เจ้า ถอยออกไป
(ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "สวรรค์ประทานพร")
(ประพันธ์โดย โม่เซียงถงซิ่ว)
อาเจา เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม
บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่
ข้าไม่เป็นไร
สองคนเมื่อครู่นี้ หรือว่าจะเป็น...
สรุปว่า หนานเฟิงล่อพวกเขาไปแล้ว
คงอีกนานกว่าจะกลับมา
ฟ้าก็มืดแล้ว
พวกเราควรจะรีบกันหน่อย
อาเจา
เจ้ารู้หรือไม่ว่าหญ้าซ่านเยว่ เกิดอยู่ที่ใดในเมือง
ขออภัย
ข้ารู้เพียงวิธีมาเมืองเก่า
ลักษณะของหญ้าซ่านเยว่นั้น ใบใหญ่ก้านเล็ก
ต้นเตี้ย ชอบที่มืด เรียวแหลมคล้ายกับปลายลูกท้อ
มักจะเกิดข้างๆ สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่
สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่หรือ
เพราะตามตํานานที่เล่านั้น คือฮองเฮาเป็นคนเด็ดหญ้าซ่านเยว่
ช้าก่อน ตํานานอะไรหรือ
ตํานานบอกว่า กษัตริย์แคว้นป้านเยว่ ฆ่าอสูรที่บริสุทธิ์ไปสองตัว
อสูรนั้นโกรธแค้นมาก
งูหางแมงป่องก็คือผู้สืบทอดของพวกมัน
แล้วนี่มันเกี่ยวอะไรกับหญ้าซ่านเยว่
หลังจากที่อสูรสองตัวนั้นตายไป ฮองเฮาก็ได้เด็ดใบหญ้าซ่านเยว่
คลุมศพพวกมันไว้ เพื่อแสดงถึงความเมตตา
จากนั้นเป็นต้นมา ใบหญ้าชนิดนี้
ก็สามารถแก้พิษของงูหางแมงป่องได้
งั้นก็แสดงว่า
หญ้าซ่านเยว่ เกิดในวังหลวงงั้นหรือ
ไปกัน ไปวังหลวงกัน
เหลือเวลาไม่มากแล้ว พวกเราแยกย้ายกันไปหาเถอะ
- อือ - อือ
พี่นักพรตครับ อย่าตีเลยครับ
ข้าเองๆ
เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เจ้าคือเทียนเซิงจริงๆ เหรอ
ข้าเอง ข้าเองจริงๆ นะ
และก็มีท่านอาอีกหลายๆ คน ก็ได้ตามมาด้วย
พวกเขาอยู่ข้างใน ไม่เชื่อก็ดูสิครับ
ท่านอาใหญ่ๆ
เทียนเซิง
ข้าอยู่นี่
เทียนเซิง นี่
พวกเจ้ามานี่ได้อย่างไร
ไม่รู้ว่าพวกท่านจะกลับมาเมื่อไหร่
พวกเราเลยหาวิธีตามมาครับ
พวกเจ้าบ้าบิ่นเสียจริง
รู้ทั้งรู้ว่ามันอันตรายยังตามมา
โชคดีไปที่พวกเจ้าไม่เป็นอะไร
จะว่าไป พวกเจ้ารู้ได้อย่างไร ว่าหญ้าซ่านเยว่อยู่ที่วังหลวง
พวกเราคิดว่าของดีๆ ล้วนแต่ ถูกเก็บซ่อนไว้ในวังหลวง จึง...
หาเจอแล้ว
น่าจะเป็นมันนี่ล่ะ
ยาได้ผลไหม
รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
- แค่นี้เองเหรอ - ดีขนาดนี้เลย
-เร็วเข้า ทุกคนรีบๆ หา -ซานหลาง ขอบใจมากนะ
ได้
ข้าจะไปทางนั้น
ส่วนข้าจะไปทางโน้น
ข้าเองก็เจอแล้วเหมือนกัน
ใหญ่มาก
อาเจา เจ้าเจออยู่ที่ไหนเหรอ
รีบไปๆ พวกเราไปดูหน่อย
เก็บได้เยอะก็เอาไปขายได้นะ
- หญ้าตรงนั้น ท่านอย่าใช้มันเลย - ทําไมล่ะ
เจ้าใช่ไหม
ข้าเปล่านะ
ไม่ใช่ข้าเหมือนกัน
งั้นจะเป็น...
หลีกไป เจ้าเหยียบข้าอยู่นะ
มีปีศาจ
ทุกคนอย่ากลัวเลย
แค่ใบหน้าคนเท่านั้น
ใครล่ะจะไม่มีใบหน้า ใช่ไหม
ทําพวกเจ้าตกใจแล้วหรือ
ข้าเองก็ตกใจตัวเอง อยู่บ่อยครั้งเหมือนกัน
เจ้าเป็นใคร
แล้วพวกเจ้าล่ะ เป็นใคร
คณะพ่อค้าที่เดินทางผ่านมา
ห้าสิบ หกสิบปีก่อน
ข้าเองก็เป็นพ่อค้าเหมือนกัน
งั้น แล้วท่าน...
ทําไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
ตอนนั้น ทหารของแคว้นป้านเยว่จับข้า
แล้วฝังข้าไว้ที่นี่
เพื่อให้เป็นปุ๋ยของหญ้าซ่านเยว่
ใบที่ท่านใช้ไปไม่เป็นไร
ซานหลางช่างใส่ใจจริงๆ
หลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้เจอกับคน
พวกเจ้า เข้ามาใกล้ๆ สิ
ให้ข้าได้ดูหน่อย จะได้ไหม
นี่...
ทําไมล่ะ
ไม่ได้หรือ
โธ่ น่าเสียดายเสียจริง
ข้ามีเรื่องสงสัย ที่ต้องการจะพิสูจน์สักหน่อย
เรื่องอะไร
หนึ่งคนในหมู่พวกเจ้า
ข้าเคยเจอเมื่อห้าสิบหกสิบปีก่อน
คนที่เจ้าหมายถึงคือใคร
เข้ามาใกล้ๆ หน่อย
เดี๋ยวข้าจะบอก
ทุกคนถอยออกไป
อย่าเชื่อคําเขา
เจ้าไม่อยากรู้จริงๆ เหรอ ว่าคนคนนั้นคือใคร
เขาจะฆ่าพวกเจ้าทุกคนนะ
ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก
ข้าก็เป็นคนเหมือนกัน
ไม่ทําร้ายพวกเจ้าหรอก
อย่าเก็บ กลับมา
อร่อย อร่อยจัง
อร่อย ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว
ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว
ท่านแม่ทัพ
พวกเขาอยู่นี่
ทหารของป้านเยว่
คุมตัวไปก่อน
อย่าหวาดกลัว
พวกเขาแค่จะพาพวกเราไปที่อื่น
ตอนนี้ยังไม่ฆ่าเราหรอก
ทุกคนอย่าผลีผลาม รอดูสถานการณ์ก่อน
ท่านแม่ทัพๆ
ข้าช่วยท่านรั้งศัตรูไว้แล้ว
ท่านปล่อยข้ากลับบ้านเถอะ
นี่มันคืออะไร
นี่คือร่างกายของเจ้า
เลือดเนื้อของเจ้ากลายเป็นสารอาหาร ของหญ้าซ่านเยว่ตั้งนานแล้ว
มันจะเป็นไปได้อย่างไร
เจ้าคนโกหก
ร่างกายของข้าไม่ใช่แบบนั้น
ตอนนี้เจ้าทําเป็นรังเกียจ ร่างกายตัวเอง
เมื่อกี้ไอ้ที่ยื่นออกมาจากปากเจ้า คืออะไร
นี่มีปัญหาอะไร
ก็แค่ลิ้นยาว กว่าคนปกติทั่วไปเท่านั้นเอง
อือ
ยาวกว่าปกตินิดหน่อย
เจ้ายังคิดว่าเจ้าเป็นคนอยู่ไหม
แน่นอนว่าข้าเป็นคน
ข้าเป็นคน
คนลิ้นยาวก็มีถมไป
ใช่
มันก็แค่ยาวขึ้นนิดหน่อย
มันต้องยืดยาว กินแมลงบินเพื่อความอยู่รอด
มันถึงกลายเป็นแบบนี้
พวกคนแผ่นดินใหญ่
สมน้ําหน้า
ข้าต้องกลับไปแล้ว
ข้าสามารถกลับไปได้แล้ว
พวกเขาเรียกคนนําของป้านเยว่ ว่าเป็นแม่ทัพ
ไม่รู้ว่าเป็นแม่ทัพอะไร
เมื่ออาณาจักรป้านเยว่ล่มสลาย มีแม่ทัพคนเดียว
ชื่อของเขาคือเคอหมัว แปลว่าหลักหิน
"เคอหมัว" งั้นหรือ
ว่ากันว่าตอนเด็กเขาอ่อนแอ ชอบโดนคนรังแกอยู่บ่อยๆ
เขาสาบานว่าจะแข็งแรงขึ้น จึงใช้หลักหินฝึกฝนร่างกาย
จึงได้ชื่อนี้มา
จริงๆ แล้ว ก็เรียกว่า "ต้าลี่" ได้เหมือนกัน
เขามีพละกําลังมหาศาล
เป็นแม่ทัพที่กล้าหาญที่สุด ในประวัติศาสตร์ของอาณาจักร
และเป็นผู้สนับสนุน ที่ซื่อสัตย์ของราชครูป้านเยว่
ตายแล้วก็ยังเป็นหรือ
งั้นตอนนี้เขากําลังพาตัวเรา ไปส่งราชครูป้านเยว่หรือ
ก็เป็นได้
นี่...
ที่นี่คือ...
หลุมนักโทษ
เหล่าพี่น้อง
โยนลงไปแค่สองคน
ส่วนคนอื่นดูให้ดีแล้วเอาตัวไป
อย่าตื่นตระหนก หากมีเรื่องอะไรข้าจะลงมือก่อน
อาเจา
พี่อาเจา
ช่วยด้วยๆ
อย่าจับข้า
ท่านแม่ทัพ ช้าก่อน
ปล่อยข้า
เจ้าพูดภาษาพวกเราได้
เจ้าเป็นคนที่ไหน
ข้ามาจากที่ราบแผ่นดินใหญ่
แผ่นดินใหญ่
ลูกหลานของหย่งอันหรือ
ไม่ใช่
- หย่งอันโดนเผาไปนานแล้ว - ปล่อยข้า
ตอนนี้ไม่มีคนหย่งอันอีกแล้ว
คนแผ่นดินใหญ่ มันก็เป็นลูกหลานของหย่งอันทั้งหมด
เป็นศัตรูของพวกเรา
- เลวทรามต่ําช้า - เลวทรามต่ําช้า
- คนโกหก - คนโกหก
- เอามันโยนลงไป - โยนมันลงไป
อาณาจักรป้านเยว่ สาบสูญไปกว่าสองร้อยปี
เจ้าไม่ใช่คนของอาณาจักรเรา
แต่กลับพูดภาษาของพวกเราได้
สรุปแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่
ปล่อยข้านะ
- ช่วยด้วยๆ - ท่านแม่ทัพ
- ให้ข้าไปก่อนเถอะ -ปล่อยข้า
ให้เจ้าไปก่อนหรือ
เพราะอะไร
ท่านแม่ทัพ
คนพวกนี้เป็นเพียงพ่อค้าผู้บริสุทธิ์
- ช่วยด้วย - มิหนําซ้ํายังมีเด็กด้วย
- ปล่อยข้า - ตอนที่ทหารหย่งอันของพวกเจ้า
สังหารพี่น้องข้า
มันก็ไม่ได้สนว่าจะมีพ่อค้า หรือเด็กไม่รู้อีโหน่อีเหน่
-เจ้ามันน่าสงสัย ไม่ต้องลงไป -ปล่อย
ข้าจะถามเจ้า
โยนคนอื่นลงไป
ไม่ได้การแล้ว ยังไงข้าก็ต้องโดดลงไปก่อน
ซานหลาง
ไม่เป็นไร
รอก่อน ซานหลาง
- เจ้าอย่าขยับ - ไม่ต้องหวาดกลัว
อย่า
ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าขอแยกไปก่อนครู่เดียว
ซานหลาง