SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie historii czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
„Termit-ator”.
O nie!
Pani Sanchez! Oczy Muzeum!
- Co tam? - Jestem!
Procedura wielorybnicza 27.
- Wystrzelisz mnie, Dante? - Dinopulta, się robi.
Startujemy!
To naprawdę wielki krok dla wszystkich małp.
Brawo, Peaches.
- W porządku? - Teraz tak.
Dziękuję wam.
Od tego jesteśmy.
Ciekawe, jak to się stało, że liny się zerwały.
To duch!
Spokojnie.
Po prostu przewrócił się słupek…
Chwila, to dość dziwne.
Co się dzieje?
Dzieje się coś bardzo dziwnego.
Na bank. To ziarno smakuje jak trociny.
To chyba są trociny.
Skąd się wziął ten dziwny pył?
Przekonamy się.
Widzieliście kiedyś ten tron?
Nie.
Chodźmy po babcię i mamę.
Lecę po wsparcie.
Lonny! Froterka znów lata po korytarzu.
Wyłącz ją. W tej chwili!
Uwaga! Peabody tu jest!
Stójcie!
Witam, panno Jones.
Podziwiasz nasz ostatni nabytek.
My… Ja go tu nie widziałam.
Należał do Duke’a Ellingtona w XV wieku.
A może to był książę Ellington?
Coś takiego.
Kupiłem go za bezcen.
Trzeba mieć dobre oko.
- Panie Peabody. - Sylvia. Sarah.
Miał nam pan dać znać, gdy kupi coś nowego do muzeum.
Musimy wszystko sprawdzić.
- Gdyby było coś źle… - Źle?
To porządny tron. Spójrzcie!
Chodźmy dalej.
Poznaję te dziury.
Tutaj też są.
Termity!
Dacie sobie z tym radę.
To wyjaśnia, czemu wszystko się psuje.
Termity mogą zaszkodzić wystawom.
Zwłaszcza drewnianym.
Te małe stworzonka mogą zniszczyć muzeum.
Trzeba to opanować!
Nie ma powodów do paniki. Będziecie bezpieczni.
Pozbędziemy się termitów z wystaw.
Na razie zostańcie u siebie, by się nie rozprzestrzeniły.
Nie odwiedzajcie innych wystaw.
To lockdown.
Co proszę?
Zwieję w popłochu.
Termity są już w rotundzie,
więc jej bywalcy trafią w inne miejsce.
Naprawdę jest tak źle?
Tak źle. Jasne.
Niektóre wystawy są bardziej zagrożone, te starsze i drewniane.
Zostańcie u siebie, by termity się nie rozeszły.
Dopilnujesz z Oczami, by wszyscy byli bezpieczni?
Oczywiście. Nie, ekipo?
Jasne!
- Tak jest! - To do pracy.
- Super! - Mezo-zacnie!
Wszyscy są bezpieczni.
Musimy znaleźć miejsce dla nas.
Też musimy to robić?
Tak, musimy opuścić rotundę.
Jesteśmy Oczami Muzeum.
Takie są zasady.
Nie ma wyjątków od bezpieczeństwa.
Fred, idź do Egiptu razem z Ismat.
Dante, dołącz do Peaches w kosmosie. Dudley, przyjmiesz motyle?
Ze współlokatorami byłbym mniej samotny.
Super. Czas na kwarantannę. Niedługo wszystko wróci do normy.
Na razie zachowajmy spokój.
Nie jestem spokojna!
Wybacz,
ale bizonowy król perkusji ćwiczy.
Wybacz, Peaches. Mój błąd.
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Procedura startu rozpoczęta. Dziesięć, dziewięć, osiem.
- Cofnij! - Siedem. Sześć.
- Nie! - Pięć. Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Start odwołany.
Było galaktycznie blisko.
Wybacz.
Nie w dziób.
Mam łaskotki!
Dacie mi kilka wskazówek o lataniu?
Co to takiego?
Motyle, nie polatam z nimi, nie polatam bez nich.
Co za noc.
Ciężko było pomóc wszystkim.
- Cześć. - Co się dzieje?
Włamałem się do systemu i udostępniłem kamery z wystaw,
byśmy mogli cały czas rozmawiać.
Cześć, Ridley!
Świetny pomysł!
Ten cały lockdown nie wygląda za dobrze.
Nie mogę porządnie odpocząć. Ani w ogóle wcale.
A motyle nie uczą mnie latać.
Możemy trochę połazić po muzeum?
Nie wiem.
Mama i babcia wyraziły się jasno.
Na pewno? Wariuję tu.
I to nie ze szczęścia.
Będziemy superostrożni. Słowo mumii.
Jeśli wyjdziecie sami na chwilę, to nie zaszkodzi.
Tak!
Spotkanie muzeum!
Cześć. Jak poszło?
Chciałyśmy ogłosić, że lockdown dobiegł końca.
Super!
Ale rano znów odkryłyśmy termity.
Ktoś je rozsiał.
Nikt nie opuszczał wystaw?
To moja wina.
To nasza wina.
Trochę złamaliśmy zasady.
Ja i Ma też.
Również pogwałciłem ten dekret.
Ciężko siedzieć w zamknięciu.
Byłem u Pierce’a i Flo,
ale miałem dobry powód.
Motyle nie rozumieją mnie tak jak orły.
Ptasi rytm.
Wyskoczyłem na banana. Moje były brązowe jak świnia w błocie.
A ja chciałam odpocząć od perkusji.
Dobrej, ale naprawdę głośnej.
Ile jeszcze?
Nie boję się termitów!
- I jestem z plastiku! - Zaiste!
Dość!
Nawaliłam. Przepraszam.
Oczy Muzeum powinny być przykładem.
Teraz to rozumiem.
Nawet mała rzecz może wpłynąć na wszystkich.
To dotyczy wszystkich.
Rozejrzyjcie się
Znajome twarze są wokół
Jesteśmy wielką społecznością
Może się zdziwicie Bo jesteśmy z całego globu
Ale tu jesteśmy wielką rodziną
Działamy wszyscy razem
Nieważne czyś ssakiem, czy płazem
Stworzyliśmy tę wspólnotę
By do życia czuć ochotę
Małe poświęcenia
Dla bliskich lub obcych
Jeden taki czyn może pomóc wszystkim
To oferta nie do odrzucenia
Bo wpływa to na innych
Podejmujemy wybór By nikt nam nie był dalekim
Pomagamy sobie nawzajem
To ciężkie, ale ten świat jest rajem
I w głębi serca wiemy
Że dla innych dobrze chcemy
Co powiecie? Mogę nas was liczyć?
Jasne!
Nie chcę ryzykować. Damy radę.
Fred, możesz ćwiczyć.
Dzięki.
Ograniczę się do dnia. I wybierz piosenki.
Umowa!
Super!
Ja latam!
Na Boga! Dzięki chwili folgi
wróciłem do swej miłości, pędzla.
Wszyscy bezpieczni.
Przykro mi, że pozwoliłam im złamać zasady.
Wiem.
Jesteśmy dumne, że namówiłaś ich,
by o siebie zadbali.
Ciężko być w zamknięciu.
Jako społeczność chronimy stare i wrażliwe wystawy.
Na tym polega bycie strażnikiem.
Tak.
Uwaga!
Z radością ogłaszamy…
Że termity zniknęły!
Możecie wyjść.
Dziękuję, że zostawiliście na swoich wystawach.
Mogliście tego nie odczuć, ale termity się nie rozprzestrzeniły.
Już jest bezpiecznie?
Tak. A to oznacza…
Oczy Muzeum, pomożecie?
Dziękuję, kochani.
„Rajskie ptaki”.
Misja „Ocalić Diament Ducha” udana!
Tak!
O ile uciekniemy tym skałom!
Totalnie kredowy ruch!
Dziura w torach! Uwaga!
Odważnie wyglądasz w rozwianych włosach.
- Na piórka. - W porządku?
Nie chcę narzekać, ale robi się nierówno.
Przygotujcie się na lądowanie!
Jedźmy do samego magazynu.
- Dante? - Jasne!
Obłęd!
Coś o tym wiem.
Lepiej rozłóż podwozie!
Uważajcie!
Wszyscy cali.
Ralph przeprasza. Posprzątamy.
Rany. Co to?
Antyczny zwój?
Czy mapa z innego świata?
Wygląda jak tło wystawy.
Mama i babcia nie mówiły mi o takiej wystawie.
Nie wierzę, że ukrywały taką miejscówkę!
Myślisz, że wymykają się do niej, gdy potrzebują ciszy?
Nie znamy się na tym.
Wygląda na to, że jest tu od dawna.
Może jeszcze przed czasami mamy i babci.
Nigdy nie widziałem takich ptaków!
Rany!
Cudowne pióra!
Myślisz, że to była wystawa o nich?
Możemy się dowiedzieć.
Co wy na to, ekipo? Czas na kolejną przygodę?
„Przygoda”? Raczej wakacje!
Czas na surfing!
Piękna i tropikalna.
To raj.
My, bizony, też lubimy relaks.
Ktoś powiedział „raj”?
To my. Jestem Pip Raj.
A ja Perry Raj.
Cześć!
Raj to nie tylko imię.
I nasz dom.
Ale też nazwa naszego gatunku.
Jesteśmy rajskimi ptakami! Nasz motyw.
To te ptaki ze zdjęcia.
Miło was poznać.
Jestem Ridley, a to Oczy Muzeum.
Ridley! Oczy Muzeum!
Witamy na naszej wyspie.
Kochasz piasek i wodę?
Czujesz bryzy woń?
Jeśli lubisz upalną pogodę
Naszym palmom oddasz pokłon
Witamy na naszej wyspie
Jedyny okoliczny ląd
Witamy na naszej wyspie
To nasz prawdziwy dom
Na wyspie, jak się rozumie
Samemu jak palec się jest
Naszą tradycję oraz kulturę
Chronimy, bo to nasz atest
Witamy na naszej wyspie
W tym turkusie wielkim
Witamy na naszej wyspie
Witamy się tańcem pięknym
Taniec taki unikalny
Że z dumą się tu nie skrywamy
Witamy na naszej wyspie
Gdzie fale kuszą nas
Witamy na naszej wyspie
W naszym raju witamy was
- Dziękuję. - Dzięki.
- Rany! - Super!
Dawno nie mieliśmy gości.
Nawet widać.
Ten taniec był super!
Rajski taniec powitalny to tradycja.
Mumistyczne.
Wszyscy w muzeum powinni to zobaczyć!
„Muzeum?”
Duży budynek? Pamiątki?
Dom sławnej wystawy dodo?
Pamiętam, jak ktoś wspomniał o muzeum.
To było tak dawno.
To pewnie dlatego, że wasze tło było w magazynie.
Chodźcie z nami!
To najlepsze miejsce na świecie.
Wyspa też jest świetna.
Nie chcemy zmian.
Zajmę się wami. Jestem strażniczką muzeum!
Czasem czuję się tu trochę samotny. Bez urazy.
Brzmi strasznie, ale w porządku!
Tak!
Tak wiele nas ominęło!
Podróże kosmiczne, klimatyzacja
i urocze pluszaki ze sklepiku!
Przytulaśne!
Widzicie? Muzeum jest świetnie. Spodoba wam się.
Cześć!
Wybaczcie.
Ridley mówiła o was. Miło mi.
Nie przywykliśmy do obecności tylu osób.
I zwierząt. I dinozaurów.
I kosmicznych małp?
Szkoda, że wasza wystawa była schowana.
Chcę wydzielić dla was miejsce.
Pasuje?
Nie musimy opuszczać naszej wyspy?
Nie.
Pokażemy wam wystawy.
Opowiecie, za co kochacie wyspę.
Dodamy to na wystawie.
Pip i Perry nadal się denerwują?
Tak! To nie przechwałki, ale znam się na nerwach.
Nie rozumiem.
Muzeum to najfajniejsze miejsce.
Z bananowymi udogodnieniami dla szympansów!
Chcę sprawić, by poczuli się tu jak w domu.
Wiedzieli, jak nas powitać.
Rajski taniec powitalny był w sam raz dla królowej.
Niech poddani się wykażą.
Zaraz. Wiem!
A może zatańczmy rajski taniec dla Pipa i Perry’ego?
Poczuliśmy się wyjątkowo, zrewanżujmy się.
- Dobra! - Kocham taniec.
Najbardziej podobał mi się ten ruch.
Czekajcie, nie.
Chyba jednak nie pamiętam tego tańca.
Mi się podobał ten obrót.
A ruchy, których nie pamiętamy, zastąpimy nowymi.
Dodam dwa kroki!
Nie jesteś gotów na moje królewskie ruchy.
Ale fajnie!
Chwila. Po co to wszystko?
To niespodzianka.
Boję się, że wypaplę, więc lepiej pójdę!
Witajcie.
Aby powitać ciepło Pipa i Perry’ego,
zapraszamy na pokaz rajskiego tańca powitalnego!
Rajski taniec powitalny?
Nasz taniec?
- Ojej. - To mamy być my?
To mają być moje pióra?
Jak wam się podobał nasz taniec?
To nie był rajski taniec powitalny.
Był! Przerobiliśmy go.
Ale nie jest wasz. To nasz taniec.
Tego się obawialiśmy. Chodźmy stąd.
Czekacie! Dokąd to?
O nie!
- Zaraz! - Ptaki!
Chwila!
Wracamy!
Muzeum nie jest dla nas!
Czekajcie!
Przepraszam!
Tędy. Dalej!
Przecież Ismat nie tańczy tak źle!
Tak! Mój taniec?
Pip! Perry! Wracajcie!
Chcieli się stąd wydostać!
Ciężka sprawa. Nie ogarniam.
Pogadałaś z Pipem i Perrym?
Nie wiem, czemu się wściekli.
Pokazaliśmy im naszą wspaniałą wersję.
Mówili, że ten taniec jest wyjątkowy dla ich kultury.
Dlatego uznaliśmy, że to będzie miłe.
Chyba dobrze zrobiliśmy?
Czasem nie powinno się zmieniać czegoś, co nie jest nasze.
Nie wiedziałam o tym.
Skąd wiadomo, kiedy można, a kiedy nie?
Jeśli nie jesteście pewni, pytajcie.
Ich taniec jest wyjątkowy,
bo niewielu go zna i jest związany z nimi.
To część ich historii.
Już rozumiem, mamo.
Mam chronić historię, a nie zmieniać.
W końcu jestem strażniczką.
I to świetną.
Zróbmy to.
Pip. Perry?
Nie ma ich!
To tylko ja. I ten mały.
Jak mogłem cię zostawić?
Tęskniłem za tobą! Witaj, Ridley.
Przyszłam przeprosić.
Nie powinniśmy zmieniać waszego tańca.
Nie da się złościć!
To przez misia?
Nie tylko! Wybaczamy, Ridley.
Fajnie znaleźć nowych kumpli.
I Fredericka!
Tak, dałem mu na imię Frederick.
Nie chcecie mieszkać w muzeum,
ale jeśli zechcecie wrócić,
tym razem odpowiednio was ochronię.
Zapytam Fredericka.
Pasuje mu!
Fajnie.
Z dumą witamy naszą nową wystawę.
Rajskie Ptaki!
Tak!
- Świetnie! - Tak!
Doskonale!
Jeszcze lepsze niż wcześniej!
I zdecydowanie lepiej od nas.
Dziękuję za podzielenie się swoją historią.
Cieszymy się.
Wasz taniec też nam się podobał.
Tak jest!
Najbardziej podobał mi się ruch z tupaniem, co to?
Stepowanie?
Dobra!
Napisy: Krzysztof Zając