‎(ฮันมะ บากิ)
‎เดินเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
‎เดี๋ยวนะ หรือว่าเขาจะหมดสติไปแล้ว
‎โอ๊ะ โดนดีด
‎ทำได้ดีที่สุดแค่นี้
‎อาการช็อกจากที่ร่วงลงมา 30 เมตร…
‎มันเหมือนตอนที่หล่นจากราว ‎ในสนามเด็กเล่นตอนอายุยังน้อย
‎หรือตอนที่ตกจากชิงช้า
‎เหมือนโดนเตะเข้าอย่างจังที่ช่องท้อง
‎หายใจไม่ออกเลย
‎อวัยวะภายในกำลังปั่นป่วนจากแรงกระแทก
‎กะบังลมดันขึ้นมาจนสุด บดขยี้ปอดจนอึดอัด
‎ไม่สามารถที่จะหายใจเข้า ‎เอาอากาศใหม่เข้าไปได้เลย
‎เค็มๆ เลือดเหรอ
‎มีกลิ่นเหมือนเหล็ก เลือดใช่ไหม
‎ฉันกำลังกระอักเลือด อวัยวะภายในเสียหาย
‎อยากล้มฟุบลงไปกับพื้นแล้ว
‎อยากลงไปนอนกับพื้น
‎อยากคุกเข่าลงไป
‎เหมือนเข่าทั้งสองข้าง ‎กำลังแบกรับน้ำหนักเท่าหินก้อนมหึมา!
‎อยากปล่อยให้มันลงมาทับแล้วสิ
‎ถึงบากิจะอึดแค่ไหนก็เถอะ
‎แต่ร่วงลงมาสูงแบบนั้น…
‎มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางทนได้เป็นแน่
‎ยังไงเขาก็ต้องบาดเจ็บ
‎สุดยอดมากที่ยังยืนอยู่ได้
‎แต่คนป่ามองเห็นทะลุปรุโปร่ง
‎เพื่อนเล่นที่หาใครมาแทนไม่ได้ตรงหน้าเขา
‎มองผ่านๆ อาจดูเหมือนไม่เป็นอะไร
‎แต่นั่นเป็นแค่ฉากหน้า
‎ความจริงก็คือเขาได้รับความเสียหายอย่างมาก
‎ถึงแม้ว่าชายที่ยืนอยู่นี้ ‎จะดูเหมือนพร้อมต่อสู้ แต่ข้างในลึกๆ
‎นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะทำ
‎พิคเคิล มัวรออะไรอยู่ล่ะ
‎โจมตีฉันซะสิ ฉันหมดทางสู้แล้วนี่
‎มนุษย์ดึกดำบรรพ์รู้สึกเสียใจ
‎อย่ายืนเฉยสิ
‎ต่อยฉันเลย เตะก็ได้
‎ฉันเล่น…
‎สบโอกาสแล้วนี่ไง!
‎รุนแรงเกินไปแล้ว
‎ฉันรุนแรงเกินไปกับของเล่นชิ้นบอบบางนี่
‎ขอร้องล่ะ กลับไปเป็นปกตินะ
‎ความอับอายที่คู่ต่อสู้มาสวดมนต์ภาวนาให้เขา…
‎เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว
‎ศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มก็ทำให้เขาสามารถ…
‎ไม่ต้องมาสวดมนต์ให้กูโว้ย!
‎เอาชนะความเจ็บปวดมหาศาลทางร่างกาย
‎เพราะปอดของเขาถูกบี้ ‎ทำให้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
‎เขาก็พูดออกมาไม่ได้
‎ไม่ต้องมาสวดมนต์โว้ย!
‎เข้ามาเลย!
‎ไอ้เวรเอ๊ย
‎เอาแล้ว!
‎อะไรกัน… พิคเคิลมันทำอะไรของมัน
‎ถึงแม้ว่าโทกูงาวะอาจไม่รู้ ‎แต่นักสู้ทั้งสามคนเข้าใจดี
‎สุดๆ
‎ทนดูไม่ได้จริงๆ
‎เฮ้ย
‎ไม่เป็นไรนะ
‎หมัดพวกนี้ปลอดภัย
‎ถึงทุกคนจะกลัวมันก็ตาม
‎แต่ที่จริงไม่เป็นอันตรายเลยสักนิด
‎ไอ้ห่านี่
‎โอเคนะ
‎มาเล่นกันนะ
‎เขาออมมือให้กับเพื่อนเล่น ‎ทำเหมือนอาวุธของเขาไม่เป็นภัย
‎ในอดีต
‎สมองของเด็กหนุ่มคนนี้จะหลั่งสารความสุขออกมา ‎เมื่อร่างกายบาดเจ็บเท่านั้น
‎แต่สมองของเขาตอบสนอง ‎แม้ไม่ได้รับความเสียหายทางร่างกาย
‎หมัดปลอดภัยของพิคเคิล ‎ที่แม้แต่แมลงวันยังไม่กลัว
‎มันไปโดนจุดอ่อนที่สุดของเด็กหนุ่ม
‎หา
‎มันปะทะเข้ากับส่วนลึกๆ ‎ที่อ่อนไหวที่สุด ซึ่งก็คือ "ศักดิ์ศรี"
‎นี่ไม่ใช่ความผิดใครหรอก
‎อย่านะ
‎ไม่จริงน่า
‎แต่เป็นเพราะว่า… ฉันมันอ่อนแอเอง
‎โง่เอ๊ย
‎ขอโทษนะ พิคเคิล
‎ฆ่าตัวตายเหรอ
‎ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‎ฉันต่างหากที่ไปยั่วโมโหนายก่อน
‎ฉันเป็นคนชวนนายต่อสู้
‎แต่ฉันกลับทำให้นายเป็นห่วง
‎ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายอายุกี่ร้อยล้านปี
‎แล้วก็ไม่แคร์ด้วยที่นายแก่กว่าฉัน
‎แต่อย่ามาบังอาจเป็นห่วงกัน
‎อะไรเนี่ย
‎บ้าบิ่นชะมัด
‎เหลือเชื่อ
‎นี่เป็นการพรางตัว ไม่ใช่ของจริงอย่างแน่นอน
‎พิคเคิลสับสน
‎สัตว์มักจะพรางตัวแกล้งทำเป็นตาย
‎เพื่อให้เราคิดว่ามันอ่อนแอ
‎เพื่อตบตา
‎หลอกเราเพื่อที่จะได้หนีไปซะ
‎ใช่แล้ว มันมีไว้เพื่อเอาตัวรอด
‎แต่ไม่น่าเชื่อที่ตัวผู้ตัวนี้
‎ทำเรื่องที่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บซ้ำสอง
‎เพิ่มความเสียหายให้กับร่างกาย ‎ที่บาดเจ็บปางตายอยู่แล้ว
‎การพรางตัวแบบนี้มีด้วยเหรอ
‎การพรางตัวที่ทำให้ใกล้ตายมากขึ้น
‎มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้ด้วยเหรอ
‎ผู้อ่อนแอกินผู้แข็งแกร่ง
‎บากิต่อยไม่โดนเหรอ
‎คงยังฟื้นสภาพไม่ได้
‎เดี๋ยวนะ
‎ล้มลงไปแล้ว!
‎เฮ้ย ใช้กับเขาได้ผลด้วยงั้นเหรอ
‎เรซึ
‎นี่มันเกิดอะไรขึ้นอยู่เหรอ
‎ก็ไม่แน่ใจหรอกนะ
‎แต่มันเป็นไปได้ว่า…
‎แรงปะทะจากยุคดึกดำบรรพ์ ‎และแรงกระแทกจากยุคปัจจุบัน
‎ไม่เคยมีอะไรเอาชนะร่างกายอันน่าทึ่ง
‎และอึดทนของพิคเคิลได้
‎แต่บากิน่าจะรู้แล้วว่า
‎การปะทะโดยตรงไม่มีผลกับสมองของเขา
‎เขาเลยลองวิธีใหม่
‎เขาต่อยด้วยผิวหนังชั้นเดียว
‎ผิวหนัง
‎แทนที่จะปะทะจังๆ
‎มันก็แค่เฉี่ยวกราม
‎นี่เป็นเทคนิคที่ใช้ในการชกมวย ‎แต่ว่าก็หาดูได้ยาก
‎หมัดที่ถูกมองว่าต่อยไม่โดน
‎แต่กลับทำให้คู่ต่อสู้ล้มหน้าคะมำ ‎แล้วไม่ลุกกลับขึ้นมาอีกเลย
‎อืม เรื่องแบบนั้นมันก็มีได้
‎น้อยครั้งมาก แต่ก็มี
‎มันได้ผล ได้ผลอย่างคาดไม่ถึง
‎บางคนอาจทนรับหมัดแสกหน้าได้
‎แต่จะสลบเหมือดทันทีที่โดนเฉี่ยว
‎โดนเฉี่ยวชั้นผิวหนังบางๆ ที่กราม ‎เพราะไม่ได้ป้องกันเอาไว้
‎หมัดแบบนี้รวดเร็วมาก ‎จนทำให้ขากรรไกรสั่นสะเทือน
‎ลามไปถึงสมองโดยไม่รู้ตัว
‎สะท้านด้วยความเร็วสูงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
‎หมายความว่าหมัดนั้น…
‎บากิน่าจะทำแบบนั้นได้
‎ด้วยชั้นผิวหนังแค่ชั้นเดียว
‎ครั้งแรกด้วยหมัดขวา
‎อีกครั้งด้วยหมัดซ้าย
‎และครั้งสุดท้ายด้วยปลายเท้าขวา
‎เป็นไปได้ว่าการสั่นสะเทือน ‎ของสมองพิคเคิลที่คาดไม่ถึงนี้
‎รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามการโจมตี
‎จากหมัดแรก ไปหมัดสอง และลูกเตะสาม
‎เมื่อสูญเสียการทำงานปกติของสมอง
‎มันคงเป็นภาพที่น่ากลัวมากสำหรับพิคเคิล
‎เขายืนตรงๆ อยู่แท้ๆ ‎ไม่ได้โน้มเอนไปทางไหนเลย
‎แต่จู่ๆ พื้นดินก็ลอยขึ้นมาหา
‎หลังจากโดนกระบวนท่าใหม่นี้ไป ‎ตอนนี้พิคเคิลก็คง…
‎อยู่ในสภาวะสับสนปั่นป่วน
‎เป็นอย่างที่เรซึ ไคโอ นักสู้ฝีมือฉกาจพูดไว้จริงๆ
‎ในสายตาของพิคเคิลที่โดนหมัดน่าฉงนเข้าไป
‎บากิที่กำลังใกล้ตายผู้นี้ ‎ซึ่งยังไม่หายดีจากตอนร่วงจากที่สูง
‎ได้กลายร่างเป็นจอมเวทผู้ไร้เทียมทาน ‎ที่สามารถบังคับแผ่นดินได้
‎พิคเคิลตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
‎แต่เขาก็ยังไม่หนีไปไหน
‎เขาสู้กับความรุนแรง
‎กับน้ำหนักมหาศาล
‎กับความแข็งแกร่ง
‎เจอภัยอันตรายก็ไม่เคยหนี
‎แม้แต่อันนั้นก็ยังเคยโดน
‎ความไร้เทียมทานของเขาถูกสลักลงไปในตัวเขา
‎การที่เขาไม่เคยยอมแพ้ทำให้เขามีความมั่นใจ
‎เขามาที่นี่ และถูกท้าทาย
‎โดยคนที่ตัวเล็กแต่พลังยิ่งใหญ่
‎ความเจ็บปวด เขาก็เคยเจอมาเหมือนกัน
‎แต่ทว่า
‎นี่เป็นประสบการณ์ใหม่
‎ประสบการณ์เหนือจินตนาการ
‎ถูกพื้นกระแทกอย่างไม่คาดคิด
‎ถึงสองครั้ง
‎แม้แต่พิคเคิลก็ยังเคลื่อนแผ่นดินไม่ได้
‎ไม่เคยแม้แต่คิดจะลอง
‎แม้แต่เจ้าตัวนั้นยังทำไม่ได้เลย
‎แต่คนนี้ทำไปแล้ว
‎มนุษย์ดึกดำบรรพ์คนนี้แทบไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้
‎กับยักษ์น้อยที่เคลื่อนแผ่นดินได้
‎ยังก่อน
‎ร่างกายฉันยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ ‎จากที่ร่วงลงมากระแทกพื้นถึงสองครั้ง
‎ฉันยังโจมตีตรงๆ ไม่ได้
‎พิคเคิล ขอโทษนะ
‎เข้าใจแล้ว นั่นไงล่ะ
‎ฉันไม่เต็มใจหรอกนะ ‎แต่ฉันจะทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมนิดนึง
‎เหลือเชื่อเลยว่าเพิ่งจะมารู้เอาตอนนี้
‎ทำไมตอนสู้เองฉันถึงคิดไม่ได้นะ
‎นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ
‎พิคเคิล นั่นคือนรก
‎เขากำลังเจ็บปวด ถึงจะแกร่งขนาดนั้นก็ยังเจ็บ
‎โอ้โฮ
‎มีรอยฝ่ามือสีแดงยาวจากไหล่ลงไปถึงหลังเลย
‎ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกทีนะเรซึ
‎ท่าไม้ตาย หมัดฟาดแส้
‎เป็นท่าที่มีผลกับมนุษย์ทุกคนเท่ากัน ‎ไม่ว่าจะเป็นทารกไปจนถึงฮันมะ ยูจิโร่
‎นี่เป็นกระบวนท่าในวิชาการต่อสู้ญี่ปุ่นโบราณ ‎เรียกว่าคูโด
‎และได้รับการยกย่องมาก ‎ว่าเป็นท่ากังฟูที่ง่ายแต่ได้ผลดีเยี่ยม
‎กล้ามเนื้อจะผ่อนคลายจนอ่อนปวกเปียก
‎และทุกตารางนิ้วของร่างกายจะอ่อนยวบ
‎เพราะอะไรบางอย่าง ‎การทำให้ร่างกายนุ่มนิ่มแบบนี้
‎จะไปเพิ่มน้ำหนักที่มือและเท้า
‎สุดท้าย ความดุร้ายบนใบหน้าจะจางหายไป
‎และร่างกายก็จะกลายเป็นแส้
‎เมื่อเข้าถึงสภาวะนี้ได้แล้ว
‎จุดอ่อนก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องคิดถึงอีกต่อไป
‎เพราะเป้าหมายของการโจมตี ‎คืออวัยวะที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์
‎นั่นคือผิวหนัง
‎ไม่ว่าจะเป็นผิวหนังที่หยาบกร้าน ‎บนร่างกายที่แข็งแกร่ง
‎หรือผิวอันบอบบางของเพศสตรี
‎ความเจ็บปวดที่เกิดจากฝ่ามือ ‎ที่อ่อนยวบนี้จะเท่ากันหมด
‎เมื่อฟาดเข้าแรงๆ ฮานายามะซัง
‎ความเจ็บปวดของเด็กทารก ‎มันแตกต่างจากของคุณใช่ไหม
‎แต่ทว่า เมื่อถูกฟาดเข้าไปแล้ว
‎ความเจ็บปวดของทารก ‎และฮานายามะ คาโอรุผู้คงกระพัน
‎ก็ไม่ต่างกันสักนิด
‎- งั้น… ‎- เหรอ
‎และเป็นไปได้มากว่า
‎ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ ‎ของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อสองพันล้านปีก่อน
‎เมื่อโปรตีนเริ่มกลายพันธุ์กลายเป็นมนุษย์…
‎ทุกชีวิตบนโลกเหรอ
‎จากสิ่งมีชีวิตนับล้านชนิด ‎ที่ถือกำเนิดขึ้นมาในเวลานั้น…
‎เป็นล้านเลยเหรอ นี่จะพูดว่า…
‎ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใด
‎ที่ใช้อาวุธคล้ายแส้ในการโจมตีผิวหนังของเรา
‎แน่นอนอยู่แล้ว
‎เป็นข้อสรุปที่สมเหตุสมผลดีเหมือนกัน
‎แต่ถ้าจะมีสิ่งมีชีวิตใดที่เคยใช้มัน
‎ก็คงจะมีแค่มนุษย์เพศเมีย หรือผู้หญิงนั่นเอง
‎อ๋อ เข้าใจแล้ว หมายถึงตบใช่ไหม
‎โอ๊ะ ดูสิ
‎ชายแกร่งคนนั้นใช้ท่าป้องกันตัวแล้ว
‎แม้แต่พิคเคิลก็ยังตั้งท่าป้องกันตัว
‎นี่ก็น่าจะเป็นอีกอย่าง ‎ที่เขาเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกเหมือนกัน
‎สำเร็จแล้วบากิ
‎เอาเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นอยู่หมัดแล้ว!
‎ไม่ ไม่ใช่หรอก
‎ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากมือของบากิ
‎มันไปโดนศักดิ์ศรีของพิคเคิลเข้าแล้ว
‎หือ เรซึ ดูนั่นสิ
‎ใช่แล้ว
‎นั่นคือท่าที่เขาใช้จบการต่อสู้กับผมได้ในพริบตา
‎นั่นคือท่าจู่โจมจากก่อนหน้านี้
‎คงใช้หมัดฟาดแส้ไม่ได้แล้วสินะ
‎บากิก็น่าจะเข้าใจอย่างนั้นแล้วเหมือนกัน
‎จะโจมตีอีกครั้งเหรอ
‎เขาตั้งใจจะใช้ท่านั้นอีกเหรอ
‎แส้มันจะไปสู้กับท่าลูกปืนใหญ่ได้ยังไง
‎ไม่ นั่นไม่ใช่หมัดฟาดแส้
‎นั่นมันหมัดพยัคฆ์
‎หมัดพยัคฆ์เหรอ
‎เป็นศิลปะการต่อสู้แบบหนึ่งของจีน
‎มันคือกังฟูที่นำเอาท่วงท่า ‎และพละกำลังของเสือมาใช้
‎แต่นี่มันไม่มีเหตุผลเลย
‎ทำไมถึงมาใช้กังฟูเอาตอนนี้
‎หมัดอินทรี
‎หมัดตั๊กแตน
‎หมัดวานร
‎หมัดหมี
‎อะไรกันเนี่ย
‎เจ้าบากิมันตั้งใจจะใช้กังฟูสู้งั้นเหรอ
‎หมัดที่ใช้พลังจากสัตว์หลากชนิด
‎ความที่เขาอัจฉริยะ ‎ซะจนใช้ทั้งหมดได้อย่างชำนาญ
‎มันน่าทึ่งจริงๆ
‎หวังว่าจะไม่ลืมนะ
‎สัตว์ทุกชนิดที่นายเอามาใช้
‎พวกมันล้วนเป็นเหยื่อของพิคเคิล
‎ต่อให้ไม่ใช่แค่เลียนแบบ ‎ต่อให้นายกลายร่างเป็นสัตว์พวกนั้น
‎ก็ไม่มีทางเอาชนะพิคเคิลได้หรอก
‎อะไรกัน
‎จะเป็นตัวอะไรอีกล่ะ
‎ฮึ นี่ก็เป็นสัตว์เหมือนกัน
‎แต่ทว่าทรงพลังมาก
‎ตัวของมัน…
‎ใหญ่มหึมา
‎ใหญ่มาก
‎อ๊ะ รูปทรงนี้
‎ช้างหรือเปล่า หรือว่าแรด
‎เป็นไปไม่ได้
‎หมัดไทรเซราทอปส์
‎เขาสับสนมาก
‎ตัวผู้ตัวเล็กๆ ตัวใหญ่ไม่ถึงครึ่งของฉันด้วยซ้ำ
‎เพราะอะไรไม่รู้ ตัวผู้ที่ดูไร้ทางสู้…
‎กลับมีพลังของคู่ปรับทรงพลังตัวที่ฉันรู้จัก
‎น้ำหนักที่เหมือนก้อนหินขนาดมหึมา
‎พละกำลังที่เหมือนต้นไม้ยักษ์เดินได้
‎และแน่นอน ความมุ่งมั่นแน่วแน่ ‎อยากจะบดขยี้เราให้ได้
‎ทุกอย่างนั่น ทั้งหมดนั่น…
‎มัน…
‎แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ ร่างนี้
‎เป็นไปได้ยังไง
‎นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน
‎ชายตัวเล็กๆ สูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร ‎จะทำแบบนี้ได้ยังไง
‎ไม่ว่าจะสูง 170 หรือ 180 เซนติเมตร
‎หรือจะสองเมตรก็เถอะ ‎ยังไงก็ไม่มีทางทำแบบนี้ได้
‎หือ กำลังจะเริ่มทำอะไรแล้ว
‎บากิเพ่งขึ้นไปข้างบนแล้ว
‎โอ๋ อันนั้นตัวที่เป็นนกไม่ใช่เหรอ
‎โห ทีเร็กซ์ มั้งนะ
‎จอมเวทที่ใช้มนตร์เสกดึงแผ่นดิน
‎ตอนนี้กำลังจำแลงกายอย่างรวดเร็ว
‎ตอนเขากลับมาตั้งท่าเดิม มันก็สายไปแล้ว
‎ในสายตาของพิคเคิล
‎เขาได้กลายร่างไปเป็น ‎สัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในโลกใบนี้
‎เขามาไกลขนาดนี้เลย
‎เหมือนเสกเอาเลย
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล