SERIAL NETFLIX
W miejscu pełnym tajemnic Gdzie historii czuć zew
Bohaterka historii Ku przygodzie się rwie!
Ona ratuje przyszłość Przeszłości broniąc bram
To jej moment I teraz pokaże się nam
Ridley Jones!
Śmiała, dzielna i odważna
Ridley Jones!
Strzeże muzeum z dumą
Ridley Jones!
Swym entuzjazmem nas zaraża
Dinozaur i dodo I kosmiczna małpka są z nią
Ridley Jones!
Kapelusz to jej znak firmowy Ridley Jones!
Wyzwaniom nie kłania się
Nie lęka się nigdy, o nie Jak sprostać przygodom też wie
Leci do boju już Wszystkich ratuje tu
Ridley Jones!
„Serce muzeum”.
Ridley do Oczu Muzeum.
Wołasz…
Nie mówi o nas.
No tak.
Według mapy skarb jest przede mną.
- Zdobędę go sama, bo… - Przygodę mam we krwi!
Mówiąc „przede mną”,
miałam na myśli mroczny dół.
Dam radę!
Mam. Naszyjnik z rubinem.
Udało się! Mam go.
Po co te oklaski? To na niby.
Wspierajmy teatr!
Ridley Jones, za twoje bohaterskie czyny
oraz odnalezienie legendarnego naszyjnika,
odznaczam się odważnym medalem odwagi,
bo byłaś odważna.
Brawo.
Dziękuję.
Jesteś bohaterką muzeum!
Ale super!
Koniec pokazu.
To była Ridley i jej muzealne przygody.
Wasza gospodyni i bohaterka, Przygodowa Ridley!
Brawo, Ridley!
Mam podpis Przygodowej Ridley!
- Jesteś moją bohaterką. - Nie twoją, tylko wszystkich.
Przepraszam.
Przeliczyłem sprzedane bilety. Twój pokaz to hit!
Cieszę się, że muzeum sobie radzi.
Dodamy dwa pokazy i rozbudujemy scenę.
Pozbędziemy się tylko…
tej głupiej wystawy.
Wystawy Dudleya? To znaczy „dodo”?
- Skoro chodzi o pokaz. - Świetnie!
Muzeum zawdzięcza swój sukces
moim zdolnościom biznesowym,
ale też tobie.
Jesteś bohaterką muzeum.
Chyba tak.
Muzeum bohaterki chce
Śmiałej, zuchwałej i odważnej
Odkrywczyni żądnej przygód
Zawsze każdej sprawie oddanej
Która wnet ocali nas Swoją wielką walecznością
Kimże jest postać ta tajemnicza?
Kimś odważnym, bez skrupułów
Kto nie boi się tu trudów
A więc kim jest Postać ta tajemnicza?
To ja!
Choć stawka wysoka jest Zagrożeniu śmieję się w twarz
Zna mnie każdy, nawet pies I chce mieć mój autograf
Chcą mieć figurkę Ridley własną Z kapeluszem pięknym
Zobaczyć wysoko imię moje Na namiocie teatralnym
Tak odważna i nieustraszona
To bohaterka wymarzona
Kim jest ta dziewczyna? Wybawczyni tajemnicza?
To ja!
Ja!
Witaj w nowym domu, Dudley.
Wolałem stary.
Może nie ma tu tylu gości,
ale jest blisko łazienki dla pracowników.
Pokaz okazał się sukcesem. Pan Peabody jest zadowolony.
Od kiedy to dobrze?
Przenieśliśmy już kilka wystaw.
Co z zespołem?
Ratowaliśmy muzeum wspólnie.
Nie wiedziałam, że będę tak lubiana.
To znaczy pokaz, nie ja.
Muzeum potrzebuje jego i mnie.
Jestem bohaterką muzeum.
- Źle to brzmi. - Pingwiny.
Potrzebują bohatera!
Pedro, Mamo, w porządku?
Dzięki Bogu, że jesteście. Dzieje się coś strasznego.
Co?
Zmieniamy się w głazy.
- Co? - Brzmi strasznie.
Nie ja!
Nie wiemy, co się dzieje! Pomóż nam, Ridley!
Deszcz motyli!
Zostawcie to mnie! Dam radę.
Dudley, sprawdź przestrzeń!
Dałabym radę. Mogłeś to upuścić.
Wybacz.
Dobrze. Daj mi go. Ostrożnie.
Wyglądają jak muzealne posążki.
Nie mogą się ruszać i mówić.
Nie mogą uciec.
Przemiana w posąg to mój wielki koszmar.
Poza tym, że śpiewam w urodzinowym garniaku.
Bez piór.
Uratujesz ich, prawda?
Oczywiście, jestem bohaterką.
Niedobrze.
- Mamo, babciu. - Ridley!
Niedobrze.
Co jest niedobrze?
Coś się stało z Sercem muzeum.
Trzeba je naprawić, bo skończymy jako głazy.
- Nie! - Co?
„Sercem muzeum”?
To dzienniki prababki Jones.
- Rany! - Prababki?
Tutaj. Serce muzeum.
Tworzy magię, która ożywia muzeum.
Ale traci moc.
Zmrozi wszystkich, jeśli tego nie naprawimy.
Co?
Zostawcie to mnie, Ridley Jones.
- Przygodę mam we krwi. - I Oczom.
Myślałem, że czas na nasze hasło.
Dowiem się, co się stało i naprawię Serce.
Jestem bohaterką muzeum.
Dobra.
Tajny skarbiec?
Tu prababka Jones schowała Serce.
Klucze ukryła w wystawach.
Jak je znaleźć?
Dzięki mapie narysowanej przez prababkę.
Zostaniemy tu, by chronić wystawy.
Poradzę sobie.
To pestka dla bohaterki.
Czekaj!
„Oczy na trzy”, pamiętasz?
Pójdę sama.
Poradzę sobie.
- Jasne. - Skoro tak.
Na pewno?
Możecie się dołączyć. Zobaczcie mnie w akcji.
Pierwszy przystanek to piramidy.
Czemu zawsze trafiamy do ciemnych tuneli?
Lub jaskini? Lub tunelu do jaskini?
Mówiłam, że sobie poradzę. Nie musiałeś iść.
Jestem częścią zespołu.
Spokojnie, ze mną nie wpadniesz w kłopoty.
Nie czujecie, że jednak wpadamy?
Ruchome piaski!
Ten piasek się rusza!
Kumacie? Bo jest ruchomy.
Serio?
Widzę stabilny grunt.
I klucz!
Rany julek!
- Idźcie dalej. - Nie da rady.
Ten piasek jest gęstszy od bananowego puddingu babci.
Toniemy!
Uratuję nas!
Wyciągnę tylko linę i…
Zerwała się. Jak to?
To rekwizyt z pokazu. Ma matkę.
No tak.
Nie potrzebuję jej.
- Chwilkę.. - Nie ma czasu.
Mam!
Złapcie się!
Wciągnij ich. Sama ucieknę.
Pomogę ci, Ridley!
Jestem bohaterką.
To ja miałam pomagać!
To nie czas na ego!
Czekaj!
- Świetnie. - Dobra robota.
Było blisko.
Wybaczcie.
Ostatnio zajmuję się autografami, nie przygodami.
Wyszłam z wprawy.
Peaches do Oczu.
Myślicie, że Ridley nie była sobą?
Tak. Zwykle chce być zespołem.
Teraz wszystko robi sama.
Nie mamy na to czasu. Musimy szybko znaleźć klucze.
- Znalazłaś coś? - Królowa obwieszcza, że nie.
Houston, mamy… pustki.
Znalazłem tylko przytulaśne rozgwiazdy.
Brzmi fajnie, ale…
Cześć, pani S.
To nie były moje bąbelki.
Cześć, Dudley. Cześć, zespole.
- Dzięki za pomocną płetwę. I jak? - Prosiłaś ją o pomoc?
Liczy się każda para rąk. I płetw.
Bohater nie potrzebuje pomocy.
Zaczekajcie chwilę.
Tak.
Mam go!
Ridley Jones znów w akcji.
A raczej pani Sanchez. Ona znalazła klucz.
Dziwnie się czuję.
Już to widziałem.
Czemu to się dzieje?
Nie możemy cię stracić.
Zapamiętajcie mój piękny śpiew.
Musimy znaleźć resztę kluczy.
Dziękuję za zaproszenie do waszej przygody.
Nie potrzebuję cię, ale…
Przyda się nam twoja rycerskość.
- Tam! - Jest!
Kolejny klucz!
Ridley Jones na ratunek!
Bez obaw. To moja specjalność.
W końcu jestem Ridley…
- Hej! - Dobrze?
Tak. To jednak nie pokaz.
Bez obaw, panno Ridley.
Jestem kowalem. Ogień mi nie straszny.
Z drogi!
To było królewskie!
Sama dałabym radę, ale dzięki za zdobycie go.
To honor rycerza.
Rany, moja magia odpływa!
Ida, nie!
Życzę ci powodzenia.
- Czekaj! - Nie!
Przykro mi, Ida.
Wiem, że kiepsko mi idzie, ale został tylko jeden klucz.
Damy radę i…
Pierce! Flo!
Byliście mi niczym rodzina.
Lemursonowie? Lou!
- Zmienili się w głazy. - Za późno.
Ekipo!
Nie chcę psuć dramaturgii,
ale dzieje się z nami coś słabego.
Dante? Peaches!
Wybacz, że cię zawiodłem.
Nie zawiodłeś mnie.
To moja wina.
Niech to nie złamie ci serca.
To moja wina.
Tak pochłonęło mnie zgrywanie bohaterki,
że przestałam nią być.
Teraz stracę wszystkich bliskich.
Wiesz, że lubię się użalać,
zwłaszcza nad sobą, ale mamy mało czasu.
Ruszajmy. Został nam jeden klucz.
Możemy uratować przyjaciół.
Chodźmy!
Dacie radę sami. To ja jestem problemem.
Jesteśmy zespołem. Wszyscy.
Straciliśmy kilku członków. Potrzebujemy cię.
A ty nas.
Razem jest lepiej!
Jeśli mogę pomóc przyjaciołom, zrobię to.
Został ostatni klucz, w tej wystawie.
Nie widziałam jej.
To nie moje królestwo.
Nie tuptałem tam.
Musimy być gotowi na wszystko.
Chwileczkę. Zróbmy coś.
Oczy na trzy?
Raz, dwa…
Oczy!
Do dzieła.
Zapomniałam o tym głupim kapeluszu.
Szkoda, że nie mam swojego.
- Pomyślałam, że się przyda. - Zdecydowanie!
Dzięki.
Nie chcę już być Przygodową Ridley.
Chcę być sobą.
Częścią zespołu. Chodźmy!
Ale wielkie miejsce!
A mam dom z 39 łazienkami.
Jak znajdziemy tu mały klucz?
Dzięki współpracy.
Jest!
Nie klucz!
Dudley!
Karmelowe!
Wasza wysokość ci pomoże.
Rozwalę to zadanie!
Mam!
Ridley!
W porządku?
Nie zmiażdżyło mnie, więc tak.
Ale nie mogę się ruszać, więc nie.
Nie mogę się ruszać!
- Nie! - Nie wierzę!
- Dudley! - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bez obaw.
Wiedziałem, że czeka mnie los dodo.
Jesteście moimi przyjaciółmi,
a tracę was.
Musisz iść dalej,
bo ja nie mogę.
Fred, nie znam silniejszego bizona.
A ja silniejszej dziewczynki. Dalej nie pójdę.
Zaczekaj. Wiedz, że…
Kochasz mnie? Wiem.
Myśl o misji, księżniczko.
Tam!
Zróbmy to razem.
Tak!
Mamy ostatni klucz. Szybko!
Dalej, koniki!
Dzięki.
Zawsze ci pomożemy.
- Nawet jeśli to ostatnie, co zrobimy. - A chyba tak będzie.
Nie żegnamy się.
Otwórzmy skrytkę.
Naprawmy serce.
Szybko.
Udało się.
Patrz na mnie, nie na nich.
Damy radę.
Racja. Dzięki.
Serce muzeum!
Jest całe.
Jak je naprawić?
Światło jest słabe.
Cokolwiek się dzieje, poradzisz sobie.
Racja. Co bym zrobiła bez ciebie?
Co teraz?
Ismat? Nie.
Potrzebuję czasu. I przyjaciół.
Mam złamane serce.
Ja.
Moje serce to serce muzeum.
Nie było w odpowiednim miejscu.
Byłam skupiona na sobie i zaniedbałam przyjaciół.
Nie jestem bohaterką muzeum.
Wy jesteście.
Miałam się za bohaterkę
Chciałam biec sama Lecz przebrałam miarkę
Zapomniałam o tym Co prawdą jest zawsze
Nie ja jestem bohaterką
To wy wielkie serca macie
Zespół Oczu tyle dokonał
Podczas każdej krucjaty U mego boku gnał
Troskliwie i bezinteresownie Pomógł mi w trudzie
Nie ja jestem gwiazdą
Lecz wy, moi ludzie
Muzeum to żyje Na to wygląda
Nie dzięki sercu jednemu
Lecz wszystkich nas pożąda
Wiem, że myliłam się
Bo w całym tym chaosie
Bohaterami byliście wy
Sama nie wygrałabym tej bitwy
Przykro mi, że zrozumiałam to za późno.
Światło.
Nie rozumiem.
Ismat!
Ridley!
- Wróciłem! - Tak!
- Peaches! - Heja!
- Dante! - Hej!
Fred!
Dudley?
Powiedz coś.
Albo zatrąb. Cokolwiek.
Jestem tu?
Bałem się ruszyć.
- Głupkowaty dodo! - Nic wam nie jest.
Ridley! Udało ci się.
Uratowałaś muzeum.
- Jesteś bohaterką. - Nie.
Nie ja uratowałam muzeum,
tylko Ismat.
I Fred, Ida oraz Peaches.
I pani Sanchez,
Dante i Dudley.
Wszyscy pomogli.
Trochę to zajęło, ale zrozumiałam,
że Serce muzeum to mój zespół.
My wszyscy.
Gdy jesteśmy razem, nasze serce jest silne.
To czyni cię bohaterką.
W muzeum jest sporo bohaterów.
Tak jest.
Z radością kończę ten pokaz.
Wracasz do domu, rotundy.
Obok sklepiku, kawiarni i…
Ludzi, mumii, zwierząt
i dinozaurów, które cię kochają.
Witaj w domu.
Bez ciebie nie było tak samo.
Dzięki. Dobrze wrócić.
- Co to? - Pan P!
- Ukryć się! - Gdzie są pamiątki?
Skupiłyśmy się na misji muzeum.
Edukacji nowego pokolenia,
by poznało historię i ufało własnym sercom.
Pokaz odwołany.
Pożałujecie tego.
Nie jestem tu z miłości, tylko dla pieniędzy.
Zarobię je tak czy inaczej!
Czas na ukłon.
Dość stania w blasku reflektorów.
I przyjaźń skończona. Wrócę tu!
Jest tam!
Przygodowa Ridley!
Jestem po prostu Ridley.
Prawdziwymi bohaterami są nasze wystawy.
To prawdziwe serce muzeum.
- Super! - Chcę iść na piętro!
Kto włączył światło?
Chciałem iść spać!
- Cześć. - Cześć.
Napisy: Krzysztof Zając