyprawę po rubin.
Już zająłem się martwieniem o odmrożenia.
Posłuchaj. Nie martw się i zostań moim skrzydłowym.
Chcesz się ze mną pobawić?
Jasne, że chce.
Jesteś najlepszym ptakiem na świecie. Bawcie się dobrze.
- Wiedziałam, że jesteś spoko. - Chciała być miła.
Jestem fajny jak kiczowate swetry na święta.
Ale może gdybym trenował? Dajesz lekcje fajności?
Jasne. Lekcja pierwsza. Lekcje nie są fajne.
Nie potrzebujesz ich, Dodo.
Możesz być fajny Dzioba nie zwieszaj
Wystarczy ci nowy styl
Lekcje fajności? Weź, nie rozśmieszaj
Przestań być sobą Choć na kilka chwil
Będziesz zapierzysty Poszybuj w powietrzu
Zrelaksowany, wytworny, beztroski
Zapierzysty
Ale zmień jedną rzecz lub trzy
Wtedy może dorównasz mi
Pewnie więc krocz Rozwichrz czuprynę
I dumnym bądź jak paw
Obrośnij w piórka Choć odrobinę
Nowa stylówa Odejmie ci kilka lat
Będziesz zapierzysty
Po prostu luz i szyk
I znikną twoje lęki
Zapierzysty
Gwarancję daję ci
Może wtedy dorównasz mi
Będziemy zapierzyści
Dziękuję, panie Ptaku.
Jest dodastycznie.
Widzę, że masz ochotę na banana.
- Latarka? - Mam.
- Mapa? - Jest.
Czy to dodo-ziom?
Fajna stylówa.
Ale masz za cienką kurtkę.
Mam złe wieści.
Kamery pokazują burzę w Arktyce.
O nie!
Nie warto ryzykować życia, skrzydeł, kopyt i ogona.
Zaczekamy, aż minie.
Musimy to przesunąć. Smuteczek.
Rozchmurz się. Czas szybko minie, jeśli spędzimy go na wystawie o tundrze.
- Tak! - Jesteśmy gotowi.
Chciałem pokazać, jaki fajny jestem na misji.
Dodo, idziesz po ten rubin? Brzmi fajnie.
Hej! Chwila!
Peaches mówiła, że zbliża się burza.
Bycie fajnym polega na tym, by nie słuchać ostrzeżeń psujących zabawę.
Chcesz się zabawić, co?
A więc dodo dzieła.
Ale frajda, co?
Komu potrzebne ostrzeżenia i rękawice?
O nie, zapomniałem o nich. Ale i tak jest fajnie.
I lodowato. Ale przede wszystkim fajnie!
Im szybciej idziesz, tym jest cieplej.
Właśnie wywinąłem orła i czuję się świetnie.
Mówiłam. Skacz, zanim spojrzysz.
Skacz, zanim spojrzysz. Jasne.
Patrz.
Czerwona Gwiazda. Ale duża.
To zajmie Peabody’ego na wiele miesięcy.
Niech tylko Ridley to zobaczy.
W końcu ogarnęłam te sanki.
Ridley!
Dudley nie przyszedł na rozciąganie skrzydeł o szóstej.
To podziobane.
To do niego niepodobne. Co się mogło stać?
Ostatni raz widzieliśmy go tuż przed wyprawą.
O nie. Sam poszedł po rubin.
Namawiałam go, by był odważny, ale nie, jeśli chodzi o śnieżycę.
Musimy go znaleźć przed burzą.
Chodźcie.
Bez paniki. Jest spoko.
Skoczymy, zanim spojrzymy.
Bo i tak nic nie widzimy, prawda?
- Powolutku. - Co?
Powinniśmy iść powoli!
Jasne, ale to zbyt wolno.
Nie! Zaczekaj!
Wkrótce wrócimy do domu, Dodo!
Kurczę piórko!
Stella!
Stella, ty żyjesz.
Wyjdź ze śniegu.
Nie mogę.
Skrzydła mi zamarzły.
Już idę.
Muszę skoczyć, zanim…
Skacz, zanim…
To jak Ściana Wiatru,
ale większa, zimniejsza i niemożliwa do przejścia.
Nie powinnam tu przylatywać. Utknęłam.
Ja też tu przyleciałem, ale idąc.
Gdyby choć Ridley wiedziała…
Odezwij się, słoneczko!
To spory teren.
Rozdzielmy się.
Na księżyce Saturna.
To jak wędrówka przez gwiezdny pył.
Nic nie widzę.
Słuszna uwaga. To ryzykowne. Nie rozdzielać się!
Szkoda, że nie możemy dać mu znać, że idziemy.
Chwila, możemy.
Nie widzimy Dudleya, ale może Dudley zobaczy to.
To ostatnia rzecz, jaką widzę przed zamianą w lody.
Flara sygnałowa.
Flara sygnałowa?
To Ridley!
Stella, Oczy po nas idą.
Skoro oni pokonują śnieżycę, to ja mogę zatańczyć walca z wiatrem.
Słyszę cię, wietrze. Mam tylko jedno pytanie.
Zatańczymy?
Mam cię!
Dodo!
Już prawie jesteśmy. Zatańczmy.
Tam są. Możesz do nich polecieć.
Jak? Moje skrzydła nie działają.
Wręcz przeciwnie.
Pewien fajny orzeł nauczył mnie ujeżdżać zefirek.
Spójrz tylko. Lecimy!
Biedny Dudley. Pewnie się boi.
Może celuj w tę dziwną, błyszczącą chmurę.
To nie chmura.
To Dudley.
Dudley!
- Przepraszam… - Jesteś cały.
Tak. Przytulmy się i wyjaśnię.
Udało ci się, ale prawie zaginąłeś na zawsze.
Nigdy nie chcę się znaleźć bliżej wymarcia niż teraz.
Nie dla mnie skoki w ciemno.
To nie w moim stylu.
Cieszymy się, że wróciłeś.
A ja, że mnie uratowałeś.
Nie znam odważniejszego dodo.
To jedyny dodo, jakiego znasz.
Ale rozumiemy.
Chciałbym zostać i pogadać, ale mam lekcję latania.
Czas na jazdę na zefirku.
Mogę też przyjść?
W końcu robią to najfajniejsze ptaki i dodo.
Będzie dodastycznie.
Och, Dudley.
Napisy: Tomasz Suchoń