SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones! Kapelusz to jej znak firmowy
Ridley Jones! Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Kradzież w dobrej wierze.
Oto i on.
Chcę zobaczyć!
Co się tam dzieje?
Ile tu ludzi!
Może to wystawa Historii Słodyczy?
Albo Anatomii Uroczych Szczeniaków!
Albo pusta ściana.
Babciu, co to za tłum?
Słynna Dama z Mediolanu wisiała w tym miejscu.
Aż do dnia, w którym znikła bez śladu.
Przyszli zobaczyć miejsce, w którym wisiał obraz?
Tak. Dziś jest rocznica jego zniknięcia.
Tajemnica zawsze przyciąga wielu gości.
Tajemnica? Zniknięcie bez śladu?
Opowiedz mi wszystko!
Damę z Mediolanu poznałam w twoim wieku.
To mój ulubiony obraz.
- Paola była wyjątkowa. - Paola?
To kobieta na portrecie i stara przyjaciółka.
Sylvia, Ridley, takich tłumów tu jeszcze nie było.
Dama z Mediolanu na to zasługuje.
Plakaty sprzedają się świetnie.
Musiałem dodrukować więcej kopii.
Gdybym znalazł oryginał, byłbym bogaty!
Może uda wam się skierować tłum do sklepiku.
Nie pozwolę mu znaleźć Paoli.
Wiesz, gdzie jest?
Oczywiście. To ja ją ukryłam lata temu.
Co?
Z pomocą przyjaciół. Nigdy nie zapomnę tamtej nocy.
Chciwy kolekcjoner chciał zabrać Paolę, ale ona wolała zostać.
Moi kumple z muzeum, dobrze ich znasz, pomogli mi przemycić ją do kryjówki.
Uratowałaś ją. Mogę poznać Paolę?
Myślałam, że nie spytasz.
Moja babcia złodziejką dzieł sztuki. Kto by pomyślał.
Cieszę się, że poznasz Paolę. Jest najfajniejsza.
Fajniejsza niż kosmos.
Muszę wyglądać odlotowo na to spotkanie.
Mam gości?
To ja, Paola. Ciao! Ciao!
Ciao, Paola!
Sylviucha!
Paolucha! Musisz kogoś poznać.
Czy to sama Ridley Jones?
Wnuczka dr Sylvii Jones?
Dziewczyna z magicznym kompasem, która strzeże muzeum?
Tak, tak i jeszcze raz tak.
Miło poznać kolejną kobietę o nazwisku Jones.
Wiesz, że twoja babcia jako pierwsza zapytała mnie o imię?
Naprawdę?
Zawsze byłam Damą z Mediolanu,
najsłynniejszym portretem w historii.
Nikt nie pytał, kim jest kobieta na obrazie.
Zrobiła to Sylviucha.
Wyglądałaś na towarzyską osobę.
Jestem duszą towarzystwa!
Tak się zaprzyjaźniłyśmy.
Mimo tego, że ukryłam cię tu?
Nie myśl, że traciłam czas.
Nauczyłam się trzech języków i co rano ćwiczę jogę.
Polubiłam operę.
A jednak tęsknię za moimi fanami.
Za tłumami wokół mnie.
Stworzono mnie dla ludzi.
Dziś w muzeum jest wielki tłum, bo to rocznica twojego „zniknięcia”.
Możemy przemycić Paolę na chwilę, babciu?
Przebierzemy ją.
Sama nie wiem.
Księżniczka pewnie ma jakiś pomysł.
Jestem królową. I tak, mam.
Ukryjemy cię z klasą!
Albo i nie.
Musisz jakoś wtopić się w tłum.
Sprawię, że staniesz się niemodna.
Powodzenia. Jak niby chcesz to osiągnąć?
Te wąsy łaskoczą.
Trzymaj się. Zbliżamy się do wystawy.
Widzę ich! Moi fani! Przyprowadź ich albo podjedź bliżej.
Pycha! Lody!
Uważajcie z tymi lodami.
Zaraz wrócimy, wtedy zobaczysz fanów.
Oby się pospieszyły. Te wąsy naprawdę łaskoczą.
Mamma Mia!
Mamma Mia! Niemożliwe.
Oryginalna Dama z Mediolanu? Cały czas była tutaj?
W końcu jest moja i mogę ją sprzedać.
Panie Peabody, oby miał pan dobry powód, by dzwonić.
Nie jestem zainteresowana bredniami.
Nie wiedziałem, że tamte figurki były tylko malowane na złoto.
Interesuje panią Dama z Mediolanu?
Oczywiście, ale przecież zaginęła.
No to proszę zobaczyć.
Dawaj mi ją!
Mogę ją dla pani zapakować z samego rana.
Czekoladowy kryzys zażegnany.
Wybacz… Paola?
Pan Peabody ją ma. Szybko!
Zabrał Paolę do swojego biura.
Spójrz na te zabezpieczenia. Jak ją uratujemy?
Ukradniemy Paolę! Znowu!
Wzywam załogę znów Mam dla was misję
Jest idealny plan
Najpierw wpadniemy tu Na tę pozycję
Najciszej, jak się da
To chwila, o której marzę Na w dobrej wierze kradzież
Każdy swą rolę zna Peaches na warcie
Ismat sprzętem zajmuje się
Fred czai się jak wąż Unika starcia
Dudley, z drogi zejdź!
Dante z sobą nas zabierze To kradzież w dobrej wierze
Gdy przyjaciel uciec chce
Ekipa już wie Że ten skok musi udać się
Wciąż mamy kontakt Więc kiedy trzeba
Wszystko powiedzie się
Czekajcie na mój znak Nie można się bać
Ślady zatrzyjmy swe
I powiem wam szczerze To kradzież w dobrej wierze
Kradzież w dobrej…
Najpierw wyłączmy lasery.
Gotowy?
Zróbcie miejsce dla bizona! Aktywuję kopyta!
Kopytka Freda to mistrzostwo!
Mam kod wyłączający lasery.
Fred, wciśnij dwa razy zielony i raz czerwony.
Przyjąłem. Żegnajcie, lasery.
- Hej! - To było królewskie!
Drzwi są zamknięte!
Pomożesz, Peaches?
Nie mogę otworzyć drzwi stąd!
Pora polecieć jak orzeł.
Gdybym umiał latać i gdybym był orłem.
Nie mówmy o tym.
W każdym razie do biura można wejść przez sufit.
Świetna robota. Dante, podsadzisz nas?
Dinopulta dzięki uprzejmości Ralpha.
Panie Peabody!
Rany! On tam jest?
Nie, to tylko jego duży portret.
Widzisz gdzieś Paolę?
Musi być tutaj.
Peaches, znasz szyfr do sejfu Peabody’ego?
Chwila. Zostawił sejf otwarty. Ech, panie P.
Ridley, moja makaronowa bohaterko!
Zmykajcie stamtąd.
Pan P. i Luann są już na parkingu.
Jasne. Babciu! Ismat! Ciągnijcie!
Pan P. wrócił. Musimy uciekać.
Dlatego tu na was czekamy. Wskakujcie!
Alarm! Wracajcie na swoje wystawy!
To Luann, chciwa kolekcjonerka.
Wyciągnęliśmy cię w samą porę.
Grazie! Jestem bezpieczna.
Niestety nie.
Peabody wie, że tu jesteś.
Będzie cię szukał.
Zawsze będziesz zagrożona.
To cena, jaką płacę za bycie najsłynniejszym obrazem na świecie.
Przeklinam swą charyzmę i tajemniczy uśmiech, który sprawia,
że wszyscy chcą więcej.
Wracam do magazynu.
Nie. Zasługujesz, by cię podziwiano.
Zrobiłaś, co mogłaś, Sylvio.
W końcu dokąd mogę pójść? Nie ukryję się na widoku.
Czyżby? Babciu, zajmij się panem Peabody i Luann.
Masz plan?
Chyba wiem, jak zmylić Peabody’ego na dobre.
Proszę spojrzeć! Najdroższy…
To znaczy najcenniejszy obraz świata, Dama z Mediolanu.
- Tym razem naprawdę się spisałeś. - Czasem sam siebie zaskakuję.
Przecież to plakat ze sklepiku. Wciąż jest na nim cena.
Nie do wiary.
Luann, czekaj! Myślałem, że to oryginał!
Luann!
Arrivederci!
Mamma mia! Naprawdę ukryjecie mnie na widoku?
To zadziała?
Przekonajmy się.
Nie wierzę, że myślałem, że plakat to oryginał.
Czasem nie widzimy tego, co mamy przed oczami.
Dama z Mediolanu chyba naprawdę zniknęła,
a tajemnica pozostanie na zawsze tajemnicą.
Wygląda jak oryginał.
Zrób zdjęcie.
Cześć!
Sylviucha.
Paolucha!
Uwielbiam to miejsce. Grazie. Dziękuję wam obu.
Kobiety Jones potrafią wywołać uśmiech.
- Chodźmy na piętro. - Ale super!
Opieka nad muzeum to prawdziwa sztuka.
Oszałamiający obraz!
Ciekawe, czemu się uśmiecha.
Prezent mumii.
Witajcie na pierwszym recitalu Dudleya!
Jesteśmy bardzo dumni z postępów naszego Dudusia.
Tak się cieszę, że tu jesteście. Hej, a gdzie Ismat?
Nie w tym rogu! Czy to jest w złotą kratkę?
Wybacz, Dudley. Sprawdźmy, co u niej.
Pierce i Flo, musimy to przesunąć.
Teraz wygląda dobrze.
Wszystko musi być idealnie.
Co tu się dzieje, Ismat?
To przesada, nawet jak na ciebie.
Przygotowuję tatom przyjęcie rocznicowe.
Obchodzą okrągłe 4500 lat razem.
Bizońsko!
Wiem! Zrobiłam im nawet takie same medaliony w prezencie.
Cieszę się, że je dostaną.
Świetne zdjęcie waszej trójki. Spodoba im się.
Rany!
Ismat, tu jest bajecznie.
Nawet upiekłaś tort z baklawą!
Tysiąc lat czekaliśmy na tę imprezę!
I jakie prezenty dostaliśmy od innych mumii!
Eleganckie szaty Uszyte z jedwabiu
Wysadzane misy Spodobają się kotu
Ze złotego tronu Świat wydaje się piękny
Dziękujemy wszystkim Za wspaniałe prezenty
Luksusowe sarkofagi W nich odpocząć kościom dasz
Wysadzane są kielichy A na każdym nasza twarz
Życie w takim luksusie Mumii nie pójdzie w pięty
Dziękujemy wszystkim Za wspaniałe prezenty
Od poddanych, którzy wielbią I kochają nas
Otrzymaliśmy papirus Z hieroglifami!
Złoty rydwan Rzecz królewska, mówię wam
I nakrycie głowy Egipskości szczyt to, zobacz sam
Wielkie i rozliczne dary Kocham te momenty
Dziękujemy wszystkim Za wspaniałe prezenty
Złota wata cukrowa. Wygląda na pysz…
To złoto, Dudley. Nie da się go zjeść.
Mój niekrólewski prezent nie może się równać z innymi.
Zaraz. Wiem.
Ojcowie, muszę załatwić coś przed imprezą.
Super. Na razie.
Będziemy tu jeść tort.
Dzięki za upieczenie 4500 tortów.
- Pycha! - Mniam!
Ridley!
Otworzysz wejście do prawdziwej piramidy?
Muszę mieć inny prezent.
A co z medalionami?
Chodzi ci o te błyskotki?
Widziałaś te wspaniałe prezenty, które dostali?
Muszę dać im coś takiego. Coś wielkiego i ekstrawaganckiego.
Co masz na myśli?
Złoty posąg, który zrobiono na cześć moich ojców dawno temu.
To idealny prezent.
Brzmi luksusowo.
Gdzie on jest?
Jego lokalizacja zaginęła w czasie.
Na pewno jest w Piramidzie Tajemnic.
Z waszą pomocą uda się go znaleźć.
Pomożemy, prawda?
Medaliony to dobry prezent.
Ale jeśli uważacie, że posąg jest lepszy, to w drogę.
Peaches, rób swoje.
Pójdę do pokoju ochrony. Dzwońcie w razie czego.
Do dzieła!
Oczy!
Starożytne piramidy, nadchodzimy!
Oto i ona. Piramida Tajemnic.
Jest jurajsko przepiękna.
Tak, ale nie daj się zwieść jej wyglądowi.
To labirynt pełen tajemnych przejść,
pułapek i ukrytych niebezpieczeństw.
- Rany! - Za późno, by się wycofać?
Posąg musi być w skarbcu.
Ale nie wiem, gdzie on jest.
Peaches, masz mapę piramidy?
Robi się, Ridley. Co my tu mamy?
Starożytne Ateny. Atlantyda. Starożytna Atlanta. Bananowy Pałac Boba?
To menu na wynos!
Daj znać, jak znajdziesz.
Spróbujmy się rozejrzeć.
Stać! Nikt nie przejdzie.
- Już uciekam. - Dudley!
Czekaj! Nie musisz uciekać.
- Ślepy zaułek! - Ralph! Zrób coś!
Nie ma ucieczki! Zapłacicie za wtargnięcie!
Zajmę się tym.
Przecież jestem królewską mumią.
Strażnicy! Patrzcie! Jestem waszą królową!
Wasza Wysokość!
To znaczy, cześć! To ja, królowa Ismat. Jak leci?
Wybacz nam, pani.
Nie wiedzieliśmy.
Zmieniłaś fryzurę, królowo? Świetnie wyglądasz.
Co tu robisz, o pani?
Muszę zabrać coś cennego ze skarbca.
Co? Ale podobno jest ukryty w najciemniejszym zakątku piramidy.
To zbędne ryzyko dla królewskiego bezpieczeństwa.
Nieważne. Nie powinniśmy kwestionować życzeń królowej.
Dobra, załatwione. Idźmy dalej. Muszę znaleźć ten posąg.
Peaches? Masz tę mapę?
Tak. Skarbiec jest na najniższym poziomie.
Idźcie korytarzem na wschód,
obok wielkiej skórki od banana… Przepraszam.
Potem korytarzem z dziwnymi płytkami…
Łatwizna. Mamy to.
Fred!
Jednak nie łatwizna.
Ismat, wiesz, co oznacza ten symbol?
To starożytny egipski symbol numeru jeden,
a tamta płytka ma numer dwa.
Trzy, cztery, pięć i sześć.
Musimy skakać z jednej płytki na drugą, by bezpiecznie przejść.
Dobra.
Lecimy!
Szalony surfing!
Surfing to skakanie, a szaleństwo to te płytki.
Dante, możesz skakać, milcząc.
Gotów?
Nie martw się. Pomogę ci.
Widzisz? To jak gra w klasy.
Jak gra w klasy z zagładą gatunku!
Dobra. Idźmy dalej.
Świetna robota! Tylko jeden korytarz dzieli was od skarbca.
Idealny prezencie, nadchodzimy!
Ja to zrobiłem?
Peaches, zjeżdżamy w dół!
Co? Mamy problem!
Tego nie ma na mapie!
Ridley, w porządku?
Tak. Jesteśmy w komnacie z przepaścią.
Za nami są schody ze światłem.
Słuchaj, wiem, gdzie jesteście.
Schody prowadzą na zewnątrz.
Skarbiec jest po drugiej stronie przepaści.
Jedyną drogą jest ta śliska skała.
Nawet nie widzę dna.
Jeśli spadniemy… Przykro mi, Ismat, ale to zbyt niebezpieczne.
Jak chcecie. Ja muszę zdobyć ten posąg.
To pokaże moim ojcom, że ich kocham.
Czekaj!
Nic mnie nie powstrzyma!
Zostańcie tu. Idę za nią.
Znalazłam go! Tak!
Czemu rzeźby ze złota są takie ciężkie?
Pomóc ci?
Ridley!
Nie utrzymam ciebie i posągu.
Jest za ciężki. Musisz odpuścić.
Nie mogę. To prezent dla moich dla ojców.
To ich wielki dzień. Nie zawiodę ich.
Posłuchaj Ridley.
Ojcowie?
Peaches wszystko nam wyjaśniła!
Nie potrzebujemy posągu, ale potrzebujemy ciebie. Odpuść!
Żegnaj, prezencie.
Coś ty sobie myślała?
Poszłaś do piramidy pełnej pułapek?
Przepraszam. Chciałam dać wam posąg na rocznicę.
- To byłby najwspanialszy prezent. - Wcale nie.
Najwspanialszy już mamy.
Naprawdę? Co to takiego?
Ty.
Klejnoty i posągi może i są ładne Ale kto ich potrzebuje?
No bo żaden taki prezent Temu nie dorównuje
To coś, co wypełnia nasze serca Rodząc miłość z sentymentem
Zrozum, że to ty Najlepszym jesteś prezentem
Dzięki.
Żałuję, że nie mam dla was medalionów.
O nie ci chodzi?
Wyłowiłam je ze śmietnika. Na wypadek, gdybyś zmieniła zdanie.
Ridley! Dziękuję.
- Piękne! - O, Ismat.
Juhu!
Wspaniała impreza.
Te medaliony są najlepsze.
To wisienka na torcie.
Potrzebuję więcej tortu!
Dzięki, ojcowie.
Napisy: Tomasz Suchoń