SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Burza w muzeum.
Nie patrz w dół!
Naprawdę głęboko!
Chodźmy!
Mogliśmy się upewnić, że Pedro się zgubił,
zanim zaczęliśmy ryzykować?
Wybacz, Dudley.
Dzieci Lemursonów mówiły,
że widziały jak tu wbiega.
Może znalazł już piłkę,
wrócił do domu i chce nam o tym opowiedzieć.
Powinniśmy się cofnąć…
Dudley!
Uratuję każdego, kto ma kłopoty w muzeum.
Fajne motto. Zrobimy wizytówki?
Ridley!
Pomocy!
Boicie się ciemności?
Spokojnie, na pewno jest tu pochodnia.
- Jest. - Nieźle, R. Jones!
Znasz to miejsce jak ja własne rogi.
Szkolę się do bycia obrończynią
od długiego czasu.
Ja od dawna jestem w niebezpieczeństwie, a wciąż nie przywykłem.
Znam ten dźwięk.
W nogi!
Popłoch, komu życie miłe!
- Widzę przed sobą światło! - Nie idź tam!
A nie, to dobry znak.
Idź w jego stronę!
Startujemy!
- Zdąży? - No jasne.
To Ridley Jones!
Chodź tu, Ridley!
Halo!
Pedro!
Tu jest!
Ridley, przepraszam, piłka wpadła do środka,
więc pobiegłem za nią i się zgubiłem.
Już po ciebie idziemy.
Wydaje mi się, czy on co chwilę pakuje się w tarapaty?
Ale tak.
Ja to zrobię.
Czekaj.
Wrogi ogień!
Czas na nowy plan.
Przejście jest za wąskie,
nie dam rady unikać na nim strzał.
Ridley, tylko nie kapelusz. To twój klasyczny strój!
Mum-jazdowo!
- Gotowi na powrót? - Tak, proszę.\
Nie odwracaj się.
- Kozacko! - Tak!
O nie!
Kapelusz się zniszczył.
Kapelusz można zszyć.
Grunt, że jesteś bezpieczny. Chodźmy.
Oczy, witajcie.
To była ciężka misja.
- Fakt! - Ale Ridley była nieziemsko odważna!
Poświęciła swój odlotowy kapelusz, żeby uratować Pedro.
Nieźle, ale nie jestem zdziwiona.
- Cieszę się, że jesteś bezpieczna. - Nic wielkiego. Zaszyłam go w terenie.
Paszport, panno Ridley Jones.
Za ratunek w ruinach, poświęcenie i ekspercką naprawę kapelusza…
dostajesz trzy pieczątki.
A to znaczy, że…
Wypełniłam cały paszport!
- No nie! - Mum-jazdowo!
Gratulacje, Ridley.
Nie wierzę!
Po całej tej pracy, nauce i przygodach.
Udało się. O tak!
Poproszę magiczny kompas.
- Rzecz w tym… - Nie możemy ci go dać.
Ten tajemniczy artefakt
objawia się obrończyni, gdy uzna ją za godną.
Gdy naprawdę się wykażesz, paszport cię poprowadzi.
Nie martw się. To na pewno niedługo. Nie przestawaj chronić muzeum.
Jak Jonesówny przed tobą. Nasze kompasy są ze sobą połączone.
Muszę jeszcze chwilę zaczekać.
Choć czuję się już gotowa.
Jak długo zwlekać mam Aby się ziścił ten plan
Bo już nadchodzi mój czas Magiczny znajdę kompas
On tu czeka na nas
Byłam cierpliwa, że hej Kompasie litość ty miej
Nie wytrzymam już tego Czemu czekam tak długo?
Bo dobrze wiem, jestem gotowa By zacząć dźwigać ciężar ten
Tak, gotowa Aby spełnił się mój sen
Bardzo cierpliwie czekam I testów przechodzę sto
Służyłam i chroniłam Co jeszcze mam zrobić, no co?
Jak jeszcze mogę tutaj wykazać, że
Jestem gotowa
Nosi mnie strasznie Bo jestem gotowa
Gotowa, by zacząć już
Gotowa
I w głębi serca to wiem Tak, gotowa
By przygód ziścił się sen
Gotowa!
Ile to ma trwać?
Próbuję się wykazać, ale to wszystko na nic.
Martwię się.
Czy jakiś obrońca czekał na swój kompas tak długo?
Nie wiem.
Minęło sporo czasu, może za dużo.
Czy to możliwe,
że Ridley jako pierwsza nie zostałaby obrończynią?
Czy nie zasługuję na magiczny kompas?
Na pewno nie.
Nie poddam się ot tak.
O kurka wodna, Ridley!
- W końcu masz swój kompas! - I to dwa!
Według mnie to przesada, ale super.
Nie są moje.
- Pożyczyłam je od mamy i babci. - Dlaczego?
Bo kompasy rodziny są połączone.
Może te dwa pomogą mi znaleźć mój.
Może poproś je o pomoc?
Warto spróbować. Cudowny kompasie,
wskaż mi…
mój kompas.
A może potrzebujesz właściwego stroju?
Czegoś, co wyraźnie powie „Jestem obrończynią”.
Nie przejmuj się. Namierzę go.
Kompasie, gdzie jesteś?
Wyjdź i…
- Dante! - Nic mi nie jest.
Jestem w kropce.
Może nie nadaję się na obrończynię.
Lonny! Twoja odznaka znów była w zamrażarce.
- Musisz uważać! - Pan Peabody i Lonny!
Wciąż tu są?
- Na wystawy! - Ruchy!
- Chyba słyszałem muczenie. - Pan też?
Może to owiany legendą duch wołu?
No halo! A co to?
Nigdy ich nie widziałem.
Piękne.
Muszą być warte fortunę.
Chodźmy.
To był pański najgorszy chichot.
Znalazłam narzędzia! Były w zamrażarce.
Nie ma to jak zimne narzędzia.
Dopóki ich nie otworzę, nie ocenię ich wartości.
Dawaj!
Pierce, spójrz!
Portal do tundry wariuje.
Na ptaki! Masz rację!
Portal jest, jak to się mówi…
pogrzany!
Ani śladu.
Wiem, że muszę je otworzyć.
Zawartość musi być bardzo cenna.
Proszę się cofnąć!
Co to było?
Ostrzegaj, zanim zaatakujesz mieczem.
Nic z tego. Robi się późno.
Spróbujmy jeszcze raz jutro.
Wezmę wiertarkę.
I burrito śniadaniowe.
Z zamrażarki.
Słyszeliście?
Wystawy!
Coś sprawia, że otwierają się i zamykają, otwierają i…
- Rozumiesz. - Tak.
To nic dobrego.
Nic wam nie jest? Dziwna sprawa.
Lepiej się zawijać!
Ściana Serengeti sama się otworzyła,
nadciąga cała masa dzikich zwierząt!
Popłoch!
Nagle otworzyło się wejście do egipskiej wystawy,
a do muzeum wpadła burza piaskowa!
Drużyno, może nie wiemy, skąd te problemy,
ale musimy o każdego zadbać.
Rozdzielmy się, tak będzie szybciej.
Raz, dwa…
Oczy!
Zaczynamy.
Docieramy do celu, oto Serengeti.
Czy to…
płatek śniegu?
- Burza śnieżna? - Pod dachem?
Arktyka też musiała się otworzyć.
- Stąd ten śnieg. - Musimy zamknąć to wejście!
Wskakuj, D.
Jedziemy!
Dudley, gotowy do lotu?
Zawsze! Czekaj, co?
- Udało się? - Stary, no raczej!
O nie! Jest gorzej.
Spokojnie, moi wierni poddani. Rozkazuję wam zaufać mnie i Ridley.
Łap!
Rozkazuję nam się stąd wynosić!
W nogi!
- Mamo! Babciu! - Jesteś bezpieczna!
Co się dzieje z wystawami?
Ktoś kombinował z kompasami.
To one kontrolują magię, która otwiera wystawy.
Oba kompasy zniknęły, więc nie możemy nic zrobić.
Kompasy?
Wiesz, co się stało?
Tak.
Myślałam, że zaprowadzą mnie do mojego kompasu.
Potem straciłem je z oczu.
To moja wina.
Nic dziwnego, że nie jestem godna.
Znajdziemy je.
Ale do tego czasu musicie wyjść z wystaw do rotundy.
Jeśli ktoś zostanie po drugiej stronie,
już nigdy nie wróci do muzeum.
- Nigdy? - Ty zostaniesz tutaj.
My wszystkich zbierzemy.
Jasne.
Wszyscy są przerażeni.
Wszyscy, czyli ja.
- Ktoś musi nas poprowadzić. - I uspokoić.
Znam tego kogoś.
Ja?
Nie sądzę…
Lady Ridley, cóżże dzieje się z muzeum?
Musieliśmy uciec z wystawy.
Boję się!
Nic nam nie będzie?
Musimy tylko…
Nie mam odpowiedzi.
Nie mam planu. To nie mnie potrzebujecie.
Potrzebujecie obrończyni, którą nie jestem, przepraszam.
Oczy, zajmijcie moje miejsce.
Pomóżcie mamie i babci, prawdziwym obrończyniom.
- Czekaj… - Ridley!
Podjęłam decyzję.
Kiedyś wierzyłam, że
Przeznaczenie to me
Że gdy nadejdzie czas
Stanę na czele, bo Jestem taka odważna
To była pomyłka
Oni liczą na mnie
Ale zawiodłam ich
Starałam bardzo się
Myślałam, że to czas Ale najwyraźniej nie
Nie jestem gotowa, już widzę
Widzę jasno to dziś
Niegotowa
Oni nie potrzebują mnie
To nie zmieni się
Nie jestem gotowa
Jestem na uboczu, gdzie moje miejsce.
Nie jestem gotowa.
Pomocy.
Proszę.
O nie! Pedro!
Ridley!
Tutaj!
Szarża!
Pedro potrzebuje pomocy!
Nie mam czasu! Prowadzę motyle na wyłom.
Panie Lemurson, pomoże pan Pedro?
Muszę zadbać o dzieci, wybacz.
Ktokolwiek? Proszę!
Trzeba go uratować.
Pomocy!
Nie wiem, czy dam radę.
Ale spróbuję.
Chwila, Pedro, idę.
Jest coraz gorzej. Muszę skoczyć w dobrym momencie.
Dudley, uważaj!
Ridley, co ty robisz?
Jeśli ściana się zamknie, możesz już nigdy nie wrócić.
- Nigdy. - Wiem.
Ale nie mogę zostawić Pedro samego.
Nie potrzebujecie mnie.
Macie dwie obrończynie, mamę i babcię.
- Są najlepsze. - Ty też, Ridley.
Dzięki, ale nie jestem obrończynią.
Nie mam tego czegoś.
Jeśli nie wrócę, przekaż wszystkim, że ich kocham.
- Ciebie też kocham. - Wiem, że masz mnie za stoika, ale…
Ridley, wróć, błagam!
Za bardzo bym tęsknił!
Ja też,
ale muszę lecieć.
Otwieraj.
Nie mogę patrzeć.
Otwieraj!
Ridley, tutaj!
Trzymaj się, Pedro. Idę!
Ridley!
Ridley, przyszłaś!
Tak.
Musimy przestać się tak spotykać.
Bałem się.
W muzeum było głośno,
więc chciałem się ukryć.
Tę część rozumiem.
Wtedy spadła na mnie ta wielka gałąź. Ale już tu jesteś.
Na pewno ściągniesz ją swoim lasso.
Nie mam liny. Nie mam też reszty sprzętu.
Nie zasłużyłam.
Ridley, uratujesz mnie, prawda?
No raczej!
Muszę się pospieszyć, bo tu utkniemy.
Nie dasz rady?
Jeszcze nie zaczęłam.
Jestem za lekka.
Wiem!
No weź!
Lecimy!
Jestem wolny!
Dzięki, Ridley Jones!
Utkniemy tu!
Musimy uciekać!
Weszła? Czemu jej nie zatrzymałeś?
Nie jestem tak twardy jak ty, Fred.
To prawda. Ale i tak jest źle.
Portal się zamknął!
To ona!
- Idź z prądem! - Czas wylądować!
Jest coraz gorzej.
Nie mamy dużo czasu do zamknięcia.
Pedro, powiedz mamie, że ją kocham.
Reszcie też.
Ridley, czemu sama im nie powiesz?
Rany!
Cześć, Pedro.
Nie, Ridley!
Nie!
Mamo!
Ridley!
Mamo!
Wiem, skarbie.
Na pewno nie znamy całej magii.
Znajdziemy ją.
Kiedyś.
Ridley kazała przekazać,
że panią kocha i będzie tęsknić.
Was też.
Ridley.
Mamo.
Dante, Dudley, Ismat, Peaches,
będę tęskniła.
Zrobiłam, co musiałam.
Mapa?
Co to?
Czy to?
Tak!
Mój własny magiczny kompas!
Jestem obrończynią! Jak mama i babcia przede mną.
Mamo!
No weź.
No już.
- Mamo! - Ridley!
- Wróciłaś! - Marzenia się spełniają!
Ridley!
Jonesówny znów razem!
Obrończynie muzeum znów razem.
- Znalazłaś swój kompas! - A on ciebie.
- Rany! - Nie do wiary!
Gdy uratowałam Pedro, w paszporcie pojawiła się mapa.
To ona wskazała mi kompas.
Ostateczny akt bezinteresowności.
Cecha prawdziwej obrończyni.
Spróbujmy odwrócić klątwę.
Chylę czoła przed waszą wielkością!
O rety! Już prawie ranek! Pan Peabody zaraz tu będzie.
- A my w rozsypce. - Dam sobie radę.
Potrzebuję…
Jasne.
Tam, gdzie jego miejsce. Brakuje ci tylko jednej rzeczy.
- Ridley, to twoje. - Tak.
Dzięki, że ich pilnowaliście.
Posłuchajcie.
Pan Peabody jest w drodze. Wracajcie szybko na wystawy!
- Mój kompas! - Moim zadaniem…
„Zrób to, zrób tamto”.
Ten blask!
Chyba wiem, gdzie one są.
- Co tu robicie? - Mieszkamy!
Nie widział pan dwóch zaginionych artefaktów?
I tak są bezwartościowe. Nawet nie udało mi się ich otworzyć.
Czasem moc zależy od obserwatora.
Sprzedaż tego muzeum to i tak kwestia czasu.
- I będę pływał w mamonie. - Co pan mówi?
Co? Nie, nic, będę…
pływał w…
śniegu!
Uwielbiam to!
W uznaniu niezwykłej odwagi i bezinteresowności
w obliczu osobistego zagrożenia
niniejszym ustanawiamy Ridley Jones
oficjalną obrończynią muzeum!
Nie dałabym rady bez mamy, babci i przyjaciół.
Obiecuję chronić i służyć
do końca istnienia tego muzeum.
- Urodzona obrończyni. - Miałaś rację.
Jurajsko!
Mała Ridley tak wyrosła!
Jestem gotowa!
Napisy: Jędrzej Kogut