‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ในที่ที่เต็มไปด้วยปริศนา
‪ที่ซึ่งอดีตฟื้นคืนชีวา
‪มีฮีโร่แห่งประวัติศาสตร์
‪ผู้หมายมาดจะลุยโลด
‪เธอปกป้องอนาคตของเรา
‪โดยการปกป้องอดีตอันแก่เก่า
‪เธอคือฮีโร่ผู้ได้เฉิดฉายในที่สุด
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪กล้าหาญ ท้าทาย และไม่กลัวเกรง
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪ปกป้องพิพิธภัณฑ์ด้วยความภาคภูมิใจ
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪สัมผัสการผจญภัยของเธอนั้นติดต่อกันได้
‪พร้อมเพื่อนไดโนเสาร์และโดโด้ ‪และลิงอวกาศเคียงข้าง
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪สวมหมวกที่เป็นสัญลักษณ์ของเธอ
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪ไม่มีอุปสรรคใดขวางทางเธอได้
‪เธอไม่มีวันจำนนต่อความกลัว ‪เปล่งประกายเมื่อการผจญภัยใกล้ถึงตัว
‪ทะยานเข้าใส่การต่อสู้ ‪และช่วยกอบกู้สถานการณ์
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪งานพรอมของวัวป่า
‪- พร้อมหรือยัง ‪- แม่ก็รู้ว่าหนูพร้อม
‪โอ้โฮ เต็มหน้าเลย
‪- หน้าต่อไป ฉันมาแล้ว ‪- แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก
‪รู้อะไรไหมคะ หนูก็ภูมิใจในตัวหนูเหมือนกัน ‪หนูขอไปอวดทุกคนก่อน บายค่ะแม่
‪อิสแม็ท พีชเชส ดันเต้ ดัดลีย์ เฟร็ด
‪ทุกคน
‪อย่าเข้าใจฉันผิด การได้ตราประทับ ‪เต็มหน้ามันก็น่าตื่นเต้นอยู่
‪แต่พวกเธอไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย
‪ดี เพราะเราไม่ได้ทำ
‪ไม่ใช่ว่าตราประทับพาสปอร์ตของเธอ ‪ไม่น่าตื่นเต้น
‪มันน่าตื่นเต้น เจ๋งเลยเธอ
‪แต่นี่ไม่ใช่สำหรับเธอ
‪งั้นเหรอ แล้วสำหรับอะไรล่ะ
‪งานพรอมยุคพาลีโอโซอิกไง จะอะไรซะอีก
‪โอกาสประจำปีของพวกเรา ‪ที่จะได้ใส่ชุดที่สวยที่สุดและเต้นรำ
‪โอ้ รา ฉันลืมไป
‪ก็เธอยังไม่เคยไปมาก่อนนี่นา
‪ใช่ ปีที่แล้วฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าพวกเธอขยับได้ เรื่องเต้นรำไม่ต้องพูดถึง
‪หรือตกแต่ง
‪เขย่าไปทางซ้าย ขยับไปทางขวา
‪วิบวับมากเลยคุณนายซานเชส
‪ทุกคนดูดีมาก
‪ใช่ เป็นแบบนี้ทุกปี
‪- พีชเชสแต่งรถแลนด์โรเวอร์ของเธอ ‪- แลนด์โรเวอร์นั่นสวยมาก
‪ไอด้าขัดเงาเสื้อเกราะ
‪และเฟร็ดก็พยายามสอนท่าเต้นยุคพาลีโอโซอิก ‪ที่เป็นซิกเนเจอร์ให้ดันเตกับดัดลีย์
‪หันไปทางซ้ายสิเพื่อน
‪- อีกซ้ายนึงเป็นไง ‪- ไงดัดลีย์ ไงดันเต้
‪นี่ เฟร็ดอยู่ไหนเหรอ
‪ไม่รู้สิ ขอบอกเลยนะว่าการพยายามเต้น ‪โดยไม่มีเฟร็ดเนี่ยมันแย่มาก
‪กลายเป็นว่าฉันเต้นไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่
‪ฉันนึกว่าเฟร็ดจะตื่นเต้นสุดๆ แบบวัวป่า
‪ที่จะได้โชว์ท่าเต้นในงานพรอม
‪เราน่าจะไปดูให้ชัวร์นะว่าเฟร็ดโอเค
‪แปลกจัง
‪ฉันไม่เห็นเฟร็ดเลย
‪- เฟร็ด ‪- เฟร็ด
‪เฟร็ดไหน ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
‪มาทำอะไรในนี้ ‪ทุกคนกำลังเตรียมตัวไปงานพรอม
‪ฉันก็แค่มาหาหญ้าเล็ม
‪ใช่ เล็มหญ้า
‪หญ้าปลอมนี่สุดยอดไปเลย
‪ฉันอยากเห็นเธอเต้นที่งานพรอมแล้ว
‪ขอบใจนะ แต่ปีนี้ฉันขอผ่าน
‪- โอ้เทพรา ไม่ได้นะ ‪- ทำไม
‪ทำไมน่ะเหรอ เพราะพอฉันเล็มหญ้านี่เสร็จแล้ว
‪ฉันว่าจะไปเดินย่อยอาหารที่ฝั่งภูมิศาสตร์
‪แล้วก็เที่ยวรอบโลกซะหน่อย
‪แต่เฟร็ด เธอเป็นดาวเด่นของงานนะ
‪- ฉันรู้ นั่นแหละคือปัญหา ‪- จริงเหรอ
‪คืองี้ เรื่องของเรื่องคือฉันไม่มีชุดใส่
‪ไม่มีชุดใส่งั้นเหรอ
‪นั่นไม่ใช่ปัญหาสักหน่อย
‪ก็ใช่อยู่นะเจ้าหญิง
‪บังเอิญว่าราชินีคนนี้เป็นดีไซเนอร์ที่เก่งที่สุด ‪บนฝั่งนี้ของแม่น้ำไนล์
‪ฉันจะหาอะไรให้เธอใส่เอง อะไรที่พอคนเห็น ‪แล้วจะแบบ "รปภ. ยึดมัน"
‪ฉันหมายถึง "งานนี้เป็นของฉัน"
‪ฟังดูโอเคไหมเฟร็ด
‪โอเคอยู่แล้ว
‪- ทำไมจะไม่โอเคล่ะ ‪- เฟร็ด
‪ทำไมฉันจะไม่ตื่นเต้นที่คนที่ชอบใช้คำว่า ‪"ฉูดฉาด" กับ "ทอง"
‪จะมาแต่งตัวให้ฉัน ไม่มีเหตุผล
‪เห็นไหม มาเถอะ ไปที่งานแสดงชุดกัน
‪ฉันมีไอเดียเยอะแยะเลย
‪อิสแม็ทจะหาสิ่งที่เหมาะกับเธอให้
‪ฉันมั่นใจ
‪มันดูฟูฟ่องไปหน่อย
‪เราเพิ่งจะเริ่มเอง
‪สีชมพู หวานไปป่ะ
‪นี่มันใส่ยังไงเนี่ย
‪กากเพชรขนาดนั้นไม่ผิดกฎหมายเหรอ
‪โบว์ยุ่บยั่บเลย
‪บางได้อีก
‪ว้าว คือว้าว
‪ฉันมั่นใจว่าอิสแม็ทยังมีอีกหลายชุด ‪เธอยังมีชุดอื่นๆ อีกใช่ไหม
‪ไม่มีแล้ว
‪งานจัดแสดงชุดทั้งงาน
‪แถมตู้เสื้อผ้าอีก 67 ตู้ของฉัน ‪ไม่มีที่ชอบสักชุดเลยเหรอ
‪- ต้องมีสักชุดสิ ‪- นั่นไง
‪สมบูรณ์แบบ ฉันชอบมาก
‪- อะไรเหรอ ‪- ชุดสีฟ้า…
‪- ผ้าทาฟต้านั่น ‪- เดี๋ยว อะไรนะ
‪- ไชโย ‪- ไม่
‪เธอพูดถูก สมบูรณ์แบบ
‪น่ากลัวสมบูรณ์แบบ
‪เอาเลย บอกมา ‪ว่าเธอรู้สึก"มอ-หัศจรรย์" ขนาดไหน
‪แล้วก็ชมมาได้ไม่ต้องกั๊กนะ ฉันรับได้
‪ไม่มีปัญหาเจ้าหญิง
‪ชุดนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น ขนนี่ต้องไป
‪หมายความว่าไงขนฉันต้อง...
‪- สวยมาก ‪- เรียกว่างานศิลปะได้เลย
‪พ่อๆ คะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยจัดทรงขน ‪เพิ่มอีกหนึ่งก่อนงานพรอม
‪ไม่มีปัญหา ปกติจะรับจัดทรงผ้าพัน ‪แต่ขนสัตว์ก็ทำได้
‪พร้อมจะเห็นเฟร็ดคนใหม่หรือยัง
‪แต่ฉันก็มีความสุขดีกับเฟร็ดคนเก่า
‪แต่นแต๊น
‪พูดไม่ออกเลยเหรอ
‪คำที่ต้องการก็คือคำว่า "ปลื้มสุดๆ"
‪โอเค ชุดพร้อม ผมพร้อม
‪ที่นี้ เธอก็เหลือแค่ขยับเท้า
‪ความคิดดี ฉันก็อยากได้คนมาช่วยเรื่องเต้นอยู่
‪ดีนะที่เราขัดเงาพีระมิดดิสโก้แล้ว
‪โอเค ทำตามนะ กีบเท้าไปทางซ้าย
‪กีบเท้าไปทางขวา
‪ตอนนี้ก็เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนจบ ‪ที่คาดไม่ถึงเลย
‪เอาเลย จัดมา
‪จัดอะไรมาเหรอ
‪ท่าเต้นซิกเนเจอร์ของฉันไง
‪ขอสปอยล์นะ มัน "มอ-หัศจรรย์" มาก
‪ใช่เลย
‪โอเค เอาล่ะนะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪แบบนั้นก็ไม่ใช่
‪ไม่ ไม่ดี
‪คือว่าผ้าทาฟต้าพวกนี้มันพันแข้งพันขาฉัน
‪เฟร็ด เธอก็แค่ประหม่าก่อนงานพรอมแค่นั้นแหละ ‪ใครๆ ก็เป็น
‪ยกเว้นพวกราชินี
‪โอเค บางครั้งเราก็เป็น
‪แต่ประเด็นคือพอเธอเห็น ‪ว่าทุกคนชอบลุคใหม่ของเธอขนาดไหน
‪เธอก็จะชอบด้วย
‪ฉันไม่แน่ใจนะ
‪บิสกิตอบเนยร้อนๆ ดูเธอสิ
‪- ไม่ดูจะดีกว่านะ ‪- พวกมันดูเจ๋งมากเลยใช่ไหมล่ะ
‪พวกเธอทุกคนเลย
‪และยานสำรวจดวงจันทร์ ‪ก็รอพาพวกเธอไปงานพรอมแล้ว
‪มันคืองานพรอมยุคพาลีโอโซอิก ‪และดวงดาวก็ส่องแสงในค่ำคืนนี้
‪และตอนนี้ กำลังเข้าสู่ห้องโถงกลม
‪คือทีมดวงตาของพิพิธภัณฑ์
‪อิสแม็ท บอกเราทีว่าเธอใส่ชุดของใคร
‪ชุดวินเทจของคลีโอพัตรา
‪ริดลีย์ ดูดีมาก ‪สำหรับงานพรอมยุคพาลีโอโซอิกครั้งแรก
‪แน่อยู่แล้วคุณนายเอส
‪ดันเต้ พีชเชส ดูดีมีสไตล์เหมือนเคย
‪และหูกระต่ายนั่น ไม่มีใครเหมือน
‪เหมือนเธอเลยดัดลีย์
‪นั่นใครแอบอยู่ด้านหลังนั่น
‪ออกมานะไม่ว่าเธอจะอยู่ไหน
‪นั่นเฟร็ดเหรอ
‪ไง สวัสดี นี่ฉันเอง
‪ชุดของเธอฉันขอบอกว่าผ่านฉลุยจ้ะ
‪เฟร็ด
‪ข้าขอคํานับให้กับโบว์อันงามงดของเจ้า
‪ข้ารู้จักราชินีมามากมาย ‪แต่ไม่มีผู้ใดจะเทียบความงามของเจ้าได้
‪ฉันไม่อยากเป็นนางงาม
‪ฉันอยากเป็นฉัน
‪แหม ให้ตายสิ
‪ไม่ยักรู้ว่าเต้นท่าตื่นสัตว์คนเดียวก็ได้ด้วย ‪แต่ก็นั่นไง
‪ความคิดดี
‪มาเต้นท่าตื่นสัตว์กัน
‪ฉันก็ไม่อยากทำให้ทุกคนผิดหวังนะ
‪แต่ฉันว่านั่นไม่ใช่ท่าเต้นของเฟร็ด
‪- ถ้างั้นนายจะมาแจมทำไมล่ะ ‪- เป็นคำถามที่ดีเพื่อน
‪เราต้องหาเฟร็ดให้เจอ
‪อยู่นี่เองเฟร็ด
‪วิ่งหนีมาทำไม
‪ใช่แล้วเจ้าวัวป่าน่ารัก ‪อย่าบอกนะว่าจู่ๆ ก็ไม่ชอบเต้นขึ้นมา
‪ฉัน…
‪ไม่ จริงๆ นะ อย่าบอกฉัน
‪เฟร็ด เธอช่างดูเปล่งประกาย ‪ประหนึ่งสมบัติของสฟิงซ์
‪เธอต้องอวดสิ
‪เรื่องของเรื่องคือฉันรู้ว่าเธอคิดว่าฉันดูดี
‪แต่ฉันกลับรู้สึกแย่
‪ไม่สบายเหรอ โรคติดต่อหรือเปล่า
‪เปล่า ฉันหมายถึงฉันรู้สึกไม่เป็นตัวเอง
‪ชุดนี้ ฉันใส่แล้วอึดอัด
‪อาจจะเป็นเพราะชุดมันผิดไซส์
‪ฉันเกลียดมาก ‪เวลาที่พวกเขาไม่มีชุดอวกาศไซส์ฉันให้ใส่
‪ไม่ มันไม่เกี่ยวกับความพอดี
‪มันแค่ไม่ใช่ฉัน
‪ฉันว่าบางทีฉันอาจจะจับเธอแต่งตัว ‪ในแบบที่ฉันอยากจะแต่ง
‪ไม่ใช่แบบที่เธออยากจะแต่ง
‪ขอโทษนะอิสแม็ท ฉันรู้ว่าเธอพยายามจะช่วย
‪ไม่สิ ฉันขอโทษ
‪แฟชั่นหมายถึงความรู้สึกที่ดี
‪และความรู้สึกที่ดี ‪ก็คือการที่รู้สึกว่าเราได้เป็นตัวเอง
‪ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี ‪ฉันก็ไม่ได้ทำหน้าที่ของฉัน
‪ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
‪ทำไมถึงไม่บอกเราล่ะ
‪ฉันกลัวพวกเธอจะหัวเราะเยาะฉันน่ะสิ
‪เพื่อน เราจะหัวเราะเยาะทำไม
‪เพราะชุดที่ฉันอยากใส่นะสิ
‪มันค่อนข้างจะไม่เหมือนใคร
‪แต่นั่นคือเหตุผลที่พวกเรารักเธอนะเฟร็ด
‪เพราะเธอไม่เหมือนใคร ‪และไม่กลัวที่จะแสดงออก
‪มาเตรียมเธอให้พร้อมสำหรับงานพรอม ‪ในแบบที่เธอต้องการกัน
‪- เริด ‪- คิดงั้นเหรอ
‪ดูสิ
‪ฉันดูดีนะ
‪และฉันก็รู้สึกดีด้วย
‪ฉันรู้สึกเป็นตัวเอง
‪นั่นแหละคือหัวใจของแฟชั่น
‪ตอนที่ฉันยังเป็นแค่ลูกวัวป่า
‪ฉันตามฝูงมาตลอด
‪การเข้าพวกนั้นช่างน่าหลงใหล
‪แต่บางอย่างลึกๆ ในใจฉัน ‪รู้ว่านั่นไร้สาระสิ้นดี
‪และตอนนี้ฉันก็เข้าใจ
‪ตัวฉันที่อยู่ภายใน
‪ฉันก้าวออกไปในชุดสูทสีน้ำเงิน
‪ตอนนี้ฉันเป็นวัวป่าที่ฉันอยากเป็น
‪ฉันมีใจรัก
‪สำหรับแฟชั่นล่าสุดนี้
‪ฉันก้าวออกไปโดยไร้ข้อกังขา
‪ฉันรู้สึกเป็นตัวเอง
‪ตอนนี้ที่ฉันเลือกแล้ว
‪จัดเสื้อผ้ามีสไตล์มาอีก
‪ฉันจะปลดปล่อยสิ่งที่ฉันเก็บไว้
‪และตอนนี้ตัวจริงของฉันก็ออกมาให้เห็น
‪ไม่ต้องเก็บกดอีกต่อไป
‪พอแล้วกับการสับสน
‪ฉันเก็บมันไว้นานเกินไปแล้ว
‪ฉันรู้สึกเป็นตัวเอง
‪ใช่ ชุดใหม่พวกนี้ใช่แนวของเฟร็ด ‪ฉันรู้สึกเป็นตัวเอง
‪เย่
‪ฉันว่าฉันพร้อมที่จะก้าวออกไปแล้ว
‪อย่างมีสไตล์
‪- ฉันก็ว่าเธอพร้อม ‪- ใครอยากเต้นบ้าง
‪ไม่ใช่ฉัน เผื่อใครสงสัย
‪ขอไฟสปอตไลท์หน่อยได้ไหม
‪ฉันชอบการเปลี่ยนชุด
‪ชุดนั้นสุดยอดมาก
‪เธอก็ด้วย
‪รู้แล้วแหละ
‪ขอบคุณมากคุณนายซานเชส
‪ทีนี้ ใครอยากเห็นท่าเต้นซิกเนเจอร์ของฉันบ้าง
‪- เฟร็ด สัญญากับฉันอย่างนึง ‪- อะไรเหรอ
‪จงเป็นตัวของตัวเองเสมอ ‪เพราะเธอน่ะเจ๋งมาก
‪ฉันเจ๋ง ไม่ใช่เหรอ
‪- พร้อมจะเป็นคู่เต้นให้ฉันหรือยัง ‪- คงงั้น
‪ไข่หายไปไหน
‪จงตามเสียงนุ่มๆ ของฉันมา
‪ดัดลีย์ แน่ใจนะว่าเรายังลืมตาไม่ได้
‪ไม่ได้ เดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์กันพอดี
‪เรากำลังเดินอยู่
‪หวังว่านั่นคงไม่ใช่ของมีค่านะ
‪เราอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ทุกอย่างมีค่าหมดแหละ
‪ฉันว่ามันอันตรายไปหน่อยนะ ‪ที่ให้เราบินทั้งๆ ที่มองไม่เห็น
‪และเราก็ถึงแล้ว
‪เปิดตารับเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่
‪ทราย
‪แถวบ้านฉันมีไม่เยอะเลย
‪ถ้าไม่มีทราย เราก็จะไม่มีวันชายหาด ‪ดวงตาแห่งพิพิธภัณฑ์ของเราเองนะ
‪งั้นมันก็ไม่ได้อยู่ที่ชายหาดหรือตอนกลางวันงั้นสิ
‪ดัดลีย์ เรามีชายหาดของจริงชั้นบน ‪ที่แผนกชีววิทยาทางทะเล จำได้ไหม
‪ฉันรู้
‪แต่ฉันอยากเลือกจุดที่ใกล้ๆ บ้าน
‪เพราะช่วงนี้พวกเธอยุ่งกันมาก
‪ตาเศร้าของโดโด้
‪อย่ามองมันตรงๆ
‪ก็จริงนะ
‪ไม่มีใครมาดูฉันเปลี่ยนงานแสดงดนตรี ‪ให้เป็นลานสเกตเลย
‪ก็ได้ยินกันทุกคนแหละ
‪ฉันว่าวันชายหาดที่ห้องโถงกลม ‪ก็เป็นไอเดียที่ดีนะ ว่าไงล่ะ
‪ฉันก็อยากอยู่นะ แต่ฉันต้องทำความสะอาด ‪ฤดูใบไม้ผลิกับพ่อๆ น่ะสิ
‪และมันก็ไม่ง่ายเลยที่ต้องเห็นพสกนิกรของฉัน ‪พยายามเอาทรายออกจากผ้าฝ้ายอียิปต์
‪คราวหน้าไม่พลาดแน่
‪โทษที
‪ฉันมีซ้อมย่ำกับฝูงทั้งคืนเลย
‪และฉันก็ต้องเป็นเจ้าภาพงานพบปะประจำเดือน ‪ของกลุ่มนักบินพิพิธภัณฑ์หญิง
‪อะมีเลีย แอร์ฮาร์ตขอให้ฉันเอาเค้กกล้วยหอม ‪ที่ชนะรางวัลมาให้
‪ไม่เป็นไร เรายังมีวันชายหาดที่สนุกๆ กันได้ ‪แค่สาม... ไม่นะ
‪ฉันลืมไป ฉันต้องไปฝึกผู้พิทักษ์กับแม่และย่า
‪คืนนี้เรื่องข้อกำหนดการวางกับดักตอนที่สาม
‪ลูกดอกอาบยาพิษไปจนถึงหินกลิ้ง
‪เราจะไปเที่ยวกันเร็วๆ นี้ ฉันสัญญา
‪- โอเค ‪- ไปทำที่เธอต้องทำเถอะ
‪จะปล่อยให้วันชายหาด… ‪วันชายเลนดีๆ เสียของได้ยังไง
‪- เล่นนางฟ้าทรายกันไหม ‪- ได้สิ
‪แบบ เย่
‪นี่มันไข่
‪- ฝีมือนายเหรอ ‪- เพื่อน
‪ใช่สิ นี่ต้องเป็นของคนอื่น แต่ใครกัน
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะการฝึกนะอาร์ดอแก็ตต์
‪แต่นี่มันเรื่องฉุกเฉิน
‪ไม่เป็นไร ฉันดีใจที่เธอมาหาฉัน ‪แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าไข่นี้เป็นของใคร
‪ที่เราต้องการก็คือความช่วยเหลือ ‪จากไข่เจียวผู้เชี่ยวชาญ
‪ฉันรู้ แต่ฉันอดใจเล่นมุกไข่ไม่ได้
‪รู้ละว่าไม่ขำ ไปกันเถอะ
‪มันไม่ใช่ไข่เพนกวินแน่นอน
‪ต้องเป็นไข่เหยี่ยวแน่
‪- ไม่ใช่ นกอินทรี อินทรี ‪- เหยี่ยว
‪นายไม่รู้หรอกว่าบ่นอะไร…
‪- ฉันรู้จักเหยี่ยว ‪- ผมรู้ว่ามันคืออะไร ไข่มังกร
‪ฉันไม่แน่ใจนะ เพโดร
‪แต่ฉันว่ามันอาจจะเป็นไข่ชนิดอื่นแบบไหนก็ได้
‪งั้นมันก็อาจจะเป็นนก แบบฉัน
‪หรือเป็นไดโนเสาร์ตัวจิ๋วอย่างฉัน
‪อาจจะและ…
‪- มันคือไข่นกกระจอกเทศ ‪- ล้อเล่นใช่ไหม
‪ไม่นะ
‪โอเค จนกว่าเราจะรู้ที่มาที่ไปของมัน
‪มันจะปลอดภัยที่สุดในห้องโถงกลมนี่
‪ไม่ว่าจะเป็นไข่แบบไหน ‪มันก็เปราะบางและต้องได้รับการปกป้อง
‪ฉันไว้ใจให้พวกเธอดูแลมันระหว่างที่
‪ฉันไปหาข้อมูลจากบันทึกของพิพิธภัณฑ์ได้ไหม
‪- แน่นอนเพื่อน ‪- ง่ายจะตาย
‪ขอบคุณที่ช่วยนะ ฉันจะกลับมาให้เร็วที่สุด
‪ฉันจะไปเอาผ้าห่มมา เจ้าตัวเล็กจะได้อุ่น
‪ฉันด้วย
‪ลองคิดดูสิ ถ้าไข่นั่นฟักและเป็นนก…
‪และเป็นไดโนเสาร์…
‪ฉันก็จะมีน้องเล็กเป็นของตัวเองไว้เล่นด้วย
‪ไม่มีคู่ไหนที่จะจูราสสิคได้เหมือนเรา
‪อยู่บนกระดานของเรา ไอ้หนูกับฉัน
‪บทเรียนการบินของเราจะคลาสสิก
‪ทันทีที่ฉันหัดบินได้
‪ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไปเมื่อมีน้องเล็กเคียงข้าง
‪ไปเที่ยวกับน้องชาย
‪นึกภาพเราตรงนั้นกับขนที่แมทช์กัน
‪ใช้พัดลมเพื่อการบินที่เหมือนจริง
‪เราสเกตไปรอบๆ ด้วยความเร็วแบบไดโนซูม
‪มินิมีซอรัสเร็กซ์
‪ใกล้สูญพันธุ์คืออะไร ฉันไม่รู้จักอีกต่อไป
‪ไปเที่ยวกับน้องชาย
‪อยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
‪ไปเที่ยวกับน้องชาย
‪คือ กระอักกระอ่วนไหม
‪คือฉันว่าจะเอาไข่ไปไว้ที่นิทรรศการโดโด้กับฉัน
‪อะไร ไม่มีทางเพื่อน
‪ไข่ใบนี้จะต้องชอบพื้นที่เปิดโล่ง ‪ของห้องโถงกลม
‪ที่ที่ฉันอยู่ไง
‪อะไร ดันเต้
‪ทารกเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่นะ
‪ให้ฉันช่วยรับภาระนี้ไปเป็นไง
‪นายจะได้ไประบายสี ‪สมุดยุคก่อนประวัติศาสตร์ของนายต่อ
‪นายหมายถึงภาพวาดในถ้ำของฉันน่ะเหรอ ‪ฟังดูผ่อนคลายดีนะและ…
‪เฮ่ เดี๋ยวก่อน นายก็แค่พยายาม ‪จะเอาไข่ไปเป็นของตัวเอง
‪ก็จริง
‪ดันเต้ ฉันขอโทษ ฉันโกหกนายไม่ได้ ‪ส่วนใหญ่ก็เพราะฉันโกหกไม่เก่ง
‪มันก็แค่ว่าช่วงนี้ฉันรู้สึกเหงามาก
‪ฉันเห็นตาเศร้าของโดโด้ ไม่ยุติธรรมเลยเพื่อน
‪ฉันก็แค่อยากจะดูแลไข่ ‪และเป็นพี่ใหญ่ให้กับตัวอะไรก็ตามที่ฟักออกมา
‪ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
‪ฉันอยากสอนเทคนิคออลลี่กับคิกฟลิป ‪ให้เจ้าหนูน้อยไดโนและ…
‪โอเค ลืมอันนั้นไป แค่ท่าอื่นๆ ที่เหลือ
‪มีทางเดียวที่จะจัดการเรื่องนี้ได้ ‪การแข่งขันพี่ใหญ่
‪คนที่เป็นพี่ใหญ่ได้ดีที่สุดคือผู้ชนะ
‪มีที่กันกระแทกสำหรับเด็กอยู่ตรงนี้
‪และที่กันกระแทกสำหรับเด็กตรงนี้ด้วย เจ๋ง
‪มุมและขอบที่แหลมคม ‪นุ่มกว่าท้องของบรอนโตซอรัสซะอีก
‪ใช่ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ‪แต่นายจะออกมาได้ยังไง
‪ไม่นะ
‪ฉันทำที่นี่ไว้กันดันเต้ด้วย
‪ช่วยด้วย
‪โอเคดัดลีย์ตัวน้อย พร้อมบินขึ้นหรือยัง
‪- มันได้ผล ‪- โอ้โฮ
‪มันได้ผล
‪ฉันอยากจะส่งต่อความรู้ด้านการบิน ‪ของฉันมาตลอด
‪นายกำลังบิน
‪นายบินได้แล้ว
‪เดี๋ยว นายบินได้แต่ฉันบินไม่ได้
‪ลงมา
‪ฉันเอง
‪โอเค ฉันว่าเรารู้แล้ว ‪ว่าใครชนะการแข่งขันพี่ใหญ่
‪ข้าพเจ้าเอง
‪อะไร แล้วคุกกันกระแทกสำหรับเด็กนั่นล่ะ
‪ไม่มีทาง
‪ทางเดียวที่จะโกโกคือโดโด้
‪เพื่อน ฉันไม่คิดว่าไข่ต้องใช้ไมล์สะสมนะ
‪นี่ ดูนี่สิ รูปทรงมันสมบูรณ์แบบมากเลยว่าไหม
‪ให้ตาย เหมือนลูกรักบี้เลย
‪หลบไป
‪ลีเมอร์เจอ ลีเมอร์ได้
‪พวกตัวแสบ ได้เวลากินมื้อค่ำแล้ว
‪มื้อค่ำ เย่
‪ฉันทำโมบายล์จากตุ๊กตาโดโด้น่ารักๆ
‪เจ้าตัวเล็กที่ไหนจะไม่อยากนอนใต้มัน
‪ฉันกำลังจะเริ่มหัดทำอาหารเลย
‪ฉันว่าจะเริ่มด้วยขนมปังปิ้ง
‪แต่บอกตามตรง มันยากมาก
‪บางทีเราน่าจะปล่อยให้ไข่ตัดสินใจ
‪แล้วดูว่ามันจะกลิ้งไปทางไหน
‪เดี๋ยว มันหายไปไหน
‪- มันขึ้นไปบนนั้นได้ยังไง ‪- ดัดลีย์ ดันเต้
‪ฉันได้ข้อมูลจากบันทึกของพิพิธภัณฑ์มาเยอะเลย
‪และฉันก็คิดได้ว่านั่น…
‪มีอะไรเหรอ
‪แล้วไข่อยู่ไหน
‪คือ…
‪เราละสายตาไปแป๊บเดียว ‪แล้วมันก็ขึ้นไปติดอยู่บนยอดไม้นั่น
‪บนยอดไม้เหรอ
‪โอเค เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่รู้ เราแค่เดินออกไปสักนาทีสองนาที
‪เพราะการแข่งขันพี่ใหญ่ แล้วมันก็หายไป
‪เราขอโทษจริงๆ นะ ริดลีย์
‪ได้โปรดช่วยดัดลีย์จูเนียร์ด้วย
‪หรือดันเต้จูเนียร์ ‪ไม่สำคัญว่าเราจะเรียกเจ้าตัวเล็กว่าอะไร
‪เราแค่ต้องการให้เขาปลอดภัย
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪ฉันรู้จักต้นไม้นั่นดีเหมือนหลังแส้ของฉัน ‪จำได้ไหม
‪ฉันไม่กล้ามอง
‪ถ้าไข่ตกล่ะ
‪เดี๋ยว ฉันจัดการเอง
‪แต่เราต้องร่วมมือกันนะน้องชาย
‪ขอโทษนะดันเต้ ฉันมัวแต่คิดว่าใครควรดูแลไข่
‪จนลืมนึกถึงสิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือการดูแลมัน
‪ให้ฉันพูดดีกว่านั้นคงไม่ได้ ที่นี้ก็ดึง
‪ถ้าดัดลีย์จูเนียร์ตก พวกเราจะเป็นคนรับเขา
‪สำเร็จแล้ว มาเถอะ
‪ใกล้อีก
‪ใกล้อีกนิด
‪ไม่นะ
‪เพื่อน ริดลีย์
‪- ไข่ ‪- เธอปลอดภัยแล้ว
‪พวกเธอช่วยฉันไว้ และไข่ด้วย
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- เราเป็นห่วงมากเลย
‪ไข่มีรอยแตก
‪ไม่มีทาง ตอนเราลงถึงพื้นยังไม่เป็นไรเลย
‪เว้นแต่ว่ามันกำลังฟัก
‪- นกเหรอ ‪- ไดโนเสาร์เหรอ
‪โอ้โฮ
‪การหาข้อมูลของฉันถูกต้อง เต่า
‪เด็กหญิงเต่าทะเล
‪น้องชายของเราเป็นน้องสาวเหรอ
‪ครีบของเธอเหมือนปีกของฉันเลย
‪และเกล็ดของเธอก็เหมือนเกล็ดของฉัน ‪สุดท้ายเราก็ได้เป็นพี่ใหญ่ทั้งคู่
‪หม่ามี้
‪ที่นี้เราก็รู้แล้วว่าอะไรอยู่ในไข่
‪เราจะได้พาไปคืนให้กับครอบครัวสักที
‪ใช่ และในฐานะตัวสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ ‪ฉันซาบซึ้งใจมาก
‪แน่นอน
‪ฉันไว้ใจให้เธอสองคนพาสาวน้อยคนนี้กลับบ้าน
‪ที่แผนกชีววิทยาทางทะเลได้ไหม
‪ฉันมีงานพิทักษ์พิพิธภัณฑ์ที่สำคัญต้องทำ
‪ได้เลยเพื่อน
‪อย่าลืมมองซ้ายขวาก่อนข้ามมหาสมุทรนะ
‪โต้คลื่นยักษ์เผื่อฉันด้วย
‪ดูเราสิ เราเหมือนพ่อแม่ที่ลูกโตออกไปหมดแล้ว
‪พวกเขาโตเร็วมากเลยใช่ไหม
‪รู้ไหม ฉันเพิ่งนึกอะไรออก
‪ในเมื่อนายกับฉันเป็นพี่ใหญ่ของกันและกัน ‪เราจะไม่มีวันโดดเดี่ยว
‪ไม่ว่าคนอื่นๆ จะยุ่งแค่ไหน
‪- เราไม่เคยยุ่งเกินไปสำหรับเธอ ‪- ไง
‪- วันชายหาด ‪- สวัสดีทุกคน
‪ริดลีย์ ทุกคน
‪นี่สินะงานพิทักษ์พิพิธภัณฑ์ที่สำคัญของเธอ
‪พวกเราติดค้างวันชายหาดพวกเธออยู่
‪แต่เธอจะมีพวกเราเสมอ
‪จำได้ไหม จะยุ่งหรือไม่
‪ใครลงน้ำสุดท้ายเป็นกล้วยเน่า
‪จ๊าบสุดๆ
‪ห้ามสาดน้ำ
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ