(ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "สวรรค์ประทานพร")
(ประพันธ์โดย โม่เซียงถงซิ่ว)
แปลกจัง ทิศเหนือ เป็นแดนของแม่ทัพหมิงกวง
แต่กลับมีแค่วัดหนานหยาง
จักรพรรดิหนานหยาง ดูแลทางตะวันออกเฉียงใต้
แต่มีผู้นับถือทางเหนือ มากมายเพียงนี้
ไม่เลว ได้รับการนับถือเป็นอย่างมาก
แต่ข้ายังสงสัยอยู่ ไม่รู้...
ไม่รู้ว่าจะพูดหรือไม่ งั้นก็ไม่ต้องพูด
ที่จริงข้าจะพูดว่า ไม่รู้ว่าใครสามารถอธิบายได้
องค์รัชทายาท อยากจะถาม เรื่องชื่อวัดหนานหยางใช่ไหม
- เรื่องชื่อหรือ - เจ้าหุบปากไปเลย
แม่ทัพหนานหยาง เมื่อก่อนมีชื่อว่าแม่ทัพจวี้หยาง
แต่ตอนนั้น มีกษัตริย์ผู้โง่เขลา เขียนคําว่า "จวี้หยาง" ผิด
จากนั้น วัดจวี้หยาง เลยต้องเปลี่ยนชื่อกันไปหมด
แล้วก็เป็นเรื่องที่เล่าขานกันต่อมา
- แก้ไขไปตั้งนานแล้ว - แล้วจะมีประโยชน์อะไร
ทุกวันนี้ คนที่ไปวัดหนานหยาง ส่วนใหญ่ก็ยังเป็นผู้หญิง
ทั้งยังมีท่าทางเขินอาย แก้มแดงระเรื่อ
สามหาว
ว่างมากก็ไปกวาดพื้นไป
เจ้าว่าอะไรนะ
เมื่อก่อน นายของเจ้าก็ไม่ใช่ว่า คอยยกน้ํายกน้ําชากวาดพื้นปูที่นอน
ให้องค์รัชทายาทหรอกหรือ
เจ้าพูดแบบนี้
ข้านึกว่าเจ้า เจ็บร้อนแทนองค์รัชทายาทนะเนี่ย
นายของเจ้า เป็นพวกไม่รู้จักบุญคุณคนจริงๆ
องค์รัชทายาทพาขึ้นสวรรค์ และแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพ
แต่พอองค์รัชทายาทตกสวรรค์ เขาก็รีบตัดสัมพันธ์ทันที
แถมยังห้ามคนอื่นพูดถึงอีก
นายของเจ้าเองก็ไม่ต่างกันเลย ยังจะมาเยาะเย้ยคนอื่นอีก
บอกว่าจะจงรักภักดีต่อองค์รัชทายาท
แต่สุดท้าย ก็กลับทิ้งนายไปเหมือนกัน
พวกเจ้า...
อย่ากินนะ
ร่วงลงพื้นแล้วยังจะกินอีก
หยุด
อันดับแรก รัชทายาทที่พวกเจ้าพูดถึง คือข้าเอง
ข้าเองยังไม่ได้พูดอะไรเลย
อย่าใช้ข้าเป็นอาวุธฟาดฟันกัน
สอง ในเมื่อพวกเจ้ามาเพื่อช่วยข้า
เช่นนั้นแล้วใครควรฟังใครกันแน่
- ฟังท่านสิ - ฟังท่านสิ
ได้
เช่นนั้นก็จริงจังกันได้แล้ว
ใครก็ได้ให้ข้ายืมพลังเวทที ข้าจะติดต่อหลิงเหวิน
พลังของท่านล่ะ
ของข้ามีไม่พอ
องค์รัชทายาท
ทางเหนือราบรื่นดีไหม
เทพผู้น้อยทั้งสองช่วยได้บ้างไหม
ดีอยู่ ทั้งสองต่างก็มีข้อดีของตนเอง มีแววดีทั้งคู่
อย่างนั้นก็ดี
ทางเหนือเป็นแดนของแม่ทัพเผย มีผู้สักการะไม่ขาดสาย
หากต้องการอะไร สามารถไปยังตําหนักหมิงกวงของท่านได้
ละแวกนี้ไม่มีตําหนักหมิงกวง
แต่ก็ได้พักที่วัดหนานหยางแล้ว
ไม่มีตําหนักหมิงกวงหรือ แปลกจัง
เรื่องผีเจ้าบ่าว เจ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมหรือไม่
มี
ข้าทราบระดับความร้ายกาจแล้ว
ในระดับ "ดุ " " ร้าย " " อํามหิต" และ "มหากาฬ"
มันอยู่ระดับที่สาม
รองจากมหากาฬ
หากปล่อยให้มันอาละวาดไปทั่ว จะเดือดร้อนกันใหญ่
ดังนั้น พระองค์ คงต้องรีบจัดการมันเสียโดยเร็ว
นานขนาดนี้แล้ว เพิ่งจะรู้ระดับความร้ายกาจ
ทําไมตําหนักหลิงเหวินทํางานช้าจัง
ผีเจ้าบ่าวอยู่ระดับอํามหิต
จะประมาทมันไม่ได้
พวกเราต้องรีบจัดการ
พวกเจ้ามีวิธีอะไรไหม
ผีเจ้าบ่าวอยากได้เจ้าสาว
งั้นก็หาเจ้าสาวล่อมันออกมา
แต่ใช้หุ่นเสกมนตร์ลวงตา กับระดับอํามหิตไม่ได้
ต้องใช้คนจริงๆ
เจ้าสาวไม่ได้หายตัวไปทุกคน
มันน่าจะมีเงื่อนไขอื่นอีกนะ
ไม่ต้องสนเขาหรอก
หาผู้หญิงมาก็พอ ลองแล้วจะรู้เอง
ไม่ได้ เกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องตายสถานเดียวสิ
ไม่หาผู้หญิงมา แล้วจะให้เอาผู้ชายมาหรือ
ผู้ชายที่ไหนจะยอมแต่ง...
หา
หากว่าข้าเป็นผีเจ้าบ่าว
แล้วใครส่งหญิงสาวแบบนี้มาให้ข้า...
เจ้าจะทําลายหมู่บ้านให้วอดวายหรือ
ข้าจะฆ่าหญิงสาวคนนี้ทิ้ง
โชคดีที่ข้าไม่ใช่ผู้หญิง
คุณ คุณชาย
เจ้าคือ...
เด็กผู้หญิงคนเมื่อวานนี่
ไม่ๆ เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด
ข้าไม่ได้ชอบแบบนี้หรอก
แค่อยากจะล่อ ผีเจ้าบ่าวอัปลักษณ์ออกมาน่ะ
คุณชาย เรื่องเมื่อวานขออภัยด้วย ข้าเข้าใจท่านผิดไป
ได้ยินจากเถ้าแก่ร้านน้ําชามาว่า พวกท่านพักที่นี่
ข้าเลยนําอาหารมาให้ เป็นการขอบคุณที่ช่วยข้าไว้
เรื่องเล็ก แม่นาง ข้าเกรงใจแล้ว
คุณชาย ข้าตัดเสื้อผ้า และแต่งหน้าเป็นด้วยนะ
ให้ข้าช่วยท่านแต่งเป็นเจ้าสาวนะ
นี่...
- สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง - จ้างคนแบกเกี้ยวมาแล้ว
เป็นคนในพื้นที่ทั้งนั้น
มีวรยุทธ ชํานาญทาง เอาตัวรอดเป็น
องค์รัชทายาทเป็นห่วงตัวเองเถอะ
พวกเขาจะมาแย่งรางวัลเราจริงๆ
นังเสี่ยวอิ๋ง ไม่ยอมช่วยคนกันเอง แต่กลับไปช่วยคนอื่น
ใช่ไหม เสี่ยวเผิง
ให้ตัวไหมกินใบหม่อนไป พวกเราเป็นนกคอยกินตัวไหมดีกว่า
ดูซิ ใครจะเก่งกว่ากัน
ไป
- ตามไป - ไป
คุณหนู กําลังจะออกเรือน รู้สึกอย่างไรบ้าง
ผิดหวังนิดหน่อย เพราะว่าในขบวนขาดของสําคัญไป
น่าจะครบหมดแล้ว ยังขาดอะไร
สาวรับใช้อีกสองคนไง
คิดเสียว่าบ้านท่านยากจน ไม่มีเงินจ้างสาวใช้ก็แล้วกัน
ก็ได้
จะว่าไป พวกเราถึงไหนแล้ว
เข้าเขตเขาอวี่จวินได้สักพักแล้ว
- เจ้าสาวเอย - มีอะไรหรือ
- เจ้าสาวเอย - พวกเจ้าได้ยินอะไรไหม
ไม่ได้ยินเสียงอะไรนะ
- เจ้าสาวบนเกี้ยวแดง - ข้าก็เหมือนกัน
ตั้งใจให้ข้าได้ยินคนเดียวแน่
น้ําตานอง
เหมือนว่าจะมีอะไรผิดปกตินะ
- เดินข้ามเขา - ห้ามหยุด ทําเหมือนไม่มีอะไร
ใต้ผ้าคลุมหน้า
- อย่าได้ยิ้ม - มีคนร้องเพลง
ร้องอะไร
"น้ําตานอง เดินข้ามเขา
ใต้ผ้าคลุมหน้า อย่าได้ยิ้ม"
- เจ้าสาวเอย - หมายความว่าอย่างไร ห้ามยิ้มหรือ
- อาจเป็นกับดัก - เจ้าสาวเอย
อาจเกิดเรื่องไม่ได้ถ้าท่านร้องไห้
- เจ้าสาว - ไม่ว่าข้าจะหัวเราะหรือร้องไห้
- บนเกี้ยวแดง - ผลที่แย่ที่สุดคืออะไร
- ถูกชิงตัวไป - เจ้าสาวเอย
ถูกแล้ว
- น้ําตานอง - มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกพวกเจ้า
เรื่องอะไร
- เดินข้ามเขา - ตั้งแต่ขึ้นเกี้ยวมา
ข้ายิ้มมาตลอด
ใต้ผ้าคลุมหน้า
อย่าได้ยิ้มเลย
- หมาป่า เป็นหมาป่า - เขาอวี่จวินมีหมาป่าได้อย่างไรกัน
ดูเหมือนจะเป็นค่ายกล ต้องหาจุดกําเนิดให้เจอ
หนานเฟิง ฝูเหยา
พวกเจ้าจัดการไหวไหม
แค่ฝูงสัตว์ ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
ผีหลอก
เกิดอะไรขึ้น
ท่านไม่ต้องออกมา
แค่สมุน
ข้าเกลียดนัก พวกนี้ จัดการไป ไม่จบไม่สิ้นสักที
ถ้าเราเสียกําลังไปมาก เดี๋ยวจะเสร็จมันนะ
หลิงเหวินไม่ได้บอกว่ามีพวกนี้หรือ
ไม่ได้บอกเลย
มาทั้งหมดกี่ตัว
ร้อยกว่าตัว หรืออาจจะมากกว่า
เกินสิบตัวก็แย่แล้ว
นี่ร้อยกว่าตัว...
ขืนสู้ต่อไป ต้องแย่แน่
ออกไปรัดมัน
ท่านไม่มีพลังเวทไม่ใช่หรือ
แต่ก็มีกรณียกเว้นอยู่บ้าง
- พวกเจ้าไปก่อน - อะไรกัน
หากพวกเจ้ายืนล้อมเกี้ยวไว้ พวกมันจะยิ่งเข้ามาอีก
ฆ่ายังไงก็ฆ่าไม่หมดหรอก พาคนกลับไปก่อน
แล้วท่านล่ะ
ข้าจะอยู่ที่นี่ รอพบผีเจ้าบ่าวอัปลักษณ์
มัวแต่อืดอาดยืดยาด
ไปจัดการพวกมันก่อนดีกว่า
แล้วค่อยกลับมาช่วย
ทางนี้ พวกเราไปกันเถอะ
ใครกัน
ณ ที่ราบแผ่นดินใหญ่ มีอาณาจักรโบราณนามเซียนเล่อ
มีองค์รัชทายาทคือเซี่ยเหลียน
รัชทายาทเป็นห่วง บ้านเมืองและราษฎรมาก
ครองตนในศีลธรรมมาตลอด
ความงดงามของเขา
เป็นที่ประจักษ์ในหมู่ประชา
ภาพของเขาตราตรึงในใจผู้คน...
เมื่อเขาช่วยเด็กน้อยที่พลัดตก ที่ถนนเฉินอู่
คมดาบที่ดุดันของเขา
สังหารปีศาจที่สะพานอี๋เนี่ยน
จักรพรรดิสวรรค์ได้เอ่ยขึ้น
เด็กคนนี้มีอนาคตยาวไกล ฝีมือไม่ธรรมดา
องค์รัชทายาท จึงได้ขึ้นสวรรค์ตั้งแต่ยังเยาว์วัย
ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเซียน
แต่ความสุขมักสั้นเสมอ
เซียนเล่อประสบภัย
รัชทายาทจึงลงไปช่วยแต่ไร้ผล
และถูกขับจากสวรรค์
จะให้ข้าพูด เฟิงซิ่น มู่ฉิงได้ดีไปแล้ว
- ความรู้สึกลึกซึ้งมีประโยชน์อะไร - อับอายไปทั้งสามภพ
ต่อมาเซี่ยเหลียนก็ตกสวรรค์อีก
หลังจากขึ้นสวรรค์มาได้ แค่ชั่วเวลาหนึ่งก้านธูป
ถ้าหากไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่ออะไร
ก็อยู่เพื่อข้าเถอะนะ
(อารามนี้ทรุดโทรม หวังพึ่งผู้มีจิตใจดี)
(บริจาคเพื่อซ่อมแซม สะสมบุญกุศุล)