‎(ฮันมะ บากิ)
‎ลุกขึ้นมา
‎แกอาจไม่เข้าใจที่ฉันพูด ‎แต่ก็เข้าใจที่สื่อใช่ไหมล่ะ
‎เราจะมาประชันฝีมือกัน
‎เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้
‎ขนหัวเขาลุกซู่
‎เขาแสยะยิ้ม
‎"ดีจัง ที่นี่ดีจังเลย"
‎ตัวผู้ดีใจมาก
‎แค่อยู่ที่นี่
‎ก็มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้น
‎แล้ววันนี้ก็มีของเล่นชั้นดีโผล่เข้ามาหาอีก
‎ชิ้นนี้ต่างจากชิ้นนั้น แล้วก็ไม่เหมือนชิ้นนั้นด้วย
‎เขาไม่เคยเห็นชนิดนี้มาก่อนเลย
‎ตั้งแต่มาถึงที่นี่…
‎ยังไม่เคยเจอใครที่ปะทะจังๆ แบบนี้เลย
‎นี่เป็นความดุร้าย ‎ที่รื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ ของเขาขึ้นมา
‎อย่างที่คิดเอาไว้เลย
‎ขนาดโดนต่อยแสกหน้าเข้าไปเต็มๆ
‎ก็ไม่มีวี่แววว่า ‎สมองจะกระทบกระเทือนแม้แต่นิดเดียว
‎โครงสร้างของแกคงอึดทน ‎เทียบเท่าได้กับควายป่า
‎แต่ที่ฉันสนใจมากกว่า
‎ก็คือเขี้ยวต่างหากล่ะ
‎ถึงจะโดนหมัดมหากาฬของฉันเข้าไป ‎เขี้ยวก็ยังอยู่ดีเหมือนเดิม
‎เขี้ยวนี่มันใหญ่เกินไปสำหรับมนุษย์แล้ว
‎มันคือเขี้ยวสัตว์ สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธ
‎พิคเคิล
‎มาประลองแรงกัดกันเถอะ
‎พลังการกัดของฉันพัฒนามาไกล ‎จนสามารถกัดกะลามะพร้าวได้อย่างง่ายดาย
‎ฟันของแกสามารถกัด ‎เกราะของไดโนเสาร์จากยุคเก่าก่อนได้
‎ไหนมาดูซิว่าฟันใครแข็งกว่ากัน
‎ถึงแม้จะไม่เข้าใจภาษาพูด
‎แต่เขาก็เข้าใจ เหมือนทารกที่เข้าใจแม่
‎เหมือนคู่รักที่เข้าไปหากันโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด
‎อาวุธที่เป็นตัวแทนของยุคทั้งสอง ‎ต้องการที่จะมาประลองกัน
‎อยากเจอ
‎อยากสัมผัส
‎อยากเข้าหา
‎อยากอยู่ใกล้
‎อ้าว ผู้อาวุโส
‎โทษทีที่โทรไปกระชั้นชิด
‎อืม เหรอ
‎พรุ่งนี้เหรอ
‎ต่อสู้กันในสนามประลองเหรอ
‎นี่มันเป็น…
‎คำขอที่โง่เขลาและมาช้าไปนะ
‎บากิ ฉันจะบอกให้นะว่า ‎ฉันอยู่ที่ไหน และกำลังมองอะไรอยู่
‎ล้อเล่นน่า!
‎บากิ นายตัดสินใจช้าไปแล้ว!
‎เป็นอะไรไป บากิ
‎แจ็ค!
‎น่าอายจริงๆ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
‎แจ็ค
‎หน้าเขาถูกกินไปแล้ว
‎แจ็ค…
‎เขายิ้มแน่ะ ยิ้มอยู่ไม่ต้องสงสัยเลย
‎ถึงหน้าจะถูกกระชากออกไป
‎ถึงหน้าจะโดนกินไปแล้ว
‎เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
‎แจ็ค!
‎โห ดูสิ
‎นั่นหมัดเด็ดของแจ็คเลย
‎แม้แต่ร่างยักษ์หนัก 200 กิโลของพิคเคิล ‎ยังถูกส่งลอยขึ้นไปในอากาศ
‎แจ็คปล่อยหมัดหนักถึงใจจริงๆ เชียว
‎ความรู้สึกนี้…
‎มันไม่เหมือนเดิม
‎ที่ผ่านมา ฉันเคยต่อยเสยคางมานักต่อนัก
‎ขยี้จนแหลกเละมาก็เยอะ
‎แต่ของพิคเคิลมันไม่เหมือนใครเลย
‎อย่างกับขากรรไกรเขาหนัก 200 กิโล
‎พูดอีกอย่างก็คือ ถึงแม้จะใช้กล้ามทุกมัด ‎กระดูกทุกท่อน ลมปราณทั้งหมด
‎ใช้ความสามารถที่มีทุกหยด ‎ไปกับการปล่อยหมัดสุดแรงเกิด
‎ก็ส่งแรงสะท้านไปไม่ถึงกะโหลกของพิคเคิล
‎สมองของพิคเคิลไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว
‎แจ็ค…
‎ทำไมหมัดของเขาถึงสอยพิคเคิลไม่ได้ล่ะ
‎ผมดูการต่อสู้นี้ตั้งแต่ก่อนคุณจะมาถึงแล้ว
‎นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาทึ่ง ‎กับความอึดของพิคเคิล
‎โอ๊ะ ตั้งท่านั้นแล้ว
‎คงจำได้นะ
‎นั่นคือท่าต่อสู้
‎ที่สร้างความเสียหายมหาศาล ‎ให้กับมิสเตอร์เรซึ ปรมาจารย์กังฟูจีน
‎หมัดที่มิสเตอร์แจ็คปล่อยมาเมื่อกี้ ‎ไปทำให้เขาฮึดสู้ขึ้นมา
‎อีกมุมมองนึงก็คือ
‎มิสเตอร์แจ็คได้ทำให้พิคเคิล ‎เปิดโหมดออกรบโดยใช้แค่สองหมัดเท่านั้น
‎มาแล้ว!
‎อยู่คนเดียวเหรอ
‎โห เขาถูกขว้างขึ้นไปบนนั้นเลยเหรอ
‎ใบหน้าของเขาถูกฉีกออกไป
‎เห็นได้ชัดว่าการโด้ปยาได้ผลดีทีเดียว
‎ถึงจะถูกขว้างขึ้นไป 15… ไม่สิ 20 เมตร
‎พิคเคิลก็เริ่มที่จะลุกขึ้นมาใหม่แล้ว
‎ขณะที่มองดูอยู่นี้
‎บากิก็เข้าใจว่าเขามาช้าไป
‎ความเข้าใจนั้นเปลี่ยนเป็นความตระหนัก
‎ความตระหนักแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด
‎นี่ ไอ้ลูกพี่…
‎บอกมาสิ ลูกพี่
‎มนุษย์ยุคใหม่เราเนี่ย ได้พัฒนาบ้างไหม
‎บอกมาสิลูกพี่
‎นี่มัน…
‎ศึกนี้มัน…
‎ว่าไงลูกพี่ รู้สึกได้หรือยังล่ะ
‎รับรู้ไหมว่าฉันคิดอะไรอยู่
‎ว่าฉันใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร
‎อาหารอร่อย เครื่องดื่มชั้นดี นารี
‎เงินทอง ชื่อเสียง คำสรรเสริญ
‎ฉันได้ทอดทิ้งสิ่งเหล่านั้นแล้ว
‎ฉันต้องการแค่เพียงอย่างเดียว
‎ฉันพอใจกับการใช้ชีวิตเพื่อสิ่งเดียวเท่านั้น
‎ความแข็งแกร่ง
‎ฉันไม่เคยหยุดฝึกซ้อม
‎ถึงกับฉี่ราดก็ไม่พัก
‎ฉันโด้ปยาจนเกือบตายไปแล้ว
‎ฉันอยากตัวโต
‎จึงใช้เครื่องยืดกระดูก
‎ความสูงที่ได้มา ‎ต้องแลกกับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
‎กิจกรรมทั้งหมดที่ใช้ร่างกายทำ ‎ก็เพื่อสร้างความแข็งแรง
‎เพราะมันคือสิ่งเดียวที่อยากไขว่คว้า
‎และในวันนี้ ฉันเป็นตัวแทนของยุคปัจจุบัน
‎เพราะงั้นลูกพี่
‎ศึก…
‎นี้…
‎คิดว่าฉันคู่ควรหรือเปล่าล่ะ
‎ศึกปะทะระหว่างแจ็คกับพิคเคิล ‎คือศึกระหว่างคนล้ำยุคและมนุษย์โบราณ
‎เขามาจากยุคครีเทเชียส เมื่อนานมาแล้ว
‎ถึงแม้ว่าพิคเคิล มนุษย์ดึกดำบรรพ์คนนี้ ‎จะไม่เคยส่องกระจกมาก่อน
‎แต่เขาก็เข้าใจในทันทีว่า ‎สิ่งที่ถืออยู่ในมือคือส่วนนึงของร่างกายเขา
‎เพราะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด
‎ถึงแม้จะเจ็บปวดมาก แต่เขาก็ได้ยินเสียง
‎นี่คือสนามประลองใต้ดิน
‎มันถูกปิดกั้นจากเสียงบนพื้นโลก ‎ที่นี่เงียบสงัด
‎ในที่ที่ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ‎พิคเคิลเป็นคนเดียวที่ได้ยินมัน
‎ไม่ใช่เสียง แต่เป็นความเงียบที่ไร้เสียง
‎"เสียง"
‎ความเงียบในหูขวาของเขา ‎ความเงียบในหูซ้ายที่หายไปของเขา
‎ความเงียบในหูทั้งสองข้างไม่เหมือนกัน
‎ความเกลียดชัง
‎อภัยให้ไม่ได้
‎อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด
‎ผู้ชายคนนี้ที่ขโมยส่วนนึงของฉันไป…
‎ว่าไงลูกพี่ มนุษย์ยุคใหม่อย่างเรา…
‎ยังไงก็ไม่ให้อภัย
‎พัฒนาขึ้นบ้างไหม
‎หรือมีแต่เสื่อมถอย
‎อ๊ะ เสียงอะไร
‎ไม่ขยับเลย
‎เขาหลบได้ในวินาทีสุดท้าย
‎หมอนี่พัฒนาทักษะนั้นแล้วเหรอ
‎เมฆฝุ่นนี่
‎ทำไมถึงเยอะแบบนี้
‎เสียงนั่น เสียงนั่นมาจากไหน
‎เห็นหรือเปล่า
‎เห็น
‎มิสเตอร์โทกูงาวะ ‎เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง
‎เสียงนั่น
‎หลบได้โดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว
‎แล้วฝุ่นพวกนี้มาจากไหน
‎นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
‎ใกล้แล้ว ฉันจะสอยร่วงให้ดู
‎ได้ยินเสียงนั่นอีกแล้ว
‎เตะไม่โดน
‎ไม่ขยับเลย
‎เมื่อกี้ฉันมั่นใจนะว่าเตะตัดล่าง ‎กวาดเท้าทั้งสองข้างแล้วนี่
‎เป็นไปไม่ได้
‎ดูเหมือนว่าสิ่งที่เราเห็น…
‎แล้วก็มีเสียงเหมือนเมื่อกี้นี้
‎นั่นคือกระบวนท่าของพิคเคิลจากยุคเก่าก่อน ‎กระบวนท่าจากยุคครีเทเชียส
‎หือ นั่นมันอะไรกัน
‎เข้าใจแล้ว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
‎ตลกซะจริงๆ
‎หมัดของฉันทรงพลังและเร็วแรงที่สุด
‎ฉันนึกว่าพิคเคิลคงตอบสนองไม่ทัน ‎และคงขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
‎โง่ซะจริงๆ
‎เขาไม่เพียงขยับเท่านั้น
‎แต่เขายังหลบท่าโจมตีของฉัน ‎โดยที่ยังมีพละกำลังเหลืออยู่อีก
‎ยิ่งไปกว่านั้น ‎เขาใช้กำแพงสิบเมตรข้างหลังเป็นสปริง
‎ดีดตัวเองกลับมา ‎ยืนที่จุดเริ่มต้นด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
‎และฉันมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำไป
‎พลาดตั้งสองครั้ง
‎ขำเป็นบ้าเลย
‎ฉันเคยได้ยินเรื่องราวนี้มาแล้ว
‎สมมุติว่ามนุษย์กับแมวต้องสู้กันในกรง
‎แมวมีอาวุธมากมายที่มนุษย์ไม่มี
‎เช่น กรงเล็บ เขี้ยว ปฏิกิริยาตอบสนองที่ว่องไว
‎แต่ที่สำคัญที่สุดคือการเคลื่อนไหว ‎ที่ประสานกันได้อย่างรวดเร็ว
‎ซึ่งเป็นสองสิ่งที่มนุษย์อ่อนด้อยกว่า
‎ถ้าไม่มีอาวุธแล้ว มนุษย์ก็เสียเปรียบ
‎ถึงแม้ว่ามนุษย์จะหนักกว่าแมวหลายสิบเท่าตัว
‎นั่นเองที่กำลังเกิดขึ้น
‎หมายความว่าพิคเคิลเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว
‎ที่ปฏิกิริยาตอบสนองของไดโนเสาร์ก็สู้ไม่ได้
‎อย่างนี้นี่เอง
‎ดังนั้นการต่อสู้กับเขา
‎ก็เหมือนกับการเอาชนะไดโนเสาร์พวกนั้นทั้งหมด
‎พระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะอธิษฐานขอพร
‎ได้โปรด ให้ผมชนะเถอะนะ
‎จบแล้ว
‎เขากำลังประกาศชัยชนะ
‎เพราะเขาชนะจริงๆ ไงล่ะ
‎ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‎คู่ต่อสู้ที่คู่ควรคือเพื่อนที่ดี
‎มาเจอกัน ต่อสู้กัน และต้องมีผู้ชนะ
‎แล้วทันทีที่ตัดสินได้แล้ว ก็ต้องลาจาก
‎เพราะผู้ชนะจะกินผู้แพ้
‎ล้อเล่นใช่ไหม
‎นี่ต่างหากที่อยากจะร้องไห้
‎คนแรกก็เรซึ ไคโอ
‎ต่อมาก็โอโรจิ คัทซึมิ
‎ตอนนี้ก็แจ็คอีก
‎ทุกคนล้วนเป็นบุรุษที่น่านับถือ
‎มิสเตอร์โทกูงาวะ นี่มันไม่ใช่เวลา ‎จะมาปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำนะ
‎บากิ
‎นานมาแล้ว นานมากๆ
‎ตอนที่พิคเคิลยังเด็ก
‎เขาถูกศัตรูที่ตัวเล็กกว่าเขาเล่นงานเป็นครั้งแรก
‎ในที่สุดเขาก็ฆ่าเจ้าแมลงน่ารำคาญตัวนั้นได้
‎พิคเคิลฉีกเจ้าแมลงร่างบู้บี้ออกมา
‎แล้วกินเข้าไป
‎ในปากของเขา ถุงเก็บน้ำผึ้งของมันแตกออก
‎กระจายความหวานไปทั่วทั้งปาก
‎แล้วมันก็เกิดขึ้น
‎โดนช็อต
‎จู่ๆ ก็มีแรงช็อตแผ่ซ่านไปทั้งปาก
‎ความรู้สึกนี้แย่ยิ่งกว่าความเจ็บปวด
‎เสมือนกับปากของเขากลายเป็นภูเขาไฟ
‎และมีหินร้อนไหลออกมา
‎ถึงแม้ปากของเขาจะเล็กนิดเดียว
‎แต่ความร้อนที่แผดเผาข้างในนั้น ‎รู้สึกยิ่งใหญ่กว่ามาก
‎เขามั่นใจว่าเขาดิ้นพล่านไปหลายตลบ
‎เขาไม่แน่ใจว่า ‎เขากลายเป็นอัมพาตไปตั้งแต่เมื่อไร
‎แต่ว่ามันทำให้เขาจำฝังใจ
‎ว่าสัตว์บางตัว ถึงจะตายแล้วก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์
‎เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ก็เช่นกัน
‎ถึงแม้จะอยู่ในสภาพนี้ ‎แต่เขามั่นใจว่าชายคนนี้ยังไม่หมดฤทธิ์
‎นั่นคือความทรงจำและความรู้สึกในใจพิคเคิล
‎ถ้าหากต้องแปลงเป็นคำพูด
‎เขาก็จะพูดแบบนี้
‎แต่แน่นอนว่าเขาพูดไม่ได้
‎แน่นอนว่านี่เป็นแค่ความคิดชั่วขณะ
‎นั่งลงไปโดยที่ไม่กินเลยเหรอ
‎หือ เขาก็หมดสติไปแล้วเห็นๆ
‎ไม่ว่าแจ็คเขาจะโหดแค่ไหน
‎แต่ในสภาพนี้เขาไม่มีทางขัดขืนได้แน่ๆ
‎แล้วทำไมพิคเคิลถึงถอยหนีล่ะ
‎เขากลัวอะไรกันนะ
‎อะไรกัน
‎อย่านะ!
‎ถึงแม้จะหมดสติไปแล้ว…
‎ถ้าพิคเคิลเข้าไปแตะต้องตัวแจ็ค
‎นิ้วกลางทั้งสอง ‎ก็คงทะลวงเข้าไปในรูหูของพิคเคิล
‎แล้วตัดก้านสมองของเขาขาดเป็นสองท่อน
‎ถ้าเป็นแบบนั้น ผลการต่อสู้ก็จะพลิกล็อค
‎มันเป็นทักษะป้องกันตัวที่ฝังเข้าไปในกล้ามเนื้อ
‎ถึงแม้จะหมดสติ
‎แจ็คก็ยังสามารถยกนิ้วกลางให้ได้ ‎ใบแบบที่เจ็บแสบที่สุด
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล