‎(ฮันมะ บากิ)
‎มัน… ได้ผล
‎สุดยอด สุดยอดไปเลยเรซึ
‎คงต้องยอมรับว่าก็สุดยอดจริงๆ นั่นแหละ
‎ศิลปะการต่อสู้เป็นสิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ
‎ไม่นึกเลยว่าเขาจะอยู่รอดได้นานขนาดนี้
‎นี่ น่าจะเลือกคำผิดแล้วหรือเปล่า
‎เขาไม่ใช่แค่อยู่รอด แต่เขากำลังชนะอยู่เห็นๆ
‎ใช่
‎ไม่ ไม่ชนะแน่นอน
‎หือ โง่หรือไง
‎ท่าเตะเมื่อกี้ของเขา
‎ไม่รู้เหรอว่ามันทำให้สมองพิคเคิล ‎กระทบกระเทือนแค่ไหน
‎ไม่ใช่
‎สมองของพิคเคิลไม่ช้ำสักนิด
‎รู้แล้วว่าทำไมคุณถึงไม่เข้าใจ
‎คุณไม่ได้ไปเห็นมันเองกับตา
‎ตอนที่พิคเคิลถูกค้นพบ ‎ใกล้กับโรงงานแยกกากนิวเคลียร์ที่โคโลราโด
‎แน่นอนว่าเราตรวจร่างกายของเขาละเอียด
‎ทั้งเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ กระดูก ‎และอวัยวะภายในของเขาล้วนทำเอาเราอึ้ง
‎แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็คือกระดูกสันหลังส่วนลำคอ
‎มันทั้งหนาและทนทานอย่างน่าเหลือเชื่อ
‎ลำคอขอสิ่งมีชีวิตเดินสองขาอย่างมนุษย์เรา
‎เทียบกับโครงสร้างเขาไม่ติดด้วยซ้ำ
‎ถ้าจะหาอะไรมาเทียบเคียงได้ ‎ก็คงต้องเป็นของพวกสัตว์สี่เท้าตัวใหญ่
‎ที่ลำคอต้องแบกรับน้ำหนักศีรษะขนาดยักษ์
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎ใช่แล้ว
‎หลักฐานแวดล้อมชี้ไปที่ข้อสรุปเดียว
‎ชีวิตช่วงแรกของพิคเคิล
‎เขาน่าจะเดินสี่ขามาก่อน
‎ศิลปะการต่อสู้ลึกลับ ‎ที่สืบทอดต่อๆ กันมาตั้งแต่จีนยุคโบราณ
‎ถือเป็นระบบที่น่ามหัศจรรย์เป็นที่สุด
‎แต่ทว่าทักษะมากมายเหล่านี้ ‎ที่ผ่านมาถูกนำมาใช้แค่กับมนุษย์เท่านั้น
‎ใช้กับสัตว์สองขา
‎ฉันจะปกป้องศิลปะการต่อสู้นี้ ‎เป็นปีที่ 4,001 ได้ไหมนะ
‎ดูสิ ดูท่ายืนของเขาสิ
‎ไม่เคยเห็นท่าโน้มมาข้างหน้าแบบนั้นมาก่อนเลย
‎ท่าเริ่มต้นของนักวิ่ง
‎ท่าของนักซูโม่ มันไม่เหมือนทั้งสองท่านั้นเลย
‎ท่านี้ต่ำกว่าอีก
‎สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดก็คือ…
‎ใช่แล้ว ท่านี้นี่เอง
‎ท่าจู่โจมของสัตว์ร้าย
‎มันเป็นท่าที่สนใจแค่การขับเคลื่อนไปข้างหน้า
‎เขาจะไม่ยอมถอยหรือกระโดดหลบ
‎ประดุจได้ให้คำสาบานไว้แล้ว ‎ว่าจะมาข้างหน้าเท่านั้น
‎งั้นฉันจะตอบรับ
‎ฉันจะไม่หนี
‎ฉันจะไม่หลบ
‎ฉันจะไม่ถอย
‎จะโจมตีเท่านั้น
‎อาวุธนี้เป็นสัญลักษณ์ของกังฟู หมัดบดขยี้
‎ฉันจะซัดเขาด้วยหมัดนี้
‎ฉันจะต่อยหน้าให้จังๆ!
‎ณ ตอนนั้น ร่างของสัตว์ร้ายก็จุดประกาย
‎และทั้งตัวของเขาลุกเป็นเพลิง
‎เหมือนตอนที่เขาปราบทีเร็กซ์
‎เหมือนตอนที่เขาขยี้ไทรเซอราทอปส์
‎เหมือนตอนที่เขาขู่บราคิโอซอรัสให้สะดุ้ง
‎เขาจะใช้ท่าโจมตีนี้ ‎กับศัตรูที่ทรงพลังที่สุดของวันเท่านั้น
‎และสำหรับนักสู้กังฟูผู้เก่งกาจ เรซึ ไคโอ
‎เขาก็จะใช้มัน
‎โล่สมัยใหม่ ปะทะกับหอกโบราณอันแกร่งกล้า
‎วันนี้ หอกเป็นฝ่ายชนะขาดลอย
‎เขา… เขาทรงพลังมากเลย
‎ไม่มีโอกาสใช้ท่าไม้ตายเลยด้วยซ้ำ ‎พ่ายแพ้ย่อยยับ
‎เอ๊ะ อีกแล้วเหรอ
‎เฮ้ย
‎แปลกใจอะไรเหรอ มิสเตอร์โทกูงาวะ
‎สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมชาติ
‎ได้เวลากินมื้อเย็น
‎พูดว่า มื้อเย็นเหรอ
‎โทกูงาวะซัง ตั้งใจจะผิดคำสัญญา ‎ที่ให้ไว้กับพิคเคิลงั้นเหรอ
‎หมายความว่าจะยอมให้พิคเคิลกินเขางั้นเหรอ
‎ผมไม่ได้พูดซะหน่อย
‎คุณเป็นคนบอกเองนี่ว่า ‎พาเขามาเป็นอาหารให้พิคเคิล
‎ไอ้โง่
‎ใครบ้าที่ไหนจะจริงจังกับคำพูดแบบนั้น
‎หยุดนะพิคเคิล!
‎แกจะกินเพื่อนเข้าไปจริงๆ เหรอ
‎ทั้งยามหลับและยามตื่น ‎หมอนี่คิดถึงแค่แกแต่เพียงคนเดียว
‎จะกินเขาได้ลงคองั้นเหรอ
‎จะเรียกตัวเองว่าคน…
‎การกัดกินคือกิริยาแทนคำอำลา
‎มันเป็นโชคชะตาที่น่าสลด
‎ความอยากอาหารของเขาดุร้าย
‎ในความสงบนิ่ง ‎จิตใจของมนุษย์ยุคหินมีเพียงความเศร้าโศก
‎อาหารและชีวิต ชีวิตและความตาย
‎เหล่านี้มิอาจแยกออกจากกันได้
‎ขอโทษนะที่ทำผิดสัญญา
‎ไม่ต่างกับโกหกพิคเคิล
‎"ถ้าแพ้ ฉันจะยอมถูกกิน"
‎ฉันได้ให้คำสัญญานั้นไว้แล้วไม่ใช่เหรอ
‎แต่แล้วเป็นยังไงล่ะ
‎ที่โดนกินก็มีแต่หัวไหล่กับขาบางส่วน
‎ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‎ฉันเอาจริงแต่แรกหรือเปล่านะ
‎ฉันพร้อมที่จะถูกเขากินจริงๆ เหรอ
‎บางทีลึกๆ ในใจอาจแอบเชื่อว่าตัวเองจะรอด
‎ไม่ได้คิดเลยว่าจะถูกกินจริงๆ
‎นั่นคือความหวังในใจไม่ใช่เหรอ
‎ช่างน่าละอาย
‎งั้นก็จริงสินะ
‎คุณถูกกัด ไม่สิ ถูกกิน
‎ตอนที่ได้ข่าวว่าคุณเสียร่างกายไปบางส่วน ‎ผมไม่เชื่อหูตัวเองเลย
‎เจ็บมากไหม
‎แค่นี้จิ๊บจ๊อย
‎อะไร ไม่มีทางหรอก
‎ถ้าถามว่าฉันรู้สึกห่อเหี่ยวใจไหม ‎ฉันจะตอบว่าใช่
‎ถ้าถามว่ามันทำให้ชีวิตไม่สะดวกไหม ‎ก็ต้องตอบว่าใช่เหมือนกัน
‎นักต่อสู้คนนึงได้พ่ายแพ้ ‎และสูญเสียร่างกายไปบางส่วน
‎มันไม่มีอะไรน่าอายเลย
‎เห็นด้วย
‎แต่สิ่งที่ทำให้ฉันอาย…
‎ก็คือฉันได้พูดออกไปว่า ‎จะยอมรับในชะตากรรม แต่มันไม่จริง
‎ฉันวางมาดเหมือนตัวเองกล้าหาญ แต่ไม่กล้า
‎คุณโทกูงาวะเล่าเหตุการณ์ให้ผมฟังหมดแล้วละ
‎ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณเรซึไปหลอกใคร
‎ความจริงที่ว่าฉันหลอกใครหรือไม่
‎มีแค่ฉันคนเดียวที่จะรู้ได้
‎"ด้วยความมุ่งมั่น"
‎"พร้อมที่จะตาย"
‎"พร้อมที่จะฆ่า"
‎ผู้คนชอบพูดคำพวกนั้นกัน ‎ถึงแม้จะไม่ได้หมายความที่พูดจริงๆ
‎คำพูดที่ไม่ใช่ความจริง ‎มันไม่สมควรพูดออกไปแต่แรก
‎ฉันมั่นใจว่าฉันเตรียมใจไว้แล้ว ‎และเข้าใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ฉันละเมิดหลักการของตัวเอง
‎โทกูงาวะซัง ถ้าผมยอมไปเป็นอาหารให้ล่ะ
‎ฉันเสนอตัวออกไป ‎ก่อนที่จะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
‎ฉันควรจะละอายใจ
‎คุณแปลงโฉมร่างกายให้เป็นอาวุธ
‎นั่นคือชีวิตของคุณ ‎แต่ตอนนี้คุณได้สูญเสียร่างกายบางส่วนไปแล้ว
‎เหตุการณ์นี้น่าสะพรึงมาก
‎ทว่าคุณไม่ได้เจ็บปวดเพราะเสียขาไป
‎แต่เพราะความขัดแย้งในใจ
‎จงภูมิใจในความเจ็บปวดนั้นเถอะ
‎เรซึ ไคโอเป็นนักสู้ผู้ไร้เทียมทาน
‎คุณเป็นสมบัติอันล้ำค่า ‎ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
‎ผมเคยค้นความหมายของคำว่า "เรซึ" มาแล้ว
‎เรซึ
‎ดุร้าย รุนแรง แล้วก็
‎แน่วแน่ไม่ยอมแพ้
‎นั่นคือตัวตนของคุณ
‎ทักษะที่ยอดเยี่ยมของคุณ ‎น่าหลงใหลจนมันถูกมองข้ามไป
‎แต่คุณค่าที่แท้จริงของตัวคุณน่ะ ‎มาจากจิตวิญญาณอันน่าทึ่งต่างหากล่ะ
‎ขอบใจนะ
‎ขอบใจ
‎บางครั้งฮันมะ ยูจิโร่ก็ใช้คำว่า "กิน"
‎"กิน" มันเป็นคำอุปมา
‎มันเป็นตัวอย่าง ก็แค่คำพูดเปรียบเทียบ
‎มันไม่ใช่ "ชนะ" หรือว่า "พ่ายแพ้"
‎มันคือ "กิน"
‎กินงั้นสินะ คนอะไรน่าทึ่งชะมัด
‎(คาชิมะ ไดเมียวจิน ‎คาโทริ ไดเมียวจิน)
‎ไม่เคยเห็นใครตัดลวดมาก่อนเลย
‎ต่อให้ใช้ใบมีดของญี่ปุ่นก็ทำไม่ได้นะเนี่ย
‎อาจารย์
‎มีคนโทรมาหาครับ
‎เออ
‎ใจเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยๆ อธิบายสิท่านผู้เฒ่า
‎หมายความว่าไงที่เรซึ ไคโอถูกกิน
‎พิคเคิลเหรอ
‎จะบอกว่าเรซึ ไคโอแพ้ให้กับพิคเคิล…
‎มันไม่ได้ตัดสินง่ายแบบนั้น!
‎งั้นเหรอ
‎เขาไม่ได้แพ้ซะหน่อย
‎จะบอกว่าเขาไม่ได้แพ้…
‎แต่เขาถูกกินงั้นเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎(โดปโปะ)
‎ถ้างั้นสองคนนั้นได้สู้กันอย่างงั้นเหรอ
‎เข้าใจแล้ว หัวไหล่ แล้วก็ขา…
‎ครับ
‎เข้ามานั่งสิ
‎ครับ
‎ล้อเล่นใช่ไหม
‎เรซึ ไคโอจะแพ้ได้ยังไงกัน
‎มันไม่ได้ตรงไปตรงมาอย่างนั้นน่ะสิ
‎เขาไม่ได้แพ้
‎อาหาร…
‎นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นได้กลายเป็นอาหาร
‎ไอ้สารเลวนั่น…
‎พูดถึงใคร
‎ก็จะใครอีกล่ะ ไอ้เจ้าลิงโบราณนั่นไงล่ะ
‎แกนี่ไม่เข้าใจปัญหาที่แท้จริงใช่ไหมเนี่ย
‎พิคเคิลไม่ได้ดูถูกเรา
‎ที่จริงถ้าจะให้พูดชัดๆ
‎เขาไม่เห็นว่าเราคู่ควรแก่การดูถูกเลยด้วยซ้ำ
‎ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก
‎คัทซึมิ
‎การจะโดนดูถูกได้เนี่ย ‎มันคือสิทธิหรือคุณสมบัติที่ต้องได้รับมา
‎พิคเคิลไม่ได้ดูถูกเรา
‎เหมือนกับที่เราไม่ได้มองว่า ‎เนื้อหรือปลาสูงส่งพอจะให้ดูถูกได้เลย
‎พ่อนั่นแหละที่ไม่เข้าใจ
‎งั้นขอพูดอีกที
‎ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก!
‎หา
‎คัทซึมิ…
‎ฉันเข้าใจแล้วละ
‎เรซึ ไคโอถูกกิน
‎ข่าวนี้แพร่กระจายไปในหมู่คน ‎ที่ไปรวมตัวกันที่ฐานทัพอัตสึงิเร็วเหมือนไฟป่า
‎เราฉีดยาให้ไปตั้งเยอะ ‎ถ้าเป็นแรดเผือกก็คงสลบเหมือดไปทั้งคืน
‎แต่ภายในไม่กี่ชั่วโมง…
‎เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจได้เกิดขึ้นแล้ว
‎ครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ที่ประตูนี้เคยพัง…
‎คือตอนที่ฮันมะ ยูจิโร่มาที่นี่
‎เขาเป็นคนตัวใหญ่
‎เคนโมจิ ทาเคชิ อายุ 21 ปี
‎ชื่อเขาฟังดูเข้มแข็ง และเขาก็เป็นคนแข็งแรง
‎คาราเต้
‎ชกมวย
‎ยกน้ำหนัก
‎ไม่ว่าจะไปที่โรงฝึกหรือยิมไหน ‎ก็ไม่มีใครสู้เขาได้
‎แล้วเคนโมจิมาเดินเล่น ‎ที่สถานบันเทิงยามค่ำคืนทำไม
‎เขากำลังหาคนมาสู้ด้วย
‎เขาไม่ฆ่าตายหรอก ‎แต่ก็ไม่ปล่อยกลับไปในสภาพดีแน่นอน
‎เขาหวังว่าจะได้เจอเพื่อนเล่นแบบนั้นในคืนนี้
‎(ห้ามปัสสาวะ)
‎สีสัน สีสัน แสงสี สีสัน ไฟ
‎ดาว ความร้อน
‎ฝูงชน ฝูงชน
‎อาหาร
‎เส้นตรง… แนวตั้ง
‎เส้นตรง…แนวนอน
‎ท้องฟ้า
‎พื้นดิน
‎พื้นราบ เส้นตรง
‎ตัวผู้ตัวนี้สับสน เขาไม่คุ้นเคยกับภาพเหล่านี้เลย
‎เขาหลงทางยิ่งกว่าอุระชิมะ ทาโร่เสียอีก
‎ในยุคของเขา เขากินแต่สิ่งที่เข้ามาทำร้ายเขา
‎ต่อสู้ เอาชนะ กัดกิน
‎เขาภาคภูมิใจ
‎แต่ตอนนี้เขาคืออะไร
‎ตอนนี้เขาใส่เสื้อผ้าเป็นเครื่องปลอมตัว
‎ถ้าไม่ใส่แล้วก็จะอยู่รอดไม่ได้ เขาเข้าใจดี
‎เขาสูงสองเมตร และหนักกว่า 130 กิโลกรัม ‎ตัวใหญ่เหมือนยักษ์
‎ฝูงชนไม่พยายามโจมตี
‎พวกเขาไม่พยายามสบตาเขาด้วยซ้ำ
‎เขาหิว
‎ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย
‎ได้กินแค่นิดเดียวเอง ไม่กี่กิโล
‎เขาชื่นชมคู่ต่อสู้
‎ซึ่งใช้ทุกส่วนของร่างกายเล็กๆ ที่มี
‎อาวุธเล็กๆ ที่มี พละกำลังอันน้อยนิด
‎และถึงแม้จะหวาดกลัว ‎แต่เขาก็กล้ายืนหยัดต่อสู้โดยไม่หนี
‎ตายแล้ว!
‎- ชนจังๆ เลย ‎- โห
‎รถบุบเป็นรูปคนเลย!
‎นี่คุณ เป็นไรหรือเปล่า นี่…
‎หา ยืนได้ด้วยเหรอ
‎ยืนได้ยังไง
‎เขายังไม่ตาย
‎นี่…
‎เป็นไปไม่ได้!
‎(เนื้อสัตว์)
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล