‎(ฮันมะ บากิ)
‎ผู้อาวุโส ขอผมสู้กับพิคเคิลเถอะนะ
‎เหรอ
‎รู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่าไง คัทซึมิคุง
‎ให้ผมเป็นอาหารของมัน
‎เข้าใจแล้ว
‎แต่คัทซึมิคุง มันต้องมีเงื่อนไขบางอย่างนะ
‎และมันก็จบลงแบบนั้น
‎โทกูงาวะ มิตซึนาริมีเงื่อนไขสองข้อ
‎ข้อแรกคือต้องเริ่มการต่อสู้เวลาหกโมงเช้า
‎อีกข้อที่น่าเหลือเชื่อคือ
‎เขาอยากให้จัดการต่อสู้ที่สนามเบสบอล ‎ไม่ใช่ในลานต่อสู้ใต้ดิน
‎ฉันไม่มีปัญหากับเงื่อนไขอยู่แล้ว
‎ปัญหาน่ะ มันอยู่ที่ตัวฉันเองต่างหาก
‎ฉันควรเป็นคนไปสู้ไหมนะ
‎คนคนนั้นควรเป็นโอโรจิ คัทซึมิเหรอ
‎แม่
‎ทำไมมาเร็วจังล่ะ
‎พ่อของลูกบอกแม่ว่า
‎นี่เป็นการแข่งนัดสำคัญ
‎แม่ก็เลยเชิญคนที่สำคัญที่สุดสำหรับลูกมาไงล่ะ
‎บุคคลล้ำค่าที่ใครก็มาแทนที่ไม่ได้
‎พูดบ้าๆ น่าแม่ ผมไม่สนหรอกว่าแม่จะชวนใครมา
‎เพราะไม่มีใครสำคัญกับผมเท่าแม่แล้ว
‎แม่คือ…
‎แม่คนเดียวที่ผมมี
‎ไปซะแล้ว
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ยังไงซะ ศึกนี้มันก็ไม่เหมือนดูเกมเบสบอลหรอก
‎คนนั้นละที่นัตซึเอะเขาชวนมา
‎รู้แล้วละ
‎ว่าเธอเป็นคนที่แม่ชวนมา
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎เพราะว่านี่คือแม่ผู้ให้กำเนิดผมมา
‎เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีก่อน
‎โอโรจิ โดปโปะรู้สึกตกตะลึง ‎เมื่อได้ไปดูละครสัตว์ที่เพื่อนสนิทเป็นเจ้าของ
‎เขาทึ่งในความสามารถและพรสวรรค์ ‎ของเด็กห้าขวบคนนี้
‎แต่แล้วพ่อของเด็กคนนั้น ‎ก็ได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุ
‎ตั้งแต่นั้นมา โดปโปะและภรรยา
‎ก็ได้ขอเด็กคนนั้นจากแม่ของเขา ‎มาเลี้ยงเป็นลูกของตัวเอง
‎แหม…
‎ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
‎ช่วงนี้ธุรกิจละครสัตว์ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร
‎โอ้โฮ กล้ามแน่นขึ้นเยอะเลยนะ
‎สมัยเด็กๆ ออกจะขี้แย
‎มาไกลมากนะจ๊ะ
‎นี่คือร่างกายที่แม่เป็นผู้ให้ผมมา
‎ลูกควรจะเกลียดแม่สิ
‎พูดบ้าๆ
‎แม่เป็นแม่คนเดียวที่ผมมีนะ
‎การได้มีแม่สองคนนั้นช่างล้ำค่า
‎การมีคนสองคนที่รักเป็นสิ่งที่หาได้ยาก
‎ฉันรักทั้งสองคน ล้วนเป็นความรักที่จริงแท้
‎ฉันโชคดีจริงๆ ที่มีแม่ถึงสองคน
‎ไม่คิดเลยว่านายจะได้เข้าไปสู้ก่อนฉัน
‎ก็สมควรแล้วไง
‎ใช่ ก็สมควรแล้ว
‎อย่าให้ต้องออกไปเก็บกวาดให้ล่ะ
‎ขอบคุณนะที่เป็นห่วง
‎ท่าต่อยที่กลางลำตัว
‎ท่าพื้นฐานที่สุดของศิลปะการต่อสู้คาราเต้ของญี่ปุ่น
‎มันไม่ใช่แค่เทคนิคการปล่อยหมัด ‎แต่ทว่าเป็นสัญลักษณ์ของศิลปะการต่อสู้นี้เลย
‎ณ ตอนนี้ สัญลักษณ์นั้นได้มารวมตัวกัน ‎ถึง 55,000 คน ที่ปล่อยหมัดเชียร์คัทซึมิ
‎ในโตเกียวมีสำนักชินชินไคทั้งหมด 220 สาขา
‎ซึ่งมีสมาชิกรวมกัน 55,000 คน
‎ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลาเช้าตรู่
‎พวกเขาก็พร้อมใจกันมาที่โตเกียวโดม ‎เพื่อให้กำลังใจผู้นำหนุ่ม
‎ลมหายใจออกหนึ่งครั้ง ‎แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นช็อคเวฟขนาดใหญ่
‎เมื่อทั้ง 55,000 คนปล่อยมันออกมาพร้อมกัน
‎ภายใต้คำสั่งของซึเอโดะ อัตซึชิ
‎เมื่อมีผู้นำที่แน่วแน่
‎พวกเขาทุกคนจึงตะโกนออกมาจากก้นปอด
‎"อย่าแพ้นะ อาจารย์"
‎บัดนี้ผู้นำหนุ่มของพวกเขาเติบใหญ่มากพอ
‎ที่จะแบกรับความคาดหวังมหาศาล ‎ของพวกเขาเอาไว้ได้แล้ว
‎รู้นะว่าอยู่ในนั้น
‎ออกมาซะสิ!
‎เสยกราม
‎ทะลวงอก
‎กระแทกซี่โครง
‎ขาหนีบ
‎ต้นขา
‎โดนจุดสำคัญห้าจุดติดๆ กันเลย
‎เสร็จแล้ว!
‎เข้าเป้าจังๆ!
‎ทรงพลังจริงๆ
‎ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ‎โอโรจิ คัทซึมิจะทรงพลังได้ขนาดนี้
‎ใช่ เขาแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
‎เขาแสยะยิ้ม
‎เป็นการโจมตีที่หนักแน่น
‎ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‎แต่คู่ต่อสู้ของเขาคือพิคเคิล
‎นักสู้ผู้เก่งกาจในยุคไดโนเสาร์
‎ร่างกายสมัยใหม่เทียบไม่ได้ ‎กับความสามารถของร่างกายเขา
‎มาแล้ว เขาจะเตะแสกหน้า
‎ไม่คิดจะตบตากันด้วยซ้ำ เตะง่ายๆ เลย
‎อย่างกับถูกรถบรรทุกพุ่งชน
‎ถึงจะบล็อกเอาไว้ได้
‎แต่ก็เจ็บเอาการนะเนี่ย
‎พ่อแม่ที่ให้ร่างกายที่ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
‎โดปโปะ พ่อที่สอนทักษะให้ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
‎นัตซึเอะ แม่ที่เลี้ยงฉันขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนใหม่ได้
‎ขอบคุณพ่อแม่ทั้งสี่คนนะครับ
‎นับจากจุดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของพิคเคิล ‎ก็ได้จางหายไป
‎นั่นคือตอนที่คัทซึมิ ‎ได้เปลี่ยนสถานะจากของเล่นไปเป็นอาหาร
‎ณ ดินแดนอันแสนห่างไกล
‎มีเพียงศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุดเท่านั้น ‎ที่จะได้เป็นอาหารของเขา
‎เพราะว่าพวกมันเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด
‎กฎของป่านั้นเด็ดขาด
‎เขาคนเดียวได้ฝ่าฝืนกฎของพระเจ้าข้อนี้ต่อเนื่อง
‎เขาจะกินแต่ตัวที่มาทำร้ายเขาเท่านั้น
‎ท่ามกลางโลกที่ไร้กฎระเบียบ ‎นั่นเป็นกฎข้อเดียวของเขา
‎แหล่งความภูมิใจน้อยๆ
‎และในตอนนี้ ศัตรูตัวฉกาจ ‎ก็บีบบังคับให้เขาต้องตั้งท่านี้
‎หมดเวลาเล่นแล้ว
‎บากิ ดูท่ายืนของพิคเคิลสิ
‎ใช่
‎เหมือนของฮันมะ ยูจิโร่ไม่ผิด
‎แต่ช่างเรื่องนั้นไปก่อน
‎เกิดอะไรขึ้นกับนาย คัทซึมิ
‎กลายเป็นคนอ่อนช้อยแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร
‎ท่านอาจารย์ คิดว่าไงครับ
‎ทุกอย่างจะจบลงตรงนี้หรือเปล่า
‎จากที่เห็นมาจนถึงตอนนี้ ‎คิดยังไงกับพิคเคิลครับ
‎ก็ ถ้าเกิดมันไม่มีใครมาห้าม…
‎ท่านประธานก้าวไปข้างหน้าแล้ว!
‎ถ้าเป็นฉัน ก็คงจะหยุดหัวใจของมัน
‎ไม่ต้องสงสัย ตอนนี้แหละ!
‎ในตอนนั้นเอง ภาพที่แวบเข้ามาในใจของพิคเคิล
‎คือภาพหางแข็งดุจเหล็กกล้า ‎ที่เหวี่ยงฟาดใส่ของทีเร็กซ์ คู่อริเขา
‎นั่นแหละ
‎สำเร็จแล้ว!
‎เป็นครั้งแรก ‎ในชีวิตยืนยาว 190 ล้านปีของพิคเคิล
‎ที่เขารู้สึกจุกขนาดนี้
‎อะไรบางอย่างที่หนักเท่าหางของทีเร็กซ์
‎ได้ฟาดเข้าที่หน้าท้องของเขา
‎อย่างที่คิดไว้เลย
‎แม้แต่สำหรับพิคเคิล
‎ถ้าโดนต่อยด้วยความเร็วมัค ยังไงก็ต้องร่วง
‎แต่ว่าก็มีอีกเรื่อง
‎เวลาเราต่อยใครด้วยความเร็วเสียง…
‎กำปั้นก็จะแหลกไปด้วย
‎กำปั้นของเขา
‎พิคเคิลถูกต่อยล้มลงไป ‎เป็นสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน
‎แต่ก็ต้องแลกด้วยกำปั้น ‎ซึ่งเป็นเสมือนชีวิตของนักสู้คาราเต้
‎แต่นักสู้ผู้นี้ดีใจ
‎ร่างกายของเขาโจมตีด้วยความเร็วเสียงได้แล้ว
‎ตอนนี้ทุกกระบวนท่าของเขา ‎ถูกควบคุมด้วยการคำนวณใหม่นี้
‎นักสู้คาราเต้ โอโรจิ คัทซึมิ
‎ในฤดูร้อนปีที่ 21 ของเขา ‎อยู่ในช่วงกำลังรุ่งโรจน์
‎ได้ผลด้วย!
‎มันตอบโต้ไม่ทันแล้ว
‎ชนะแล้ว!
‎เขาทำสำเร็จ
‎บากิ คิดว่านี่แปลว่าคัทซึมิชนะแล้วหรือเปล่า
‎แต่ตอนนี้เขาประสบกับปัญหา ‎ที่เกิดขึ้นจากการใช้ความเร็วมัค
‎คู่ต่อสู้คือพิคเคิล
‎ถ้าไม่ยอมเสียสละแบบนั้น
‎ก็ไม่มีทางล้มพิคเคิลได้แม้แต่ครั้งเดียว
‎โดนหมัดของคัทซึมิไปแล้ว…
‎ร่างกายของพิคเคิลมันทำจากเหล็กกล้าหรือไงกัน
‎มันไม่ใช่เพราะร่างกายของพิคเคิลหรอก
‎คุณเพย์น…
‎มันเป็นเพราะอากาศต่างหากล่ะ
‎เป็นผลจากการทลายกำแพงเสียง
‎กำแพง…
‎เสียงเหรอ
‎ยกตัวอย่างเช่น เวลาเครื่องบินเร่งความเร็ว
‎ขณะขับเคลื่อนไปข้างหน้า ‎มันจะต้องต่อสู้กับแรงต้านของอากาศ
‎แรงต้านจะเพิ่มขึ้นตามอัตราการเร่งความเร็ว
‎และทันทีที่ความเร็ว ‎ทะลุ 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎มันก็จะปะทะเข้ากับกำแพงเสียงยังไงล่ะ
‎ปัญหาในที่นี้ก็คือ ‎แรงต้านต่อวัตถุที่ทลายกำแพงเสียง
‎ที่ผ่านมาเคยมีรายงานโศกนาฏกรรมมากมาย
‎บางครั้ง แม้แต่เครื่องบิน ‎ที่ทำจากโลหะก็ยังทนแรงต้านไม่ไหว
‎เราทุกคนอาจคิดว่าอากาศไม่มีแรงต้านใดๆ
‎แต่ทันทีที่มือและเท้าของเขามีความเร็ว ‎เกิน 1,225 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎มันก็จะต้องปะทะเข้ากับแรงมหาศาล
‎การทลายกำแพงอากาศ ‎มันสร้างความเสียหายได้ขนาดนี้เลยเหรอ
‎เขาต้องยอมเสียสละมือทั้งสองข้างกับเท้าซ้าย
‎เพื่อให้ได้เปรียบได้จริงๆ
‎แต่พิคเคิลเริ่มจะฟื้นตัวแล้ว
‎รอยยิ้มเขาค่อยๆ กลับมาแล้ว
‎ลุกขึ้นมาแล้ว
‎ขนาดโดนซัดไปตั้งหลายที
‎มันไม่มีผลอะไรเลยเหรอ
‎น่าขันเป็นที่สุด
‎คนที่เป็นฝ่ายโจมตีถึงกับคุกเข่าล้มลง ‎ขณะที่ผู้ถูกโจมตียืนมองลงมา
‎พระเจ้าส่งเจ้าตัวนั้นมาที่โลกยุคปัจจุบันทำไมกัน
‎ไม่อยากจะยอมรับเลย ‎แต่ทุกอย่างที่คัทซึมิทำมาจนถึงตอนนี้
‎คือความผิดพลาด
‎สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นี่ ‎เป็นผลลัพธ์ที่เลี่ยงไม่ได้ ก็แค่นั้น
‎ไม่เข้าใจสินะ
‎ขอยอมรับเลยนะ พวกนักสู้ทุกคนทรงพลังมาก
‎ทำได้ดีกว่าที่คาดไว้มาก
‎ผมขอยอมรับข้อนั้น
‎แต่ลองคิดดูนะ
‎คู่ปรับของพิคเคิลคือสิ่งมีชีวิตจากยุคดึกดำบรรพ์
‎ที่มีขนาดใหญ่เท่าสัตว์ยุคดึกดำบรรพ์
‎ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า
‎การโจมตีจากสัตว์ใหญ่หนัก 15 ตัน ‎หรือ 15,000 กิโลกรัม
‎ไม่มีทางเบาไปกว่าการโจมตี ‎จากคัทซึมิที่หนักแค่ 100 กิโลกรัมแน่
‎เขาจะใช้ท่านั้นแล้ว
‎ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด
‎ไม่พลาดแม้แต่ครั้งเดียว
‎แต่ผลที่เกิดขึ้นคือ ‎ตอนนี้มือทั้งสองและเท้าหนึ่งข้างเละไปแล้ว
‎ดูหน้าทุกคนสิ
‎แม้แต่สองคนนั้น
‎แต่ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉันหรอก
‎ฉันยังไม่ได้ใช้ท่านั้นเลย
‎ท่าที่มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทำได้
‎มัคหนึ่งเดียวของฉัน
‎หมายความว่ายังเหลืออีกท่าเหรอ
‎เข้ามาเลยสิเพื่อนยาก
‎ฉันคิดถึงแต่เรื่องการโจมตีคู่ต่อสู้
‎ต้องปะทะอย่างทรงพลังและรวดเร็ว
‎ปะทะเพื่อสร้างความเสียหาย
‎ฉันสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาเพื่อการโจมตีที่หนักหน่วง
‎ฉันสอนตัวเองให้ผ่อนคลาย ‎เพื่อที่จะสร้างความเสียหายนั่นให้ได้
‎ถึงกับจินตนาการว่ากระดูกที่ตรงแน่ว ‎กลายเป็นแส้ที่หวดฟาด
‎ทำให้ฉันสามารถคิดค้น
‎กระบวนท่าที่ล้ำสมัย ‎ทรงพลัง ยิ่งใหญ่ และสง่างามที่สุดขึ้นมา
‎แม้แต่ตัวเองก็ยังต้องประหลาดใจ
‎ตลอดทั้งชีวิต ไม่เคยคิดเรื่องอะไร ‎นอกจากการปะทะอย่างทรงพลัง
‎แต่กระบวนท่าสุดท้ายที่ได้พัฒนาขึ้นมา
‎เป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่ควรปะทะกับสิ่งใดเลย
‎เลือด
‎เลือดของใคร
‎ไม่ว่ามันจะเป็นการคิดค้นโดยบังเอิญ ‎หรือของขวัญจากพระเจ้า
‎แส้ ก็เป็นเครื่องมือ ‎ที่มีความเร็วเหนือเสียงได้ด้วยแรงจากมนุษย์
‎วินาทีที่แส้เร่งความเร็วสูงสุดคือตอนนี้
‎มันไม่ได้เกิดจากการหวดแส้ออกไป
‎แต่เป็นช่วงเวลาอันน่าอัศจรรย์ ‎ตอนที่ปลายแส้วกกลับมาทางเดิม
‎เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการปะทะ
‎และเขารู้ว่าจะต้องทำแบบนั้นได้แน่ๆ
‎ยังไงมือเขาก็ต้องปะทะกับคู่ต่อสู้ ‎เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัยอยู่แล้ว
‎แต่เขาต้องปล่อยวางทุกสิ่งอย่าง
‎ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความเร็วมัคที่ทรงพลังยิ่งขึ้น
‎ทรงพลังยิ่งกว่าช็อคเวฟซะอีก
‎ไม่แปลกใจเลย
‎ก็มันไม่ใช่แส้นี่นา
‎มันไม่ได้มีข้อต่อเยอะแบบนั้นเลย
‎มันก็แค่กระดูกธรรมดา
‎กระดูกของเขา…
‎โผล่ออกมาเลยอ่ะ
‎เป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
‎กระดูกมันไม่ใช่แส้
‎คาถาหมดฤทธิ์แล้ว
‎ฉันตื่นจากฝันแล้ว
‎พอได้แล้ว ตื่นได้แล้ว
‎ฟื้นจากภวังค์ได้แล้ว
‎ฉันไม่เหลือท่าอะไรอีกแล้ว
‎ทันเวลาพอดี
‎ฉันคือคนสุดท้ายที่ยังยืนอยู่
‎ทุกคนมอบชัยชนะนี้ให้กับฉัน!
‎เย่!
‎เหลือเชื่อ ในระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน
‎เด็กหนุ่มคนนี้ได้ทำให้กังฟูก้าวหน้าไปอีก 50 ปี
‎สุดยอด
‎โอโรจิ คัทซึมิได้บรรลุความสามารถพิเศษแล้ว
‎อดไม่ได้ที่จะโค้งคำนับ
‎ขอบใจนะทุกคน
‎ถึงฉันจะไม่คู่ควร แต่ก็ขอบคุณนะ
‎รู้สึกเหมือนควรขอโทษเลย
‎แบบนี้เองถึงเรียกว่าซาบซึ้งใจ
‎นี่คือความซาบซึ้งอย่างสุดซึ้ง
‎เขา… แค่หลับไปงั้นเหรอ
‎เป็นไปไม่ได้ นี่มันบ้าไปแล้ว
‎อย่าแปลกใจนะทุกคน
‎ชายคนนี้ไม่ได้น็อคเอาท์
‎แต่ก็แค่ผล็อยหลับไปเท่านั้นเอง
‎หา
‎ล้อเล่นน่า
‎เขาแค่กำลังนอนพักอยู่เหรอ
‎สำหรับการต่อสู้ครั้งนี้ มันได้จบลงแล้ว
‎หมายความว่าคัทซึมิไม่ได้ชนะอย่างนั้นเหรอ
‎เห็นๆ อยู่ว่าเขาบาดเจ็บสาหัส
‎ถ้าศึกนี้เกิดขึ้นในโลกธรรมชาติละก็
‎ก็ไม่จำเป็นจะต้องจู่โจมมิสเตอร์คัทซึมิต่อไปแล้ว
‎แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง
‎โลกธรรมชาติต้องไม่มีการสิ้นเปลืองพลังงาน
‎เขาแค่ต้องนอนหลับรอให้คู่ต่อสู้หมดลมไปเอง
‎สำหรับพิคเคิล การทำแบบนั้นมันมีเหตุผลที่สุดแล้ว
‎นี่ต้องเป็นสิ่งที่โทกูงาวะเล่าให้ฟังแน่ๆ เลย
‎พิคเคิลรักทุกคนที่โจมตีเขา
‎เขากินสิ่งที่เขารัก
‎สำหรับเขา การกัดกินคือการบอกลา
‎เขาจึงหลั่งน้ำตาออกมา
‎ขอบใจนะ
‎มีบางอย่างผิดปกติ
‎ชายคนนี้ คนที่ทรงพลังที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของดาวเคราะห์ดวงนี้
‎ได้ยอมรับฉันในฐานะคู่ต่อสู้ตัวฉกาจ
‎ความพยายามของฉันสำเร็จผลแล้ว
‎ฉันจะตอบแทนความรู้สึกนี้ยังไงดี
‎ฉันต้องตอบโต้ยังไง
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล