‎(ฮันมะ บากิ)
‎"มันแพ้ย่อยยับ น่าสมเพช
‎เพราะมันออกไปตามหาพิคเคิล ‎อย่างไร้เป้าหมาย ไม่เตรียมตัวต่อสู้ไว้ก่อนเลย
‎ถึงมันจะเป็นลูกฉัน ‎แต่ฉันขยะแขยงความไม่รอบคอบของมัน"
‎พูดแรงไปหน่อยไหม
‎บากิเขาก็ทำเต็มที่แล้วนะ
‎ประธานกลุ่มโทกูงาวะแก่จนเลอะเลือนแล้วเหรอ
‎"จะพยายามเต็มที่ ‎จะทำสุดความสามารถ จะทำให้ดีที่สุด"
‎นั่นมันก็แค่คำพูดของพวกขี้แพ้
‎มีโลกที่คำเหล่านั้นไม่มีความหมายแม้แต่น้อย
‎อย่ามาใช้คำพูดที่ไปจำมาจากสมัยพระเจ้าเหา
‎ขืนมาทำฉันขัดใจด้วยคำพูดสกปรกพวกนั้นอีก
‎เตรียมบอกลาโลกได้เลยตาแก่
‎ขอโทษนะ
‎นี่ เราโชคดีกันแค่ไหน
‎เจ้านั่นมันได้ไปเจอกับเจ้าคนป่าเถื่อนแล้ว
‎ไอ้เวรเอ๊ย คงต้องนอนไม่หลับไปอีกนานแน่ๆ
‎เขาต้องพูดแบบนั้นอยู่แน่ๆ เลย
‎"ไอ้เด็กโง่"
‎ฉันคงต้องนอนไม่หลับไปอีกนานแน่ๆ เลย
‎โดนแค่ทีเดียวก็อิ่มเอมใจไปอีกนาน
‎รู้เลยว่าเขาเป็นอะไร ยิ่งใหญ่แค่ไหน
‎โดนส้นเท้าแค่ตื้บเดียว เราก็ซี้กันแล้ว
‎ฉันจะไปถึงได้ไหมนะ
‎ขั้นนั้น…
‎ขั้นที่เคยรู้ว่าคงไม่มีวันไปถึงได้ในตอนนี้…
‎แต่ถ้ามีเขา ก็อาจจะทำได้
‎(สำนักงานใหญ่ชินชินไค)
‎น่าจะแบบนี้นะ หมัดที่เรียกว่า "หมัดมัค"
‎มันเป็นท่าเดียวของนายที่เล่นเอาฉันประหลาดใจ
‎พลังที่มาจากนิ้วหัวแม่เท้าทั้งสอง ‎ขับเคลื่อนด้วยข้อเท้า
‎ซึ่งขับเคลื่อนด้วยเข่าทั้งสองอีกที
‎บวกพลังจากสะโพกและลำตัว
‎แล้วส่งต่อมาที่สันหลังกับหัวไหล่
‎ตามด้วยข้อศอก จากนั้นข้อมือ
‎จึงถึงกำปั้น
‎ฉันเคยเห็นนายใช้ท่านั้นครั้งนึง ‎ตอนที่ต่อสู้กับฮานายามะ
‎ขอพูดตรงๆ นะ
‎มันทำเอาฉันขนลุกซู่
‎ตอนนั้นฉันพูดคำนี้ออกไป
‎เราแซงแกในตอนนี้ ‎มาตั้งแต่เมื่อ 2,000 ปีก่อนแล้ว
‎นั่นไม่ใช่คำโกหก
‎แต่ความจริงก็คือ
‎ฉันเคยลองใช้มันเฉพาะเวลาซ้อมเท่านั้น
‎ไม่เคยใช้ในการต่อสู้จริงๆ สักครั้ง
‎ฉันได้รับชัยชนะด้วยฝีมือศิลปะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมา
‎แต่หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้น ‎ความแข็งแกร่งของเราก็ไม่ต่างกัน
‎ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของกังฟู
‎ฉันเชื่อว่ามีเพียงคนเดียวที่ฝึกท่านี้จนช่ำชอง
‎คัทซึมิ นายต้องทำมันให้ดี
‎แล้วทำให้เร็วขึ้นอีก!
‎จงใช้พรสวรรค์ที่มีอยู่แล้วสิ
‎ในนั้นใส่คลอโรฟอร์ม 1,680 บาร์เรล
‎ซึ่งหนักกว่าอากาศ 1.5 เท่าตัว
‎เราเทของเหลวนี่ลงไปตอนเขากำลังเผลอ
‎วางยาสลบให้เขานอนหลับได้สำเร็จ
‎ที่ทำแบบนี้ได้ ‎ก็เพราะว่าเขายอมกลับมาด้วยตัวเอง
‎เราควรจะรีบสร้าง ‎สถานที่ที่ใช้ขังเขาไว้ได้โดยด่วน
‎เราต้องไม่ลืมว่า
‎เราโชคดีมากแค่ไหนที่ได้มาเจอ ‎สิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์อย่างพิคเคิล
‎เราต้องมีความรับผิดชอบ
‎ในเมื่อเราเป็นคนไปค้นพบเขา ‎เราก็ต้องดูแลเขาให้ดี
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎เขาเป็นตัวทดลองในงานวิจัยขั้นสูงจริงๆ
‎แต่เขาไม่ใช่หนูทดลอง
‎เขาเป็นมนุษย์ที่มีความคิดอ่านเป็นของตัวเอง
‎ผมว่าเราไม่ควรทำเหมือนกับเขา ‎เป็นตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง
‎"เราควรให้เขาต่อสู้"
‎จะพูดว่าอย่างนั้นใช่ไหม
‎เราไม่จำเป็นต้องสร้างสถานที่กักขังพิคเคิลหรอก
‎ฮะ
‎เขาจะไม่ออกไปจากที่นี่
‎หลังจากที่พิคเคิลเตะบากิ
‎ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่จะโดนวางยาสลบ
‎เขาไม่พยายามที่จะหนีออกไปด้วยซ้ำ
‎ถึงจะมีพละกำลังมหาศาล ‎สามารถพังประตูเหล็กออกไปได้
‎แต่เขาก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่เอง
‎เขารู้แล้วละ ว่าที่นี่คือโอเอซิสอุดมสมบูรณ์
‎ตราบใดที่เขาอยู่ในนี้ ‎ก็จะไม่มีวันอดอยากหรือขาดเพื่อน
‎ผมกล้าสาบานแทนเลย
‎เมื่อพิคเคิลตื่นขึ้นมาแล้ว เขาจะไม่พยายามหนี
‎ไม่ต้องมีทหารหรือยามมาเฝ้า เขาไม่หนีหรอก
‎เห็นด้วย
‎เฮ้ย
‎หาวนี่
‎เขากำลังมองหา…
‎อาหารหรือเพื่อนเล่นอยู่น่ะ
‎ไร้สาระ
‎พิคเคิล!
‎รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวอาหารกับเพื่อนก็จะมากันแล้ว
‎กลับไปนอนก่อนไป
‎คิดว่าเขาจะเข้าใจงั้นเหรอ
‎เป็นอย่างที่คาดเอาไว้เป๊ะ
‎นั่นสิ
‎เมื่อก่อน กระดาษหนังสือพิมพ์ ‎แค่แผ่นเดียวก็ยังอำพรางไม่ได้
‎แต่ตอนนี้ซ่อนไว้ในกำปั้นได้สบายบรื๋อ
‎คราวหน้าจะใช้พลังนี้ให้ดู
‎ใส่ไม่ยั้ง
‎แน่นอนว่าต้องกับพิคเคิล
‎นั่นแหละ
‎นั่นแหละ เส้นนั้นเลย
‎นั่นคือช็อคเวฟ
‎คลื่นจากกระสุนหรือเครื่องบินเจ็ท ‎หรือจากการระเบิดของดินปืน
‎มันบ่งชี้ว่าความเร็วเกินหนึ่งมัคแล้ว
‎มีแค่ดินปืนหรือเครื่องบินเจ็ทเท่านั้น ‎ที่ทำความเร็วเหนือเสียงได้
‎แต่มีเครื่องมือหนึ่ง ‎ที่สามารถทำความเร็วสูงได้ด้วยแรงจากมนุษย์
‎นี่ไง
‎แส้
‎ถ้าสะบัดเชือกหนังนี่ให้ถูกวิธี
‎ปลายของมันก็จะเร่งความเร็วเกินหนึ่งมัคได้
‎ฮู้ว สุดยอดไปเลย
‎ฟาดใส่อากาศอย่างเดียว
‎ไม่ได้โดนวัตถุอะไรเลย
‎แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ทำเสียงดังหนวกหู
‎เสียงที่แสดงถึงความเร็วเหนือเสียง
‎นี่ไง
‎สุดยอดไปเลยที่ถ่ายอันนี้ได้ด้วย
‎กล้องความเร็วสูงจับภาพที่ปลายแส้ได้
‎วงกลมที่ขยายใหญ่ขึ้น ‎ขณะที่มันถึงความเร็วเหนือหนึ่งมัคนั่นคือช็อคเวฟ
‎เริ่มต้นจากนิ้วหัวแม่เท้า
‎ถ้าใช้พลังจากข้อต่อทั้งสิบจุด
‎ก็จะสามารถทำความเร็วเกินหนึ่งมัคได้
‎ความเร็วของมัคคือ 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎เพราะฉะนั้นแต่ละข้อต่อก็จะต้องหมุน ‎เร็วกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎เป็นไปไม่ได้หรอก
‎ใช่ คนเรามีข้อต่อน้อยเกินไป
‎ใช่ น้อยเกินไป ถ้างั้นเราจะทำได้ยังไงล่ะ
‎ก็ให้ใช้กระดูกสันหลังยังไงล่ะ
‎ถูกต้อง
‎กระดูกสันหลังประกอบไปด้วย ‎ข้อต่อกระดูก 31 จุด
‎ในหมู่ข้อต่อเหล่านี้ มี 17 จุด ‎ที่สามารถขับเคลื่อนพร้อมกันได้
‎ทำให้มีจุดเคลื่อนไหวทั้งหมด 27 จุด
‎เร็วแรงทะลุมัคได้แน่นอน!
‎แต่อาจารย์เรซึ แค่นี้จะพอเหรอ
‎คิดว่ามันจะสามารถเจาะ ‎ทะลุกล้ามเนื้อหนาเตอะของมันได้เหรอ
‎ไม่คิดเหรอว่าคู่แข่งของเราอาจแข็งแกร่งกว่านี้
‎ก็ต้องไม่พออยู่แล้ว
‎ว่าแล้วเชียว
‎คัทซึมิซัง ท่านี้ยังพัฒนาให้ดีกว่านี้ได้อีก
‎เรายังสามารถที่จะเพิ่มความเร็ว ‎และน้ำหนักของกำปั้นได้อีก
‎จากตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้
‎และนี่
‎มันยังเร็วแรงกว่านี้ได้อีกถ้าขับเคลื่อนกำปั้น
‎โดยใช้ข้อต่อทั้งสามของนิ้วมือ
‎ถ้าแค่นั้นยังไม่พอ อยากเพิ่มน้ำหนัก ‎และความเร็วขึ้นไปอีก ก็ให้ใช้อันนี้
‎หมายถึงความคิดเหรอ ไม่ใช่
‎อวัยวะที่หนักที่สุดของร่างกายมนุษย์ก็คือศีรษะ
‎เราสามารถใช้ประโยชน์จากมัน
‎เอาน้ำหนักนั้นไปสมทบให้กับท่าพุ่งหอก
‎ซึ่งเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์คาราเต้ มันเป็นไปได้
‎เข้าใจแล้วว่าทำไมนาย ‎ถึงได้ชื่อว่าเป็น "อาวุธมรณะ"
‎ครั้งหนึ่ง ชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง ‎ได้เดินทางไปประเทศจีน
‎เขาต่อสู้กับนักสู้ผู้เชี่ยวชาญ ‎ด้านศิลปะการต่อสู้หลายต่อหลายคน
‎และได้รับชัยชนะทุกครั้งไป
‎เขาคือโอโรจิ โดปโปะ
‎เมื่อโดปโปะกลับญี่ปุ่น ‎เขาได้ไปซื้อเด็กมาจากคณะละครสัตว์
‎เนื่องจากเขากลัวทักษะที่เหนือชั้นกว่าตัวเอง
‎โดปโปะจึงยอมควักกระเป๋า ‎ซื้อเด็กคนนั้นมาเป็นพวกเดียวกัน
‎พ่อนี่โคตรแย่เลย
‎ในประเทศของฉัน ‎เราเล่านิทานเรื่องนั้นต่อๆ กันมา
‎แต่พอได้มาเห็นนายตอนนี้แล้ว
‎ถึงรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหกไปซะทั้งหมด
‎เป็นเรื่องจริง ไปจนถึงละครสัตว์
‎ถ้าโอโรจิ โดปโปะพ่อผมน่ะ ขี้ใจอ่อนขนาดนั้น
‎ชีวิตผมคงง่ายกว่านี้เยอะ
‎นายทำสำเร็จแล้ว
‎ด้วยท่าพุ่งหอกที่เป็นเอกลักษณ์ของคาราเต้
‎นายได้เพิ่มส่วนที่หนักที่สุด ‎ของร่างกายมนุษย์เข้าไป ซึ่งก็คือส่วนหัว
‎ถ้าให้เปรียบเทียบ ‎ก็คงเหมือนกับดาบที่หนักเท่าขวาน
‎พูดอีกอย่างคือ ‎นายได้สร้างอาวุธที่เป็นไปไม่ได้ขึ้นมาแล้ว
‎นายจะใช้อาวุธนี้โจมตีด้วยความเร็วเหนือเสียง
‎ท่านอาจารย์คากุ
‎มาถึงญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อไร
‎ถ้าโทรมาหา ผมคงไปรับที่สนามบินแล้ว
‎ไม่นึกเลยว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้
‎เอิ่ม
‎นี่คือคากุ ไคโอ
‎ถ้าเป็นเรื่องกังฟู เขารอบรู้ที่สุดแล้ว
‎เขามีอายุ 146 ปี
‎ร้อย…
‎ถ้าไม่นับช่วงอาชีพที่ผ่านมา แต่วัดกันที่ฝีมือล้วนๆ
‎เขาก็คือยอดปรมาจารย์วิชากังฟู
‎ท่านอาจารย์!
‎ได้ข่าวมาว่าชาวญี่ปุ่นรู้จักเคารพนอบน้อม
‎แต่ของจริงถล่มตัวกว่าที่คิดไว้ซะอีก
‎ปัง
‎การใช้คำว่า "สมบูรณ์แบบ" ‎กับท่าแบบนั้น มันดูเจียมตัวไปนะ
‎ท่านอาจารย์ดูอยู่ด้วยเหรอครับ
‎ฉันดูมาตั้งแต่แรกแล้วละ
‎ได้ยินทุกอย่างที่พูดออกมาหมด
‎ท่านอาจารย์…
‎แล้วทำไมท่านอาจารย์…
‎โลกนี้มีสิ่งที่ "สมบูรณ์แบบ" จริงๆ หรือเปล่านะ
‎ก็ต้องมีสิ
‎นี่เหรอครับที่ขอ
‎ใช่แล้ว ตั้งใจดูให้ดีๆ นะ
‎นี่แหละที่เป็น… ท่าที่สมบูรณ์แบบ
‎เจ๋งไปเลย
‎ท่านั้นไม่ได้ใช้ข้อต่อแค่ 27 จุด
‎ถ้าอยากเร่งความเร็วของกระบวนท่า ‎เราก็สามารถเพิ่มข้อต่อเข้าไปได้อีกตั้งมาก
‎ไม่ว่าจะเป็นร้อย เป็นพัน หรือเลขอะไรก็ได้
‎ฟังนะ
‎ลืมเรื่องข้อต่อทั้ง 27 นั่นไปเถอะ ‎ฉันใช้แค่ส่วนหัวไหล่ไปถึงปลายนิ้วมือเอง
‎มีข้อต่อแค่ไม่กี่จุด ‎แต่ก็ทำความเร็วเหนือเสียงได้
‎น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
‎ถ้ามองดูเผินๆ ฉันอาจใช้ข้อต่อแค่ไม่กี่จุด
‎แต่ความเป็นจริงมันแตกต่างจากนั้นมาก
‎ไม่ว่าโครงสร้างที่แท้จริงจะเป็นยังไง
‎แต่ฉันจินตนาการให้มันเป็นอีกแบบ ‎จินตนาการของเราไร้ขีดจำกัด
‎เข้าใจหรือเปล่า ซามูไรญี่ปุ่น
‎จินตนาการไร้ขีดจำกัด
‎ข้อต่อ…
‎ที่ไม่มีอยู่จริง
‎เพิ่ม…
‎ข้อต่อ…
‎ใช้จินตนาการสิ
‎โครงสร้างจริงๆ เป็นแบบนี้
‎หรืออาจเป็นแบบนี้
‎ไม่ก็แบบนี้
‎ไม่ นี่มันไร้สาระสิ้นดี
‎จะให้ไปเชื่อเรื่องเหลวไหลนั่นได้ไง
‎ไม่มีทางที่จินตนาการจะเอาชนะความเป็นจริงได้
‎ไข่ใบนี้…
‎ทำไมไข่ถึงมีเปลือกห่อหุ้มเอาไว้
‎ไม่เห็นต้องถามเลย
‎ก็เพื่อปกป้องภายในที่อ่อนแอยังไงล่ะ
‎นั่นแหละ
‎มันต้องการเปลือกที่แข็งแกร่ง ใช่
‎ยกตัวอย่างเช่น ใบไม้ที่ขึ้นบนยอดสูง
‎"ฉันอยากจะกินใบไม้"
‎แรงปรารถนานั้นทำให้ยีราฟยืดคอตัวเองให้ยาว
‎ทำให้ช้างยืดงวดออกมา
‎ใช่แล้ว พวกมันทำเพื่อความอยู่รอด
‎ลายขาวดำของม้าลาย
‎ลายพาดกลอนของเสือ ลายจุดของเสือดาว
‎แมลงที่อำพรางตัว ‎นกที่มีปีก งูเห่าที่มีพิษ
‎ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความอยู่รอด
‎มันคือความมุ่งมั่นของสัตว์ที่จะมีชีวิตรอด
‎เพราะแบบนั้นมันถึงได้วิวัฒนาการ ‎เปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
‎เทียบกับสิ่งที่มันทำสำเร็จ
‎การดัดแปลงร่างกายเพื่อการต่อสู้
‎มันช่างน้อยนิด
‎เป็นวิวัฒนาการที่ต่ำต้อยมาก
‎ต้องทำได้
‎แบบนี้ ไม่ใช่สิ แบบนี้ ไม่
‎แบบนี้
‎ใช่แล้ว
‎เอ้า
‎ขอบคุณมากๆ นะครับที่รีบมาหา ‎เพื่อช่วยคัทซึมิ เจ้าลูกชายโง่เขลาของผม
‎ลูกชายโง่งั้นเหรอ
‎ไม่เห็นจะโง่
‎เรซึ
‎ได้ข่าวว่าเคยเอาชนะ ‎เจ้าเด็กนั่นด้วยหมัดเดียวเหรอ
‎โชคร้ายที่ข่าวนั้นเป็นความจริง
‎แต่ฉันไม่เชื่อหรอก
‎นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว
‎ตอนนี้คัทซึมิเปลี่ยนไปแล้ว
‎แล้วสุดท้ายจะออกมาเป็นยังไง
‎ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน…
‎ถ้าขนาดอัจฉริยะด้านการต่อสู้ ‎อย่างเรซึ ไคโอยังยอมรับทักษะของเขา
‎พรสวรรค์ของโอโรจิ คัทซึมิ ‎ก็น่าจะทรงพลังเอาการ
‎ผมก็ไม่เห็นต่าง
‎หมัดใหม่ที่ฉันสอนเขาเมื่อวันก่อน
‎ตอนนี้เขาน่าจะทำได้แล้ว
‎และอันที่จริง…
‎ป่านนี้คงทำได้ดีกว่าฉันแล้วละมั้ง
‎ใช่แล้ว รู้สึกได้เลย
‎การเตรียมการของฉันเสร็จสมบูรณ์แล้ว
‎ถ้าจะชกให้แรงที่สุดก็ต้องทำแบบนี้
‎ทั่วทุกมุมของร่างกาย
‎จะต้องผ่อนคลายที่สุด
‎นุ่มเหมือนเมือก
‎และพร้อมเมื่อสบโอกาส
‎แม้ตอนนี้ก็ต้องปฏิเสธว่ากำปั้นนี้ไม่ใช่อาวุธ
‎คลายไว้ อย่าให้กำหรือแบออก
‎ท่าที่ไม่ได้กำหรือแบ ‎ที่เคยทำตอนเพิ่งลืมตาดูโลก
‎ตั้งแต่ตอนที่มือเพิ่งจะก่อรูปขึ้นมา
‎ภาพจินตนาการของข้อต่างๆ…
‎เป็นแบบนี้
‎ขนาดฉันยังตัวสั่นเลย
‎แค่จะปล่อยหมัดต่อยกับลมเปล่าๆ
‎แต่ก็ยังตัวสั่นที่จะต้องทำท่าง่ายๆ ในโรงฝึก
‎ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในมือ…
‎ภาพของการเคลื่อนไหวตั้งแต่หัวไหล่ลงไปเท่านั้น
‎ด้วยทั้งร่างกาย…
‎ด้วยพลังทั้งหมดที่มี
‎ท่านประธาน
‎ไงเทราดะ มันเจ๋งมากนะ
‎เวลาท่าที่เราฝึกอยู่เนี่ยมันเข้ามือแล้ว
‎แล้วนี่เพิ่งจะฝึกอะไรเข้ามือเหรอครับ
‎ท่าไม้ตาย ท่าใหม่
‎งั้นเชี่ยวชาญแล้วเหรอ
‎นี่ อย่าผลักสิวะ
‎ใช่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้
‎ฉันเชี่ยวชาญหรือยังนะ
‎ความรู้สึกนั้นมันลึกลับมาก
‎ไม่เคยคิดเลยว่าจะรู้สึกแบบนี้
‎รุมินะ เมื่อกี้ได้ยินอะไรหรือเปล่า
‎ไม่นะ มีเสียงอะไรเหรอ คนพูดเหรอครับ
‎เปล่าหรอก ช่างมันเถอะ
‎แล้วนี่พี่จะสู้กับใครเหรอ
‎เดี๋ยวก็มาแล้วละ
‎น่าจะเป็นเสียงนั้นแน่ๆ ต้องรีบแล้วสิเรา
‎จะสู้กับผู้กองสไตรดัมเหรอ!
‎ว่าไง
‎ไม่เห็นมีใครมาสักคน
‎แล้วนี่นายจะสู้กับใครล่ะ
‎เดี๋ยวก็มาแล้ว
‎รู้แล้วว่าอะไร เขากำลังใช้จินตนาการ
‎ทั้งสองคนน่ะ ถอยไป
‎ในตอนนี้ คนเดียวที่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาเป็นใคร…
‎เอ๊ะ อะไรเนี่ย ตัวใหญ่มหึมาเลย
‎ก็คือบากิ
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล