‎(ฮันมะ บากิ)
‎ลุกขึ้นแล้ว
‎เขายืนขึ้น
‎นึกว่ารู้ผลแล้วซะอีก
‎ท่านประธาน หนีเร็ว
‎ว่าแล้วเชียว
‎พิคเคิล ฉันสนุกมาพอแล้ว
‎เอาไปซะสิ เอาชีวิตฉันไปเลย
‎ไม่ได้นะ!
‎พิคเคิล
‎ฉันอร่อยหรือเปล่า
‎ไม่!
‎ฉันจะรักษาคำสัญญานะ
‎มาไกลซะขนาดนี้แล้ว ‎ไม่คิดว่าจะได้มีชีวิตรอดกลับออกไปหรอก
‎นายชนะแล้ว กินฉันเลย
‎ไม่ใช่แค่แขน ไม่ใช่แค่ขา
‎ไม่ใช่แค่หัว
‎กินอย่าให้เหลือ
‎เขาจะยอมถูกกินจริงๆ ด้วย
‎ขอโทษด้วยนะพิคเคิล
‎แต่นี่มันไม่ใช่ยุคไดโนเสาร์แล้ว
‎ฉันรักษาสัญญาไม่ได้!
‎ในนั้นไม่ใช่กระสุนหรอก ขอโทษด้วยนะ
‎โดปโปะ
‎ผู้อำนวยการ
‎ผู้ก่อตั้ง
‎สั่งให้พวกนั้นลดปืนเดี๋ยวนี้
‎ท่านผู้อาวุโส อย่าบอกนะว่า
‎คิดจะนำความอับอายมาสู่ลูกชายของผม
‎อะไรนะ
‎ได้มีการให้คำมั่นสัญญาเอาไว้แล้ว
‎ระหว่างคัทซึมิกับพิคเคิล ลูกผู้ชายสู่ลูกผู้ชาย
‎เรื่องนี้คุณไม่มีสิทธิ์จะออกความเห็นอะไรทั้งนั้น
‎เขาจะรักษาสัญญานั้นไว้
‎ตลอดทุกยุคสมัย ‎ทุกเผ่าพันธุ์ วัฒนธรรม และภูมิปัญญา
‎มีพฤติกรรมหนึ่งที่มนุษย์ทุกคนล้วนปฏิบัติ ‎ไม่ว่าจะแตกต่างกันเพียงใด
‎พลังธรรมชาติอยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์
‎ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคาม ‎ที่ไม่อาจยับยั้งได้…
‎มนุษย์จะแสดงออกในแบบที่ ‎ไม่มีสัตว์ชนิดใดจะเลียนแบบได้
‎เมื่อเผชิญหน้ากับความรัก ‎ความดื้อรั้น หรือความอ่อนโยน
‎ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ ‎มนุษย์จะประกบมือเข้าด้วยกัน
‎สิ่งนี้เป็นตัวแทนถ้วยรางวัลจากสงคราม
‎แต่เพื่อนของเขาเป็นคนให้มา
‎ถึงจะป่าเถื่อน แต่เขาก็ยังเป็นมนุษย์
‎ถึงจะเป็นมนุษย์ดึกดำบรรพ์ แต่เขาก็เป็นเพื่อน
‎ถูกท้าทาย
‎ต่อสู้ เอาชนะ
‎กัดกิน
‎ถูกทำร้าย สู้กลับ
‎ปะทะ
‎เอาชนะ
‎กัดกิน
‎ในยุคที่มีแต่การต่อสู้อย่างต่อเนื่อง
‎อาหารก็ไม่เคยขาดแคลน
‎พวกมันแห่กันมามากมายไม่เคยขาดสาย
‎เขาสู้กับศัตรูที่ตัวหนักมหาศาล
‎เขาไม่จำเป็นต้องกั๊กพลัง
‎เขาเอาชนะสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่า ‎และทรงพลังกว่าเขามาก
‎มันทำให้เขาภาคภูมิใจ
‎และตอนนี้
‎ศัตรูคนใหม่มาต่อสู้กับเขา ศัตรูที่ตัวเล็กกว่าเขา
‎เขาเตะด้วยฝ่าเท้าเล็กจิ๋ว
‎และต่อยด้วยฝ่ามือเล็กจิ๋ว
‎เขาเป็นคนอ่อนแอ ‎ไร้ซึ่งกรงเล็บ เขี้ยว หรือยาพิษ
‎แต่การโจมตีของเขารุนแรงหาใครเทียบได้
‎เขี้ยวของเจ้าตัวนั้น เขาของเจ้าตัวนี้
‎และพลังเหยียบย่ำของเจ้าตัวนู้น ‎เขาทรงพลังพอๆ กับพวกมันเลย
‎บางอย่างไม่ต้องใช้ภาษาก็เข้าใจได้
‎ตัวผู้ตัวเล็กนี้น่าจะกำลังเสียสละอะไรอยู่
‎ถึงแม้จะไม่รู้จักคำว่า "เสียสละ"
‎แต่เขาก็เข้าใจแก่นแท้ของมัน
‎ชายคนนี้ได้อาวุธที่ทรงพลังมา ‎ซึ่งแลกมาด้วยความพยายามยิ่ง
‎ถึงแม้มือจะเล็ก
‎ถึงแม้เท้าจะเล็ก
‎ถึงจะไม่รู้ภาษา พิคเคิลก็เข้าใจบางอย่าง
‎เขาแปลงโฉมอาวุธนุ่มๆ เล็กๆ นั่น
‎ให้กลายเป็นเขี้ยว เขา
‎และกรงเล็บ
‎ความสำเร็จนี้เป็นสมบัติอันล้ำค่า
‎แต่เขากลับเอาสมบัตินั้นมามอบให้กับพิคเคิล
‎ความพยายาม การเสียสละ ความอ่อนแอ ‎การรวบรวม การฝึกฝน และสมบัติ
‎ถึงแม้จะไม่รู้สักคำ เขาก็เข้าใจดี
‎เป็นครั้งแรกที่เขาเลือก ‎ที่จะถอยกลับไปทั้งที่ท้องยังว่าง
‎ร่างกายของพิคเคิลนี้ ‎อิ่มหนำไปด้วยความอิ่มเอมอันน่าพิศวงแล้ว
‎มีอะไรเหรอ
‎ก็… คนตั้งห้าหมื่นหายไปหมดแล้ว
‎สมาชิกชินชินไคทั้ง 55,000 คน ‎ที่มากันแน่นสนามแข่ง
‎แน่นอนว่ายังไม่มีใครกลับบ้านไป
‎แต่สมาชิกทุกคนกำลังคุกเข่ากับพื้น
‎พวกเขาไม่อาจทนดู ‎ท่านผู้นำที่เคารพจากด้านบนได้
‎โดยไม่มีใครออกคำสั่ง
‎พวกเขาได้พากันคุกเข่าลง
‎และแสดงความทุ่มเทด้วยการลดสายตา
‎บากิรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
‎ไม่คิดเลยว่านายจะได้เข้าไปสู้ก่อนฉัน
‎เพราะเขาอิจฉา จึงไม่อาจห้ามใจ ‎ไม่ให้พูดหยาบคายออกไป
‎ผู้นำขี้เล่นเอาแต่ใจคนนี้…
‎ไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลย ‎ว่าจะเติบใหญ่มาเป็นคนที่น่าทึ่งแบบนี้ได้
‎พ่อเขาภูมิใจ
‎ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ‎แต่พวกเขาก็เป็นเหมือนพ่อลูก
‎พอมาคิดดูแล้ว มันก็น่าจะเป็นเพราะตอนนั้น
‎ตอนที่โดปโปะบอกเขาว่า ‎เรซึ ไคโอ นักรบผู้แก่กล้าได้พ่ายแพ้ลง
‎พ่อนั่นแหละที่ไม่เข้าใจ
‎งั้นขอพูดอีกที
‎ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก!
‎เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ‎ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในตัวลูกชาย
‎เขาพยายามจะเปลี่ยนนี่นา
‎เหลือเชื่อจริงๆ
‎เปลี่ยนไปเยอะเลย
‎พิคเคิลอยู่ไหน
‎ได้ยินเสียงนั้นหรือเปล่า
‎เสียงหอนที่ดังก้องมาจากใจกลางโลกน่ะ
‎ถึงดูภายนอกแล้วพิคเคิลไม่มีบาดแผล
‎แต่สำหรับเขา นี่เป็นการต่อสู้ที่เจ็บหนักมาก
‎ชาจีน
‎สูตรเบลนด์ของฉันเอง
‎หืม หอมดีนะครับ
‎อร่อยด้วย
‎ใบชาที่ใช้ทำชาจีนจะถูกนำไปหมัก
‎กลิ่นและรสชาติของมันถึงได้เข้มข้นขนาดนี้ไง
‎ใช่ รสเข้มมาก
‎ชาเขียวเกียวคุโระมันก็ใช้ได้นะ ‎แต่ยังไม่ค่อยโดนสำหรับฉัน
‎ไว้สักวันผมจะชงเกียวคุโระรสเลิศให้ชิมละกัน
‎บังฉะ เซ็นฉะ และโฮจิฉะ ‎ถึงจะไม่ได้ผ่านกระบวนการหมัก
‎แต่ว่าก็อร่อยมาก
‎คัทซึมิซัง ฉันเข้าใจดีว่า ‎พูดแบบนี้อาจฟังดูใจร้ายไปหน่อย
‎เพราะนายเพิ่งสูญเสียแขนไป
‎แต่ฉันอิจฉานายนะ
‎เจ็บใจจริงๆ
‎ผมขอไม่ถ่อมตัวนะ
‎ทุกคนที่มีวิถีชีวิตนักสู้และศึกษาศิลปะการต่อสู้ ‎ก็คงต้องอิจฉากันทั้งนั้น
‎ศึกนั้นมันยอดเยี่ยมจริงๆ
‎ก็จริงนั่นแหละ
‎แต่คงไม่ต้องบอกนะว่า
‎ผมไม่ได้ทำสำเร็จเองคนเดียว
‎เพราะมีทั้งเรซึ ไคโอ และคากุ ไคโอมาช่วย
‎อีกทั้งนักสู้รุ่นก่อนๆ ‎จากประเทศจีน โอกินาว่า และญี่ปุ่น
‎ที่ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา
‎คอยพัฒนาศาสตร์นี้อย่างไม่ลดละ
‎ลมหายใจและความอบอุ่น ‎จากบรรพบุรุษของเรานับแสนนับล้านคน
‎และมันจะดำเนินต่อไปตลอดกาล
‎ผมรู้สึกได้
‎ผมโชคดีมากที่ได้เป็นตัวแทนให้กับมรดกนั้น
‎การต่อสู้ครั้งนั้นเป็นความร่วมมือกัน ‎ระหว่างญี่ปุ่นและจีน
‎แต่นายก็แพ้อยู่ดี
‎ว่าไง
‎- ไง ‎- ไอ้เด็กปากเสีย!
‎ไม่เป็นไร
‎ดีแล้วที่เขาพูดมันออกมา
‎บากิ
‎ฉันอาจแกร่งไม่พอ แต่ฉันต่อสู้สุดกำลังที่มี
‎ยังไงนายก็ปฏิเสธความจริงนั้นไม่ได้
‎จะไม่มีศึกไหนในชีวิตฉันที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านั้นแล้ว
‎นายช่วยรับช่วงต่อกลับไปแก้มือให้หน่อยนะ
‎ได้เลย
‎ช่างเป็นภาพที่น่าพิศวง
‎ชายคนนั้นก็แค่เดินเฉยๆ
‎แต่ผู้คนบนท้องถนน
‎พากันนะจังงังไปชั่วขณะกันหมดทุกคน
‎แต่เขาก็แค่เดินเฉยๆ เองนี่
‎เปรียบได้เหมือนกับ สมมุติว่ามีตัวละมั่งหนุ่ม
‎เดินไปบนทุ่งหญ้าสะวันนาของแอฟริกา
‎แต่แล้วจู่ๆ ก็ดวงซวย
‎ไปจ๊ะเอ๋เข้ากับเสือชีตาห์
‎มันสามารถเร่งความเร็ว ‎ได้ถึง 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในสี่วินาที
‎ที่สุดของสัตว์ลมกรด
‎ช่างโชคร้ายที่มาเจอกัน
‎สถานการณ์ที่ละมั่งหนุ่มตัวนั้นได้ไปพบเจอ
‎ทำให้ทั้งร่างกายหมดเรี่ยวแรง ‎ขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
‎นั่นคือสิ่งเดียวกับที่เกิดขึ้นที่นี่ตอนนี้
‎ไม่มีใครรู้ชื่อเขา
‎เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านมา
‎แต่แม้จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาสักอย่าง
‎ทั้ง 60 ล้านล้านเซลล์ที่อยู่ในร่างกาย ‎ก็ตอบสนองก่อนที่สมองจะประมวลผลทัน
‎ดูเหมือนไม่ได้อยากจะมาสู้กันเลยนะ
‎ก็แค่อยากจะชวนไปดื่มด้วยกันแป๊บนึง
‎(บาร์บัคคัส)
‎ที่ฉันเคยพูดน่ะเหรอ
‎ใช่
‎พอมองย้อนกลับไปแล้ว นั่นแหละที่เป็นจุดเริ่มต้น
‎ถ้าไม่ได้คำพูดของนาย…
‎มิน่าล่ะถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้แก
‎ไม่ว่าจะเป็นฉัน บากิ หรือแม้แต่พ่อของแก
‎คัทซึมิ ลูกชายคนเดียวของฉัน
‎คงไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองได้
‎อย่ากระดกแก้วจนกว่าจะถึงปากนะครับ
‎แม้แต่แมวก็กลายร่างเป็นสิงโตได้
‎สำหรับเด็กไม่ได้เรื่องเอาแต่ใจ
‎ก็น่าจะพูดได้ว่าเขาทำได้ดีเลยทีเดียว
‎แต่ว่า โอโรจิ โดปโปะ
‎นายพลาดมหันต์แล้ว
‎ถูกต้อง
‎อ้าว งั้นก็รู้ตัวเหรอ
‎ฉันเบื่อตัวเองแล้ว
‎ที่ผ่านมา ฉันใจดีเกินไป
‎นี่
‎เอ่อ ครับ ครับผม
‎พอร์ตเอลเลน สิบปี
‎ได้ครับผม
‎รับแบบไหนดีครับ
‎ใส่น้ำแข็ง หรือว่าไม่ใส่
‎เอาขวดมา แล้วก็แก้วเบียร์
‎นี่เขาจะดื่มเหล้าสก็อตช์เต็มแก้วนั่นจริงๆ เหรอ
‎เขาจะดื่มวิสกี้เอบีวี 70% ‎ทั้งแก้วใบนั้นจริงๆ งั้นเหรอ
‎นายใจดีเกินไปยังไงเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎ฉันตื่นตากับการเติบโต ‎ของคัทซึมิลูกชายฉันจนลืมตัวไปเลย
‎การได้เห็นลูกชายพัฒนาฝีมือ
‎ได้เห็นเขาก้าวหน้าแบบก้าวกระโดด
‎ทำให้ลืมหน้าที่ไปเลย
‎หน้าที่ของนักสู้
‎ต่อให้เป็นพ่อลูกกัน ‎ก็ไม่ควรจะโอนอ่อนให้จนเกินไป
‎ถึงฉันจะสอนแบบนั้น
‎ถึงนั่นจะเป็นพื้นฐาน ‎ของศิลปะการต่อสู้ทุกชนิดก็ตาม
‎แต่ทุกคนล้วนก็แพ้ใจ ‎ให้กับเส้นทางการเติบโตได้เหมือนกัน
‎คาราเต้ที่ทรงพลังที่สุดในโลกงั้นเหรอ
‎ตลกชะมัด
‎โอโรจิ โดปโปะ
‎ยอมรับได้ซะทีสินะ
‎ลึกลงไปใต้โคโลราโด
‎ในชั้นหินเกลือที่หนา 1,000 เมตร
‎นักรบโบราณถูกแช่แข็งไว้นานถึง 190 ล้านปี
‎แต่แล้วเจ้าตัวนั้นมันก็ถูกชุบชีวิตขึ้นมา ‎ได้อย่างง่ายดายในโลกปัจจุบัน
‎โดปโปะ คิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ
‎นี่ ขอกระดาษกับปากกาหน่อยสิ
‎ครับ
‎นี่ไง
‎พิคเคิลนอนหลับใหลมานาน 190 ล้านปี
‎และชีวิตคนเราสามารถต่อสู้ได้
‎อยู่ประมาณ 50 ปี
‎คำตอบคือ…
‎หนึ่งหารด้วย 3,800,000
‎เข้าใจแล้ว
‎ในมุมมองทางคณิตศาสตร์
‎อะไรก็ตามที่ต่ำกว่าหนึ่งใน 300,000 ‎จะถือว่าเท่ากับศูนย์
‎พูดอีกอย่างก็คือ ‎จะบอกว่าเหตุการณ์นี้ไม่มีวันเกิดขึ้นได้ก็ถูก
‎ตัวเลขนี้…
‎มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‎นี่เป็นเรื่องที่น่าเอาไปอวดนะ
‎อะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ได้รับรู้แล้ว
‎สิ่งศักดิ์สิทธิ์เบื้องบน
‎กำลังบอกว่านี่เป็นครั้งเดียวที่เราจะตัดสินได้ว่า
‎ใครทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลก
‎สุดยอด
‎ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย
‎แค่ภาพลางๆ หรือแค่เงาก็ยังนึกไม่ออกเลย
‎พิคเคิล
‎นายนี่มันสุดยอดจริงๆ
‎เป็นตัวอะไรกันแน่
‎นึกภาพได้ไม่ชัดเลย
‎ทั้งๆ ที่เคยเห็นกับตา
‎จำแน่นฝังใจ
‎มืออันดุร้ายที่ยาวผิดมนุษย์
‎ขาอันว่องไวทรงพลังเหมือนสปริงแข็งๆ
‎ดวงตาสดใสที่สว่างไสว ‎ด้วยเปลวเพลิงจากยุคดึกดำบรรพ์
‎ผิวของเขา ปากของเขา ‎เขี้ยวที่ยาวเป็นพิเศษ
‎และท่วงท่าตอนกำลังต่อสู้
‎แต่ว่า…
‎ฉันก็ยังนึกภาพสู้กับเขาไม่ออกเลย
‎จินตนาการไม่ได้เลย
‎คุณเรซึ
‎โรงงานปีศาจ
‎เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลย เรียบง่าย
‎ฝึกซ้อมอยู่เหรอ
‎เหมือนจะได้รับบทเรียนมากกว่าน่ะสิ
‎บทเรียนว่าผมยังไม่ใกล้เคียงเจ้าตัวนั้นเลย
‎พิคเคิลเขาเป็นตัวอะไร
‎ไม่รู้สิ ฉันกับคัทซึมิก็ยังไม่รู้เลย
‎ขนาดคนที่เคยสู้กับเขามาแล้วก็ยังไม่รู้
‎น่าเสียดายที่ฉันกับคัทซึมิ
‎ไม่สามารถกระตุ้นให้พิคเคิล ‎เผยศักยภาพที่แท้จริงของเขาออกมาได้
‎ผมจะทนไม่ไหวแล้ว เรซึ
‎เชื่อไหมล่ะ
‎ผมจะไปต่อสู้กับคนที่ทรงพลังเหนือจินตนาการ
‎เราไม่รู้เลยว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะทำอะไรบ้าง
‎ผมจะได้ต่อสู้กับหมอนี่!
‎เตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้วสินะ
‎งั้นพรุ่งนี้เราจะติดต่อโทกูงาวะ
‎แบบนั้นมันก็ง่ายเกินไปน่ะสิ
‎เราจะไม่โทรไปบอกเขาพรุ่งนี้
‎แต่พรุ่งนี้เช้าตรู่ ผมจะไปหาพิคเคิลเองเลย
‎บากิ…
‎นายคงไม่อยากได้ยินคำนี้หรอกนะ
‎แต่ตอนนี้เวลามองดูนายแล้ว
‎ฉันเห็นพ่อของนาย ฮันมะ ยูจิโร่
‎ราวกับว่าตอนนี้ฉันกำลังคุยอยู่กับออก้า
‎ฉันตามหาแกอยู่เลย ไอ้มนุษย์โบราณ
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล