‎(ฮันมะ บากิ)
‎นึกแล้วเชียว
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสุดท้ายแล้ว
‎นี่คือสิ่งที่รอคอยเราอยู่
‎คนแรกที่สังเกตเห็น ก็ต้องเป็นบากิอยู่แล้ว
‎รอยแผลเป็น
‎เหมือนบาดแผลที่เกิดจากคมดาบปลายโค้ง
‎แผลเก่าวิ่งเป็นแนวทแยงพาดลำตัวของพิคเคิล
‎ได้ไง
‎แผลเป็นรูปไข่เหมือนถูกยิงด้วยปืนกล
‎ไม่ได้แผลนั้นจากที่นี่แน่ๆ
‎กรงเล็บ
‎หนามหลัง!
‎จะอะไรก็เถอะ มันมาจากยุคของเขา
‎แผลเหล่านั้นได้มาเมื่อไร ‎จากใคร และเกิดขึ้นได้ยังไง
‎เราเป็นคนกลุ่มแรกที่จะได้รู้คำตอบ
‎เรามองเห็นมัน
‎แผลเป็นเดียวกันที่หลังของเขา
‎ไม่เข้าใจเหรอ
‎แผลเดียวกันนี้มันโอบเขาทั้งหน้าหลัง
‎ซึ่งแปลว่าคำตอบเป็นได้แค่อย่างเดียว
‎เมื่อตัดสินจากรูปทรงของแผล ‎ขนาด และยุคสมัย
‎ดาบปลายโค้งที่ว่านี่คือฟันของไทรันโนซอรัส
‎พิคเคิลเคยรอดชีวิตออกมา ‎จากขากรรไกรของทีเร็กซ์
‎ทั้งอารมณ์ ความภูมิใจ ‎และความเบิกบานของเรา
‎คิดว่าเราแสดงมันออกมายังไงล่ะ
‎เมื่อเราสามคนเข้าใจที่มาของบาดแผลนั้นแล้ว
‎ก็เริ่มปรบมือพร้อมกัน
‎เมื่อจัดเรียงข้อต่อใหม่ ‎เขาก็ได้แปลงร่างเพื่อเตรียมต่อสู้เต็มรูปแบบ
‎นี่เป็นร่างสุดท้ายของพิคเคิล
‎ไม่พูดไม่ได้ละ
‎บัดนี้การต่อสู้ที่แท้จริงเริ่มขึ้นแล้ว
‎ร่างสุดท้าย
‎หลังได้จัดเรียงข้อต่อใหญ่ ‎ที่หัวไหล่ ข้อศอก ข้อมือ
‎และสะโพกแล้ว ‎รูปร่างของเขาแปลกไปมากจริงๆ
‎เมื่อความทรงจำเก่าแก่ของเขาฟื้นตื่นขึ้นมา
‎ส่วนที่ทนทานอยู่แล้วก็ยิ่งแกร่งขึ้นไปอีก
‎ส่วนที่ทรงพลังก็ทวีความดุร้าย
‎ส่วนที่แข็งแรงก็เปลี่ยนไปมีสภาพยืดหยุ่น
‎ขอบใจนะพิคเคิล
‎การกลายร่างเป็นร่างใหม่นี่น่ะ
‎ฉันขอน้อมรับมิตรภาพอันล้ำค่าจากนายนะ
‎มนุษยชาติวิวัฒนาการต่อเนื่อง ‎ตั้งแต่ประวัติศาสตร์เริ่มต้นขึ้น
‎ในขณะเดียวกัน เราก็ได้อาวุธมามากมาย
‎มีทั้งก้อนหิน ตะบอง อาวุธ ‎ดาบ ปืน ขีปนาวุธ
‎หรือแม้กระทั่งอาวุธนิวเคลียร์
‎แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเราสูญเสียบางอย่างไป ‎เราทอดทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง
‎นั่นคือสิ่งที่พิคเคิล ชายดึกดำบรรพ์คนนี้สอนเรา
‎หนังที่เหนียว กล้ามที่ทรงพลัง กระดูกที่แข็งแรง
‎และจิตใจตั้งมั่นไม่ย่อท้อให้กับความเจ็บปวด
‎ขณะที่อาวุธในมือของเรามีอานุภาพมากขึ้น
‎เราคงสูญเสียสิ่งเหล่านี้ไปทีละอย่าง
‎มากจนเราปกป้องตัวเองไม่ได้แล้วด้วยซ้ำไป
‎ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
‎ในพื้นที่ของนาย ฉันจะไม่หนีไปไหน
‎จากระยะนี้ ตรงนี้แหละ
‎ที่ฉันจะตอบแทนมิตรภาพของนาย
‎ให้ตายเถอะ ต้องกลับไปซะแล้ว
‎หมัดมหากาฬของพิคเคิลไม่ได้ต่อยบากิกระเด็น
‎เขาไม่ได้ขยับไปจากที่เดิมเลย
‎ถึงนายจะต่อยฉันเต็มแรง
‎ก็ยังทำให้ฉันตัวน้อยๆ กระเด็นไม่ได้เลย
‎เหตุผลง่ายมาก
‎เพราะฉันก็แค่โต้กลับด้วยแรงที่เท่ากันไงล่ะ
‎แค่เร็วกว่าและในมุมที่คมกว่า
‎นี่คือทักษะ นี่คือวิวัฒนาการ
‎เรามีวิชาการต่อสู้ เราไม่ได้ทิ้งอะไรไปเลย!
‎ฉันจะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
‎ฉันฝึกปรือสั่งสมมาหลายอย่าง
‎ทั้งพละกำลัง ความว่องไว ‎ความอึด และประสบการณ์
‎แต่ในที่นี้เราเท่ากัน
‎เรามีเงื่อนไขเดียวกัน
‎เราทั้งคู่จะไม่ยอมหลีกทาง
‎อันที่จริง ฉันอาจด้อยกว่านายในทุกด้านนี้
‎ทั้งความแข็งแรงของกล้าม ‎น้ำหนัก และระบบโครงกระดูกฉันเทียบไม่ได้
‎ถ้าอย่างนั้น ฉันจะใช้อะไรต่อสู้ดีล่ะ
‎ฉันจะใช้อะไรมาหนุนหลัง
‎ก็เทคนิคไงล่ะ
‎ฉันฝึกทักษะพวกนี้มานานมากแล้ว ‎จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อไร
‎ฉันอดทนต่อความเจ็บปวด ‎ลับฝีมือ บำรุงร่างกาย ท้าทาย และต่อสู้
‎หมัดที่กำแน่นแบบไม่รู้ตัว
‎ตำแหน่งการวางเท้า
‎การหายใจตามธรรมชาติ
‎สายตาเฉียบคม
‎ทักษะการต่อสู้ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ
‎มันอยู่ในตัวฉัน มันค้ำจุนฉัน
‎ทักษะที่สร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอด
‎ถูกฝึกมาเพื่อปกป้อง
‎หล่อเลี้ยงด้วยความเกลียดชัง
‎และส่งต่อผ่านความเศร้าโศก
‎ฉันจะปล่อยห่วงโซ่เหล่านี้ไปไม่ได้
‎ทันใดนั้นเอง บากิก็มองเห็น
‎เมื่อเขาได้รับรู้ประวัติศาสตร์ของตัวเองแล้ว
‎ก็เลี่ยงไม่ได้ที่บากิจะต้องเห็นสิ่งนี้
‎"ฉันก็เหมือนกัน"
‎ฟันมากมาย ‎กรงเล็บนับไม่ถ้วน เขาของหลายตัว
‎ผองเพื่อนที่ปั้นเขาขึ้นมาให้เป็นแบบนี้ได้
‎จริงด้วย นายก็มี…
‎ยิ่งไปกว่านี้คือสิ่งที่แทรกอยู่ ‎ระหว่างอาวุธหลากชนิดนี้
‎ฉันเข้าใจแล้ว
‎ผู้ที่ผลักกรงเล็บออกไปคือเรซึ
‎ผู้ที่ยืนอยู่หน้าฟันคือคัทซึมิ
‎และคนที่ยืนเหยียบเขาอยู่ก็คือแจ็ค
‎พวกเขาก็ปั้นพิคเคิลขึ้นมาด้วย
‎เขาเห็นอะไรกันนะ
‎พิคเคิลร้องไห้
‎ใช่แล้ว นี่คือสงครามเต็มรูปแบบ
‎ไม่เคยเจอกับศัตรูที่น่าเกรงขามเท่านี้มาก่อนเลย
‎ช่วงเวลาแบบนี้ ฉันควรทำยังไงนะ
‎ฉันควรจะขว้างหรือว่าปามัน ‎เข้าไปในพื้นที่ของพิคเคิลนะ
‎เข้าไปกลางศึกนี้เหรอ
‎ถ้าอยู่แนวหน้า ฉันจะทำยังไงนะ
‎ทำอะไรได้บ้าง
‎หมัดซ้ายใกล้เข้ามาแล้ว ‎โอเคบากิ นายจะทำอะไร
‎โอ้ เข้าใจแล้ว ‎ตัดสินใจทำแบบนี้นี่เอง
‎ปล่อยหมัดก็ไม่โดน
‎นายคงเหวี่ยงหมัดออกไปแล้วสินะ
‎มันต้องถูกปล่อยออกไปก่อนแล้ว
‎ใช่แล้ว เพื่อเป็นการตอบโต้ท่วงท่าของคู่ต่อสู้
‎ร่างกายต้องไหลไปตามการต่อสู้เอง
‎การโต้กลับอาจทำให้เกิดหนึ่งในสองสิ่งนี้
‎อย่างแรกคือผลกระทบทางกายภาพ
‎แม้แต่แรงเพียงน้อยนิดก็ทำให้เกิดผลที่ยิ่งใหญ่ได้
‎แต่ผลกระทบที่แท้จริงของการโต้กลับนั้น ‎คือการแทรกเข้าไปอยู่ในใจ
‎เมื่อใจจดจ่ออยู่กับการโจมตีเท่านั้น
‎กรามที่ควรจะกัดแน่นจะคลายออก ‎และกล้ามเนื้อคอก็จะผ่อน
‎หมัดตอบโต้ที่ปะทะเข้ากับร่างที่ลืมไปว่าจะถูกต่อย
‎สิบวินาทีหลังจากนั้นก็อย่าหวังจะฟื้นตัวได้เลย
‎เมื่อนักสู้ลืมไปว่าอาจถูกต่อย ต่อให้เป็นพิคเคิล
‎ความแข็งแกร่งของเขา ‎ก็จะถอยกลับไปเป็นเหมือนทารกแรกเกิด
‎เคยมีชายคนนึงที่หมัดแรงถึงใจ ‎จนลือกันว่าล้มช้างได้
‎นั่นคือจอร์จ ฟอร์แมน ‎แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทคนที่ 31
‎ถึงแม้เขาจะครองสถิติ ‎น็อคเอาท์มากที่สุดในประวัติศาสตร์
‎แต่ก็น่าแปลกใจที่มีเพียงไม่กี่ครั้ง ‎ที่เป็นการน็อคเอาท์แบบนับถึงสิบ
‎ขณะเดียวกันก็มีแชมป์ที่ได้ชื่อว่า ‎อ่อนแอที่สุดในประวัติศาสตร์
‎คนที่ทุกคนรู้จัก เขาคือ "ผู้ยิ่งใหญ่" ‎มูฮัมหมัด อาลีนั่นเอง
‎หมัดของเขาไวมากจนได้ชื่อว่า "หมัดผี"
‎เขาทำให้คู่ต่อสู้หลายคน ‎รวมถึงฟอร์แมน ต้องน็อคเอาท์นับสิบ
‎มันคือหมัดอัจฉริยะที่หลบหลีกการรับรู้ไป
‎สำหรับคู่ต่อสู้ มันเหมือนการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว
‎บากิมีทักษะนี้แล้ว
‎เขาถึงสามารถแลกหมัดกับพิคเคิลได้
‎เขาถึงสามารถต้อนพิคเคิลให้จนมุมได้
‎"ฟันยักษ์ที่ทำร้ายฉัน ฉันต่อยหักด้วยกำปั้น"
‎"กรงเล็บแหลมคมที่ทำร้ายฉัน ‎ฉันคว้ามันมาบิดแล้วหักทิ้ง"
‎"ตอนที่ฉันตกเป็นเป้า ฉันทำแบบนี้"
‎"ตอนที่เจอตัวใหญ่ ฉันก็…"
‎"ตอนที่เจอตัวว่องไว ฉันก็…"
‎"ฉันก็…"
‎"ในยุคนั้น ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด"
‎ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับถูกต้อนจนมุม
‎จนมุมแล้ว
‎ข้อได้เปรียบทางขนาดตัวของเขา ใช้ไม่ได้
‎ข้อได้เปรียบด้านพละกำลังของเขา ใช้ไม่ได้
‎ทักษะนี้น่าทึ่งจริงๆ
‎ความสามารถในการต่อสู้นี่ช่างเหลือเชื่อ
‎บุรุษโบราณผู้นี้อึ้ง
‎ถ้างั้น…
‎อะไรกัน
‎เขาขยับแล้ว
‎ทักษะการวาร์ปสายฟ้าแลบ ‎เหมือนตอนที่ต่อสู้กับแจ็ค
‎พิคเคิลกำลังหนี
‎และบากิ…
‎กำลังไล่ตาม
‎จำที่ฉันบอกได้ไหม
‎ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‎ฉันจะไม่ยอมห่างนาย
‎ความแตกต่างลิบลับด้านพละกำลัง ‎พลังที่ไม่น่าจะมีวันเท่ากันได้…
‎มันได้พ่ายแพ้ให้กับวิชาการต่อสู้ ‎เครื่องมือของอารยธรรมแล้ว
‎เขาใกล้จะชนะแล้ว
‎ถึงแม้กำลังจะได้คว้าชัยชนะมาแล้ว
‎บากิก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมา
‎เป็นนิสัยเสียในการต่อสู้
‎เขายื่นกำปั้นทั้งสองข้างออกมาข้างหน้า
‎ชายดึกดำบรรพ์เข้าใจแล้วว่า ‎นี่เป็นการต่อสู้ประลองความอึด
‎มันเป็นความโลภเกินกว่าจะไถ่โทษได้ ‎ความไม่รู้จักพอ
‎ในตอนนี้ เขาปฏิเสธชัยชนะที่มาจากทักษะ
‎แต่เขาเลือกโดยไม่คิด ‎และอย่างประมาทว่าอยากได้ชัยชนะ
‎ที่วัดด้วยความอึดล้วนๆ
‎เป็นผลให้ความทรหดทั้งหลายนี้ถูกสำแดงออกมา
‎เลี่ยงไม่ได้ ดุจดวงอาทิตย์ ‎ที่ต้องขึ้นในทิศตะวันออก
‎หรือน้ำที่ต้องไหลลงสู่ที่ต่ำ
‎ผลลัพธ์นั้นช่างน่าสมเพช
‎พิคเคิลลงมือ
‎ในการประลองความแข็งแกร่ง
‎เขาเกิดรู้สึกกลัวความพ่ายแพ้ขึ้นมา
‎ในการประลองที่ยาวนาน ‎ระหว่างคนยุคใหม่และมนุษย์โบราณ
‎มนุษย์โบราณก็ได้มาซึ่งอาวุธใหม่
‎การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว
‎พิคเคิลไม่ขยับเลย
‎ส่วนบากิก็ขยับไม่ได้
‎ทั้งสองคนคิดยังไงกับสถานการณ์นี้ล่ะ
‎ถามมาได้
‎ถึงแม้พิคเคิลจะไม่แสดงออกว่าอยากโจมตี
‎ตราบใดที่พิคเคิลยังชี้เป็นชี้ตายบากิได้ ‎คำตอบนั้นก็ชัดเจน
‎พิคเคิลชนะแล้ว
‎ความเห็นของผมต่างออกไปนิดนึง
‎ผู้ที่อ่อนแอเป็นผู้คิดค้นกระบวนท่าต่างๆ ขึ้นมา ‎เพื่อแข่งขันกับผู้ที่แข็งแกร่ง
‎พูดอีกอย่างคือ มันเป็นอาวุธ
‎เข้าใจแล้ว
‎พิคเคิลมีทั้งขนาดตัว มีทั้งพละกำลังมหาศาล
‎หากเขาได้วิชาเป็นอาวุธเข้าไปอีกละก็…
‎ผู้ที่เกิดมาแข็งแกร่ง ‎จะต้องทำตามกฎข้อนึงที่ไม่ได้เขียนไว้
‎นั่นคือพวกเขาไม่มีสิทธิ์ใช้ลูกเล่น
‎เป็นคำพูดที่ทรงพลัง ‎สมกับเป็นคาโอรุ ฮานายามะ
‎ผู้ที่เกิดมาแข็งแกร่งจริงๆ
‎แต่มันสื่ออะไรถึงบากิที่ต้อนพิคเคิลจนมุมล่ะ
‎ใจจริงแล้ว ผมอยากตัดสินให้เขาเป็นฝ่ายชนะ
‎เรซึผู้ยึดมั่นในวิชาการต่อสู้ ‎ฮานายามะผู้ยึดมั่นในความเป็นชาย
‎ทั้งคู่ทั้งพูดถูกและพูดแรง
‎- ลุกแล้วเหรอ ‎- ยืนไหวแล้วงั้นเหรอ
‎แน่ใจนะว่าเราไม่ควรหยุดเขาไว้
‎ปล่อยเขาไปเถอะ เขาไม่ใช่สัตว์นะ
‎แต่ถ้าเป็นศาสตราจารย์เพย์น ‎ก็คงประสาทกินไปแล้ว
‎อ้าว แอบหนีออกไปตอนไหนเนี่ย
‎งั้นก็คงแปลว่าไม่ได้ร้ายแรงสินะ ‎ไร้สาระซะจริงๆ
‎ทุกครั้งที่เจ็บปวดและเศร้าโศก ‎จะมีภาพนึงที่เขาอยากเห็น
‎แถวนี้น่ะ ตรงนี้วิวสวยที่สุดแล้ว
‎ตอนนี้ไม่มีอะไรมาขวางทางอยู่ ‎นายคงมองเห็นนะ
‎ตั้งแต่ยุคสมัยก่อนมีประวัติศาสตร์ ‎ย้อนไปไกลกว่านั้น สมัยที่ยังไม่แปดเปื้อน…
‎ทิวทัศน์ยิ่งใหญ่ตระการตาของยุคครีเทเชียส
‎สุดยอดไปเลย
‎ลูกพี่ ถ้าฉันขอแวะมาดูอีกจะว่าอะไรไหม
‎ในวันนี้ ณ ใจกลางเมืองวอชิงตัน ดีซี
‎ประชาชนทั่วไปถูกห้าม
‎ไม่ให้เข้ามาในระยะ 700 เมตร
‎รอบโรงแรมเซนต์เรนาส
‎ตั้งแต่ผมเข้ารับตำแหน่งมา ‎นอกจากที่ทำเนียบขาวแล้ว
‎นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เดินเข้าห้อง ‎โดยไม่มีทีมรักษาความปลอดภัย
‎อีกทั้งยังมีชายที่อันตรายที่สุดในโลก ‎นั่งอยู่ตรงหน้าผมอีกด้วย
‎พูดมากจังเลยนะ
‎ขอโทษครับ
‎ขออภัยด้วยถ้าทำให้คุณไม่พอใจ
‎ยังไงก็ตาม ‎เรื่อง "การเปลี่ยนผ่านอำนาจครั้งใหญ่"
‎ที่ริเริ่มโดยโรนัลด์ รีแกน ‎ประธานาธิบดีคนที่ 40
‎ด้วยชื่อรหัสออก้า หรือ ยูจิโร่ ฮันมะ…
‎ผมก็เพิ่งจะรู้ความลับนี้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง
‎- ตั้งแต่วันนั้น ใจผม… ‎- นี่
‎รีบๆ เข้าเรื่องซะที
‎โทษที ผมนี่ก็ไหลไปเรื่อย
‎งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า แค่สิบวินาทีก็เสร็จแล้ว
‎ข้าพเจ้าขอสาบานว่าสหรัฐอเมริกา
‎จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านฮันมะ ยูจิโร่
‎และเราจะเคารพท่าน
‎จะไม่มีวันไปแทรกแซงกับชีวิตของท่าน
‎และจะทำตามสัญญานี้เสมอ ‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
‎ข้าพเจ้า บารัค โอซม่า ‎ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
‎ขอสาบานต่อหน้าพระเจ้า ‎ว่าจะทำตามสนธิสัญญามิตรภาพนี้
‎ต้องทำพิธีนี้ทุกสมัยเลย น่ารำคาญจริงๆ
‎ถ่านหิน
‎ทฤษฎีว่าไว้ว่าแรงดันหนึ่งแสนชั้นบรรยากาศ
‎จะสามารถเปลี่ยนถ่านหินให้เป็นเพชร
‎ผมไม่เชื่อหรอกถ้าไม่ได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง
‎มิสเตอร์ออก้า ในเมื่อเขาว่ากันว่า ‎คุณทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธนิวเคลียร์
‎งั้นช่วยใช้มือเปล่าบีบได้ไหม
‎มองมุมนี้ นายมันก็ไม่ต่างอะไรจากบอชเลย
‎โต๊ะกระจกถูกตัดเหมือนเขาใช้เพชรเลย
‎น่าเสียดายที่มันเป็นเพชรเทียม
‎ไม่จริงน่ะ
‎คุณทำได้
‎เราทำยังไงกับเขาดีล่ะ
‎แทบจะไม่ต้องเถียงอะไรกันอีกแล้ว
‎เราต้องเอาเขาไปไว้ที่เดิม
‎เขาเป็นเหยื่อของความอยากรู้อยากเห็น ‎ของมนุษย์ยุคใหม่
‎มิสเตอร์เพย์น มีความเห็นยังไงครับ
‎คุณพูดเหมือนมันง่ายเลยนะครับ
‎แต่คำว่า "ไว้ที่เดิม" มันหมายความว่ายังไง
‎ถ้าเขาถูกใส่กลับเข้าไป ‎ในชั้นหินเกลือที่โคโลราโด
‎แล้วพิคเคิลจะใช้ชีวิตยังไง ‎ในสังคมโลกอนาคต
‎ผมมองว่าเรากำลังโยนปัญหาที่อยู่ตรงหน้า
‎ไปให้มนุษย์ยุคอนาคตรับมือ ‎โดยอ้างคำพูดสวยหรูว่า "มนุษยนิยม"
‎เห็นด้วย
‎เราควรรับผิดชอบ ‎ต่อสถานการณ์ของพิคเคิลในยุคปัจจุบัน
‎มิสเตอร์สไตรดัม จากที่ผมได้ยินมา
‎ที่ผ่านมาคุณบังคับให้ ‎สมบัติที่สำคัญทางวัฒนธรรมคนนี้
‎ต่อสู้ประมือกับผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้
‎เป็นความจริงหรือเปล่า
‎นั่นคือสัญญาที่ผมให้ไว้กับพิคเคิล
‎สัญญาเหรอ
‎มันจะเป็นไปได้ยังไง ‎พิคเคิลไม่รู้ภาษาพูดซะหน่อย
‎มันไม่ใช่คำสัญญาที่ให้ด้วยคำพูด
‎ในโรงเรียน
‎ในที่ทำงาน
‎ในร้านอาหาร
‎และในบ้าน
‎ทุกคนต่างถกเถียงกันว่าควรทำยังไงกับพิคเคิล
‎ในฝรั่งเศส เยอรมนี อเมริกา อินเดีย
‎และสหประชาชาติ ‎ก็มีการถกเถียงอย่างดุเดือดไปทั่วโลก
‎(เอากลับไปใส่ในชั้นหินเกลือเหมือนเดิม)
‎(500,001,572 เสียง)
‎(ให้อยู่กับเราในยุคปัจจุบัน)
‎(500,000,543 เสียง)
‎หลังได้นับคะแนนเสียง ‎จากประชากรโลกหนึ่งพันล้านคน
‎ผลลัพธ์ที่ได้นั้นห่างกันเพียงแค่ 1,000 เสียง
‎(เอาไปไว้ที่เดิม)
‎ได้มีการตัดสินแล้ว
‎คุณเพย์นครับ มีความเห็นยังไงครับ
‎นี่เป็นการกระทำที่โง่เขลา
‎แต่ทว่าก็เป็นการตัดสินใจของชาวโลก
‎ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสงวนออกความเห็น
‎ห่างกันแค่พันคะแนน มนุษยชาติช่างโง่เขลาจริงๆ
‎ผลการตัดสินนี้ช่างถือเป็นเคราะห์ร้ายของพิคเคิล
‎เราก็แค่ปัดปัญหาไปแก้เอาในอนาคต
‎กุญแจที่จะไขปริศนาได้ถูกปิดตายไปตลอดกาล
‎อะไรกัน
‎พิคเคิล!
‎ทำไมกัน
‎สไตรดัม นี่คือคำขอบคุณของฉัน
‎ของขวัญสำหรับนายที่ทำตามคำสัญญา
‎พิคเคิลเยาะเย้ยโลกทั้งใบ ‎ก่อนหายตัวไปในโตเกียว
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล