SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Bizoni bal.
- Gotowa? - Przecież wiesz.
Zapełniłam całą stronę!
- Następna strono, nadchodzę. - Jestem dumna.
Też jestem z siebie dumna! Idę się wszystkim pochwalić.
Ismat, Peaches, Dante, Dudley, Fred!
Nie musieliście!
Zapełnienie kolejnej strony to wydarzenie, ale nie musieliście.
To nie dla ciebie.
Nie żeby zbieranie pieczątek było nudne. Jest super, brawo!
Ale to nie to.
No dobra, to o co chodzi?
Bal paleozoiku!
Co roku możemy się wystroić i wytańczyć.
O mój Ra! Zapomniałam!
Jeszcze na nim nie byłaś!
Rok temu nie wiedziałam, że w ogóle potraficie się ruszać.
Albo dekorować.
Teraz w lewo Teraz w prawo
Lśniący ciuch, pani Sanchez!
Wszyscy wyglądają wspaniale.
Jak co roku.
- Peaches pucuje łazik. - To dopiero ładny sprzęt.
Ida poleruje zbroję.
A Fred próbuje nauczyć Dante i Dudleya ich paleozoicznego tańca.
I teraz w lewo, ziom.
- Może drugie lewo? - Dudley, Dante.
Gdzie Fred?
Nie wiem. A tańczyć bez Freda? Kaszana.
Mam dwa lewe ogony.
Myślałam, że Fred się ucieszy.
- Na balu można się wytańczyć. - Sprawdźmy, co z Fredem.
Dziwne.
Nikogo tu nie widzę.
- Fred! - Fred? Pierwsze słyszę.
Co tu robisz? Wszyscy szykują się na bal.
Nadrabiam zaległości w wypasaniu.
Wypasam się.
Ta sztuczna trawa jest niesamowita!
W końcu zobaczę twój taniec!
Dzięki, ale w tym roku chyba spasuję.
- O mój Ra! Nie! - Dlaczego?
Bo po tym całym wypasaniu
mam ochotę na spacer i wycieczkę dookoła świata.
Fred, zawsze królujesz na balach!
- I o to chodzi. - Naprawdę?
Prawda jest taka, że nie mam się w co ubrać.
Nie masz ubrań? To żaden problem!
A jednak, księżniczko.
Ta królowa to najlepsza projektantka po tej stronie Nilu.
Znajdę ci strój, który mówi: „Straże! Macie ich zatrzymać!”.
A raczej: „To mój bal”.
Podoba ci się ten pomysł?
- Pomysł jest super, co może być nie tak? - Fred?
Cieszę się, że ktoś, kto uwielbia słowa „krzykliwy” i „złoto”,
zaprojektuje mój strój.
Widzisz? Chodźmy na wystawę kostiumów.
Mam tyle pomysłów!
Ismat znajdzie ci coś idealnego.
Jestem pewna.
Za bardzo bufiasta.
To dopiero początek.
Zbyt różowo.
Jak to się zakłada?
Ten brokat jest legalny?
Tyle wstążek!
Przezroczysta!
O rany, tylko tyle.
Ismat na pewno ma coś jeszcze, prawda?
Nie, to cała wystawa kostiumów,
67 prywatnych szaf i nic ci się nie podoba?
- Musi tu coś być. - I jest!
Ideał! Cudo!
- O co chodzi? - Niebieski…
- Taftowa suknia! - Co?
- Tak! - Nie!
Racja, jest świetna!
Świetny koszmar.
I jak, czujesz się mum-jazdowo?
Nie szczędź komplementów.
Nie ma sprawy.
To dopiero początek.
- Futro musi zniknąć. - Jak to?
- Pięknie. - Przyznaję: dzieło sztuki.
Tatusiowie, dzięki, że znaleźliście czas.
Zwykle robię bandaże, ale z futrem też sobie radzę.
Gotowi na nową wersję Freda?
Stara wersja mi pasowała.
Brakuje ci słów, co?
Słowo, którego szukasz, to „cudo”.
Suknia gotowa i włosy też.
Teraz czas rozruszać nóżki!
Świetny pomysł, przyda mi się pomoc.
Dobrze, że wymyłem piramidę disco.
Wszyscy za mną. Kopytko w lewo.
Kopytko w prawo.
A teraz finał nie z tej ziemi.
No już, dawaj!
Ale co?
Moją popisową figurę.
Uwaga! Jest mum-jazdowa!
Fakt.
Dobra, do dzieła.
To nie to.
To też nie to!
Niedobrze!
Cała ta tafta plącze mi nóżki.
Fred, to tylko trema przed balem. Każdy tak ma.
Poza królowymi.
Dobra, może czasami.
Gdy zobaczysz zachwyt innych, też pokochasz ten strój.
Wątpię.
Na herbatniczki! Spójrzcie tylko!
- Lepiej nie. - Wygląda wspaniale, prawda?
Wszyscy świetnie wyglądacie. Wasz łazik na bal już czeka.
To bal paleozoiczny, na którym pojawią się wszystkie gwiazdy.
Do rotundy wchodzi grupa,
którą znamy jako Oczy Muzeum!
Ismat, powiedz, co masz na sobie?
Moda vintage od Kleopatry.
Ridley, dobrze wyglądasz na swoim pierwszym balu!
Wiadomo, pani S.
Dante, Peaches, jak zawsze stylowo.
Ta muszka jest prawdziwie wyjątkowa.
Tak jak ty, Dudley.
A kto się tam kryje?
Wyjdź, gdziekolwiek jesteś.
To Fred?
Tak, to tylko ja.
Twoja suknia zasługuje na mój wielorybi zachwyt!
Fred!
Ukłon dla twej wspaniałej kokardy.
Znam wiele królowych, ale żadna twojej urody.
Ale nie chcę być królową.
Chcę być sobą.
A to kiszka!
Jednoosobowy popłoch, no proszę.
Świetny pomysł.
Czas na popłoch!
Nie chcę wszystkich dołować,
ale to chyba nie był taniec.
- To czemu się przyłączasz? - Dobre pytanie.
Musimy znaleźć Freda.
Tu jesteś.
Skąd ta ucieczka?
Nie mów, że zbrzydł ci taniec, słodki bizonie.
Ja…
Nie mów mi tego.
Wyglądasz tak cudnie jak skarb Sfinksa!
Pokaż się!
Według was dobrze wyglądam, ale nie czuję się dobrze.
Choroba? Coś zakaźnego?
Chodzi mi o to,
że nie czuję się sobą.
Nie czuję się komfortowo w sukni.
Dać ci inny rozmiar?
Nienawidzę niedopasowanych skafandrów.
Nie chodzi o dopasowanie.
To nie jestem ja.
Chyba ubierając cię, myślałam o swoim guście,
a nie o twoim.
Wybacz, wiem, że chciałaś pomóc.
To ja przepraszam.
W modzie chodzi o samopoczucie. Żeby czuć się dobrze, musisz być sobą.
- Jeśli tak nie jest, to moja wina. - Nie czuję się sobą.
- Trzeba było powiedzieć. - A gdybyście się ze mnie śmiali?
Czemu mielibyśmy się śmiać?
Chodzi o to, co chcę założyć. Ten strój jest trochę inny.
Właśnie za to cię kochamy.
Nie boisz się swojej inności.
No chodź, musimy cię przygotować na bal.
Klasa.
Serio?
Spójrz.
Dobrze wyglądam.
I dobrze się czuję!
Czuję, że jestem sobą.
I o to chodzi w modzie.
Bo dla wszystkich bizonów małych
Iść za stadem to jest zawsze to
Konformizm wtedy jest wspaniały
Lecz głęboko czułem gdzieś Że to absurd na sto
Dziś widzę już
Prawdziwe ja
Garnitur tu niebieski mam Jak bizon najprawdziwszy tak
Radości doda Najnowsza moda
Zwątpienia brak, wychodzę tak Jak właśnie ja
I idzie w ruch
Stylowy ciuch
Bo nadszedł czas rozluźnienia
O tak, to ja, to widać wszak
Koniec tłumienia
Niezrozumienia
Zbyt długo krępowano mnie
To właśnie ja
W tych ciuchach jest prawdziwy Fred To właśnie ja
O tak!
Już mogę wyjść.
Stylowo.
- Też tak sądzę. - Tańczymy?
Ja już nie mam ochoty.
Mogę prosić o reflektor?
Uwielbiam zmiany strojów.
Ten garnitur jest niesamowity, ty zresztą też!
Wiem. Dziękuję, pani Sanchez.
Kto chce zobaczyć moją popisową figurę?
- Fred, obiecaj mi coś. - Co takiego?
- Zawsze bądź sobą, bo jesteś super. - Jestem super, prawda?
- Zatańczysz ze mną? - Chyba…
Stary, gdzie nasze jajo?
Idźcie za moim kojącym głosem.
Nie możemy otworzyć oczu?
To by zepsuło niespodziankę.
Idziemy.
To nic cennego, co?
W muzeum wszystko jest cenne.
Lot na ślepo jest chyba niebezpieczny.
Dotarliśmy. Otwórzcie oczy! Niespodzianka!
Piasek.
Super, nie mam go na tony w domu.
Bez piachu nie byłoby dnia plażowania Oczu Muzeum!
Czyli nie na plaży i nie w ciągu dnia?
Dudley, mamy prawdziwą plażę w skrzydle biologii morskiej.
Wiem, chciałem znaleźć coś bliżej domu,
bo ostatnio byliście bardzo zajęci.
Smutne oczy dodo.
Nie patrz prosto w nie.
Ma rację, nikt nie wpadł, jak zmieniłem wystawę w skatepark.
Słyszeliśmy cię.
Dzień plażowania brzmi wspaniale.
Chciałabym zostać, ale pomagam tatom w porządkach.
Nie jest łatwo patrzeć, jak poddani czyszczą bawełnę z piasku.
Następnym razem!
Przepraszam.
Dzisiaj trenujemy popłochy ze stadem.
A ja mam spotkanie siostrzeństwa muzealnych pilotek.
Amelia Earhart zamówiła mój słynny chleb bananowy.
Nasza trójka też może się bawić na plaży…
Zapomniałam na amen! Mam dziś szkolenie.
Część trzecia przeglądu pułapek:
strzałki i toczące się głazy.
Niedługo się spotkamy. Dobrze?
- Jasne. - Rób swoje.
Czemu mamy marnować świetny dzień na plaży?
- Robimy aniołki piaskowe? - Jasne.
Super!
To jajo!
- Twoje dzieło? - Stary!
No tak.
Czyje może być?
Wybacz, że przeszkadzamy,
ale to raczej pilne.
Dobrze, że tu przyszliście, ale nie wiem, czyje ono jest.
Potrzebujemy pomocy kogoś z jajem.
No wiem, ale ktoś mi złożył ten żart.
Tak, wiem. Chodźmy.
- To na pewno nie jajo pingwina. - Pewnie jastrząb.
- Orzeł! - Jastrząb.
Co ty skrzeczysz?
Ja wiem, co to jest! Jajo smoka!
No nie wiem, Pedro,
ale to może być cokolwiek.
Na przykład ptak? Jak ja?
Albo mały dinozaur. Jak ja!
Może…
- Strusie jajo! - Jaja sobie robisz!
O nie!
Dopóki nie znajdę mu domu,
tu będzie bezpieczne.
Każde jajo jest delikatne i wymaga ochrony.
Mogę na was liczyć?
Ja sprawdzę tę sprawę w archiwum.
- Raczej. - Zajmiemy się tym na miękko.
Dziękuję za pomoc. Zaraz wracam.
- Pójdę po koce, żeby było mu ciepło. - Ja też.
Jeśli z tego jaja wykluje się ptak…
Jeśli to dinozaur…
…miałbym własnego malucha do zabawy!
Nie byłoby pary równie jurajskiej
Na deskach wciąż mały ziom i ja
Lekcje latania by były boskie
Gdy już nauczę się sam
Już nie byłbym sam, bo ze mną mały brat
Bawiłbym się ze sto lat
Spójrz mamy piórka w tych samych barwach
Do lotu używamy wiatrak
Czas płynie na dinozauro-jazdach
To mój minizaur i ja
Ze skraju zagłady By wrócił ten ptak
Bawiłbym się ze sto lat
Już na zawsze razem i tak za pan brat
Bawiłbym się ze sto lat
Niezręczna sytuacja.
Chciałem wziąć to jajo na wystawę o dodo.
Ziom, nie ma opcji.
Jajo na pewno uwielbia przestrzeń rotundy,
czyli mojego domu.
Co? Dante.
Dzieci to wielka odpowiedzialność.
Pozwól, że ją z ciebie zdejmę.
A ty zajmij się prehistoryczną kolorowanką.
Mówisz o malunkach w jaskini? To brzmi relaksująco, ale…
Próbujesz wziąć jajo tylko dla siebie!
To prawda.
Dante, nie okłamałbym cię,
bo nie jestem w tym dobry.
Po prostu ostatnio czuję się bardzo samotny.
Widzę smutne oczy dodo. To nie fair.
Chcę zająć się jajkiem i być starszym bratem pisklaka.
Ja też.
Chcę nauczyć malutkiego dinozaura jak robić ollie i kickflipy…
Skupimy się na reszcie tricków.
Rozwiążmy to braterskim pojedynkiem.
Najlepszy starszy brat wygrywa.
Trochę zabezpieczeń dla dziecka tu i tam.
Wszystko na jajeczko!
Rogi i krawędzie delikatniejsze niż brzuszek brontozaura.
No dobrze, ale jak stamtąd wyjdziesz?
O nie!
Zabezpieczyłem je przed sobą!
Pomocy!
Dudley Junior gotowy do startu?
- Działa. - O rany!
Udało się.
Zawsze chciałem przekazać całą swoją wiedzę o lataniu.
Latasz.
Ty latasz!
Moment, ja nie latam.
Wracaj!
Mam!
Chyba wiemy, kto wygrał.
Właśnie ja.
Ty i twoje bezpieczne więzienie?
Nie ma mowy!
Zwycięzcą na procent sto jest dodo.
Jajko chyba nie musi zbierać mil.
Patrz, kształt idealny, prawda?
Wygląda jak piłka do rugby.
Uwaga!
Znalezione nie lemurzone!
Czas na kolację, ancymony!
Kolacja! Tak!
To karuzela z pluszowych dodo.
Który maluch ich nie pokocha?
Ja miałem nauczyć się gotować.
Zacząłbym od tostów,
ale wydają się strasznie trudne.
Niech jajko zadecyduje. Zobaczymy, do kogo się przetoczy.
Gdzie się podziało?
- Jak to? - Dudley, Dante!
Sprawdziłam archiwa muzealne
i już wiem, że…
Co się stało?
Gdzie jajo?
No cóż…
Spuściliśmy je z oczu i utknęło na drzewie!
Na drzewie?
Co się stało?
Nie wiem.
Odeszliśmy na minutę na pojedynek, a ono zniknęło.
Przepraszamy, Ridley.
Proszę, ocal Dudleya Juniora.
Albo Dante Juniora. Nieważne, jak go nazwiemy.
Musi być bezpieczny.
Będzie dobrze.
Znam to drzewo jak własny bat.
Nie mogę patrzeć.
A jeśli jajo spadnie?
Wiem!
Musimy współpracować.
Tyle myślałem o tym, kto powinien się nim zająć,
że zapomniałem się nim zająć.
Lepiej bym tego nie ujął. Ciągniemy!
Złapiemy Dudleya Juniora!
Udało się! No chodź…
Bliżej.
Tylko trochę bliżej.
Nie!
Ziom! Ridley!
- Jajo! - Mamy cię!
Uratowaliście mnie i jajo!
- Już dobrze. - Martwiliśmy się!
Jajo pękło.
Niemożliwe, lądowało na miękko.
Chyba że się wykluwa!
- To ptak? - Dinozaur?
Miałam rację! To żółw!
Mała żółwica.
Nasz mały ziom to ziomalka?
Płetwy jak moje skrzydła.
A łuski jak moje łuski.
Obaj jesteśmy jej braćmi!
Mama?
Skoro wiemy, co jest w jajku,
możemy ją oddać rodzinie.
Jako ostatni przedstawiciel gatunku bardzo to doceniam.
No raczej.
Zaniesiecie tę uroczą damę do skrzydła biologii morskiej?
Mam robotę obrończyni muzeum.
Jasne!
Patrz w obie strony zanim przejdziesz ocean.
Złap mi kozackie fale.
No i opuściła nasze gniazda.
Tak szybko dorastają.
Coś sobie uświadomiłem.
Skoro jesteśmy braćmi, nigdy nie będziemy sami,
choćby reszta była zajęta.
Dla was mamy czas!
- Hej! - Plaża!
Cześć!
Ridley! Wszyscy!
To była twoja ważna robota?
Byliśmy wam winni plażę.
Na nas zawsze możecie liczyć, dobrze?
Ostatni w wodzie to zgniły banan!
Kozacko!
Bez pluskania!
Napisy: Jędrzej Kogut