‎(ฮันมะ บากิ)
‎ไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย
‎ของทีเร็กซ์ก็มีฟัน และหาง
‎ของไทรเซราทอปส์มีเท้า แล้วก็เขา
‎ของเทราโนดอนมีปีก แล้วก็กรงเล็บ
‎จุดเด่นของศัตรูที่น่าเกรงขามทั้งสาม ‎มารวมอยู่ในสัตว์ตัวเดียว
‎ลำพังแค่ตัวเดียวก็น่ากลัวอยู่แล้ว
‎แต่ละตัวได้สำแดงฤทธิ์ ‎ทิ้งเป็นบาดแผลบนร่างกายของฉันไว้
‎มันมาแล้ว
‎ทั้งฟัน
‎ทั้งเขา
‎กรงเล็บ
‎แล้วก็จะงอยปาก
‎มาพร้อมกันเลย
‎บากิจู่โจมแล้ว
‎ถ้าจะให้บรรยายสิ่งที่บากิทำตอนนี้ ‎ก็คงใช้ได้แค่คำว่า "อัจฉริยะ"
‎แต่ตอนนี้เขาจะทำอะไรต่อ
‎น้ำหนักที่แท้จริงของบากิ ‎น้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของไดโนเสาร์พวกนั้น
‎เขาอาจเก่งกาจที่สุดในยุคครีเทเชียส
‎แต่พอเป็นเรื่องศิลปะการต่อสู้แล้ว ‎เขายังอ่อนประสบการณ์
‎ไม่แปลกใจที่เขาจะเข้าใจผิด ‎คิดว่าความเจ็บปวดเกิดจากฟันของทีเร็กซ์
‎เข้าใจแล้ว
‎เฮ่ย!
‎บากิซัง นายทำเกินไปแล้ว
‎ถูกต้อง
‎ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร ‎เมื่อเจอกันแล้ว นี่ก็เป็นการต่อสู้ครั้งแรก
‎เขาจะชนเข้าจังๆ เลยเหรอ
‎อย่าใจร้อนนักสิบากิ
‎แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต่อสู้ใครเป็นครั้งแรก
‎การตั้งท่าก่อนจะวิ่งเต็มสปีดนั้นมีมานานแล้ว
‎ในการแข่งโอลิมปิกก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ‎ยังมีนักกีฬาที่ใช้ฟอร์มนี้อยู่
‎ประวัติความเป็นมาของท่าเริ่มวิ่งนั้น
‎ก็ยังเป็นประวัติศาสตร์ ‎การทำให้ตัวขนานกับพื้นมากที่สุด
‎สุดท้ายแล้วท่านั้นเป็นแบบนี้
‎ได้มีความเห็นตรงกันว่า ‎นี่ควรเป็นท่าเตรียมก่อนที่จะวิ่ง
‎ด้วยการใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่าสตาร์ตเตอร์
‎ร่างกายจะโน้มลง ระนาบกับพื้นมากขึ้น
‎แต่แน่นอนว่าจะไม่ราบไปซะทีเดียว
‎ในที่สุดวันนี้ก็มีมนุษย์คนแรก ‎ที่สามารถเริ่มต้นด้วยมุมขนานกับพื้น
‎แต่หนุ่มคนนี้
‎ที่สามารถตั้งท่าเริ่มต้น ‎ที่เร็วที่สุดและใหม่เอี่ยมที่สุดสำเร็จ
‎ไม่ใช่มนุษย์ยุคปัจจุบัน
‎ระยะเวลาจากจุดเริ่มต้นจนถึงตอน ‎ปะทะกับฮันมะ บากินั้นน้อยกว่าหนึ่งวินาที
‎หลังจบเหตุการณ์ลงแล้ว ‎ปรมาจารย์กังฟู เรซึ ไคโอ
‎ได้บรรยายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นดังนั้น
‎เขาบอกว่าเขา "สัมผัส" มันได้
‎มันต้องใช้เวลาหากจะอธิบายด้วยคำพูด
‎แต่ผมสัมผัสได้ถึงหลายอย่าง ณ ช่วงเวลานั้น
‎ผมคิดว่า "เข้าใจแล้ว"
‎นี่คือสิ่งที่พิคเคิลเคยทำ ‎ในยุคครีเทเชียสเมื่อนานมาแล้ว
‎บางครั้งเขาก็ยืมพลังจากต้นไม้ ‎บางครั้งก็ยืมพลังจากก้อนหิน
‎ทำให้เขาสามารถหยุดสัตว์ร้าย ‎ที่มีน้ำหนักมากถึงห้าตัน
‎ในเวลาเดียวกันนั้น ผมสัมผัสได้ถึงบากิ
‎น้ำหนักของบากิอยู่ที่ประมาณ 70 กิโลกรัม
‎แต่ผมที่มีน้ำหนัก 100 กิโลกรัม ‎ยังไม่สามารถต้านทานพิคเคิลได้เลย
‎แล้วบากิจะทำได้ยังไง
‎ยิ่งไปกว่านี้
‎พิคเคิลอยู่ในจุดที่ได้เปรียบ ‎ยิ่งกว่าตอนที่เขาตั้งท่าที่พื้นเพื่อเผด็จศึกผม
‎ผมคิดในใจว่า "ศึกนี้กำลังจะจบแล้วเป็นแน่"
‎ในช่วงเวลาไม่ถึงวินาที ‎ทำไมถึงมีความคิดมากมายขนาดนี้นะ
‎สมมุติว่า
‎คุณได้กินข้าวแกงกะหรี่อร่อยเลิศที่สุดเข้าไป
‎เผ็ด เค็ม หวาน เปรี้ยวนิดๆ
‎หอม ครีม เนื้อสัมผัสของส่วนผสม
‎ข้าวที่แผ่ไปทั่วทั้งปาก เครื่องเทศ
‎ถ้าให้บรรยายรสชาติออกมาอย่างละเอียด
‎ก็คงต้องใช้เวลาถึงสิบนาที
‎แต่รสชาติทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นในเวลาแค่สิบวินาที
‎เข้าใจหรือยังล่ะ
‎สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือ บากิซังหยุด
‎เขาย่อตัวลงและเผชิญหน้ากับพิคเคิล ‎ยืนนิ่งอยู่เฉยๆ
‎ใช่แล้ว
‎เขารับเอาแรงกระแทกไปเต็มๆ
‎ไม่มีเวลาให้หลบแม้แต่น้อย
‎แต่ทว่า
‎ฝ่ายที่กระเด็นออกไปคือพิคเคิล
‎ไม่ ไม่ใช่แค่กระเด็นออกไปสิ
‎แต่เขาถูกขว้างสูงขึ้นไปในอากาศ
‎โห บินไปเลย
‎โดนขว้างไปงั้นเหรอ
‎ไม่รู้เหมือนกัน
‎ไม่น่าแปลกใจเลย
‎ในตอนนั้น สิ่งเดียวที่บากิขยับก็คือนี่ ‎เหมือนแค่ปัดแมลงวัน
‎กระบวนท่านั้นมันไม่มีที่ไหนเลย ‎แม้แต่ยิวยิตสูหรือไอกิโดสไตล์เก่าก็ไม่มี
‎แม้ว่าพิคเคิลจะหนักกว่า 200 กิโลกรัม ‎แต่เขากลับกระเด็นขึ้นไปถึงเพดาน
‎ด้วยแรงสะบัดมือเบาๆ ‎ของชายที่มีขนาดตัวไม่ถึงครึ่งของพิคเคิล
‎พิคเคิลสุดยอดไปเลย
‎เขาคนนั้น แน่มากจริงๆ
‎น่าประทับใจจังนะ ราชายุคครีเทเชียส
‎ทำไมล่ะ บากิต่างหากที่ขว้างเขาขึ้นไป
‎ทำไมถึงไปชมพิคเคิลที่เป็นฝ่ายโดนปัดกระเด็นล่ะ
‎ผมไม่เข้าใจความซับซ้อนทั้งหมดหรอก
‎แต่มีอยู่อย่างนึงที่เข้าใจ
‎ยิ่งแรงส่งไปข้างหน้าทรงพลังเท่าไร
‎ด้านข้างก็ยิ่งอ่อนแอขึ้นเท่านั้น
‎เมื่อปืนถูกยิงออกไป
‎กระสุนที่ทะลุเข้าไปในท้อง ‎อาจออกมาทางด้านข้าง หรือทางหัวไหล่
‎เนื่องจากปัจจัยหลายอย่าง ‎ในกระเพาะอาหารที่อ่อนนุ่ม
‎ในกรณีที่หาได้ยาก ใบไม้ใบเดียว ‎ก็สามารถเปลี่ยนวิถีกระสุนได้เลย
‎ถ้าคิดว่าพิคเคิลเป็นกระสุน ‎และทรงพลังเท่ากับกระสุน
‎งั้นการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ‎จึงสามารถปัดเขาไปไกลขนาดนั้นได้
‎นั่นคือสิ่งที่ฮานายามะพูด
‎คำพูดของฮานายามะ ‎ทำให้ผมนึกถึงการต่อสู้ครั้งนึง
‎ในปี 1964 ที่ไมอามี รัฐฟลอริดา อเมริกา
‎ได้มีศึกชกมวยอาชีพแชมป์รุ่นเฮฟวี่เวท
‎ระหว่างซอนนี่ ลิสตัน และแคสเซียส เคลย์
‎หมัดขวาอันทรงพลังของลิสตัน ‎ถูกเคลย์ปัดป้องออกไปได้สำเร็จ
‎ผลลัพธ์นั้นทำให้หัวไหล่ขวาของลิสตัน ‎เคลื่อนหลุดออกจากเบ้า
‎ผู้เชี่ยวชาญบางคนคิดว่า ‎เป็นเพราะแรงปัดอันทรงพลังของเคลย์
‎แต่พวกเขาคิดผิดแล้ว
‎อันที่จริงแล้วสิ่งที่ควรยกย่อง ‎ว่าทรงพลังก็คือหมัดของลิสตันต่างหาก
‎จึงทำให้การปัดนั้นเคลื่อนข้อไหล่ได้
‎นั่นแหละ
‎ชอบไหมล่ะ
‎ฉี่มากพอที่จะทำสัญลักษณ์ไว้ตั้งแปดจุด
‎ระหว่างที่นายมุดหัวอยู่บนนั้น
‎ที่นี่ได้กลายเป็นถิ่นฉันไปแล้ว
‎อะไรกัน
‎เข้าใจแล้ว
‎ฉันว่าพอแล้วแหละ ไม่ต้องใช้ไต๋อะไรแล้ว
‎ทีเร็กซ์ ไทรเซราทอปส์ เทราโนดอน ‎ฉันว่าฉันทำเกินไปแล้ว
‎ใช้วิธีดั้งเดิมดีกว่า
‎ในฐานะโฮโมเซเปียนส์
‎ในฐานะมนุษย์ มาสู้กัน
‎ฉันอยากทำแบบนี้สักครั้ง
‎โง่จริงๆ
‎สู้กันตัวต่อตัว
‎ถูกต่อยจมดิน
‎ไม่สิ เหมือนโดนดินขึ้นมาต่อยซะมากกว่า
‎ฉันบอกว่าอยากสู้ตัวต่อตัว
‎นี่ใช่ที่คาดหวังไหมนะ หรือว่ามากกว่า
‎เข้าใจแล้ว
‎นายนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ
‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎ขนาดบล็อกเอาไว้ได้ ก็ยังเหมือน…
‎แขนที่ใช้บล็อกมันกลายเป็นจุดอ่อนไปแล้ว
‎พละกำลังเหนือมนุษย์จริงๆ
‎วันนี้ได้เห็นไฟพวกนี้สามรอบแล้วนะ
‎พละกำลังเหนือมนุษย์เหรอ
‎พอคิดถึงพลังเหนือมนุษย์ ก็จะคิดถึงคนนี้
‎บิสเคต โอลิเวอร์ ‎มิสเตอร์อันเชน
‎อยากเห็นภาพนี้จังเลย
‎เขาต้องยอมมาสู้แน่ๆ
‎สู้กันตัวต่อตัว เหมือนจากโลกแห่งเทพปกรณัม
‎สู้กันตัวต่อตัวเหรอ
‎พอพูดถึงการต่อสู้แล้ว ‎คนที่ดูอยู่ตรงนั้น กำปั้นของเขา
‎เขาก็เหมือนกัน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม
‎เขาต้องสู้แน่ๆ จากข้างหน้าตรงๆ
‎ข้างหน้าเหรอ
‎ถ้าหากว่ามันมีข้างหน้า แล้ว "ข้างหลัง" ล่ะ
‎แบบนั้นมันไม่มีหรอกน่า
‎ไหนๆ ก็พูดถึงหลัง อันนี้สิของจริง
‎ออก้า
‎ทั้งสองคนจะยืนท่านี้
‎อยากรู้จังว่ามันจะจบยังไง
‎แต่ใช่แล้ว
‎สิ่งที่ฉันสนใจจริงๆ
‎สิ่งที่อยากเห็นจริงๆ ก็คือ
‎ฮันมะ บากิจะเอาชนะหมอนี่ยังไง
‎ฉันเกิดมา 18 ปีแล้ว
‎ด้วยความตั้งใจ ด้วยความระวัง…
‎ฉันได้ใช้ชีวิต
‎เพื่อชัยชนะ
‎ฉันเดินตามรอยเท้าของฮันมะ ยูจิโร่ ‎สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในโลก
‎ทำไมล่ะ
‎ถามมาได้ บ้าหรือไง
‎นี่ฉันกำลังหาเหตุผลที่จะสู้กับฮันมะ ยูจิโร่อยู่เหรอ
‎ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นให้แม่หรอกเหรอ
‎ใช่แล้ว นั่นมันก็สี่ปีมาแล้ว
‎ความเกลียดชัง
‎เกลียดชังเหรอ
‎ชื่นชม…
‎อย่ามาโง่ ฉันจะไปชื่นชมเขาทำไม
‎มีสิ่งนึง…
‎มีสิ่งนึงที่ชัดเจน
‎พลังของฮันมะ ยูจิโร่
‎ปฏิเสธไม่ได้เลย
‎ว่าทุกกระเบียดนิ้วของร่างกายเขานั้นช่างไร้ที่ติ
‎ในมุมนึง
‎จะเรียกมันว่าความไว้ใจก็ได้
‎ฉันเดินตามหลังเขา
‎ฉันเตรียมรับมือกับหมัดของเขา
‎ฉันนึกภาพถึงความว่องไวของมัน
‎ฉันถึงหลบได้ไงล่ะ และก็หลบตรงนี้ได้ด้วย
‎ถ้าหมัดหรือลูกเตะไหนโดนตัว ‎แม้แต่ครั้งเดียวก็อาจเจ็บหนัก
‎ฉันหลบได้
‎เฉียดฉิวขึ้นเรื่อยๆ มีประสิทธิภาพขึ้นเรื่อยๆ
‎เขาหลบช้าลงเรื่อยๆ โดยให้เหลือเวลาน้อยลง
‎เขารอให้จนถึงที่สุด
‎ตอนแรก ร่างกายของเขาต้องหมุนตลบ
‎แต่จากนั้นหมัดของพิคเคิลก็เริ่มเฉียดผม ‎หรือเฉี่ยวผิวหนัง
‎ยิ่งรอให้เฉียดเวลาขึ้นเท่าไร มันก็เหมือน…
‎แทนที่จะเป็นศิลปะการต่อสู้หรือการต่อสู้ธรรมดา
‎กลับกลายเป็นเหมือนการเต้นรำ
‎ใช่แล้ว เหมือนสู้วัวกระทิง
‎เหมือนเขาเป็นมาทาดอร์
‎เขาเคยเห็นความเร็วมาหลายรูปแบบ
‎บนบก ในน้ำ ในอากาศ
‎แต่วันนี้เป็นประสบการณ์ใหม่
‎ความเร็วที่ท้าทายแนวคิดของความเร็ว
‎เขาไม่ได้มุดไปนะ แต่เขาทะลุไปเลย
‎ณ ตอนนั้น ในความทรงจำของพิคเคิล
‎ในตอนแรก เขาก็แค่นึกสนุกอยากจับมากินเล่น
‎แต่ก็ได้มารู้ว่ามันไม่ง่ายนักเลย
‎สำเร็จแล้ว จับได้แล้วแน่ๆ
‎ตอนนั้นเขาถึงตระหนักได้ว่า
‎โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตบางชนิด ‎ที่สามารถผ่านทะลุร่างเขาไปได้
‎มีนักสู้คาราเต้ชื่อดัง ‎ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งคาราเต้
‎ช่วงบั้นปลายชีวิต เขาได้กล่าวว่า
‎"ผมหลบคนที่พุ่งเข้าใส่มานักต่อนักแล้ว"
‎"โดนเตะก็ตั้งหลายที"
‎"โดนทั้งศอก เข่า แล้วก็โดนโหม่ง"
‎"บางครั้งก็โดนท่อเหล็ก ก้อนหิน ไม่ก็ใบมีด"
‎"รอให้เข้ามาใกล้ที่สุด รอจนวินาทีสุดท้าย
‎วินาทีสุดท้ายเท่านั้น ถึงจะหลบ"
‎ในระหว่างการฝึกทั่วไปครั้งนึง ‎เขาได้รู้สึกถึงสภาวะที่น่าทึ่ง
‎เขาพูดว่า "ผมทะลุร่างเขาไป"
‎เขาบอกว่าเขาทะลุร่างคู่ต่อสู้ออกมา
‎แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้
‎แต่เป็นผลมาจากการได้ใช้เวลา
‎วนเวียนอ้อมไปข้างหลังคู่ต่อสู้ ‎บ่อยครั้งจนเวียนหัว
‎จนการบล็อก ท่าป้องกันตัว ฝีเท้า…
‎ไม่เหลือการเคลื่อนไหวที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป
‎เขาได้ก้าวข้ามการวนรอบคู่ต่อสู้
‎มาเป็นสภาวะทะลุผ่านคู่ต่อสู้แทน
‎ตัวผู้ตัวนี้เป็นใคร
‎เขายังมีเล่ห์เหลี่ยมอีกกี่อย่าง
‎นี่มัน… ทักษะการต่อสู้ของบากิ ‎มันพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้วอย่างนั้นเหรอ
‎ฉันจะทำได้ไหมนะ
‎ฉันเลียนแบบกระบวนท่าเขาได้ไหมนะ
‎ชายผู้ครองตำแหน่ง ‎เทพแห่งสงคราม โอโรจิ โดปโปะ
‎ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวแทนของการต่อสู้ ‎ชิบุคาวะ โกคิ
‎และชายที่เป็นสุดยอดนักสู้กังฟู
‎อาจารย์ของฉัน คากุ ไคโอ
‎สามคนนั้นจะเลียนแบบท่านี้ได้ไหม
‎ไม่แปลกใจเลยที่พิคเคิลจะประหลาดใจ
‎ตำแหน่งของคู่ต่อสู้ที่จับตัวยาก
‎มันอยู่ใกล้กับเขามาก
‎มือซ้ายของเขาจับดาบล่องหน
‎ซึ่งพุ่งเข้าไปในตัววัวกระทิง ‎หรือพูดให้ถูกคือ จุดอ่อนของพิคเคิล
‎ทะลวงลึกเข้าไปเลย
‎เขารู้สึกได้ว่ามันต้องเจ็บหนักแน่ๆ
‎เหมือนเวลาเราเตะขอบโต๊ะ
‎หรือเมื่อถูกเตะเข้าอย่างแรงที่ช่องท้อง
‎ในเวลาชั่วขณะที่เรามี ‎ก่อนที่ความเจ็บปวดจะเริ่มต้น
‎สมองก็ได้ทำนายรอไว้แล้ว ‎ว่าเราจะรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงแค่ไหน
‎จากนั้น ความเจ็บปวดที่ถาโถม ‎จะรุนแรงเท่ากับความคาดหมาย
‎และทรมานอย่างที่คิดไว้ หรืออาจมากกว่า
‎นั่นคือช่วงเวลาเตรียมใจ ‎ที่พระเจ้าได้ประทานมาให้
‎เขาจดจำความเจ็บปวดนั้นได้ ‎จากศึกหนักที่ผ่านมาถึงสองครั้ง
‎มาแล้ว ความเจ็บปวดที่ไม่มีอะไรเทียบได้
‎แรงกระแทกและแรงสั่นสะเทือนมันฟ้องไว้แล้ว
‎มาแล้ว
‎อย่างที่คิดไว้เลย แย่กว่าที่คิดไว้ซะอีก
‎ได้ผลด้วย
‎ใช่แล้ว
‎ไม่ว่าจะเมื่อไรหรือที่ไหน ‎การเตะกล่องดวงใจย่อมได้ผลทุกครั้งไป
‎แต่ไข่มันเล็กมากเลยนะ ‎ทำไมถึงทำให้เจ็บปวดได้ปานนี้
‎เล็กงั้นเหรอ คิดผิดแล้ว
‎ผมขอประกาศว่า ลูกอัณฑะเป็นอวัยวะภายใน
‎เหรอ
‎มันเปราะบาง
‎ตอนเป็นทารก มันอยู่ข้างในร่างกาย
‎แต่ออกมาหาความเย็นข้างนอก
‎มันอ่อนแอ ไม่มีอะไรอ่อนแอกว่ามันแล้ว
‎อ่อนแอพอๆ กับหัวใจ ตับ
‎กระเพาะอาหาร และสมอง
‎แต่พวกนั้นได้รับการปกป้อง
‎ด้วยกล้ามเนื้อหนา ไขมัน กระดูก
‎และกะโหลกที่แข็งแรง
‎แต่อัณฑะที่ได้รับมอบหมาย ‎ให้ทำหน้าที่สำคัญ คือการสร้างอสุจิ
‎ต้องไม่ร้อนจนเกินไป
‎เพื่อให้ทำหน้าที่สำคัญนี้ได้
‎มันก็ต้องออกมานอกร่างกาย ‎มีชั้นผิวหนังห่อหุ้มป้องกันแค่ชั้นเดียว
‎มันต้องมาอยู่ในตำแหน่งและสภาพที่อ่อนแอ
‎ถ้าหัวใจของเราห้อยออกมาทางเป้า ‎แล้วมีแค่ชั้นผิวหนังคอยปกป้อง
‎มันก็จะเป็นจุดอ่อนที่สุดในยามต่อสู้
‎คงไม่คิดจะออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ
‎น่าจะจบแล้วละ
‎ไม่ใช่
‎ยังไม่จบ
‎ยังอีกเหรอ
‎ไอ้บ้าเอ๊ย ขนาดล้มลงไป สีหน้าก็ยังดีอยู่
‎จะลุกขึ้นมา หรือว่าจะนอนอยู่อย่างนั้น
‎ทันทีที่ถูกเล่นงาน คำตอบจะผุดเข้ามาในใจทันที
‎จะคิดว่า "ฉันแพ้แล้ว อย่าทำร้ายฉันอีกเลย"
‎หรือว่า "มันกล้าดียังไง มันเจอดีแน่"
‎สีหน้าตอนที่ล้มลงไป…
‎ความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ ‎หากหลงเหลืออยู่ก็จะแสดงออกทางหน้า
‎สีหน้าของพิคเคิลเมื่อครู่นี้…
‎เขาไม่เพียงจะลุกขึ้นมาอีกเท่านั้น ‎แต่ดูเหมือนว่าบากิ
‎จะทำให้เลือดของพิคเคิลเดือดพล่านซะแล้ว
‎ทั้งคู่ตัวสั่น
‎ด้วยความตึงเครียด
‎และโทสะ
‎ใกล้แล้ว
‎การต่อสู้ครั้งนี้ยาวนาน
‎แต่ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
‎สีหน้านี้…
‎ท่ายืนนี้…
‎นี่คือร่างสุดท้ายของเขา
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล