‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ในที่ที่เต็มไปด้วยปริศนา
‪ที่ซึ่งอดีตฟื้นคืนชีวา
‪มีฮีโร่แห่งประวัติศาสตร์
‪ผู้หมายมาดจะลุยโลด
‪เธอปกป้องอนาคตของเรา
‪โดยการปกป้องอดีตอันแก่เก่า
‪เธอคือฮีโร่ผู้ได้เฉิดฉายในที่สุด
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪กล้าหาญ ท้าทาย และไม่กลัวเกรง
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪ปกป้องพิพิธภัณฑ์ด้วยความภาคภูมิใจ
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪สัมผัสการผจญภัยของเธอนั้นติดต่อกันได้
‪พร้อมเพื่อนไดโนเสาร์และโดโด้ ‪และลิงอวกาศเคียงข้าง
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪สวมหมวกที่เป็นสัญลักษณ์ของเธอ
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪ไม่มีอุปสรรคใดขวางทางเธอได้
‪เธอไม่มีวันจำนนต่อความกลัว ‪เปล่งประกายเมื่อการผจญภัยใกล้ถึงตัว
‪ทะยานเข้าใส่การต่อสู้ ‪และช่วยกอบกู้สถานการณ์
‪ริดลีย์ โจนส์!
‪ดวงตาเข็มทิศแห่งพายุ
‪อย่ามองลงไป
‪นั่นมัน… ลึกมากเลย
‪ไปกันเถอะทีม
‪เราเช็กให้ชัวร์ก่อนไม่ได้เหรอ ‪ว่าเพโดรเข้ามาในนี้จริง
‪ก่อนที่จะต้องมาเสี่ยงชีวิตและปีก
‪ขอโทษนะดัดลีย์
‪เด็กๆ ลีเมอร์สันบอกว่า ‪เพโดรวิ่งตามบอลเข้ามาในนี้
‪แค่นั้นก็พอแล้ว
‪บางทีเขาอาจจะเจอลูกบอลแล้ว
‪แล้วก็กลับบ้านไปหาผ้าห่มผืนโปรด ‪และรอเล่าให้พวกเราฟังอยู่
‪เราน่าจะกลับไป…
‪ดัดลีย์
‪ถ้าใครก็ตามจากพิพิธภัณฑ์กำลังเดือดร้อน ‪หน้าที่ฉันคือช่วย
‪ฉันชอบคำขวัญนั้น เราควรทำนามบัตรนะ
‪ริดลีย์
‪ช่วยด้วย
‪มีใครกลัวความมืดไหม
‪ไม่ต้องห่วง น่าจะมีคบเพลิงอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪- นี่ ‪- เยี่ยมมากอาร์ โจนส์
‪ฉันรู้จักที่นี่ดีเหมือนกับหลังเขาของฉันเองเลย
‪คือฉันก็ฝึกผู้พิทักษ์มาสักพักแล้ว
‪ฉันก็เผชิญสถานการณ์อันตราย ‪มาสักพักแล้วเหมือนกัน
‪แต่ฉันก็ยังไม่ชิน
‪ฉันรู้จักเสียงนั้น
‪ทุกคน วิ่ง
‪แตกตื่นเพื่อชีวิต
‪- ฉันเห็นแสงไฟข้างหน้า ‪- อย่าวิ่งไปหามัน
‪เดี๋ยว ไม่ ในกรณีนี้แสงไฟคือดี ‪ไปทางนั้นเลย
‪ด่วนจี๋ทุกคน
‪- เธอจะทันไหม ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪เธอคือริดลีย์ โจนส์
‪มานี่เร็วริดลีย์
‪ฮัลโหล
‪เพโดร
‪เขาอยู่นั่นไง
‪ริดลีย์ ฉันขอโทษที่ลูกบอลกลิ้งมาข้างใน
‪ฉันก็เลยตามมันเข้ามา แต่แล้วก็หลงทาง
‪ไม่ต้องกังวลนะ พวกเรามาช่วยแล้ว
‪นี่ฉันคิดไปเองหรือว่าเด็กคนนี้ ‪หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวได้อาทิตย์เว้นอาทิตย์
‪ใช่ เขาเป็นแบบนั้น
‪ให้ฉันจัดการเอง
‪เดี๋ยว
‪ศัตรูยิง
‪โอเค แผนใหม่
‪ทางเดินนั่นแคบเกินไป
‪ไม่มีทางที่ฉันจะหลบลูกธนูได้ถ้ายืนอยู่บนนั้น
‪ริดลีย์ ไม่เอา อย่าใช้หมวก
‪นั่นมันซิกเนเจอร์ลุคของเธอนะ
‪มัม-หรรศจรรย์
‪- เธอกับลูกบอลพร้อมจะกลับบ้านหรือยัง ‪- ครับ
‪อย่าหันมา โอเคไหม
‪- จ๊าบมาก ‪- เธอทำได้
‪ไม่นะ
‪หมวกเธอพังหมดแล้ว
‪หมวกน่ะเย็บเมื่อไหร่ก็ได้
‪ฉันดีใจที่เธอปลอดภัย ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪- ยินดีต้อนรับกลับมาทีมดวงตา ‪- เหมือนจะเป็นภารกิจที่หนักอยู่
‪ใช่แล้ว
‪แต่ริดลีย์กล้าหาญที่สุดในโลก
‪เธอถึงกับปล่อยให้หมวกสุดจ๊าบของเธอพัง ‪เพื่อช่วยเพโดร
‪โห เรื่องใหญ่นะนั่น แต่ฉันไม่แปลกใจเลย
‪แม่ดีใจที่ลูกปลอดภัย
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกค่ะ
‪หนูเย็บเสร็จตั้งแต่ตอนยังอยู่ในสนามแล้ว
‪ขอพาสปอร์ตด้วยจ้ะคุณริดลีย์ โจนส์
‪จากภารกิจช่วยชีวิตจากซากปรักหักพัง ‪และการเสียสละ
‪และการซ่อมหมวกระดับมืออาชีพ
‪ได้ตราประทับสามตราจ้ะ
‪ซึ่งแปลว่า…
‪พาสปอร์ตของหนูเต็มแล้ว
‪- ไม่จริง ‪- มัม-หรรศจรรย์!
‪ยินดีด้วยจ้ะริดลีย์
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪จากความพยายามทั้งหมด ทั้งการเรียน ‪การผจญภัย
‪ฉันทำได้แล้ว
‪ขอดวงตาเข็มทิศหนึ่งดวงค่ะ
‪- เรื่องของเรื่องคือ… ‪- ดวงตาเข็มทิศไม่ใช่ของที่จะมอบให้ได้
‪มันคือวัตถุโบราณลึกลับ ‪ที่จะเปิดเผยตัวต่อผู้พิทักษ์ของมัน
‪เมื่อมันตัดสินใจแล้วว่าหนูคู่ควร
‪เมื่อหลานสามารถพิสูจน์ตัวเองได้เมื่อไหร่ ‪พาสปอร์ตก็จะนำทางหลานเอง
‪ไม่ต้องกังวล มันจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้แน่
‪แค่ปกป้องพิพิธภัณฑ์ต่อไปเหมือนที่เคยทำมา
‪เหมือนสาวบ้านโจนส์คนก่อนๆ
‪ดวงตาเข็มทิศของพวกเราเชื่อมโยงกันหมด
‪โอเคค่ะ หนูก็แค่ต้องรออีกหน่อย
‪ถึงแม้หนูจะรู้สึกว่าหนูพร้อมแล้วก็ตาม
‪ไม่รู้ว่าฉันจะรอได้อีกนานแค่ไหน ‪ถึงจะรู้ได้ซึ่งอนาคต
‪เพราะเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว ‪ดวงตาเข็มทิศของฉันจะปรากฏ
‪ใช่ มันอยู่นี่แล้ว
‪ฉันอดทนเฝ้ารอมาถึงตอนนี้ ‪ไม่เอานะดวงตา ให้ตายสิ
‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว เธอจะรออะไรอีก
‪เพราะตัวฉันนั้นมั่นใจว่าฉันพร้อม
‪และยอมรับในภาระหน้าที่
‪ใช่ ฉันพร้อมแล้ว มาออกเดินทางกันเสียที
‪ฉันอดทนเฝ้ารอมาตลอด
‪ผ่านการทดสอบทั้งหมดที่ต้องเอาตัวรอด
‪ฉันทั้งรับใช้และปกป้อง
‪แล้วยังมีอะไรอีกเหรอที่ฉันต้องทำ
‪ฉันจะพิสูจน์ตัวเองกับเธอได้ยังไง
‪พิสูจน์ว่าฉันน่ะพร้อมแล้ว
‪ฉันตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ‪เพราะฉันพร้อมแล้ว
‪พร้อมที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪ฉันรู้ลึกๆ อยู่ในใจว่าฉันพร้อมแล้ว
‪ที่จะเริ่มต้นการผจญภัยครั้งนี้
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪เจ้าดวงตาเข็มทิศนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนนะ
‪ฉันพยายามพิสูจน์ตัวเองมาตลอด ‪แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลย
‪หนูก็แค่กังวล
‪เคยมีกรณีที่นานขนาดนี้ไหมคะ ‪กว่าที่ผู้พิทักษ์จะได้ดวงตาเข็มทิศมา
‪เท่าที่รู้ไม่มีนะ
‪มันนานมากแล้ว อาจจะนานเกินไปด้วย
‪มันเป็นไปไม่ได้
‪ที่ริดลีย์จะเป็นสาวโจนส์คนแรกที่ไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์
‪ฉันไม่คู่ควรกับดวงตาเข็มทิศเหรอ
‪ไม่ ฉันคู่ควรสิ
‪ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้ถ้ายังไม่ได้สู้
‪กริตกับเกรวี่ร้อนๆ ริดลีย์
‪เธอได้ดวงตาเข็มทิศมาจนได้
‪ตั้งสองดวง
‪ถ้าถามฉันฉันก็ว่ามันเยอะไปหน่อย ‪แต่นี่มันเยี่ยมมาก
‪มันไม่ใช่ของฉันซะหน่อย
‪- ฉันยืมของแม่กับยายมา ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะดวงตาเข็มทิศของโจนส์เชื่อมต่อกัน
‪ดังนั้นมันอาจจะมีวิธี ‪ที่จะใช้เข็มทิศพวกนี้หาของฉัน
‪แบบว่าขอให้ช่วยนะเหรอ
‪น่าลอง โอ้ เจ้าดวงตาเข็มทิศสุดวิเศษ
‪ได้โปรดแสดง…
‪ดวงตาเข็มทิศของฉัน
‪ฉันรู้แล้ว บางทีเธออาจจะต้องใส่ชุดที่เหมาะสม
‪ชุดที่แสดงความเป็น "ผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์"
‪ไม่ ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันจะแกะรอยมันเอง
‪ดวงตาเข็มทิศ เจ้าอยู่ที่ไหน
‪ออกมาสิออกมา และเป็น…
‪ดันเต้
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪บางทีฉันอาจไม่เหมาะที่จะเป็นผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์
‪ลอนนี่ ผมเจอบัตรพนักงานคุณในช่องแช่แข็ง ‪ที่โรงอาหารอีกแล้ว
‪- ต้องระวังให้มากกว่านี้ ‪- คุณพีบอดี้กับลอนนี่
‪ยังอยู่อีกเหรอ
‪- ทุกคน กลับไปที่ห้องจัดแสดงของตัวเอง ‪- อย่าหยุด
‪- สาบานได้ว่าผมได้ยินเสียงวัวร้องอีกแล้ว ‪- คุณก็ได้ยินเหรอ
‪ฉันว่ามันต้องเป็นวัวผีในตำนาน ‪ที่เคี้ยวเอื้องตอนกลางคืนแน่ๆ
‪ฮัลโหล
‪นี่อะไร ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‪สวยจังเลย
‪ต้องมีค่ามากแน่ๆ
‪เร็วเข้า
‪นั่นเป็นเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายที่สุดของคุณเลย
‪เจอกล่องเครื่องมือฉันแล้ว ‪อยู่ในช่องแข็งเหมือนกัน
‪ไม่มีอะไรเทียบชุดเครื่องมือเจ๋งๆ ได้
‪ผมบอกไม่ได้ว่าของพวกนี้มีค่าแค่ไหน ‪นอกจากว่าจะเปิดมันออกและ…
‪เอามานี่
‪เพียร์ซ ดูสิ
‪ประตูสู่ทุ่งทุนดรามันบิดเบี้ยวไปหมด
‪ที่รักของผม คุณพูดถูก
‪คุณพระ ประตูของเจ้ามัน… ‪เขาใช้คำว่ากระไรนะ
‪พินาศย่อยยับ
‪ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องเปิดมัน
‪ของข้างในต้องมีค่ามากแน่ๆ
‪ฉันรู้ ถอยไป
‪อะไรน่ะ
‪คราวหน้าถ้าจะแกว่งดาบช่วยเตือนก่อนด้วย
‪มันไม่ได้ผล และมันก็ดึกมากแล้ว
‪ไว้ลองกันใหม่พรุ่งนี้เช้า
‪ฉันจะเอาสว่านไฟฟ้าของฉันมา
‪และเบอร์ริโต้มื้อเช้า
‪อยู่ในช่องแช่แข็งทั้งคู่
‪เพื่อน ได้ยินนั่นไหม
‪ห้องจัดแสดง
‪มีบางอย่างทำให้มันเปิดและปิดและเปิดและปิด ‪และเปิดและ…
‪- เห็นภาพแล้วเนอะ ‪- เห็นละ
‪ไม่ดีแน่
‪พวกเธอโอเคไหม มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
‪พวกเธอควรเผ่นได้แล้ว
‪กำแพงด้านหลังเซเรนเกติเปิดเองได้
‪และสัตว์ป่าเป็นโขยงก็กำลังมา
‪ตื่นสัตว์
‪ริดลีย์ จู่ๆ ทางเข้าห้องจัดแสดงอียิปต์ ‪ก็เปิดขึ้น
‪แล้วพายุทรายก็พัดเข้ามาในพิพิธภัณฑ์
‪โอเคทีม เราอาจจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุ ‪ของปัญหาพวกนี้
‪แต่เราต้องดูแลให้ทุกคนปลอดภัย
‪เราควรแยกกัน จะได้ครอบคลุมพื้นที่กว้างขึ้น ‪ดวงตานับสาม
‪หนึ่ง สอง…
‪ดวงตา
‪เอาล่ะนะ
‪กำลังเข้าสู่จุดหมาย เซเรนเกติ
‪นั่นมัน…
‪เกล็ดหิมะเหรอ
‪- พายุหิมะเหรอ ‪- ในร่มเนี่ยนะ
‪ประตูห้องจัดแสดงขั้วโลกเหนือต้องเปิดแน่ๆ
‪- หิมะพวกนี้มาจากที่นั่น ‪- เราต้องปิดประตูนั่น
‪กระโดดขึ้นมาเลยดีเบิร์ด
‪ไปตะลุยกันเลย
‪ดัดลีย์ พร้อมบินหรือยัง
‪เสมอ เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪- เราทำได้แล้วเหรอ ‪- เพื่อน ใช่เพื่อน
‪ไม่นะ มันแย่ลง
‪อย่ากังวล พสกนิกรผู้ซื่อสัตย์ของข้า ข้าขอสั่ง ‪ให้พวกเจ้าจงศรัทธาในตัวข้าและริดลีย์
‪คว้าไว้
‪โอเค ข้าขอสั่งให้เราทุกคนออกไปจากที่นี่
‪วิ่ง
‪- หม่ามี้ คุณยาย ‪- ริดลีย์ แม่ดีใจที่ลูกปลอดภัย
‪เกิดอะไรขึ้นกับห้องจัดแสดงคะ
‪ต้องมีคนมายุ่งกับดวงตาเข็มทิศแน่ๆ
‪พวกมันควบคุมเวทมนต์ที่ใช้เปิดและปิด ‪ผนังกั้นห้องจัดแสดงทั้งหมด
‪และดวงตาเข็มทิศของเราทั้งคู่ก็หายไป ‪เราเลยหยุดมันไม่ได้
‪ดวงตาเข็มทิศ
‪รู้หรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน
‪รู้ค่ะ
‪หนูเอาพวกมันมาเอง หนูนึกว่ามันอาจจะช่วยหนู ‪ตามหาดวงตาเข็มทิศของหนูได้
‪แต่แล้วหนูก็เสียสมาธิ ‪และไม่รู้ว่าเอาพวกมันไปไว้ไหน
‪เป็นความผิดของหนูเอง
‪มิน่าดวงตาเข็มทิศของหนูถึงคิดว่าหนูไม่คู่ควร
‪นี่ เราจะหาพวกมันให้เจอ
‪แต่จนกว่าจะเจอ
‪เราต้องพาทุกคนออกไปจากห้องจัดแสดง ‪และไปที่ห้องโถงกลมก่อน
‪ถ้ามีใครอยู่อีกด้านตอนที่ผนังด้านหลัง ‪ปิดถาวรแล้วล่ะก็
‪เขาก็จะติดอยู่ในนั้นและกลับพิพิธภัณฑ์ไม่ได้อีกเลย
‪- ไม่ได้เลยเหรอ ‪- ลูกรักษาป้อมนี้ไว้นะ
‪คุณยายกับแม่จะช่วยทุกคนออกมาให้ทัน
‪โอเค ได้เลยค่ะ
‪ทุกคนสับสนและหวาดกลัว
‪ทุกคนน่ะฉันหมายถึงฉัน
‪- ต้องมีใครสักคนก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำ ‪- และทำให้ทุกคนใจเย็นลง
‪ฉันรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร
‪ฉันเหรอ
‪ฉันไม่คิดว่าฉัน…
‪เลดี้ริดลีย์ ช่วยบอกข้าที ‪ว่าเกิดอะไรขึ้นในพิพิธภัณฑ์
‪เราต้องคว้าตัวเด็กๆ หนีออกมาจากห้อง
‪หนูกลัว
‪เราจะโอเคไหม
‪คืองี้นะ พวกเราก็แค่ต้อง…
‪ฉันไม่มีคำตอบให้พวกเธอ
‪หรือแผน ฉันไม่ใช่คนที่พวกเธอต้องการตอนนี้
‪เธอต้องการผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์ ‪และนั่นไม่ใช่ฉัน
‪ฉันขอโทษ
‪ทีมดวงตา ฉันต้องขอให้พวกเธอทำหน้าที่แทน
‪พวกเธอช่วยหม่ามี้กับคุณยาย ผู้พิทักษ์ตัวจริง
‪ดูแลพิพิธภัณฑ์ได้
‪- เดี๋ยวนะ แต่… ‪- ริดลีย์ ไม่
‪ฉันตัดสินใจแล้ว โอเคนะ
‪ฉันเคยเชื่อ
‪ว่าฉันได้ยินเสียงโชคชะตาร้องเรียก
‪เมื่อเวลามาถึง
‪ฉันก็พร้อมจะไปเพราะฉันกล้าหาญและเข้มแข็ง
‪แต่ฉันคงคิดผิดไป
‪พวกเขาหวังพึ่งฉัน
‪ฉันทำให้พวกเขาผิดหวัง
‪ฉันพยายามที่สุดแล้ว
‪ฉันรู้สึกพร้อมที่จะนำ แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่จริง
‪ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันยังไม่พร้อม
‪ในที่สุดฉันก็ได้เห็น
‪ฉันยังไม่พร้อม
‪ไม่ ผู้นำที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ฉัน
‪และจะไม่มีวันใช่
‪ฉันยังไม่พร้อม
‪ฉันอยู่ข้างสนามที่ที่ฉันควรอยู่
‪ฉันยังไม่พร้อม
‪ใครก็ได้ช่วยด้วย
‪ได้โปรด
‪ไม่นะ เพโดร
‪ริดลีย์
‪ทางนี้
‪บุก
‪- ไอด้า เพโดรต้องการความช่วยเหลือ ‪- ไม่มีเวลา
‪ข้าจะลองนำทางพวกผีเสื้ออีกครั้ง
‪คุณลีเมอร์สัน คุณช่วยเพโดรได้ไหม
‪ฉันต้องพาลูกไปที่ปลอดภัย ‪ขอโทษนะริดลีย์
‪ขอร้องล่ะ ใครก็ได้
‪เพโดรต้องการความช่วยเหลือ
‪ช่วยด้วย
‪ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม
‪แต่ฉันจะพยายาม
‪เข้มแข็งนะเพโดร ฉันมาแล้ว
‪มันแย่ลงเรื่อยๆ ฉันต้องกะเวลากระโดดให้พอดี
‪ดัดลีย์ ระวัง
‪ริดลีย์ ทำอะไรน่ะ
‪ถ้าเธอเข้าไปในนั้น ด้านหลังอาจปิดลงถาวร
‪แล้วเธอก็จะติดอยู่อีกด้านนึงนะ
‪- ตลอดไป ‪- ฉันรู้
‪แต่ฉันทิ้งเพโดรไว้ในนั้นคนเดียวไม่ได้
‪พวกเธอไม่จำเป็นต้องมีฉันที่นี่
‪พวกเธอมีผู้พิทักษ์สองคนแล้ว ‪แม่กับยายของฉัน
‪- พวกเขาเก่งที่สุด ‪- แต่เธอก็เหมือนกันริดลีย์
‪ขอบใจนะ แต่กลายเป็นว่าฉันไม่ใช่ผู้พิทักษ์
‪ฉันไม่มีความสามารถ
‪ถ้าฉันไม่กลับมา บอกทุกคนว่าฉันรักพวกเขา
‪และฉันก็รักเธอด้วย
‪ฉันรู้ว่าปกติเธอคงจะคิดว่าฉันไม่ยินดียินร้าย
‪แต่ได้โปรดกลับมานะริดลีย์
‪ไม่งั้นฉันคงคิดถึงเธอแย่เลย
‪ฉันก็จะคิดถึงเธอเหมือนกัน
‪แต่ฉันต้องไปแล้ว
‪ไม่เอาน่า เปิดสิ
‪เปิด
‪ฉันไม่กล้าดู
‪เปิด
‪ริดลีย์ ทางนี้
‪เข้มแข็งนะเพโดร ฉันมาแล้ว
‪ริดลีย์
‪ริดลีย์ เธอมาแล้ว
‪ใช่
‪จริงๆนะ เราต้องเลิกเจอกันแบบนี้ได้แล้ว
‪ฉันกลัว
‪เสียงมันดังมากเลยในพิพิธภัณฑ์
‪ฉันก็เลยมาซ่อนที่นี่
‪ฉันเข้าใจที่เธออยากซ่อน
‪แล้วกิ่งไม้ใหญ่นี่ก็ล้มทับฉัน
‪แต่ตอนนี้เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว
‪ฉันรู้ว่าเธอก็แค่ต้องคล้องมันขึ้น ‪และดึงมันออกจากตัวฉัน
‪ฉันไม่มีเชือกหรืออุปกรณ์ของฉันมาด้วย
‪ฉันไม่คู่ควรกับพวกมัน
‪ริดลีย์ เธอจะช่วยฉันใช่ไหม
‪แน่นอน ฉันจะช่วย
‪แต่ฉันต้องรีบ ไม่งั้นเราจะติดอยู่ข้างนอกนี่
‪เธอทำไม่ได้เหรอ
‪ฉันยังไม่ได้ลองเลย
‪ไม่หนักพอ
‪รู้แล้ว
‪เร็วเข้า
‪เอาละนะ
‪ฉันเป็นอิสระแล้ว
‪ขอบคุณนะริดลีย์ โจนส์
‪ไม่นะ เราจะติดอยู่ในนี้ ฉันต้องพาเธอออกไป
‪หมายความว่าไงเธอเข้าไปในนั้น ‪ทำไมนายไม่ห้าม
‪ฉันไม่ได้ตัวใหญ่กล้ามแน่นเหมือนเธอนะเฟร็ด
‪ก็จริง แต่ก็ยังแย่อยู่ดี
‪ประตูปิดแล้ว
‪เดี๋ยวก่อน เธออยู่นั่นไง
‪- ตามกระแสลมมา ‪- เตรียมลงจอดได้เลย
‪ไฟกระพริบแย่ลงเรื่อยๆ แล้วสิ
‪ฉันว่าเรามีเวลาไม่มากก่อนที่มันจะปิดตลอดไป
‪เพโดร บอกแม่ฉันด้วยว่าฉันรักแม่
‪คนอื่นๆ ด้วย
‪แต่ริดลีย์ ทำไมเธอไม่บอกพวกเขาเองล่ะ
‪โว่ว
‪ไงเพโดร
‪ไม่นะริดลีย์
‪ไม่
‪หม่ามี้
‪ริดลีย์
‪แม่คะ
‪แม่รู้ลูกรัก
‪มันต้องมีเวทย์มนต์อะไรบางอย่าง ‪ที่เรายังไม่รู้
‪เราจะหาให้เจอ
‪สักวัน
‪ริดลีย์ฝากผมมาบอกคุณว่า
‪เธอรักคุณและเธอจะคิดถึงคุณ
‪ทุกคน
‪ริดลีย์
‪หม่ามี้
‪ดันเต้ ดัดลีย์ อิสแม็ท พีชเชส
‪ฉันจะคิดถึงทุกคน
‪แต่ฉันได้ทำสิ่งที่ฉันต้องทำแล้ว
‪แผนที่เหรอ
‪นั่นอะไร
‪นั่นมัน…
‪ใช่จริงๆ ด้วย
‪ดวงตาเข็มทิศของฉัน ของฉันเอง
‪ฉันเป็นผู้พิทักษ์ ‪เหมือนกับที่แม่กับคุณยายเป็นก่อนหน้าฉัน
‪หม่ามี้
‪ไม่เอาน่า
‪เร็วเข้า
‪- หม่ามี้ ‪- ริดลีย์
‪- เธอกลับมาแล้ว
‪ฝันที่เป็นจริง
‪ริดลีย์
‪สาวๆ ตระกูลโจนส์ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪สาวๆ ตระกูลโจนส์ผู้พิทักษ์พิพิธภัณฑ์ ‪กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
‪- ดวงตาเข็มทิศของลูก ลูกเจอมันแล้ว ‪- แล้วมันก็เจอหลาน
‪- ว้าว ‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪หลังจากที่หนูพาเพโดรกลับมาอย่างปลอดภัย
‪แผนที่ก็ปรากฏขึ้นในพาสปอร์ตของหนู ‪บอกว่าจะเจอดวงตาเข็มทิศที่ไหน
‪นั่นคือที่สุดของการเสียสละตน
‪สัญลักษณ์ของผู้พิทักษ์ที่แท้จริง
‪ทีนี้ มาดูกันซิว่าเราจะแก้คำสาปนี้ได้ไหม
‪ข้าขอก้มหัวให้ความยิ่งใหญ่ของเจ้า
‪ตายจริง
‪เกือบเช้าแล้ว คุณพีบอดี้จะมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้
‪- และทุกคนก็กระจัดกระจาย ‪- หนูจัดการเองค่ะ
‪แต่ฉันต้องใช้…
‪ใช่ เธอต้องใช้
‪กลับไปที่ที่มันควรอยู่
‪ทีนี้เธอก็ขาดอีกแค่อย่างเดียว
‪- ริดลีย์ นี่ของเธอ ‪- ใช่
‪ขอบคุณทุกคนที่ช่วยรักษามันไว้ให้
‪ทุกคน ฟังนะ
‪คุณพีบอดี้กำลังมา เราจำเป็นต้องให้ทุกคน ‪กลับไปที่ห้องจัดแสดงของตัวเองโดยด่วน
‪- เข็มทิศของหนู ‪- งานของฉันมัน…
‪"ทำแบบนี้ ทำแบบนั้น"
‪แสงนั่น
‪ฉันว่าฉันรู้แล้วว่าอีกสองอันอยู่ไหน
‪- พวกโจนส์มาทำอะไรกันที่นี่ ‪- เราอยู่ที่นี่
‪วัตถุโบราณหายไปสองชิ้น คุณคงไม่เคยเห็น ‪ใช่ไหมคุณพีบอดี้
‪ก็ได้ ยังไงมันก็ไม่มีค่าอะไรอยู่ดี
‪แค่จะเปิดดูว่ามีอะไรข้างในยังไม่ได้เลย
‪บางครั้งอำนาจก็แล้วแต่คนจะมองนะ
‪อีกไม่นานฉันก็จะขายทั้งพิพิธภัณฑ์อยู่ดี
‪- แล้วก็จะกลิ้งในกองเงินกองทอง ‪- คุณพูดว่าอะไรนะ
‪อะไร เปล่า ผมแค่อดใจรอ…
‪ที่จะกลิ้ง…
‪ในหิมะแทบไม่ไหว
‪เห็นไหม ชอบกลิ้งในหิมะ
‪เพื่อรับรู้ถึงความกล้าหาญและความเสียสละตน
‪เมื่อเผชิญกับอันตราย
‪เราขอประกาศว่าริดลีย์ โจนส์
‪คือผู้พิทักษ์อย่างเป็นทางการของพิพิธภัณฑ์
‪ฉันคงทำไม่ได้ถ้าไม่มีแม่ คุณยาย ‪และเพื่อนๆ ของฉัน
‪ฉันสัญญาว่าจะปกป้องและรับใช้
‪ตราบใดที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังอยู่
‪- รู้อยู่แล้วว่าหลานเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ ‪- ใช่ค่ะ
‪สุดยอด
‪ริดลีย์ตัวน้อยของเราโตแล้ว
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ