NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Proszę, nie rób tego!
Wiem, że jestem żałosny, ale mam żonę i córeczkę!
Mam kredyt do spłaty i tyle marzeń!
Co jest?
Bingo! Mam talent!
Przepraszam, możemy to omówić?
Właśnie, porozmawiajmy.
- Co? - Ej!
Pokaż, co potrafisz.
Jeśli dasz radę strzelić.
AUTOR: TSUINA MIURA ILUSTRACJE: TAKAHIRO OBA
„Znalazłam nowy cel”.
- Hej, Czarodziejko z Księżyca. - Co?
Strzeliłaś do mnie.
Dobry z ciebie strzelec.
I jesteś miła.
Widok kogoś takiego w tym świecie jest nawet wzruszający.
Co?
Ale i tak muszę cię zabić.
Dlatego, że do helikoptera zmieści się tylko jedna.
Bycie miłym donikąd cię nie zaprowadzi.
Tu ludzie zabiją ludzi.
Czyżbym się myliła?
Rika, co mam robić?
Muszę ją zabić?
Co się dzieje?
Co do…
Zakończmy to!
Nie mogę zabijać ludzi!
- Czemu płaczesz? - Co?
Masz przewagę, bo trzymasz pistolet.
Może czasowo zawiesimy broń?
Słucham?
Nie spieszy ci się tak bardzo, żeby stąd uciec, prawda?
Ludzie z łatwością zabijają, jeśli wbiją to sobie do głowy.
Tak jak ja.
Właściwie to ma rację.
Nie postradała zmysłów. Jest wyjątkowo spokojna.
Fakt, moim głównym celem jest znalezienie brata.
Nie mogę stąd uciec bez niego.
Ale…
Pospiesz się.
Helikopter odlatuje.
Gra w zabijanie z ludźmi.
Jeśli takie reguły rządzą tym światem,
nie będę ich przestrzegała.
Dobrze, puszczę cię wolno…
tym razem…
- Za tobą! - Co?
Snajper!
Kryj się!
Przy szybkiej wymianie ognia mam znacznie większe szanse.
Jeśli ma tylko karabin, mogę wygrać!
Ryzykowała życie, by mnie osłonić.
Nie do wiary. Dopiero co próbowałam ją zabić.
I…
Jeśli zabijemy go tutaj, znacznie ułatwimy sobie drogę.
Jeszcze przed chwilą płakała,
ale teraz coś zmieniło się w jej spojrzeniu.
Zaznacza swoją pozycję.
- Hej! - Tak?
Jak się nazywasz? Ja jestem Yuri Honjo.
A ja…
Mayuko Nise.
ZEJŚCIE NIEDOSTĘPNE
Strzelił w nas, celując w nóż?
- Cholera. Co robimy? - Co?
Jest zbyt niebezpiecznie.
Powinnam ją zostawić i biec na helikopter.
Odkąd się urodziłam, otaczali mnie wrogowie.
Włącznie z rodzicami.
Być może dlatego tak szybko przywykłam do zabijania ludzi.
Stoję tutaj, zabiwszy zarówno ludzi, jak i Zamaskowanych.
Takie są reguły tego świata,
które wyznaczają sprawiedliwość.
Yuri Honjo.
To ona się myli.
Tutaj każdy, kto jest miły, zginie.
Biegnijmy do schodów.
Mam pomysł.
Nawet jeśli z tobą pójdę, do helikoptera wsiądzie jedna osoba.
Nie szkodzi.
Mam asa w rękawie.
Wykorzystam go dla ciebie.
To go załatwiło. Nie mam wątpliwości.
Nigdzie nie widać Zamaskowanego Snajpera.
Może wyleciał przez okno.
- Dzięki. - Słucham?
To była twoja ostatnia broń?
Zużyłaś ją dla mnie.
Wyłącznie dlatego, że sama mnie uratowałaś.
Wiedziałam, żeby do ciebie nie strzelać.
Jesteś morderczynią, ale nie wyglądasz na złego człowieka.
Twarz tej dziewczyny to karuzela emocji.
Ale czemu ze mną rozmawia, jak gdyby nigdy nic?
Zmieniając temat, co do helikoptera…
Pozwalasz mi polecieć, tak?
Hej… Honjo?
Rika.
- Hej, Honjo! - Tak?
Co do helikoptera…
Tak, bierz go sobie.
Ale jeśli masz wrócić do rzeczywistości, weź to.
Oddaj to moim rodzicom.
LEGITYMACJA
Powiedz im, że mój brat i ja jesteśmy tutaj.
Twój brat? Masz tu rodzeństwo?
Tak. Dlatego, co by się nie działo,
muszę go znaleźć przed powrotem.
Jasne. To twoje warunki.
Rozumiem.
Liczę na ciebie.
A więc tutaj się żegnamy.
Honjo.
Nie zapomnę o tobie.
Przysięgam.
Nie będę zabijała ludzi.
Nie podporządkuję się tej regule.
Będę działała na własnych warunkach
i wrócę do domu z bratem.
Mayuko, masz telefon…
Słyszę coś dziwnego.
Ten hałas…
Niemożliwe.
Helikopter?
Słońce jeszcze świeci!
Musimy się spieszyć!
Chryste.
Przepraszam, Mayuko! Zmarnowałam za dużo czasu!
Nie przejmuj się. Sama zostałam.
Nie odlecą tak od razu.
Tak mi przykro!
Czemu nic się nigdy nie udaje?
Że co?
Niech cię szlag!
Wracaj tutaj! Proszę!
Odpuść.
Reguły tego świata.
Takie fakty.
Nie ma wyjątków.
Czekaj!
Zawracają!
Niemożliwe. To jakiś żart?
Spójrz, Mayuko!
Polecisz helikopterem!
Zamaskowany?
Broń automatyczna?
Wkurzyli się?
Nie! Honjo!
Przepraszam za wszystko.
Mówiłam już.
Nikt mnie nie zmuszał.
Będę musiała tu zostać do następnego transportu.
Poza tym…
może wcale nie chcę wracać do rzeczywistości.
Nawet gdybym wróciła…
Słuchasz mnie, Honjo?
Helikopter to czuły punkt tego świata.
Co?
Brat mi kiedyś powiedział,
że desperacja przeciwnika to wynik trafienia w czuły punkt.
Maska, broń, nastawienie…
Wiem, że był zdesperowany.
Ci, którzy wystawiają nas na te wszystkie próby,
nie mogli dać ukraść sobie helikopter.
Rozumiem. Może i masz rację.
Znalazłam swój cel.
Spotkam się z bratem, rzecz jasna,
ale potrzebuję pilota helikoptera i ludzi do walki.
Potrzebuję sojuszników.
Odbijemy helikopter…
i przejmiemy całe niebo!
Jeśli nam się uda, być może obalimy tę farsę!
Co za przemowa.
„Przejmiemy całe niebo”?
To wykracza poza złamanie zasad.
To inwazja.
Inwazja wieżowców!
Co się dzieje?
Honjo!
Nic ci nie jest?
Odpowiedz, Honjo!
SALA PRZYGOTOWAŃ
DBAJ O WYGLĄD
Czy to wina pęknięcia na masce?
Odzyskałem część kontroli nad własnymi myślami,
choć nie tyle, by zignorować rozkazy.
Będę żył oportunistycznie.
Maska nadal kontroluje moje wspomnienia.
DLA WIELKIEGO BRATA YURI
Wiem, że miałem coś zrobić.
Chryste.
Czyżby pęknięta maska oznaczała, że Zamaskowani będą mnie atakować?
Może być nieciekawie.
Przeciwnik, który umie zmienić trajektorię kuli…
Cóż, samo w sobie jest to zabawne.
Ach, właśnie. Przypomniałam sobie.
Chyba wszystko zaczęło się, gdy zobaczyłam to coś.
Co to?
Wieżę przewyższającą wieżę telewizyjną, sięgającą nieba.
Widziałam ją w prawdziwym świecie.
Zanim się obejrzałam, znalazłam się w tym pozbawionym sensu świecie.
Co z tego wynika?
Nic z tego nie rozumiem!
Niemożliwe.
Zasnęłam?
Mayuko?
Jak to? Zniknęła.
Przygotowała je dla mnie?
Idealnie pasują.
Ale buty…
należały do zabitej z dołu.
Lepsze to niż chodzić boso.
Zniknął pistolet.
Mayuko przehandlowała go za buty?
Zuchwalstwo.
A myślałam, że się zaprzyjaźniłyśmy.
Nie, żadne zuchwalstwo.
Nie mówiła nic o przyjaźni.
Znowu jestem sama.
Czy to…
Zamaskowany?
Na chwilę spuściłam ją z oczu.
Co?
Ciemno! Nic nie widzę!
Jest źle.
Bardzo źle!
Trzymam się.
Nie jest tak strasznie jak ostatnio.
Nawet nie jest blisko!
Jest ich troje?
Muszę się oddalić.
Podziałało!
W ciemności nie zauważyli, że przecięłam linę.
Że co? Pomaga jej?
Współpracują ze sobą?
Co do…
Zamaskowani nie współpracują!
Wcześniej wystrzeliłam pięć nabojów.
Został ostatni.
Muszę go zabić tu i teraz!
Nie spudłuję!
Że jak?
Faktycznie.
Rika wspominał.
Broń policyjna nie jest najbardziej niezawodna.
Zapomniałam!
Uspokój się.
Co zrobię, gdy przejdę most?
Myśl!
Nie podchodźcie.
Nie podchodźcie!
To koniec.
Zabiją mnie.
Jak to?
Przyszłaś, Mayuko!
Honjo.
Tak!
Wybacz, jeśli cię trafię.
Co?
Mam słabego cela.
I po amunicji.
Nie podchodź!
Co?
Giń.
Mayuko wiedziała, że mam w kieszeni zapasowy magazynek.
Dlatego rzuciła mi broń.
Nie braknie mi tutaj sprzymierzeńców.
Mayuko, ja…
Poczekaj. Nadal oddycha.
Nigdy nie patrz na tył maski!
Co zamierzasz?
Chcę go o coś zapytać.
Hej, mała. Widać ci majteczki.
Że co?
Powiedz mi.
Co się stanie, jak spojrzę na tył maski?
Poczujesz się, jakbyś żyła we śnie.
Będziesz wykonywać rozkazy, choćbyś próbowała się buntować.
Absurd! I po zdjęciu maski nie wracasz do normalności?
Nie da się.
Czujesz się, jakby zhakowali ci umysł.
Nie pozwolą ci wrócić do normalności.
Jaki mają cel, wydając rozkazy?
Ten świat…
- Nie, to królestwo… - Odbierz sobie życie.
Umieraj.
Umieraj szybko.
Umieraj natychmiast.
Spiesz na spotkanie śmierci.
Co to było?
Czym, do cholery, jest ten świat?
Napisy: Adam Sikorski