SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie historii czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
„Muzealne nieporozumienie”.
Ale upał.
Topię się i linieję.
Dzięki za naprawę klimatyzacji. To najgorętszy dzień lata.
Racja. Klimatyzacja nieźle się napoci.
Tak. Gorąco tu jak na egipskiej pustyni.
Bez urazy, Ismat.
Rozumiem. Nie bez powodu mamy złoty basen.
Prawie gotowe.
I już.
Tak!
Ale zimno i cudownie.
Dużo lepiej.
Adam, Kamala, macie wolne.
Nie ma to jak zimna bryza,
która przywraca wspomnienia z Arktyki.
Latam! Udało się!
Ja latam!
W końcu czuję wiatr w skrzydłach.
Powiemy mu?
Dudley, to tylko klimatyzacja.
Wciąż siedzisz na gałęzi.
I tak było super.
Następnym razem ci się uda.
I wciąż możesz czuć wiatr w skrzydłach.
Babcia mówi, że z powodu upałów klima będzie chodzić cały weekend.
Upałów?
Wiesz, co to znaczy, Pierce?
Letni Duch!
Duch? Nie wiedziałem, że tu straszy.
Ja też nie.
A raczej bym o tym wiedziała.
Nigdy go nie widzieliśmy,
ale od lat o nim słyszymy.
Podobno straszy tylko w najgorętsze dni lata.
Jego upiorne jęki przyprawią was o koszmary.
Uwielbia pizzę z sardelami.
A nie. To plotka o Piersie.
Winny! Sardele są wyborne.
Ale duch nie!
- Rany! - Nie mów tak!
Ciekawe historie, ale chyba nic poza tym.
To tylko opowieści. Nie bójmy się.
A Ismat wspominał coś o basenie?
Ogłaszam, że pałacowa impreza basenowa rozpoczyna się
teraz!
- Super! - Tak!
Dołączę do was potem.
Opowiedzcie o tym duchu.
Czemu chciałem wracać samemu
po tych wszystkich opowieściach o duchu?
To pewnie nic takiego.
Na pewno.
Albo to upiorny jęk Letniego Ducha!
Ridley!
W porządku, Dudley?
To Letni Duch! Upiorny, ze straszną twarzą.
Spokojnie. Co dokładnie widziałeś?
To było…
W sumie nic nie widziałem.
Myślałem, że coś widzę, ale szybko zniknęło.
Chyba nie do końca wiesz, co widziałeś.
Sprawdzę to z samego rana.
Dzięki!
Pobudka, muzeum.
Czas przygotować się do otwarcia i…
Gdzie są wszyscy?
Halo?
Cześć!
Cześć, Dante. Co się dzieje?
Nie słyszałaś?
Letni Duch chce nas dopaść.
Dudley go widział!
Dudley!
To znaczy…
Powiedziałeś, że widziałeś ducha?
Nie wiedziałeś, co widziałeś. Miałam to sprawdzić.
To musiał być on. Musiałem ostrzec resztę.
Zresztą przeprowadziłem własne śledztwo
i opowieści o duchu jest więcej.
Nie uwierzysz, co słyszałem.
Pedro powie ci
Straszną historię O duchu z mroźnym tchem
Zmrozi twą duszę Jego upiorny jęk
Lemury omamił swym złem
Tak usłyszałem
Gdy z Pedrem porozmawiałem
Tak usłyszałem
Mama rzuciła ojcu, że Ida widziała Jego złowieszcze ślepia
300 zębów i wielki szpon
Wyolbrzymiam? To nie ja
Nie, tak usłyszałem
- Tak usłyszał! - Tak usłyszałem
- Tak usłyszał - Absurd?
Słowo daję Tak usłyszałem
Zmienia kształt Trzy metry ma
Krzyczy, ryczy oraz jęczy
Obrazy ze ścian skrada
Kośćmi dinozaurów się raczy
- Tak usłyszałem - Tak usłyszał
Absurd? Słowo daję Tak usłyszałem
Do stu Egiptów!
- Brzmi poważnie. - No nie wiem.
Niewiele faktów potwierdza te opowieści.
Ale całe muzeum o tym mówi!
Tyle osób nie może się mylić.
Właśnie.
W takim razie…
Uwaga, mieszkańcy muzeum.
Nie musicie się bać.
Ridley Jones dorwie tego ducha!
Z pomocą Oczu Muzeum.
A nie, to ja.
Podzielimy się na pary, by poszukać ducha. Ismat i Fred.
- Jesteśmy. - Gotowi.
Peaches i Dante?
- Kogo wezwiesz? - Nie boimy się ducha!
I Dudley?
- Będę z tobą. - Jasne.
Ochronię cię.
Jeśli zauważycie ducha,
dajcie nam znać gwizdkiem.
- Jasne! - Super!
Słyszysz coś?
Oprócz ciebie, gdy pytasz, czy coś słyszę? Nie!
A jednak tak!
Duch! Gwiżdż!
Duch!
Ridley? Słyszę gwizd.
Całe mnóstwo!
Z drogi!
- Goni nas! - Jest tuż, tuż!
Dobra. Czas go dorwać!
Duch!
- Spójrzcie! - Co to?
- Gdzie jest? - Zniknął szybciej niż muł przed kąpielą.
Chwileczkę.
- Co ty robisz? - Jest w wentylacji.
Dopadnie cię.
Albo ja jego.
Zaczekaj!
Poczekamy tu.
To był zły pomysł.
To on!
Mam cię!
Wpadliśmy po uszy.
Ściany są za śliskie.
Utknęliśmy tu! Zamieszkamy w wentylacji.
Wybacz, że cię w to wplątałam.
To moja wina.
Mogłem w ogóle nie dojrzeć tego ducha.
Zwłaszcza że chce nas dopaść!
Nie opętuj mnie, nie zjadaj
i nie zmuszaj do wspominek byłych Świąt.
A więc to…
sama nie wiem co.
Chyba widziałem to wczoraj w nocy.
Mamy już ducha. Spróbujmy stąd wyjść.
To był ten sam dźwięk.
Wcale nie widziałeś ducha, tylko to.
Wcale nie jest takie straszne.
Raczej zabawne.
I niewiele duchów nosi okulary.
I jest z kartonu.
O nie! Przez ducha postradali zmysły.
Ridley! Dudley! W porządku?
Tak.
Wyjaśnimy, kiedy wyjdziemy.
Macie linę, kochani!
Zespole, oto Letni Duch.
Nie jestem naukowcem.
A raczej jestem, ale to chyba nie jest duch.
Właśnie! Letni Duch nie istnieje.
To był tylko ten karton.
Musiał kiedyś wpaść do wentylacji.
Straszył tylko w upalne dni,
bo wtedy włączamy klimatyzację.
A to jego upiorny jęk.
Przecież wszyscy widzieli ducha.
Tylko tak im się wydawało. A naprawdę widzieli to.
Przepraszam, że was zmartwiłem. Nie powinienem panikować.
I nie powinienem o tym mówić, nim tego nie potwierdziłem.
Nie obwiniaj się.
Też mogłam wiedzieć, że większość nie musi mieć racji.
Jak zawsze mawia mama, liczą się fakty.
Co to jest, skoro nie duch?
Dizzy Derples.
Co proszę?
Był maskotką muzeum.
Ten karton zaginął wiele lat temu.
Już wiem gdzie.
Zostaje zagadka prawdziwego Dizzy’ego.
Istnieje prawdziwy Dizzy?
To prawdziwe zwierzę?
Nie do końca.
Ale opowiem o tym innym razem. Co powiecie na letnią przekąskę?
Załatwione.
Kto chce mrożone banany z karmelem?
- Tak! - Z karmelem?
Ja chcę!
„Nuki znajduje dom”.
W porządku. Strażniczka muzeum musi być gotowa na wszystko.
Poćwiczmy na nowej ścianie wspinaczkowej!
To najcudowniejszy kawałek pionowego zagrożenia!
Pokaż, jak to się robi!
Brawo, Ridley!
Kto następny?
Ukochana i odważna babcia może spróbować?
Chodź, babciu!
Dobrze.
Dawno tego nie robiłam, ale to jak z wspinaczką na rower.
Jaka babcia, taka Ridley.
Też spróbuję!
Jesteś za duży!
Chyba…
Leci!
Myślałem, że dam radę.
Tutaj, pani Luann.
To Peabody! Kod Brązowy Banan!
Na pewno coś się pani spodoba.
Wyłącz światło.
Co zrobić?
Nuki, nie ruszaj się! Proszę!
Co mi się spodoba, skoro niczego nie widzę?
Bez obaw! Mam latarkę.
Była pod skórkami po bananach.
Ależ cudownie włochaty.
- Mamy mamuta? - Pojawił się jednej nocy.
Chcę go kupić.
Będzie wyglądał cudnie przy kominku.
Jutro wrócę do swój skarb.
Przygotujcie go.
Oczywiście, pani Luann.
Uważaj!
Przepraszam.
Nuki, Luann nie może cię zabrać. Musimy coś wymyślić.
Użyjmy magicznego kompasu. Wrócisz do epoki lodowcowej
i znajdziemy ci stado.
Brzmi super!
Zawsze chciałem żyć z innymi mamutami.
Świetny pomysł. Tak zrobimy.
Gotowy?
Ale błyszcząco!
I zimno.
Chciałabym być pingwinem.
Nie bez powodu to epoka lodowcowa.
Mamuty to wielkie stworzenia.
Szybko je znajdziemy, jeśli tu żyją.
Mamuty!
Chyba są za wzgórzem.
Są!
Chcą mnie poznać!
- Spójrzcie tylko. - Ale słodko.
Nuki, coś się stało?
To Kireama. Jest liderką stada.
Stwierdziła, że do nich nie pasuję,
bo nigdy nie żyłem w dziczy.
Nie jestem dość silny, by wieść życie mamuta.
Tak mi przykro.
Byłem kudłatym, nieśmiałym mamutem
Życie w dziczy nie było mym atutem
Lecz w głębi serca Do włochatego stada lgnąłem
Czułem się więc tak, kolego
Jak mamut bez miejsca swego
I marzę o miejscu
Który byłoby mym
Jakbym na dobre utknął w tym mamucim stanie
Pośród lodowców rycząc
Lecz chciałbym zakończyć wygnanie
I w domu swym spocząć
Moje serce tak trąbi i piszczy
Czy to włochate marzenie się ziści
Gdy myślę o miejscu
Które byłoby mym
Nie poddawaj się.
Właśnie, mój ty olbrzymie.
Jesteś wielkim mamutem i gościem.
Cały ociekasz mamutowością.
Chcieliby cię mieć w stadzie.
Racja.
Nie poddam się bez walki.
Jest tylko jeden sposób, bym do nich dołączył.
Muszę stawić czoła Kireamie.
Już po nas!
Nie martw się.
Nie jesteś tak duży, ale pomożemy ci.
Tak! Zmienię cię w wielką i twardą bestię jak ja.
Musimy wepchnąć głaz na szczyt.
By mnie przyjęli,
nie mogę z nią przegrać.
Dasz radę, Nuki!
Pokaż im!
Dawaj, Nuki!
Dzielnie próbowałeś.
Chciałem być częścią stada.
Wracajmy do domu.
Znajdziemy inny sposób, by cię zatrzymać.
- Coś się stało! - O nie!
Mały mamut wpadł w szczelinę?
Uratuję go!
To zbyt niebezpieczne.
Wy nie dacie rady go wyciągnąć.
Oni są wielcy, ale nie potrafią się wspinać.
Ostatnim razem, gdy próbowałeś się wspinać,
zawaliła się przez to cała ściana.
Wiem, ale tylko ja mogę mu pomóc.
Spróbuję!
Jesteśmy strażnikami muzeum. Rozumiemy!
Uważaj.
Dam radę.
Dawaj.
Nie mogę. Dajcie znać, czy spadł.
Albo nie!
Jeśli spadnie, mówcie o słodkich lemurach.
Ostrożnie.
Spokojnie.
Brawo!
Tak dalej.
Bez obaw. Zaraz wrócisz do stada.
O nie!
Nuki!
O nie!
Trzymaj się!
Mam pomysł.
Raz, dwa, trzy.
Nuki!
Dziękuję.
Jesteś taki dzielny!
Co powiedziała?
Teraz rozumieją,
że mamut może dać stadu nie tylko swoją siłę.
Ma rację. Oczy Muzeum mają wiele zalet. To nasza siła.
Z tobą będą tylko silniejsi.
Chcą, bym do nich dołączył.
To cudownie.
Idź. Nowa rodzina czeka.
Zawsze będziesz moją rodziną.
Będę tęsknił.
Obiecuję, że cię odwiedzimy.
Pa, Ridley.
Pa, Nuki.
Żegnajcie.
Pa!
Na razie!
Super, że jest taki szczęśliwy
i zagraża mu Luann.
Skoro o niej mowa,
co zrobimy, gdy wróci i nie będzie mogła kupić Nukiego?
Bez obaw. Mam pomysł.
Załatwmy to szybko.
Oczywiście.
Pani nowy mamut stoi tutaj.
Dobry wieczór. My tylko posprzątamy.
Zabiorę mamuta i już mnie nie ma.
Jakiego mamuta?
Mowa o tym? Czyścimy tym ścianę wspinaczkową.
Nie ma mamuta?
Znów mnie pan rozczarował.
Pani Luann!
Proszę wracać!
Byłam pewna, że był tu mamut.
Ostatnio w muzeum dzieją się strasznie dziwne rzeczy.
Dobra robota!
Napisy: Krzysztof Zając