SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Pionierzy.
- Mogę zobaczyć mój portret? - Jeszcze nie skończony.
Bezruch nie jest dla mnie.
Gdyby był, miałabyś już portret.
Wiem, ale jestem obrończynią muzeum.
Muszę biegać i go bronić.
Muszę wypatrywać, komu trzeba…
Dodo leci na ziemię!
Dudley!
Mam nowinę. Wciąż nie umiem latać jak orzeł.
Widzisz? Jestem świetną obrończynią.
Mniej kręcenia, więcej siedzenia.
Myślałam, że znam zakamarki muzeum.
To szczególnie tajne miejsce.
Wygląda jak babcia, a ona jak… mama?
- Moja mama? - Właśnie tak.
Witamy w Korytarzu obrońców.
Tu wieszamy portrety wszystkich obrońców muzeum.
Mój, twojej mamy i teraz też twój.
Rany! Wyglądam obronnie!
Oj tak. Jesteś najnowszą obrończynią muzeum.
Dbamy o wszystkich w muzeum, przynieś nam dumę, dobrze?
Mam o wszystkich dbać i przynieść wam dumę.
To twój najlepszy portret. Jak ty to robisz, malując ustami?
Wystarczy chcieć.
Malowanie to zwierciadło duszy.
- To też twoje dzieła? - Tak.
Ale z wyobraźni, bo nigdy nie opuściłem muzeum.
Marzy się zachód słońca na Serengeti.
Serengeti?
Tam nie byłam.
- Nawet o tym nie słyszałam. - Jest aż tu.
Tylko obrończyni mogłaby go tam zaprowadzić.
- Ja mogę to zrobić! - Razem na Serengeti?
To zaszczyt.
Nie wiem. Posągi kiepskie w spacery.
Powolne. Niewyważone. Chwiejne. Bez nóg.
Spokojnie, zaprowadzę cię tam.
- Co u ciebie? - Cześć!
Po co wam te materiały?
- Biorę Lou na plener na Serengeti. - Pierwsza przygoda Lou.
Nie planowałaś iść bez nas, prawda?
Ten szlak jest ponoć bardzo niebezpieczny.
Przepraszam.
Pierwsza oficjalna misja zakręciła mi w głowie.
- Chodźcie z nami. - Dzięki, ale co z kwestią bezpieczeństwa?
Na pewno dam sobie radę. Obronię was.
Ja zawsze mam tonę rzeczy. Kto weźmie bagaże Lou?
- Też ma poddanych? - Na deskę nie wejdą.
Houston, mamy rozwiązanie.
Spakuję rzeczy do dwupłatowca.
Dziękuję.
Oczy i Lou,
następny przystanek: Serengeti.
Jak tam, Peaches?
Wszystko gra.
Jak dostarczanie bananów na stację kosmiczną.
Serengeti!
To nieznane terytorium.
Czuję się wspaniale, dam radę.
Bo już jestem obrończynią Bohaterką z kości i krwi
Stawię czoła przeciwnościom
Zaufajcie mi
Gdy grozi coś, wołaj mnie
Pomagam samodzielnie
Działam zawsze heroicznie
Samodzielnie
Ryzyko jest, lecz mówię YOLO W nieznane rzucam się
Zawsze, wszędzie działam solo Nie potrzebuję cię
- Ale co z… - Zawołaj mnie
- Pomożemy - Samodzielnie
Współpraca to klucz, czy też nie?
Samodzielnie
Zobaczycie
Samodzielnie
- Jest! - Serengeti.
Dosyć stromo.
Ruszajmy, jeśli chcemy zdążyć na zachód.
Do dzieła!
Widok piękniejszy niż bananowe ciasto z kremem.
Wyładowałam sprzęt Lou.
Poprowadzić was z powietrza?
Chyba dam radę, do zobaczenia!
Może skorzystamy z jej propozycji?
Każdy głaz wygląda identycznie.
Nie ten, on wygląda jak pani Sanchez.
I ścieżki nie są oznaczone.
Już wiem, jak skręcimy tu, to trafimy na…
- Ślepy zaułek? - Żartowałam.
To ta druga trasa.
O nie!
I jesteśmy na trasie.
Na pewno zdążymy na zachód.
O nie.
Lou, kiwasz się w złą stronę.
Ścieżka jest mała. Lou jest duży.
Spadek długi!
Przejście będzie wymagało nie lada pracy kopytek.
Albo bandaży.
Mogę przewiązać je wokół Lou
i razem poprowadzimy go do przodu!
Poradzę sobie. To niebezpieczna trasa, muszę was chronić.
Idźcie, dogonimy was.
Do zobaczenia, ziomki.
Proszę.
Powoli, Lou.
Nie patrz w dół.
Lou patrzy w dół. Lou żałuje.
Daję sobie radę!
Mam nadzieję, że ma rację.
Musimy przejść przez most
i droga zrobi się prosta.
Chyba.
Most linowy i wielki kamień.
Złe połączenie.
Za ciężki.
Liny nie wytrzymają.
Potrzebujemy prędkości!
Użyj mojej deski.
Dzięki, ale kamienie nie jeżdżą.
Stary, bez obaw.
Fred pchnie cię swoją bizońską siłą!
No raczej.
Będziemy szybsi, jeśli wszyscy się dołączą.
No nie wiem, to chyba trudne i niebezpieczne.
Sama go przepchnę.
Radzę sobie.
Lina i kamień źle. Idziemy za wolno.
Ridley, podamy ci pomocne dłoń, skrzydło, kopytko i pazur.
Wszystko.
Potrzebujesz prędkości!
Jest dobrze, idźcie za mną!
- Pękają! - Szybciej!
Dam radę.
Nie radzę sobie!
O nie!
- Wszyscy żyją? - Tak.
- Chyba. - Ja tak.
Szkoda tylko, że nie ma stąd wyjścia.
To metafora.
Robi się też ciemno.
To tyle z malowania zachodu słońca.
Co teraz, Ridley?
Coś, co zrobię po raz pierwszy.
Babciu, potrzebuję pomocy.
Kozacko!
Dziękujemy za pomoc, dr Jones.
- Ten dół był dołujący! - Nie ma za co!
Zawsze chętnie pomogę Oczom.
W porządku, Ridley.
Nie udało nam się, ale nie od razu Rzym zbudowano.
Nie wierzę, że…
was zawiodłam.
Co robisz, Ridley?
Nie pomogłam ani Lou, ani kolegom.
Chciałam stanąć na wysokości zadania i być dobrą obrończynią, ale…
nie dałam rady, nie zasługuję na ten portret.
To nie tak, że obrończynie nie popełniają błędów.
Przygody zawsze pozostaną przygodami,
ale z przyjaciółmi stają się prostsze.
Myślałam, że muszę wszystko robić sama.
To twoja drużyna daje ci siłę.
A ja mam najlepszą drużynę! Muszę ich przeprosić.
Dzięki, babciu.
Przepraszam, że was wczoraj nie słuchałam.
Rozumiem, że potrzebuję siły,
przywództwa,
ostrożności,
stylu i właściwego sprzętu.
- No jasne. - Możesz na nas liczyć.
Co wy na to, żebyśmy poszli na nową, a raczej poprawioną przygodę.
Potrzebuję waszej pomocy.
Oczy na trzy. Raz, dwa…
Oczy!
Wskaż nam najlepszą drogę, Peaches.
Tak jest, idźcie za mną!
To chyba czas mumii!
Tak jest! Robi się!
Nieźle!
Most wrócił!
- Czas na wjazd! - Potrzebujemy prędkości!
Na małpi chlebek, udało się!
Spójrzcie na ten widok.
Piękny.
Lepiej niż we śnie.
Witaj na Serengeti. Gotowy do malowania?
Z całego serca.
Idealnie.
A co powiesz na nowy portret?
Spójrzmy.
Lou, uchwyciłeś esencję bycia obrończynią muzeum.
Przygoda zawsze będzie przygodą, ale z przyjaciółmi
możesz wszystko.
Nie oddamy ani kreta.
Kolejna celebrytka
w tej edycji kreciego berka to Ridley Jones!
Łapaczki gotowe do gry!
Pięć, cztery, trzy, dwa…
Berek!
- Hurra! - Ridley.
- No nie! - Ekstra!
Mam cię!
Bizońska robota! Kto będzie kolejnym łapaczem?
Dudley?
Nie bądź taka zaskoczona, grywałem w to z mistrzami.
Pięć, cztery, trzy, dwa…
Berek!
Dawaj, D.!
Dorwę cię!
O rany.
No weźcie!
Nie ruszaj się!
Bywało lepiej.
Bywało też gorzej.
Musimy ratować Dudleya?
Twoja kolej. Ja wyciągałam go z nosa na wystawie ciał.
Co ja robię? Nigdy nie złapię kreta.
Pomogę panu albo nie nazywam się Maggie.
Miło cię poznać, ale uważaj na skrzydła, gdy…
Oto moja krecia przyjaciółka, Maggie.
- Cześć! - Urocza, prawda?
Mamo, Dudley pierwszy raz złapał kreta!
Kreci berek! Kiedyś byłam w to mistrzynią.
- Odliczaj, Peaches. - Tak jest!
- Pięć, cztery, trzy… - No już, Lonny.
- Nie mam czasu. - Tak jest.
Pan Peabody! Chowajcie się!
Dudley, szybko!
Mam dobrą i złą wiadomość.
A raczej tylko złe. Utknąłem na amen!
Dr Jones!
Co za miła niespodzianka.
Na pewno się pani cieszy.
Ruszaj z żółtą taśmą, zamykamy siedlisko kretów.
Jasne, panie Peabody!
Nie może pan go zamknąć, to tu gramy w kreciego…
To tu robimy wystawę, na której przecież nic nie żyje.
Zrobimy miejsce na nową kawiarnię.
Muzeum jest dla dzieci, a my nawet nie pijemy kawy.
To muzeum jest dla pieniędzy, nie dzieci.
A kawiarnia zarobi krocie.
- Lonny, skończyłaś? - Już prawie!
Może znajdziemy inne miejsce na kawiarnię?
Mam was dość, Jonesówny.
Wystawa zamknięta i tyle!
Wejdźcie mi znów w drogę, a z radością was zwolnię.
- Lonny, wychodzimy. - Tak jest!
Nadchodzę!
Jestem tuż za panem.
Nie pozwólmy mu zamknąć ich siedliska.
Wybacz, ale Peabody brzmiał poważnie.
Nie możemy ryzykować, że nas zwolni.
Co by zrobiło muzeum bez swoich obrończyń?
Ciągnijcie dalej.
Mój tułów jest już prawie wolny!
Bez nas może być nie najlepiej.
Jesteś obrończynią, Ridley. Będziesz podejmowała trudne decyzje.
Przekażę kretom, że muszą sobie znaleźć nowy dom.
Moja córeczka.
Uratujesz naszą wystawę, prawda?
Nie. Przepraszam. Pan Peabody podjął decyzję.
To co z nami będzie?
Jeszcze nie wiem.
Jestem już obrończynią muzeum.
To trudna decyzja, ale wymyślę coś.
- Na pewno, Ridley! - Jak zawsze.
To być nie może!
Krety nie mogą stracić siedliska!
Właśnie! Panie Dudley, co to siedlisko?
To wyjątkowe miejsce, dom zwierzaka.
Jeśli zwierzę straci siedlisko,
może nie przetrwać.
Nie stracisz siedliska, Maggie, nie pójdziecie w ślady dodo!
- Co w niego wstąpiło? - Może zła karma?
No to lecimy.
Trochę mocniej pisakiem i…
Mógłbyś być moim starszym bratem.
Intrygujący wybór dodatków.
Nie pozwolę im stracić domu.
Dodo wyginęły głównie przez to, że ludzie zajęli nasze siedliska.
Nie pozwolę, by to samo spotkało ich.
To będzie kreci protest!
Geronimo!
Nie wyjdę stąd, dopóki nie uratujemy ich siedliska!
Tych kretów nie dorwą!
Cieszy mnie, że się troszczysz,
ale muszę myśleć o dobru muzeum.
Nie mogę wyjść, wybacz. Moje sumienie na to nie pozwala.
No i utknąłem.
Fred, pomożesz mi wyciągnąć Dudleya?
Dudley może mieć rację. Ludzie prawie wytępili mój gatunek.
Mamy nosy dla wszystkich.
Jak wyglądam?
- Wierz lub nie, ale twardziej! - Mogę jeden?
Ludzie kiedyś polowali na mamuty, to jeden z powodów naszego wyginięcia.
Teraz jestem mamutem gwiazdonosem!
Dinozaury to nie wina ludzi, ale wiem, że wyginięcie jest beznadziejne.
Jeśli oddamy to siedlisko, kto wie, co będzie następne?
Skrzydło robotyki?
Motyle? Pani Sanchez?
Może i nosy nie są modne, ale sprawa jest ważna!
Możecie na mnie liczyć.
Dziękuję wam wszystkim.
Też nie chcę go stracić, ale słyszeliście pana P.
Nawet jeśli nadepniemy komuś na odcisk, musimy powstać i walczyć.
W tym wypadku utknąć w tunelu i walczyć.
Myślę, że…
masz rację.
Podejmowanie trudnych decyzji to dla obrończyni za mało.
Trzeba podejmować właściwe decyzje. Uratowanie tej wystawy, to taka decyzja.
- Tak jest! - Ridley, rządzisz!
Jak ci idzie?
Wiesz, dokąd pójdą? O co chodzi z tymi nosami?
Mówiłaś, że jako obrończyni muzeum muszę podejmować decyzje.
Pamiętam.
Postanowiłam wstawić się za kretami.
Nie mogą stracić siedliska. To ważne, musimy coś wymyślić.
Wyraźnie widzę już Co zrobić tutaj mam
Me serce woła Na pewno się nie poddam
Zróbmy, co należy Czasem walczyć też należy
Bo tu stawka zbyt wysoka jest
Stańmy więc wszyscy razem
Ogon w ogon, ramię w ramię
Chwyć mą dłoń Bo walka ta zaczęła się
Staniemy zjednoczeni
Zła naprawą uniesieni
Damy radę, ja to wiem
Zjednoczymy się
Coś się komuś nie spodoba
Lecz uciszyć nas nie zdoła
Krzyczmy wszyscy Póki to nie skończy się
Bądźmy odważni, szczerzy
Nieugięci bohaterzy
Damy radę, ja to wiem
Zjednoczymy się
Jestem z was wszystkich dumna.
Przypominacie mi, że musimy robić to, co należy.
Pytanie brzmi: jak?
Nosek ci pasuje.
I fajnie się go nosi.
Mam pomysł.
Wiem, jak ocalić siedlisko przed panem P.
Musicie mi pomóc.
Jasne! Ale mam jeden problem.
Utknąłem.
Wiem, jak cię wyciągnąć.
Patrzcie! Ja latam!
Jestem latającym dodo.
Dzięki, Nukie. A teraz ratujmy krety!
Przed jutrzejszym otwarciem czeka nas dużo pracy.
- Chodźmy! - Nie mogę się doczekać!
Zaraz otworzymy.
Wszyscy są gotowi.
Poza mną! Lecę!
Zaczynamy!
Co to za przebranie?
Jestem kretem.
Ale super!
Ten dinozaur też wygląda jak kret.
A bizon jak uroczy kret.
Skąd te przebrania?
Nie mogę powiedzieć, muszę wam to pokazać, chodźcie.
Super!
Nowe, lepsze siedlisko kretów.
Możecie się za nie przebrać.
Super!
Chodząc po tunelach, poczujecie się jak one.
Bawcie się dobrze!
Ale super!
Gratulacje.
Nowe siedlisko kretów to hit.
Patrz! Jestem kretem!
Co to ma być?
Siedlisko kretów stało się bardzo popularne.
Lonny, co z tym zrobisz?
- Lonny! - Tak jest.
Mój nowy nos!
Nie może pan zamknąć najpopularniejszej wystawy muzeum.
Masz rację. Może zostać otwarta.
Chodź, nie wytrzymam tak dobrej zabawy.
Nie mogą cię tu zobaczyć!
Chciałem sprawdzić, czy się udało.
Tak. Dzięki tobie.
A co zrobimy następnym razem, gdy pan Peadołek spróbuje coś zamknąć?
Będziemy dalej walczyć z wyginięciem
i robić to, co należy.
Nawet przyjemne uczucie.
Oj tak.
Ale super!
Możemy wrócić jutro?
Napisy: Jędrzej Kogut