‎(ฮันมะ บากิ)
‎สำหรับในตอนนี้ เขาต้องอยู่แบบนี้ไปก่อน
‎ค่ะ
‎ให้ยาปฏิชีวนะและยาแก้ปวดทางสายน้ำเกลือ
‎เปลี่ยนผ้าพันแผลทุกๆ 12 ชั่วโมง
‎ค่ะ
‎โทษทีนะที่เรียกใช้กะทันหัน
‎ไม่เป็นไร ผมทำเต็มที่แล้ว
‎แต่ก็จะมีรอยแผลเป็นอยู่
‎กระดูกสันหลังส่วนคอของเขาเสียหายหนัก
‎แต่ไม่กระทบกระเทือนระบบประสาท
‎เพราะยังไงซะ ร่างกายเขา ‎ก็อยู่ในสภาพที่แข็งแรงมาก
‎แล้วนี่ล่ะ
‎หมายถึงเขาทำแบบนั้นหลังหมดสติไปแล้วงั้นเหรอ
‎อืม ทำตอนสลบเหมือด
‎คุณคงต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ ศาสตราจารย์เพย์น
‎รู้เรื่องอะไรเหรอ
‎ถึงแม้มนุษย์จะหมดสติไปแล้ว…
‎อันที่จริง ถึงแม้มนุษย์จะเสียชีวิต ‎แต่ก็ยังสามารถที่จะเคลื่อนไหวได้อยู่
‎นี่เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น ‎เมื่อเผชิญกับสภาวะสงครามที่พิเศษ
‎แต่ก็เป็นเรื่องจริง
‎กลุ่มทหารได้จับทหารฝ่ายข้าศึกไปเป็นเชลย
‎เนื่องจากเป็นช่วงสงคราม ‎จึงได้สั่งประหารชีวิตเชลยศึกในทันที
‎ขณะที่พวกเขานั่งรอความตายที่จะมาถึง
‎ผู้บังคับบัญชาของกองที่ถูกจับตัว ‎ได้พูดออกมาอย่างอุกอาจ
‎เขาพูดว่า "หลังจากถูกตัดหัวแล้ว ‎ฉันจะหยิบหัวขึ้นมาแล้ววิ่ง
‎ฉันจะวิ่งไปตามแนวที่ทหารนั่งอยู่
‎ช่วยไว้ชีวิตทุกคนที่ฉันวิ่งผ่านไปได้ด้วยทีเถอะ"
‎ทหารฝ่ายศัตรูพากันหัวเราะเยาะ
‎พวกเขาบอกว่า "ถ้าคิดว่าทำได้ก็เอาเลยสิ"
‎เขาถูกประหารทันที
‎แต่ช่างน่าเหลือเชื่อที่เขาวิ่งได้
‎เขาวิ่งไปจนสุดแนวที่ลูกน้องนั่งคุกเข่า ‎ถือหัวของตัวเองไปตลอดทาง
‎เป็นเรื่องจริง
‎ซึ่งดูแล้ว นี่เป็นสิ่งที่แจ็ค แฮมเมอร์จะทำแน่ๆ
‎ไม่ว่าจะยามหลับหรือตื่น ‎ชีวิตนี้เขาสนใจแต่เรื่องการสั่งสมความแข็งแกร่ง
‎เขาคงคิดไว้แล้วแน่ๆ ‎ว่าต้องทำยังไงให้สู้ต่อไปได้
‎แม้หลังจากที่พ่ายแพ้หรือสิ้นชีพ
‎เขาต้องสลักแผนของเขา ‎ไว้ในทุกเซลล์ของร่างกาย
‎ผมมั่นใจว่าแจ็คจะต้องทำแบบนั้นแน่ๆ
‎คนไข้ที่ชื่อแจ็คหายไปแล้วค่ะ
‎อะไรนะ
‎เห็นไหมล่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ขอโทษด้วยที่ออกไประหว่างการต่อสู้แบบนั้น
‎มาต่อกันเลย สู้ต่อกันเลย!
‎ต่อกันเลย!
‎เขาถูกขาที่ทรงพลังของแจ็ค ‎เตะเข้าที่ใบหน้าอย่างต่อเนื่องถึงห้าครั้ง
‎พิคเคิลได้รับความบาดเจ็บมากแค่ไหนล่ะ ‎อันที่จริงก็ไม่ค่อยจะเท่าไรเลย
‎เมื่อก่อน เขาเคยต้องต่อสู้ ‎กับสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าเขาเป็นร้อยๆ เท่าทุกวัน
‎ถึงแม้ขาของแจ็คจะทรงพลัง
‎และถึงแม้หมัดของเขาจะแรงถึงใจ
‎น้ำหนักตัวของเขากับแจ็คก็ใกล้เคียงกัน
‎งั้นพิคเคิลจะหนีทำไม
‎นี่มันไม่เกี่ยวกับความแข็งแกร่งหรือทรงพลังแล้ว
‎ไม่เคยเจอใครเหมือนชายคนนี้มาก่อนเลย
‎คนที่ฆ่าแล้วก็ไม่ยอมตาย ‎ถึงตายไปแล้วก็ยังจะฟื้นขึ้นมาใหม่
‎เจ้าตัวนั้น เจ้าตัวนั้น แล้วก็เจ้าตัวนั้น
‎พอมันตาย การต่อสู้ก็สิ้นสุด
‎แม้แต่ตัวนั้นก็ไม่ฟื้นกลับขึ้นมาบินไล่ต่อ
‎นั่นมันเป็นกฎไม่ใช่เหรอ
‎แจ็ค ฮันมะ นักสู้ที่หาได้ยากยิ่ง
‎เขาจงใจโหลดร่างกายเกินขีดจำกัด
‎โด้ปยาเข้าไปมหาศาลโดยไม่สนผลข้างเคียง
‎ยอมตัดแขนขาทั้งสี่ ‎เพื่อเข้ารับการผ่าตัดยืดกระดูก
‎เพราะไม่คาดหวังกับอนาคต ‎เขาจึงมีชีวิตอยู่เพื่อปัจจุบัน
‎ถ้าลองคิดดูแล้ว ‎ทั้งหมดนี่มันผิดธรรมชาติอย่างที่สุด
‎มันไม่มีอยู่ในโลกธรรมชาติ
‎เหมือนกับที่คนกลัวผี
‎และหลีกเลี่ยงการพบเจอกับสิ่งที่อธิบายไม่ได้
‎พิคเคิลก็กลัวในสิ่งที่ทำให้แจ็คเป็นแบบนี้
‎แต่ทว่า คนคนนึง ‎จะวิ่งหนีด้วยความกลัวตลอดไปไม่ได้
‎สองนาทีหลังจากการต่อสู้นี้เริ่มต้นขึ้น
‎ดวงไฟศักดิ์ศรีของนักรบผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ‎ตลอดยุคครีเทเชียสก็ลุกโชนขึ้นมา
‎มันคือความพ่ายแพ้ที่เขาต้องการ ‎เขาเองก็คงยอมรับได้
‎ถึงแม้เขาจะอยากรับรู้มัน ‎แต่เขาได้ดิ่งเข้าไปในโคม่าที่ลึกมาก
‎นี่เป็นครั้งที่สองในชีวิตเขา ‎ที่แพ้ถึงสองครั้งในวันเดียวกัน
‎โอ้ โล่งอกไปที
‎คุณแข็งแกร่งมาก
‎นี่คือโรงพยาบาลเดียวกันกับเมื่อเช้านี้ละ
‎กลับมาอยู่ที่เดิมนะ
‎อย่าแม้แต่จะคิด
‎แค่นี้ก็ก่อเรื่องไว้เยอะแล้ว
‎คุณต่อสู้กับสมบัติทางวัฒนธรรมที่ไม่มีอะไรเทียบได้
‎แล้วก็บาดเจ็บทั้งสองคนทั้งสองครั้ง ‎ยังไงก็ไม่ให้สู้อีกเป็นครั้งที่สาม
‎แค่นี้พอแล้วนะ แจ็ค แฮมเมอร์
‎จะไปไหนเหรอ พี่แจ็ค
‎พี่ ผมรู้ดีเลยละว่าพี่รู้สึกยังไง
‎ไม่ใช่เพราะเราเป็นพี่น้องกันหรอกนะ ‎แต่เพราะว่าเราต่างก็เป็นนักรบ
‎ผมถึงรู้ไงล่ะว่ามันจบแล้ว
‎พี่!
‎ต่อจากนี้ไป พี่จะไม่ได้เป็นนักสู้อีกต่อไปแล้ว!
‎ตราบใดที่ยังไม่มีใครยอมรับความพ่ายแพ้ ‎ก็ถือว่ายังไม่มีใครแพ้
‎ความคิดนี้ของแจ็คได้ถูกยกสูงขึ้นไป ‎จนกลายเป็นความเชื่อของเขา
‎แต่ทว่า หลังถูกโจมตีจนหมดสติไปอีกครั้งนึง
‎สิ่งที่พิคเคิลทำ สิ่งที่ถูกกระทำกับแจ็ค
‎หลังแจ็คได้รู้เรื่องนั้นแล้ว
‎ก็ไม่มีอะไรน่าอับอายไปกว่านั้นแล้ว ‎สำหรับคนที่เป็นนักรบ
‎พิคเคิลอุ้มแจ็คจากจุดที่ต่อสู้กัน
‎เขาอุ้มแจ็คด้วยความระมัดระวัง
‎เขาตั้งใจมากเพราะไม่อยากจะทำแจ็คร่วง
‎หรือทำให้เขาบอบช้ำมากไปกว่านี้
‎แต่ทำไมกัน อีกไม่นานเหตุผลนั้นก็จะกระจ่าง
‎สิ่งที่พิคเคิลพยายามทำ
‎ก็คือถนอมเนื้อยักษ์แจ็ค แฮมเมอร์ ‎เอาไว้กินในวันหลังนั่นเอง
‎รู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่าไง พี่แจ็ค
‎เขาไม่ได้ฝังพี่ เขาอุ้มพี่ด้วยความระมัดระวัง
‎ไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่เป็นอาหาร
‎รู้ใช่ไหมว่าหมายความว่ายังไง
‎เขาบอกว่าตอนนี้มันไม่ยุติธรรม เขาก็เลยจะรอ
‎เขาบอกว่าจะรอจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม
‎ปัญหาก็คือที่ที่เขาไปรอนี่น่ะสิ
‎เขาอยู่ตรงหน้าพิคเคิลเลย
‎ชายสองคนนั่งจ้องหน้ากัน ‎ในสนามประลองใต้ดิน ไม่มีใครเฝ้าสักคน
‎เขาบอกว่าจะอดอาหารรอหลายๆ วัน
‎คิดว่าบากิจะชนะได้หรือเปล่า
‎เรซึ ไคโอ ยอดนักสู้ยังพ่ายแพ้
‎โอโรจิ คัทซิมิที่เกิดใหม่ยังถูกบดขยี้
‎แม้แต่แจ็ค แฮมเมอร์ก็…
‎รู้ไหมยูจิโร่
‎เท่าที่รู้ สามคนนั้น…
‎พวกเขาเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุด ‎ของกองกำลังพิทักษ์โลกได้เลย
‎ในสามคนนี้ จะไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด
‎ถ้าคนใดคนนึงเอาชนะฮันมะ บากิได้
‎อันนั้นเป็นเมฮึนจากฮอกไกโด
‎ชิโอคาระที่ทำจากไส้ปลาแซลมอน
‎อ้าว เป็นนักชิมอาหารด้วยเหรอ
‎ของโปรดเลยละ
‎จริงเหรอ
‎อย่างที่บอกไป พลังการต่อสู้ของทั้งสามคน ‎เทียบเท่าได้กับบากิ…
‎นี่!
‎บากิมีสิ่งนึงที่ทั้งสามคนที่ว่าไม่มี
‎บากิได้เลือดของฉันไปอย่างปฏิเสธไม่ได้
‎เขามีเชื้อสายฮันมะอย่างเห็นได้ชัด
‎เอ๋ แต่แจ็คก็มีเชื้อด้วยไม่ใช่เหรอ
‎เชื้อเขาอ่อนมาก
‎เชื้ออ่อน
‎ดูจากผลการต่อสู้แล้ว เชื้ออ่อนมากจริงๆ
‎แปลว่าถ้าเขาไม่ชนะ ‎สายเลือดฮันมะก็อ่อนงั้นเหรอ จะบ้าตาย
‎ศักดิ์ศรีค้ำคอจนฉันพูดไม่ออกเลย
‎ว่าแต่ออก้า
‎ไม่อยากไปสู้กับเขาบ้างเหรอ
‎ไม่ต้องห่วงหรอก
‎ถึงฮันมะ บากิจะดูอ่อนแอ ‎แต่ที่จริงเขาก็ใช้ได้เลย
‎ยังไงก็ต้องต่อสู้กันสักวัน
‎แล้วคนที่ชนะจะถูกฉันกิน
‎ได้ยินมาว่าสัตว์ป่า
‎สามารถมีชีวิตรอดได้เป็นเวลานาน ‎โดยไม่ต้องกินอาหาร
‎แต่พิคเคิลน่าจะมาถึงขีดจำกัดแล้วนะ ‎ว่าไหมคุณเพย์น
‎ฉันจะไม่ยอมให้ใครสู้กับพิคเคิลนอกจากฉัน
‎ฉันอยากจะสู้กับเขาก่อนใครอื่น
‎โง่เอ๊ย ก็เพราะฉันมันเป็นคนแบบนี้ไง
‎ไม่ใช่แค่ก่อนทุกคนนะ ‎แต่ฉันน่าจะมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว
‎อยู่ที่นี่ไปเลยดีกว่า
‎นี่พิคเคิล เราอยู่กันแบบนี้
‎จนกว่าจะถึงเวลานะ
‎จะอยู่แบบนี้จนกว่าจะถึงตอนนั้น
‎หายใจอากาศเดียวกัน ‎นอนเมื่อง่วง กินเมื่อหิว…
‎ใช่แล้ว
‎หมอนี่จะกินฉันเข้าไป ‎เขาจะกินฉันเข้าไปตอนที่หิว
‎ไม่หรอก เราแก้ปัญหานั้นเรียบร้อยแล้ว
‎เรามีอาหารที่พิคเคิลฆ่าเองอยู่แล้ว
‎หมายถึงทีเร็กซ์ที่ถูกเก็บรักษาไว้ที่อเมริกาเหรอ
‎มันมีเยอะมาก
‎ตั้งหลายตัน
‎แต่นั่นมันไม่ใช่เนื้อวัวหรือเนื้อหมู ‎มันเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำ…
‎มันไม่ใช่ของใคร
‎พิคเคิลเป็นคนหามาเองกับมือ ‎เขายอมเสี่ยงตายเพื่อมัน
‎ซากไดโนเสาร์ตัวนั้น ‎เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
‎เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัย
‎แต่ว่าพิคเคิลก็มีแค่คนเดียวเหมือนกัน
‎และเขายังมีชีวิตอยู่
‎เสียงอะไร
‎สิ่งนี้ประเมินค่าไม่ได้เลย
‎เนื้อไทรันโนซอรัสแท้ๆ หนัก 40 กิโลกรัม
‎เข็นมาตรงนี้น่าจะพอแล้วละ
‎อีก 100 เมตรก็จะถึงลานต่อสู้แล้ว
‎รีบไปกันเถอะ ถ้าเขามาเจอเรา ‎มีหวังเราโดนฆ่าตายแน่
‎พิคเคิล
‎กินอย่างเอร็ดอร่อยเชียวนะ
‎แต่นั่นมันเนื้อดิบไม่ใช่เหรอ
‎มีทรายติดอยู่ด้วย
‎งั้น ถ้ายืนยันขนาดนั้น
‎หือ ที่จริงก็อร่อยมากเลยนะเนี่ย
‎ขอบใจที่แบ่งกันนะเพื่อน
‎หูย อร่อยจริงๆ นี่มันเนื้ออะไรกันเนี่ย
‎อิ่มจังเลย
‎เดี๋ยวนะ
‎ถ้าพิคเคิลอิ่มแล้ว…
‎เขาจะสู้ไหมนะ
‎เขาจะไม่สู้กับใครอีกแล้ว
‎ตอนนี้ทีมเราได้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม
‎ผลลัพธ์เหรอ
‎เราใช้เนื้อทีเร็กซ์ที่เก็บรักษาเอาไว้
‎บวกกับเทคโนโลยีชีวภาพ ‎ในการสร้างมันขึ้นมาเพิ่ม
‎เรื่องแบบนั้น ทำได้ด้วยงั้นเหรอ
‎สองปี
‎นั่นคือระยะเวลา ‎กว่าที่พิคเคิลจะกินเนื้อทีเร็กซ์จนหมด
‎ซึ่งก็นานเกินพอให้เราทดลองเสร็จ ‎และเริ่มผลิตมันขึ้นมา
‎พิคเคิลจะไม่มีวันต้องทนหิวอีกแล้ว
‎ถ้าเขาอิ่มหนำสำราญแล้ว งั้น…
‎ตามธรรมชาติแล้วเขาก็ไม่ต้องต่อสู้
‎เหมือนกับคนทั่วไปที่ก็แค่กินของหวานหลังของคาว
‎(คุณธรรม)
‎นั่นแหละที่เพย์นบอกมา
‎เพย์นเป็นนักวิชาการ
‎ก็เลยอดไม่ได้ที่จะคิดแบบนั้น
‎อืม
‎งั้นถ้าเป็นยากูซ่าจะคิดยังไงล่ะ
‎ยอดนักสู้อย่างฮานายามะ คาโอรุจะคิดแบบไหน
‎เมื่อไม่นานมานี้ผมได้ไปปะทะกับพิคเคิล
‎หมายถึงได้สู้กับเขาเหรอ เมื่อไร ที่ไหน
‎เราก็แค่แข่งดันกันเฉยๆ
‎เฮ้ย อยากไปเห็นเป็นบ้าเลย
‎การประลองกันระหว่างฮานายามะกับพิคเคิล
‎แล้วใครชนะเหรอ
‎ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านผู้อาวุโส
‎พิคเคิลอยู่ข้างเรา
‎ข้างเราเหรอ
‎ไม่ว่าจะโดนเขากินหรือไม่
‎เขาก็ชอบการประลองพละกำลัง
‎เช่นเดียวกับเมื่อยอดชาย ‎และยอดหญิงอยู่ในห้องเดียวกัน
‎ยังไงก็ห่างกันได้ไม่นาน
‎ผู้ที่ต่างชื่นชมกันหันหน้าเข้ากันและสบตากัน
‎พวกเขาอยู่ในสนามประลอง
‎ยังไงมันก็ต้องมีอะไรเกิดขึ้นอยู่แล้ว
‎มันเป็นความคิดที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาในหัว
‎แต่การยั่วยุนี้ได้ผลดีเยี่ยม
‎ถึงแม้เขาจะอิ่มหนำสำราญอยู่แล้ว
‎และถึงแม้เขาจะกำลังสบายใจ
‎พิคเคิลที่ไม่เข้าใจภาษาพูด
‎ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาเมื่อถูกยั่วยุซึ่งๆ หน้า
‎ตบไม่แรงเลยสักนิด
‎ที่จริงอ่อนโยนมากด้วยซ้ำ
‎แต่ฝ่ามืออันนุ่มนวล
‎มันทำให้พิคเคิลเจ็บในแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน
‎(ยูเอฟเค)
‎ทัวร์นาเมนต์ยูเอฟเคครั้งที่สาม ‎ที่เมืองชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐฯ
‎โลริออน กราสซี่ได้คว้าชัยชนะ ‎ในทัวร์นาเมนต์ครั้งแรกอย่างง่ายดาย
‎ครั้งเขาจึงเป็นตัวเต็ง
‎คู่ต่อสู้ของเขาในนัดแรกเป็นนักสู้ลึกลับ
‎เขามีชื่อว่าทีโม่
‎ทุกคนคาดว่าโลริออนจะชนะในทันที ‎แต่ทว่าการต่อสู้ครั้งนั้นสูสีจนน่าแปลกใจ
‎โลริออนชนะอย่างหวุดหวิด
‎และเขาเหนื่อยมากจนเสียการมองเห็น ‎ต้องโยนผ้าขาวไม่สู้นัดต่อไป
‎ฝีมือการต่อสู้ของทีโม่นั้นน่าเหลือเชื่อ ‎จนเขาพลิกความคาดหวังได้
‎พอถามถึงความลับ ‎ของพลังเหนือมนุษย์ เขาตอบว่า
‎ไอ้บ้านั่นมันมาตบแก้มฉันเบาๆ
‎อย่างกับตบชิ้นเนื้อที่กำลังจะซื้องั้นแหละ
‎พิคเคิล ขอบใจนะ
‎นายเข้าใจว่าฉันดูถูกนาย
‎พิคเคิล นายวิวัฒนาการแล้ว
‎นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่นายเกิดมา
‎ที่นายไม่ได้ต่อสู้เพื่ออาหาร ‎แต่เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง!
‎เพิ่งจะเริ่มต้นเองครับ
‎ชายที่ทรงพลังที่สุดในยุคไดโนเสาร์ ‎ชนกับฮันมะ บากิ
‎โห โดนต่อยคว่ำไปเลย
‎เกิดจากลูกเตะตวัดขึ้นสูงที่โหดเหี้ยมมาก
‎มันเป็นลูกเตะที่ได้ผลดี และงามสง่าจริงๆ
‎ไม่น่าแปลกใจเลยสำหรับท่าโจมตีแรกของบากิ
‎พิคเคิลอิ่มท้องแล้ว
‎ผมคิดว่าบากิจะสื่อสารให้เขาเข้าใจ
‎ว่าการต่อสู้มันเป็นวัฒนธรรม
‎ไม่ใช่หนทางในการล่าหาอาหาร
‎บากิจะต้องสามารถสื่อสาร ‎ให้เขารับรู้ว่าศึกนี้เป็นศึกเพื่อศักดิ์ศรี
‎เพื่อปกป้องเกียรติของตัวเอง
‎เขาจะสื่อสารด้วยความเมตตา
‎ด้วยวิธีการที่เข้าใจง่าย
‎ฆ่าหรือถูกฆ่า
‎มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย
‎ไม่กินก็ต้องโดนกิน
‎มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยพิคเคิล
‎นั่นเขาตั้งใจจะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง
‎ตอนนี้ เราไม่ได้จะสู้กันจนตายไปข้าง
‎เราไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตกัน
‎ไม่ต้องทำถึงขั้นนั้นก็ได้
‎เขาจะเผด็จศึกแล้ว
‎ไม่ ไม่ใช่หรอก
‎อะไรกันเนี่ย
‎เขาจะขึ้นไปถึงเพดานแล้ว!
‎เข้าใจแล้วใช่ไหมพิคเคิล
‎แบบนั้นแหละ
‎ต้องทำแบบนั้นแหละถึงจะประชันพละกำลังกันได้
‎สูงเกินไปแล้ว สูงแบบนั้นลงพื้นไม่สวยแน่
‎สูงตั้ง 20… ไม่สิ 30 เมตร
‎โอ้โฮ
‎แย่แล้ว ขึ้นไปสูงเกินไป
‎จบไม่สวยแน่ๆ
‎โห ใกล้ไฟมากเลยอ่ะ
‎สูงจังเลย!
‎อ้าว มากันด้วยเหรอ
‎บ้าไปแล้ว
‎พื้นดิน…
‎ยังยืนได้อยู่อีก
‎บ้าไปแล้ว
‎สำหรับพิคเคิลมันอาจไม่สูงมาก ‎แต่บากิสามารถลุกขึ้นมายืนได้ทันทีเลยเหรอ
‎เป็นไปไม่ได้
‎ฮันมะ บากิเป็นนักรบที่แกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ
‎หือ เขาเดินเข้าไปประชิดแล้ว
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล