W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
PODRÓŻ W CZASIE
Tak jest, koniki.
To był dino-styczny pomysł, by się zmniejszyć
i ukryć Serce Muzeum na miniaturowym Zachodzie.
Ridley zabłysła mocniej niż Słońce.
Dzięki. Jako pełnoprawna opiekunka muzeum mam większe możliwości.
Wyremontowano domek na drzewie i Serce może wrócić na swoje miejsce.
Też się cieszę, ale pośpieszmy się.
Moja blizna się odzywa. To zły znak.
Mam złe przeczucia.
Ja też, ziomalko.
Ale to chyba dlatego, że twój koń stoi mi na ogonie.
Słyszę coś.
Zaczekajcie.
Ridley, rozkazuję ci…
Powiedz, że to nic.
Czekamy na twój raport.
Jest cicho. Za cicho.
Mamo, twoja blizna miała rację.
Przez duże R. Kto to?
Bandyci z Dzikiego Zachodu.
Śmierdzący bardziej niż muł w niedzielę.
Chowajcie swoje błyskotki.
Najwięcej warte jest Serce Muzeum.
Nie mogą go ukraść!
Mam plan. Ma, Pa i Oczy, ruszajcie na zachód.
My pojedziemy z Sercem na wschód.
Grajcie z nimi na zwłokę.
- To da nam dosyć czasu. - Do dzieła.
Do zobaczenia.
Prawdziwe bohaterki.
To prawda.
Zacznijmy gnać. Musimy ich powstrzymać.
Nie mów dwa razy.
Zdecydowanie wolę kosmiczne przeciążenia.
Rozumiem, ale jeśli bandyci zdobędą Serce Muzeum,
pozostaniemy nieożywieni.
Cwałuj ostro.
O nie, jest ich więcej i jadą na nas.
Mamo, weź Serce.
Co zamierzasz zrobić?
Odciągnę ich od ciebie.
- Nie. To zbyt niebezpieczne. - Mamo, na tym polega nasza praca.
Poza tym mam to.
O nie! Tylko nie mój kapelusz!
Mam go.
- Niezły chwyt. - Umiem co nieco.
Ale to nie kapelusz czyni bohatera.
Liczy się serce pod nim.
A ty masz najsilniejsze serce.
Dziękuję, mamo.
- Uważaj. - Ostrożność to moje drugie imię.
Kogo ja oszukuję? Ty mnie nazwałaś.
Ale będę ostrożna, mamo. Obiecuję.
A teraz jedź. Strzeż Serca. Ono jest najważniejsze, pamiętasz?
Kopyto! Nic tu nie ma!
Ktoś powinien zacząć gadać.
Trzymaj mnie!
Gdzie twoje skarby, panienko?
Nigdy nie powiem.
O nie. Mają Ridley.
Muszę ocalić Serce.
Ale nie mogę jej zostawić.
Nie mają nic poza stertą bananów.
Tu też nic. Nawet bananów.
A co my tu mamy?
Mamo, nie!
Ridley, przepraszam.
Proszę. Tego szukacie? Jest wasze, ale puśćcie ją.
Mamo!
Muszę się tobą opiekować.
Nie zaryzykuję.
Ale cacuszko.
I jednocześnie serduszko.
Będzie pasowało do zasłon.
- A teraz bierzmy się… - Hej!
Gdzie wszyscy?
- To… - Dudley?
Nie wierzę, że poszliście po Serce beze mnie.
Kichałeś i myśleliśmy, że jesteś przeziębiony.
To tylko alergia. Ten dodo ma wrażliwe zatoki.
Alergia.
- Hej. - Ridley! Co robisz? Wracaj!
Zaufaj mi.
Zatrzymać ją.
Wybacz, Dudley.
Po co to było? Piasek sprawi, że…
Mamo, Oczy, kryć się! Nastąpi uderzenie!
Mam je!
Trzymaj się. Mamy cię.
Przepraszam.
Mało brakowało.
Dobra robota, Dudley. Wysłałeś ich w siną dal.
Serce się ukruszyło.
- Nie szkodzi. - Wręcz przeciwnie.
Mamo, co się stało?
- Utraciłam swoją moc strażniczki. - Więc ją odnajdźmy.
To nie takie proste.
Wybaczcie, ale słońce powoli zachodzi.
Musimy wrócić do portalu, nim się ściemni.
Ładnie.
Zwykli bandyci to betka w porównaniu z nocnymi.
Już idziemy. Prawda, mamo?
- Prawda. - Chodź.
Pójdę za tobą wszędzie.
Hej.
Wróciliśmy.
I muszę przyznać, że magiczny kompas daje radę.
Fajnie podróżować w czasie i przestrzeni i móc spojrzeć Ma i Pa w oczy.
Do zobaczenia!
- Macie je? - Tak.
Mamy też kolejną fotkę na ścianę.
Cudowne zdjęcie. Tego mi było trzeba.
Dzięki, Oczy. Przyczepię je obok zdjęcia Sary jako stażystki.
To nie jest zwykły kapelusz mamy.
To był jej stary kapelusz poszukiwaczki przygód.
Nosiła go, aż się rozpadł.
Nie wierzę, że minęło 35 lat, odkąd poszerzyliśmy muzeum o to drzewo.
Od 35 lat jest domem dla Serca Muzeum. Dziś otwieramy je ponownie.
Dziś rezygnuję też z funkcji strażniczki muzeum.
- Co? - Nie możesz!
Uwielbiam chronić to miejsce,
któremu poświęciłam całe życie, ale nadszedł czas.
Pora odłożyć kapelusz na półkę.
Mamo, dlaczego?
Sama widziałaś.
Żaden ze mnie Indiana Jones.
Już nie.
Może nigdy nie byłam tak dobra jak ty.
Mamo…
Co tam się stało?
Mama wybrała mnie zamiast Serca.
Ma się za kiepską strażniczkę.
- Trzeba jej tylko coś przypomnieć. - Co takiego?
To, jaka była dobra. I jest. Sarah?
Sarah, zaczekaj.
Nie wyobrażam sobie, by to rzuciła.
Spójrzcie. Byliśmy świetnym zespołem.
Szkoda, nie znam lepszej strażniczki.
Oczywiście bez urazy.
Jasne. Marzyłam, by być choć w połowie tak dobra jak ona.
Była nieustraszoną przywódczynią.
- Gdybyśmy mogli jej o tym przypomnieć. - Myślę, że możemy.
Jaka była jej przygoda życia?
- Myślicie o tym, co ja? - Nie wiem. O czym myślisz?
Że skarpetki powinny być sprzedawane trójkami. Na zapas.
O rety. Czacha dymi.
Znam największą przygodę twojej mamy. I naszą też.
Oto i ona.
- Mum-jazdowo! - Pamiętam to.
Co to jest?
Blizny spowodowane pożarem. Wtedy staliśmy się drużyną.
Dołączyliśmy do twojej mamy.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Całe muzeum zebrało się, by świętować dołączenie drzewa.
Nie byliśmy jeszcze stadem ani przyjaciółmi.
Ziom!
Ale w trakcie ceremonii
jakiś piorun z wystawy pogodowej uderzył w drzewo.
I wybuchł pożar.
W muzeum zapanował chaos.
Twoja mama ruszyła na ratunek.
Nie lubiliśmy się wtedy zbytnio.
Ale w chwili odwagi,
zamiast uciekać, twoja mama skoczyła w ogień.
O nie!
Wyszła poparzona i pokryta popiołem, trzymając w ręku Serce Muzeum.
Rozgrzane Serce zostawiło bliznę.
Nie przejęła się.
Zainspirowała nas i staliśmy się drużyną.
Sarah nami dowodziła i uratowaliśmy wszystkich ziomów i ziomalki.
Nasz zespół hartował się w ogniu.
Wtedy uratowaliśmy muzeum.
Rany. Hartowanie w ogniu.
Widzicie? Mama jest odważna.
Musimy jej tylko przypomnieć, jak to jest być bohaterką.
Spójrzcie na te zdjęcia
Powiem wam, co widzę
Bohaterkę, której nigdy się nie wstydzę
Mama potrzebuje czegoś
Co przypomni stare dni
I bohaterkę w niej znów wyzwoli
Każda jej przygoda
Przebijała poprzednią
Trzeba więc przypomnieć Że to jej codzienność
Jeśli odkryjemy
Do przeszłości złoty klucz
Mama bohaterką będzie znów
Mamo, powiedz mi Co zrobić mam
Abyś bohaterkę w sobie zobaczyła
Którą widzę ja
Przypomnijmy jej więc
Kim od zawsze jest
Bo bohaterką Nie przestajesz być z dnia na dzień
- Zbierzcie się, Oczy. - Co jest?
Mam teraz większą moc, pamiętacie?
- Mogę cofać się w czasie. - Po co miałabyś to robić?
Nienawidziłem siódmej klasy. Ty nie?
Użyję magicznego kompasu na zdjęciu mamy i drzewa,
by cofnąć się w czasie po jej kapelusz.
Jak tylko go założy, zapomni o emeryturze.
Podróż w czasie?
Czy to nie jest ekstremalnie ryzykowne?
Nauczyłam się tylko trochę o kontinuum czasoprzestrzennym, ale wiem,
że podróż w czasie może zmienić teraźniejszość.
I przyszłość.
To zbyt lekkomyślne, słońce.
Mówi to ktoś wskakujący do czarnych dziur.
Tak. Macie rację.
Spróbujmy choć rozweselić twoją mamę.
Karma dla ptaków da radę.
Mogę to zrobić. Wiem to.
Mianowano mnie strażniczką.
Mam moc. Czemu jej nie użyć?
Wrócę, nim się zorientują.
Dobra, przeszłości, nadchodzę!
Chwila. To muzeum, ale wszystko wygląda jakoś staro.
To pewnie przeszłość.
- Mamo, widziałaś mój szczęśliwy kapelusz? - Znowu go zgubiłaś?
To mama i babcia z przeszłości.
I szczęśliwy kapelusz mamy.
Tak!
Udało się. Wybacz, kapeluszu. Zwrócę cię, gdy mama poczuje się lepiej.
I już z powrotem.
Ale gdzie są wszyscy?
Mamo? Babciu?
Dlaczego tu jest tak ciemno?
Mamo, jesteś tu?
Mama i babcia przerobiły domek na drzewie?
Wszystko wygląda inaczej. Pan P?
Kto tam?
- Intruz! - Nie ruszaj się.
Muszę lecieć.
Ktoś się włamał do muzeum.
Co to za ludzie?
- Cześć. - Chodź, uciekniemy.
Kim jesteś?
Nie ma czasu, słońce.
- „Słońce”? - Hej!
Zawiadommy pana Peabody.
To powinno ich powstrzymać, słońce.
- Znów tak mnie nazwałaś. Kim jesteś? - Kim jestem?
Twoją kosmiczną małpą z sąsiedztwa i przywódcą ruchu oporu.
Przywódcą i jedynym członkiem.
Peaches? Cieszę się, że cię widzę.
Ja też, Ridley, ale co ty tu robisz? To nie miejsce dla dzieci.
Jak to? To przecież muzeum dla dzieci.
Tak, ale jego właścicielem jest pan Peabody, zapomniałaś?
Wiem, że długo cię nie było, więc odświeżę ci pamięć.
Peabody przejął władzę
i wyrzucił twoją rodzinę z domku na drzewie.
Mama i babcia trafiły do sklepiku,
a Lonny zastąpiła bezduszna firma ochroniarska.
Najgorsze, że zamyka eksponaty na noc. Wszyscy są uwięzieni.
To oznacza brak zabaw, pidżama party i koncertów Pod Kopułą.
Czemu zespół go nie powstrzymał?
Jaki zespół?
Fred, Dante, Dudley, Ismat i ty, Peaches. Byliście ekipą, gdy mama była mała.
Nie. Nigdy nie byliśmy drużyną.
Co? O nie.
Nie chcę wręczać ci zgniłego banana, ale twoja mama nigdy nie była strażniczką.
Nie postawiła się panu P.
Ja…
Nie wierzę ci.
Mama kocha muzeum i zrobi wszystko, by je chronić.
Naprawdę?
Peaches, zabierzesz mnie do mamy?
- Mamo? - Ridley? Miałaś być w internacie.
W internacie? Od kiedy chodzę do…
Racja. Chodzę do szkoły z internatem.
Wpadłam tylko z wizytą.
- Pokaż mi swoją dłoń. - Co?
- Co się stało z twoją blizną? - Z jaką blizną?
Pamiętasz pożar drzewa Jonesów?
Nie wiem, o czym mówisz, ale pamiętam ten pożar.
W drzewo uderzył piorun i wszyscy się bali.
Ale uratowałaś Serce Muzeum, prawda?
Co? Wejść w ogień? Nie, dzięki.
I zgubiłam kapelusz. To było zbyt ryzykowne.
Bez kapelusza nie wskoczyłaś w płomienie?
I nigdy nie stworzyłaś drużyny.
Nie powinno cię tu być. Pan P. byłby zły. On tu rządzi, muszę go słuchać.
Och. No dobrze. Jasne.
Skończę sortować i odwiozę cię do szkoły.
Zaczekam na zewnątrz.
Wszyscy znikają ze zdjęcia.
Czy to znaczy, że zabranie kapelusza
spowodowało, że nigdy nie byli zespołem?
Muszę to naprawić, Peaches. Ale najpierw pomóż mi się stąd wydostać.
Jasne jak słońce.
Dzięki.
Miło było cię widzieć, Ridley. Tęsknimy za tobą.
Wrócę. Obiecuję.
Zrozumiałam. Wybananujmy się stąd.
- Jest. - Tajemniczy pojazd
i jego skórki z bananów.
Spróbujcie mnie złapać.
Dzięki, Peaches. Obiecuję, że wkrótce nie będziesz chroniła muzeum sama.
Stać!
Szybciej, otwieraj się.
No już!
Wszystko się zmieniło, gdy zabrałam kapelusz.
Wystarczy, że go oddam, i wszystko wróci do normy.
Prawda?
Nie wierzę. Znalazłaś mój kapelusz.
Och. Tak.
Zobaczyłam go w muzeum, więc przyszłam go oddać.
Przydałby się wcześniej.
Nie uwierzysz, mieliśmy pożar.
Co? To niedobrze.
Nie miałam kapelusza i zamarłam. Na szczęście zjawiła się moja mama.
O nie, spóźniłam się.
Pożar już wybuchł. Co mam robić?
Wyglądasz znajomo. Znamy się?
Jestem
też z rodziny Jones.
Jesteśmy dalekimi kuzynkami.
Ridley.
Ridley? Fajne imię. Muszę zapamiętać.
Miło cię w końcu poznać. Jestem Sarah.
To nic wielkiego, ale szkolę się na strażniczkę.
Wiesz, czego potrzebuje każda strażniczka?
Świetnej drużyny. Powinnyśmy ją stworzyć.
Wolę pracować sama. Drużyna by mnie spowolniła.
Nie żartuj. Drużyna jest najlepsza.
Chociaż spróbuj.
Znam odpowiedni skład.
Dzięki.
Żaden problem. Czasem dobrze mieć kogoś u boku.
Masz rację.
Spróbujmy. Kogo miałaś na myśli?
Dodo Dudley? Jesteś pewna?
Czy on nie boi się wszystkiego?
Nie wszystkiego.
Tylko przestrzeni, pająków, klaunów, rozgwiazd,
własnego cienia i pluszowych misiów.
Dobra. Boi się wielu rzeczy.
- Ale to lojalny przyjaciel. - Przyjaciel?
Tak mi o nim opowiadano.
Halo? Dudley?
Kto tam?
Cześć, Sarah. A ty jesteś…?
Daleką kuzynką z daleka?
Tworzymy drużynę na wyprawę, a Ridley cię poleciła.
Tylko nie przygody!
Wszystko poza moją wystawą może prowadzić do wyginięcia.
Nie chcę iść drogą innych dodo!
Do tego Sarah ma dowodzić?
Nie nadaje się do tego.
I mówi to ktoś z durszlakiem na głowie.
Po co ci ten durszlak?
Dla ochrony.
Każdego dnia może być koniec świata.
Możesz wpaść do wulkanu
O asteroidach już nie strzępiąc dzioba
I nie sądzę, że to bardzo bueno
Że pozbawić życia Może cię byle choroba
O krok od zagłady
Minutę do końca
I zaraz blask zaginie słońca
Tornada i błyskawice
Ruchome piaski Wciągają w odmęt
Mumie i klauny Drżę, kiedy je widzę
Więc wolę zawczasu Uciec w ten pęd
Kuchenny ochroni mnie sprzęt
O krok od zagłady Jedną stopą w grobie
Co dzień może być po tobie
Co dzień może być
Po tobie
Każdy przywódca i bohater musi od czegoś zacząć.
Podróż nie zaczyna się od końca.
Gdybyś dał jej szansę, mogłaby cię zaskoczyć.
Wiem, że świat wydaje się straszny,
ale z przyjaciółmi u boku możemy sprostać swoim strachom.
Naprawdę? Mogę mieć przyjaciół?
Tak. I pokochają cię takiego, jakim jesteś.
Co ty na to?
Dodo dzieła.
To na nic, Ridley.
Winifred woli gnać sam.
Rozumiem go.
Moje nogi dłużej tego nie wytrzymają.
Winifred? Chodzi ci o Freda? Fred!
- Słucham? - Fred?
- Skąd wiesz, że tak lubię? - Wyglądasz jak Fred.
Rodzice nazwali mnie Winifred, ale nie pasuje mi to.
Fred to lepsze imię dla twardego bizona.
Przyszliśmy zaprosić cię do ekipy, twardzielu.
Nie, przepraszam. Gnam sam.
Stado mnie nie rozumie. Z wami będzie podobnie.
Zaciągnąłeś nas tu. Wracajmy lepiej do rotundy.
Dodoskonale.
Zaczekaj! Fred!
Czasem trzeba odnaleźć swoje prawdziwe stado.
Musisz sam je wybrać.
Skoro ty należysz do tego stada…
- Jak masz na imię? - Ridley.
Och. Wyglądasz jak Ridley.
Skoro ty jesteś częścią tego stada, to ja też.
W drogę, ekipa!
Nie każcie mi znowu biegać!
Kto jeszcze dołączy do naszego zespołu?
- Ojej! - Dante, wszystko gra?
Tak. Nic mi nie jest.
Kolejna wpadka. Ale Ralph i ja jesteśmy twardzi.
Musisz bardziej uważać.
Uważać? Pierwsze słyszę.
Ale pewka, czemu nie.
Wiem, że lubisz jeździć samotnie, ale chcieliśmy cię zaprosić do ekipy.
Kiedy otwieramy nasze serca na innych…
Dołączę. Brzmi fajnie.
Och. No dobrze. Świetnie.
To było łatwe.
Skąd pochodzi ta inspirująca muzyka?
Ups. To ja.
Zacnie!
Co?
To przerażające.
Ale też fajne.
- Dalej! - Może pójdziemy do skrzydła kosmicznego?
Chciałaś zobaczyć astronautkę Peaches. Zwykle można ją znaleźć…
tutaj.
Ma, Pa, jeszcze jeden bananowy shake.
- Jasne. - Rzuć napiwkiem.
Nie prowadzimy tego saloonu charytatywnie.
Jest taka smutna.
Krążą plotki, że ogarnął ją jakiś tajemny strach.
Przestała latać w kosmos.
Tajemny strach.
Zaczekaj tutaj.
Peaches, tak?
- A kto pyta? - Przyjaciółka. Jeszcze się nie znamy.
Jestem Ridley. Ridley Jones.
Co mogę dla ciebie zrobić, Ridley Jones?
Może to tylko przeczucie, ale czy masz lęk wysokości?
Ściany mają uszy.
Kiedyś pokonywałam swoje lęki
i ruszałam na kosmiczne misje z Sylvią Jones.
Była najodważniejsza. Dzięki temu ja też byłam.
Ale od tamtego czasu mój strach zwyciężył. Wszystko wydaje się straszniejsze.
Nawet Sarah znieruchomiała podczas pożaru.
Wszyscy się boimy, ale możemy liczyć na wsparcie.
Babcia, to znaczy Sylvia, wyzwoliła w tobie odwagę.
Sarah też może.
Dołącz do nas, a pomożemy ci stanąć na cztery łapy.
Zamówienie gotowe.
Rezygnuję. Mam pozwolenie na start.
Co? Po tej całej harówce?
Wybaczcie.
Jesteśmy rozmiaru łyżki!
Nie wierzę, że to działa.
To dobrze, bo muszę zebrać zespół i szybko uratować muzeum.
Brakuje jeszcze kogoś.
- Kogo? - Ismat!
- Co? - Królowa Ismat?
Tak.
- Irytująca Królowa Ismat? - Straszna?
Jedenasta plaga egipska?
Nieznośnica?
Jest fatalna. Czemu ona?
- Chodźmy. - Żartujesz?
Odzyskałam kapelusz, więc niczego się teraz nie boję.
Ale gdybym się czegoś bała, byłaby to królowa-mumia.
Co? Chodźcie.
Ismat może i jest królową, ale nie trzeba się jej bać.
Intruzi!
Co mówiłaś?
Cześć.
Nie jesteśmy intruzami. Przyjaźnimy się z królową.
Akurat.
Królowa nie ma przyjaciół.
Cisza.
Przedstawiamy królową
Ismat Chione Jomanę Edrice Khepri zwaną też Wielką.
Ukłon.
Nie patrzcie jej w oczy.
Dzięki, ojcowie.
Kto ośmielił się wtargnąć do świętego
i gustownie udekorowanego królestwa?
Wasza Wysokość?
Jesteśmy mieszkańcami muzeum, przybyliśmy cię odwiedzić.
Odwiedzić mnie? Bez ofiar i prezentów?
Nie bądź śmieszna.
- Możesz wziąć dodo. - Hej!
To jakieś żarty?
Nie pasuje do wystroju.
Dalej, Sarah. Musisz coś zrobić. Wszyscy na ciebie liczą.
Intruzka uciekła!
Tak!
Nie ruszać się albo załatwię królową.
Przepraszam.
Chodźcie!
Co tak stoicie jak słupy?
Za nimi! Porwali słodziaka! To znaczy królową.
Puść mnie, głupia.
Bez królowej królestwo może pogrążyć się w chaosie.
A co ważniejsze, pognieciesz mi ciuchy.
Zawracamy!
Tu są. Zatrzymać ich!
Przysięgam, że szaszłyki z dodo nie są smaczne.
I co teraz?
Powiedz Ismat, co tu robimy.
Wybacz, ale chcieliśmy z tobą pogadać.
Wiem, jak to jest mieć tyle obowiązków.
Rodzinna spuścizna może przytłaczać.
Ale wystarczy trochę odpuścić i odkryjesz inne swoje oblicze.
Trochę mniej królewskie.
I to właśnie moja mama.
Było blisko.
Myślałem, że wymrzemy.
Niektórzy z nas wymarli.
Racja.
Byłaś niesamowita.
Chyba masz rację.
Dajcie spokój, nigdy bym was nie skrzywdziła.
- Najwyżej trafilibyście do lochów. - Czyżby, księżniczko?
Jestem królową.
Teraz po raz pierwszy to padło.
Nieważne.
Cieszę się, że do nas dołączyłaś.
Teraz jesteście drużyną z Sarą na czele.
Teraźniejszość wróci do normy.
Co?
Wszyscy wciąż znikają.
Ale dlaczego?
- Mówiłam, kopyta z dala od błyskotek. - Dotknąłem ich.
Nie radzę sobie z konfliktami.
Wybacz, mały. Jak się nazywasz? Dewon?
Dlatego zwykle latam sama.
Zebrałam was, ale to nie znaczy, że stworzyłam drużynę.
Spójrzcie, co zrobiłam
Bałagan i już
Nic nie naprawiłam Został gruz i kurz
Na nic się starałam
Choć wiedziałam, o co gram
O ekipę, którą z innych czasów znam
Przyjaźni nie wymusisz
Waszą trawił żar
Tę ekipę scalił niepokoju czar
Nic nie mogę zmienić
Porażka czeka mnie
Bo już nie dla nas jest
Tej przyjaźni dar
- Naprawdę? - Żartujesz?
Mogę tylko wrócić do swoich czasów.
I wymyślić inne rozwiązanie.
Magiczny kompas się zepsuł.
O nie. To nie może być prawda.
No dalej, zadziałaj.
Tak!
Niedobrze.
Nie gadaj. To magiczny kompas?
Ziomówa!
Nie mówiłaś, że też chronisz muzeum.
To musi być ciężka praca.
- Dla ciebie. Ja poradzę sobie świetnie. - Zapomniałam wspomnieć.
Chyba się zepsuł.
Tak. To prawda.
Muszę go naprawić, nim wrócę do domu,
który istnieje w tym samym czasie, a nie w przyszłości.
To naprawdę technologiczne cacko.
Potrzebujesz najlepszego kowala, by go naprawić.
Jasne, ale gdzie go teraz znajdę?
Racja. Cześć, Ida.
Jest kompletnie zepsuty.
Kiedy go walnę, robi tak.
O ja cię!
Tak myślałam. Trzeba go całkowicie przetopić.
Przetopić? Tylko ty możesz to zrobić.
Być może dam radę.
Przetopię go i naprawię.
Ale tu nie osiągnę wystarczającej temperatury.
Wykuję nowy magiczny kompas w tym wulkanie dinozaurów.
Mówisz o tym wulkanie?
Myślałem, że zaproponujesz niebezpieczną wyprawę.
Nie, to tylko replika z gumy i plastiku.
Chodzi mi o prawdziwy wulkan.
O mój Egipcie.
Ale się dymi.
I ta lawa.
I magma.
Tak. To mogłaby być część mojej wystawy, ale unikam prawdziwych wulkanów.
Są bardzo niebezpieczne i w ogóle.
Nie da się naprawić kompasu Kropelką i już?
Niestety nie.
Tak rzadki i magiczny przedmiot musi zostać zahartowany w ogniu.
Hartowanie w ogniu.
To jest to.
Tak jak przy płonącym drzewie ta misja może wszystkich połączyć.
Nie martw się, Sarah. Damy radę jako drużyna.
Podzieliliśmy się narzędziami, teraz musimy wejść na szczyt wulkanu.
Tam ustawię stanowisko w największym żarze.
Z bliska to miejsce wygląda jeszcze straszniej.
Wygląda jak przygoda.
Sama sobie z tym poradzę.
Czekaj, nie. To bardzo niebezpieczny wulkan.
Zresztą bez ciebie nie wniesiemy sprzętu Idy.
Może chciałabyś wygłosić motywującą przemowę?
Unikajcie lawy, jest gorąca.
To było naprawdę bardzo inspirujące.
To może wyglądać na straceńczą misję, ale bardzo w was wierzę.
Jeśli będziemy się wspierać, szybko dotrzemy na szczyt.
Zróbmy to.
Jak sobie radzicie?
Nieźle!
Te skały nie wyglądają na stworzone dla dodo.
Dudley!
Uratowałaś mnie. Dziękuję.
To było straszne.
Ale chyba powoli się ogarniam.
Zawrzyjmy umowę.
Złapię cię, gdy będziesz spadał.
Zawsze.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Od czego są przyjaciele?
Co jest?
- Wulkan zaraz wybuchnie. - Pośpieszmy się.
Nie. Musimy to przeczekać.
Możecie zostać, ja idę.
- Pójdziemy razem. - Mówiłam, że działam sama.
Drużyna tylko mnie spowalnia.
Miałam rację. Nie mogę was chronić.
Pogódź się z tym, dobrze?
Sarah…
Wszyscy wpadniemy do lawy!
Wiem, że jesteś zepsuty, ale proszę, zadziałaj teraz.
Jesteśmy stekami z dodo?
Bo czuję zapach grilla!
Nie, Ridley użyła magicznego kompasu.
Znacie to powiedzenie.
Zepsuty kompas raz dziennie ma rację.
O nie. Już całkiem po nim.
Musimy go naprawić,
nim stanie się coś złego.
Co jest grane?
Przejście otwarte zepsutym kompasem wymknęło się spod kontroli.
Wciąga w siebie cały świat.
Muzeum. Mieszkańcy. Eksponaty. Wszystko zniknie.
A my staniemy się obiadem lawy.
Musimy działać.
Naprawimy kompas i zamkniemy portal przed kolejną erupcją.
Ida, masz swoje narzędzia?
Tak.
Przetopimy kompas, a wy wracajcie do muzeum.
Nie dam rady.
Wszyscy są przerażeni.
Potrzebują cię.
Ridley, skłamałam.
Tak naprawdę chciałam mieć drużynę, ale bałam się tego.
A jeśli coś zepsuję i ktoś przez to ucierpi?
Nie chcę nikogo stracić. Przeraża mnie ta wizja.
Wolę nie być strażniczką, niż kogoś zawieść.
Sarah, znam kogoś podobnego do ciebie.
Zawsze martwi się o bezpieczeństwo innych.
Zwłaszcza o moje.
Ostatnio uważa, że zawodzi jako strażniczka.
Ale porażki są w porządku.
Heros słabsze chwile ma
Ale dobrze jest
Wziąć na klatę musisz to
Ale dobrze jest
Od porażek nie uciekniesz Lecz jak heros dalej biegniesz
Musisz wiedzieć, że Dobrze jest
Strach nieobcy jest herosom
Ale dobrze jest
Choćbyś biegać miała boso
Dobrze jest
Gdy liczymy na ochronę
Łzy zlizujemy słone Bo gdyby były słodkie
Źle działoby się
Nieważne, jak zawodzisz
I jak twardo upadasz
Tylko jak podnosisz się I „jest okej” gadasz
Bitwę przegrać możesz
To nie plama na honorze
Lecz postaraj się
A będzie dobrze
Dobrze jest.
Jesteś Sarą Jones, Jonesowie się nie poddają.
Jonesowie się nie poddają, co?
Dość obijania się. Do roboty.
Ridley i Ida naprawią kompas, a my ocalimy mieszkańców.
To nasz obowiązek, jasne?
- Tak jest! - Do dzieła.
Tak!
Gotowa?
No ba!
Potrzebuję trochę…
gorącej lawy.
Możemy zacząć wytapianie.
Jak mawiają kowale, kto czuje, ten wytopuje.
Pospiesz się. Mamy mało czasu.
- Udało się. - Tak!
Dodobra nasza!
Houston, wszyscy bezpieczni.
Wszystko będzie dobrze.
Wszyscy na schody!
O nie! Serce Muzeum.
Dlaczego nie uciekasz?
Leć. Ja zaraz wracam.
Nie. Mamo!
Ida, pospiesz się.
Już prawie.
Mam je!
O nie.
Mamo!
Sarah, trzymaj się!
Mój kapelusz!
Już po nim.
To nic takiego.
Zaczynam myśleć, że to nie kapelusz czyni bohatera.
To serce bijące pod nim.
Podoba mi się ta część.
Mnie też.
O nie! To pułapka.
Lady Ridley! Łap!
Udało się.
- Udało się! - Zacnie!
Galaktyczna robota! Udało się!
Zrobiliśmy to razem.
Jako drużyna. Przez duże D.
Tak, jako drużyna.
Chyba nam się udało.
Skoro lawy już nie ma, pomożecie zejść?
Ups. To moja wina.
Wystraszeni mieszkańcy chcą wrócić do domu.
- Gotowi? - Idźcie.
Dacie radę. Wierzę w to.
Przyjęliśmy.
Dzięki, że we mnie uwierzyłaś. Nigdy się nie poddam.
Dziękuję.
Nie widzę żadnych krat na wystawach.
Jest nieźle.
Dudley, na banerze nie może być napisane „Niesamowity Dudley”.
Dlaczego nie?
Bo to ja jestem główną gwiazdą programu.
To znaczy drzewo.
Muszę przekonać mamę, by z nami została.
Ale nie potrzebuję kapelusza.
Kapelusz nie czyni bohatera. Liczy się serce.
Nikt nie ma silniejszego serca od mamy. Wiem, że ją przekonam.
Mamo?
Jestem w kuchni.
Wiem, że chcesz przejść na emeryturę, ale…
Słucham?
O czym ty mówisz?
Ale mówiłaś…
Nazywam się Jones. Nigdy się nie poddajemy.
A teraz jedz. Zaraz patrol.
I uważaj na Peabody’ego. Zachowuje się podejrzanie.
Nie tylko naprawiłam przyszłość. Ulepszyłam ją.
- Co mówiłaś? - Nic.
A to za co?
Dzięki, że jesteś moją bohaterką i nigdy się nie poddajesz.
A ty jesteś moją bohaterką. Obiecuję, że nigdy się nie poddam.
Napisy: Tomasz Suchoń