SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie przeszłości czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones! Kapelusz to jej znak firmowy
Ridley Jones! Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już
Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
Dobry, zły i kowbojski.
Po prostu wymiatam.
Hej! Oczy Muzeum, czy jesteście gotowi
na najbardziej genialny trik jurajski?
Jasne!
Więc przygotujcie się na to, że Eruptor was zmiażdży!
- Niesamowite! - Uwaga! Erup…
Mam cię!
Dzięki, Ridley. Mało brakowało.
Ta szczelina zawsze tu była?
To coś nowego i dziwnego. Lepiej niech mama to obejrzy.
Co to takiego?
To pęknięcie spowodowane przez korzeń.
Te korzenie muszą być ogromne.
Zgadza się. To najstarsze drzewo w mieście.
Wokół niego zbudowano muzeum. To jego serce.
Kosztowne serce, które zaraz zetnę.
Te korzenie są niebezpieczne.
Panie Peabody, to nasz dom.
I to od pokoleń!
Podjąłem decyzję. Drzewo musi zniknąć.
Jutro rano je zetną.
Wybaczcie, ale muszę policzyć banknoty.
Panie Peabody…
Proszę uważać.
Masz potężnego wroga, drzewo. Nigdy nie lubiłem natury.
Może zapłacimy za uratowanie drzewa?
Moja skarbonka jest prawie pełna.
Przykro mi, ale nie mamy tylu pieniędzy.
Czekaj. Czy to znaczy, że stracimy dom?
Niestety.
Jak mamy chronić muzeum, nie będąc tu?
Nie wiem, ale znajdziemy sposób.
To ludzie powinni być najważniejsi.
Zacznę nas pakować.
O mój Ra! Pan Peabody nie może nas tak rozdzielić!
Zaraz zacznę prychać.
Ma serce zimniejsze niż księżyce Jowisza.
Mam nadzieję, że nie wyprowadzacie się daleko.
Odwiedzicie swojego ulubionego dodo,
by upewnić się, że nie wyginął?
Nigdzie się nie ruszamy.
Zdobędę jakoś te pieniądze.
Co, u licha?
Przy okazji, do licha, co to jest to licho?
Nie wiem.
Cześć, Ma i Pa.
Hej, Ridley!
Kto położył tu próg zwalniający? Mamy łupy, które trzeba ukryć.
Łupy?
Rączki przy sobie.
Jesteście ekspertami w szukaniu skarbów, prawda?
Rządzimy na zachodzie muzeum. Na wschodzie też.
Możecie mi pomóc ocalić dom?
Oczywiście, że pomożemy. Jesteście dobrymi ludźmi.
Szukamy wyjątkowego skarbu i przyda się pomoc.
I pamiętaj, znalezione nie kradzione. Podzielimy się uczciwie.
- Zgoda? - Zgoda.
Nie ma już odwrotu. Ale ostrzegam cię, panienko.
Znalezienie skarbu nie będzie łatwe.
Czemu się śmieje? Przeraża mnie.
Kiwaj głową i uśmiechaj się.
Witajcie w tajnej kryjówce.
Rety. Stara przestrzeń wystawowa.
Zastanawiałam się, co tu jest. Ale szmaragd!
Jest wart fortunę, ale leży w starej kopalni.
Nawet poszukiwaczce przygód będzie trudno.
Jestem opiekunką muzeum. Poradzę sobie.
Dalej, drużyno.
Uwielbiam to.
Tu zaczynają się tory.
Ale nie ma wagoników.
Musicie iść pieszo.
Po prostu idźcie za nami. Znamy drogę.
Wio, koniki!
Peaches? Poprowadzisz nas przez kopalnię?
Wybacz, słoneczko.
Kopalnia rozpada się szybciej niż słynny chleb mojej babci.
Dobra, Oczy. Nie spieszmy się i nie róbmy gwałtownych ruchów.
Super!
Moja wina. To znaczy Ralpha. To znaczy nasza.
Niedobrze.
Zostaje egipski chód.
Prawie…
Ten tunel jest za mały dla dinozaura.
Fred ma rację. Wracaj do rotundy. Do zobaczenia.
Szkoda, że nie zapoluję na skarb. Powodzenia.
Nie jestem ekspertem, ale jesteśmy w martwym punkcie.
To najgorszy rodzaj punktu.
Wio!
Wygląd bywa mylący. Zróbcie miejsce dla bizona!
Rany!
Szybko. Długo nie wytrzymam.
Nie wierzę, że to mówię, ale idźcie!
Zostanę tu i pomogę Fredowi!
- Jesteś pewien? - Nie, ale zrobię to dla jej domu.
Dzięki wam. Do zobaczenia.
Widzę powóz.
Lepiej nadążajcie!
O nie!
Zaraz. O wiele lepiej.
Wiesz, co myślę o mroku.
Czekaj!
Dzięki. Nie przepadam za wpadaniem do otchłani.
Ja też nie. Jak przejdziemy na drugą stronę?
Nie umiemy latać.
Może użyjmy moich bandaży!
Zrobię z nich piramidalną tyrolkę.
Świetnie!
Tak.
Fajnie.
A co z tobą?
Musisz zdobyć ten skarb do rana albo stracisz dom.
Zrezygnowaliśmy z przygody, by ci pomóc, Ridley.
Wiemy, jak ważne jest to drzewo.
To serce muzeum. Nie zawiodę was wszystkich.
No to lecę!
Niech Fred i Dudley podniosą głaz. Spotkamy się w muzeum.
Powodzenia w starej kopalni!
Żadnych dołów bez dna i ścian z głazów.
Ridley! Tutaj!
Witamy na końcu kolejki.
Przeszliście przez tę kopalnię jak burza.
Po co wam moja pomoc? Gdzie klejnot?
Jest chyba za tym wiadrem.
Nie przesuniemy go.
To nie wiadro. To wagonik.
- Oto i on. - Jesteśmy bogaci!
Szmaragd. Jest piękny.
Utknął w ścianie.
Nie mam tyle siły.
Wiemy, co ci pomoże.
Pociągniecie na trzy.
Raz, dwa…
i trzy!
Mam go!
O nie, kopalnia się zapada.
Lepiej stąd uciekajmy!
Ojej! Skały!
Wielka dziura w torach. Trzymajcie się!
Udało się! Wracajmy do domku na drzewie.
Mamo, patrz, co znaleźliśmy w kopalni.
Możemy go sprzedać, by ocalić dom.
Niezły szmaragd. Musi być wart fortunę.
- Nie sprzedam go. - Czemu?
Ma i Pa mówili, że znalezione nie kradzione.
Ten klejnot to artefakt.
Jesteśmy opiekunkami, a nie handlarzami.
Nie sprzedajemy artefaktów.
Dajemy im dom.
Taki bezcenny skarb Odkryć ci się udało
Historia, którą zna To największa jego wartość
Będziemy go pilnować Pod tą wielką kopułą
Bo wszystko zasługuje By mieć dom
Dodo i dinozaur Oczkiem w głowie są
Musimy o nich ciągle dbać By przeszłość zachować
Dzielimy się ich historią Z młodzieżą i dziadkami
Te historie zasługują By żyć między nami
Dają nam lekcje A my chętnie się uczymy
Jeśli lepszy dom znajdziemy To zwrócimy je
Miejsce, w które wracać chcesz Nieważne, dokąd lgniesz
Bo wszystko zasługuje By mieć dom
To prawda.
„Znalezione nie kradzione” to słowa obce opiekunce muzeum.
Pomyśl.
Jeśli sprzedamy klejnot, nikt go nie zobaczy.
Bingo. Wciąż możemy na nim zarobić, umieszczając go na wystawie.
Ocalimy artefakt i podzielimy się nim z ludźmi.
Świetny pomysł, panno Jones.
Dzień dobry. Gotowe, by pożegnać się z drzewem?
Niekoniecznie.
Nie z wystawą klejnotów.
W muzeum znajduje się bezcenny szmaragd.
Cześć!
Mamy już wyprzedane bilety na całe lato.
To wystarczy, by zająć się drzewem przez długi czas.
O rany! Zarobię mnóstwo pieniędzy. Auć! Co to było?
O co chodzi?
Drzewo może zostać?
Tak, może zostać.
- Tak. - Hura!
Słyszeliście?
- Super! - Hura!
Dzięki za oddanie szmaragdu.
Wszyscy go teraz zobaczą.
- Super. - Wszystko dla waszych uroczych gości.
Wam też dziękuję.
Bez waszej pomocy nie udałoby się.
Od czego są przyjaciele?
Annie ma dosyć.
Fajnie, że rozdajemy rzeczy.
Można mieć wyprzedaż garażową, mieszkając na drzewie?
Wiem po prostu, że już czas na wiosenne porządki.
Zostaje czy nie?
Czy to daje ci radość?
Tak. Zostaje. Wygląda jak Lou.
Stara mapa Amazonii?
Zostaje. Może się przydać.
Nie zapytasz o drogę piranii.
- Stare pióra dodo? - Wylatują.
Ridley, to twój stary Przytulas.
Co?
Twój kocyk z dzieciństwa.
Wszędzie go zabierałaś. To było takie urocze.
Oddajemy.
Co? Ale to twój Przytulas.
Mamo! Jestem za stara na dziecięcy kocyk.
Poza tym jestem opiekunką muzeum.
Przygoda to mój koc, a niebezpieczeństwo to poduszka.
Ojej! Moje dziecięce buciki. Nie wierzę, że byłam taka mała.
- Super! - Rany!
Co się tam dzieje?
Ojej!
Co widzisz?
Co słychać?
Testujemy wirtualną rzeczywistość.
Ale pewna księżniczka nie chce się podzielić.
To rzeczywistość, ale wirtualna.
Po prostu mózg może eksplodować.
To całkiem fajne.
Pan P. kupił to na nową wystawę.
Nie wierzę, że Peabody zrobił coś dobrego.
Dziwne.
To było królewsko niesamowite!
Pokaż.
Hej, stary! Wszystko wydaje się takie prawdziwe.
Bo jest prawdziwe. Zostaw moje rogi.
Wybacz. Chcesz spróbować?
Pewnie, że tak.
Absolutnie nie.
Pan Peabody!
Wirtualny Pan Peabody?
Technologia zawsze prowadzi do złego.
Nie! Słyszę go tutaj. Schowajcie się!
Mówię tylko, że powinien nas pan informować
o otwarciu nowej wystawy.
Otwieram wystawę wirtualną, by muzeum było bardziej dochodowe.
Chodzi mi o dobrą zabawę.
Zacznijmy tam, Lonny. Przy tym złomie.
Robi się.
To nie jest złom, tylko Annie.
Witała gości w dniu otwarcia muzeum.
- To ważna część naszej historii. - Pasuje tu jak pięść do oka.
Nie pasuje do nowoczesnego muzeum, które buduję.
Pozbądź się jej albo pozbędę się ciebie. Chodź, Lonny.
O nie. Tylko nie to.
Annie wiele dla ciebie znaczy, co?
Uwielbiałaś ją. Nie wyobrażam sobie bez niej muzeum.
Nie przejmuj się. Znajdziemy rozwiązanie. Słowo.
Nie martwcie się o mnie.
Witajcie w korytarzu 3C.
Jest tu kilka godnych uwagi eksponatów, w tym ja, Annie. Cześć!
Nie musisz nas witać. Mieszkamy tu, pamiętasz?
Jasne. Wybaczcie, siła przyzwyczajenia.
Słyszałam, co powiedział pan P. Nie przejmujcie się.
Jestem częścią tego muzeum od zawsze.
Chętnie zrobię sobie przerwę. Pan Peabody ma rację.
Nie pasuję do tych nowych eksponatów.
Mam pomysł.
Pan Peabody mówił, że za bardzo się wyróżniasz, prawda?
Musimy znaleźć ci lepsze miejsce.
Tak myślisz?
Nie pozbędą się ciebie.
Najpierw wystawa w tundrze.
Mogłabyś witać gości i opowiadać im o tej wystawie.
Odkryła ją 5000 lat temu Marianna Tundra po tym,
jak mors ukradł jej frisbee.
Naprawdę?
Zaraz. Dudley! To nieprawda.
Przepraszam. Kiedy czegoś nie wiem,
zwykle zmyślam i mam nadzieję, że mam rację.
To dla mnie nowość, ale spróbuję.
Jak ci idzie?
Świetnie. Zaprosiłam dzieci Lemursonów, by poznały cuda tundry.
Właśnie się bawią.
Tam? O nie!
Uciekajmy!
Szybciej.
Chyba byłam zbyt gościnna.
- Tak. - Jedziemy.
To świetne miejsce dla Annie. Kolejka też tu jest od zawsze.
Witamy w muzealnej kolejce.
To replika parowozu, który występował…
Nie powinnaś patrzeć na drogę?
Pociągi jeżdżą po torach, a nie po drogach.
A skoro to muzealna kolejka, to też jeździ po…
O nie!
Stary!
Wszyscy cali?
Tak.
Czy ktoś może zatrzymać rotundę? Chcę wysiąść.
Próbowaliśmy wszędzie.
W całym muzeum.
Od siedliska mrówników po wystawę w Zimbabwe.
Nie znaleźliśmy nowego domu dla Annie.
Nie poddawajmy się.
Mama ma rację.
Annie, na co patrzysz?
Podziwiam ten piękny widok.
Wystawa arktyczna jest niesamowita.
Nie mogliśmy znaleźć ci miejsca w muzeum,
bo nie ma tu dobrego miejsca.
To prawda! Nigdy nie byłam w świecie zewnętrznym.
Teraz chcę zbadać, co jest poza muzeum.
Powinnaś to zrobić. Pomożemy ci się spakować.
- Super! - Tak!
Chyba jestem gotowa.
Dzięki za sprzęt, Ridley. Pa.
Dzięki za takie pożegnanie.
Nie zapomnijcie zapłacić za parking.
Annie!
Tak. To już nie moje zadanie.
Poza tym nie mamy aut.
Na pewno nie chcesz zostać trochę dłużej?
Jestem gotowa. Dzięki za wszystkie cudowne lata.
- Faraońskiej podróży! - Trzymaj się.
Zaraz. Nie!
Mamo!
Sarah, co tu robisz?
Nie możesz odejść. Tu jest zimno.
Są też niedźwiedzie polarne.
I nie są miłe jak na zdjęciach. Ani kroku.
Dobra, stąpamy po cienkim lodzie.
Będzie dobrze. Powoli idź w moją stronę.
Powoli.
Biegiem!
Witajcie w wielkiej katastrofie. Co mam robić?
Nie martw się. Już jesteśmy.
Nadciągamy z pomocą.
Pingwiny, róbcie swoje.
Ridley!
Ktoś zlecił pingratunek?
- Wszystko gra? - Już tak.
A teraz pchajcie.
Dawno nie miałam takiej arktycznej przygody.
Chciałam tylko, żeby Annie jeszcze to przemyślała.
Czemu byłaś przeciwna jej odejściu?
Tyle się ostatnio dzieje.
Nowe eksponaty, technologia i ty.
Ja?
Szybko dorastasz i jesteś już opiekunką muzeum.
Nie chciałam, by coś jeszcze się zmieniło.
Gdyby nic się nie zmieniło, nic bym nie wiedziała.
Nie miałabym przyjaciół i nie mogłabym cię uratować.
Zmiana bywa dobra.
Odkąd to się zaczęło
Tak wiele rzeczy Zmieniło się
I choć kręci się w głowie
Chętnie zrobię to jeszcze raz
Wszystko ułoży się Że gitara gra
Zmiana może być dobra
Zmiany, które nas spotykają To naprawdę trudna rzecz
Ale póki mnie rozwijają Przy tobie rozwijać będę się
Wszystko ułoży się Że gitara gra
Zmiana może być dobra
Zmiany bywają trudne i straszne!
Ale zmiany są bardzo ważne
Wszystko ułoży się Że gitara gra
Zmiana może być dobra
Witajcie na suchym lądzie. Wszystko w porządku?
Tak, dzięki mojej córce.
Wybacz, że cię zatrzymywałam. Zasługujesz na świat.
Rozjaśniałaś sobą muzeum,
ale zmiany bywają dobre. Miłej podróży.
Dziękuję.
Księżniczko, znowu się nie dzielisz.
Jestem królową i właśnie rządzę Marsem.
Podoba mi się.
Mamo, jak się masz?
Dobrze, Rids. Tęsknię za Annie.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Naprawdę?
Jestem w muzeum…
To Annie!
Witamy w muzeum.
Mamy nową wystawę o planktonie.
Wpadnijcie później do sklepu z pamiątkami.
Ale jak?
Ridley nagrała Annie, zanim odeszła.
Teraz może dalej witać gości w muzeum.
Gdy za nią zatęsknisz, tu ją spotkasz.
Ridley.
Gdzie Przytulas?
Odłożyłam go tutaj.
Ridley, wiesz może…
Nie wszystko się zmienia.
Napisy: Tomasz Suchoń