ซานหลาง
ไม่เป็นไร
รอก่อน ซานหลาง
- เจ้าอย่าขยับ - ไม่ต้องหวาดกลัว
อย่า
ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าขอแยกไปก่อนครู่เดียว
ซานหลาง
(ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "สวรรค์ประทานพร")
(ประพันธ์โดย โม่เซียงถงซิ่ว)
ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า
เจ้าลงไปไม่ได้
งั้นเจ้าก็ลงไปพร้อมกันกับข้าแล้วกัน
เป็นเจ้าสารเลวนั่นอีกแล้ว
รั่วเหยีย
แย่แล้ว
ซานหลาง
ซานหลางเหรอ
เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม
บาดเจ็บตรงไหนไหม
ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
ขอบใจ
ปล่อยข้าลงเถอะ
อย่าลงไป
ทําไมล่ะ
สกปรก
สหายข้า
นี่พวกเจ้าเป็นอะไรไป
ใครเป็นคนฆ่าพวกเจ้า
ใครกัน
เขาไม่ได้หายใจ หัวใจก็ไม่เต้นด้วย
ข้าจะล้างแค้นให้พี่น้องของข้า
พวกเจ้าต้องตาย
ซานหลาง ระวัง
ไม่ต้องสนใจเขา
ซานหลาง ปล่อยข้าลงเถอะ
ไม่เป็นไร ท่านอยู่เฉยๆ
เจ้าคงอุ้มข้าไปตลอดไม่ได้หรอกนะ
ทําไมจะอุ้มไม่ได้ จับให้แน่นล่ะ
สังหารพวกพ้องข้า
อภัยให้ไม่ได้
ซานหลาง
พวกด้านล่างนั่น
เจ้าเป็นคนฆ่าเหรอ
ใช่
ซานหลาง
ครั้งหน้าหากเจอหลุมแบบนี้ อย่ากระโดดลงไปมั่วๆ อีกนะ
รั้งเจ้าไว้ก็รั้งไม่อยู่
ข้าไม่รู้ว่าจะทํายังไงดีเลย
จะไม่ถามอะไรอีกเหรอ
เจ้าอยากให้ข้าถามอะไรอีกเหรอ
เช่น ข้าใช่คนหรือไม่
เจ้าใช่คนหรือไม่
ข้าว่าข้าไม่จําเป็นต้องรู้
ทําไมล่ะ
การคบหากันนั้น ดูเพียงว่า เข้ากันได้ไหม นิสัยเป็นอย่างไร
ไม่ได้ดูที่ฐานะเสียหน่อย
หากว่าข้าชอบเจ้า ต่อให้เจ้าเป็นขอทานข้าก็ชอบ
หากว่าข้าเกลียดเจ้า ต่อให้เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้ข้าก็ไม่ชอบ
หลักการง่ายๆ แค่นี้
ดังนั้น
คงไม่จําเป็นต้องถามหรอก
ท่านพูดได้มีเหตุผลมาก
ซานหลาง ระวัง
รั่วเหยีย
พวกเจ้าสองรุมหนึ่งหรือ
หน้าไม่อาย
ตัวต่อตัว เจ้าก็ไม่มีทางชนะหรอก
พวกเจ้าต่างก็เป็นหมารับใช้ ของนางสารเลวนั่น
ไม่ตายดีแน่
ซานหลาง อย่าเพิ่งฆ่าเขา
หากต้องการออกจากที่นี่
พวกเราต้องหลอกถามจากเขา
ซานหลาง
เจ้าปล่อยข้าลงก่อนเถอะ
เดี๋ยวก่อน
ขอบใจเจ้ามากนะ
ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไรบ้าง
ซากศพหญิงชุดดํานั้น จะจัดการพวกเขาด้วยหรือเปล่า
ระวัง
ข้าบอกแล้ว
ว่าพื้นมันสกปรก
พวกเจ้าคอยรับใช้คนสารเลว
ดวงวิญญาณผู้บริสุทธิ์ ในแคว้นป้านเยว่ไม่ปล่อยพวกเจ้าแน่
แม่ทัพเคอหมัว
คนที่ท่านพูดถึง
เป็นใครกันแน่
ยังจะเป็นใครไปได้
ก็นักพรตปีศาจนั่นไง
ราชครูป้านเยว่หรือ
ท่านภักดีต่อนางมิใช่หรือ
ข้า เคอหมัว
จะไม่มีวันภักดีต่อนางอีก
นางสารเลวนั่นต้องชดใช้
แต่ว่า ท่านแม่ทัพ...
พวกเจ้าฆ่าพวกพ้องของข้า
ข้าไม่บอกพวกเจ้าหรอก
มา สู้กันต่อ
ข้าเป็นคนฆ่า เขาไม่เกี่ยว
เจ้าตอบเขาได้ แล้วมาสู้กับข้า
พวกเจ้าต่างก็เป็นผู้ช่วย ของคนสารเลวนั้น
เป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น
แม่ทัพเคอหมัว ท่านเข้าใจผิดแล้ว
พวกเรามาเพื่อกําจัดราชครูป้านเยว่
แล้วจะเป็นผู้ช่วยของนางได้อย่างไร
หากไม่ได้ทําตามคําสั่งนาง
แล้วพวกเจ้าฆ่าสหายของข้าทําไม
ท่านโยนพวกข้าลงมา พวกเราก็ต้องป้องกันตัวเองบ้างสิ
เลอะเทอะ
พวกเจ้าต่างหากที่โดดลงมาเอง
ก็ได้
แต่ตอนนี้ เราต่างก็ติดอยู่ในหลุมนี่
สงบศึกก่อนเถอะ
ท่านกับราชครูป้านเยว่นั่น
มีความแค้นอะไรต่อกันกันแน่
แม่ทัพเคอหมัว
เพื่อพวกพ้องของเจ้าแล้ว เจ้าบอกข้ามาตรงๆ ดีกว่า
พวกเขาโดนเจ้าฆ่าไปหมดแล้ว
ไม่ต้องเอามาขู่ข้าเสียให้ยาก
แต่ว่าศพยังคงอยู่
เจ้าจะทําอะไร
ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว
คนป้านเยว่อย่างพวกเจ้าเชื่อว่า
ศพเป็นแบบไหน ชาติหน้าก็จะเป็นแบบนั้น
เจ้าอยากให้ชาติหน้าของพวกเขาปลอดภัย
หรือว่า...
เจ้า นี่เจ้า...
ไม่เป็นไร
อย่าแตะต้องศพของพวกเขา
พวกเขาต่างเป็นนักรบผู้กล้าหาญ
ถูกขังไว้ในหลุมนี้มานานหลายปี
ก็นับว่าโชคร้ายมากแล้ว
กว่าจะได้ถูกปลดปล่อยในวันนี้
จะถูกเหยียดหยามอีกไม่ได้เด็ดขาด
พวกเจ้ามา เพื่อจัดการราชครูป้านเยว่จริงเหรอ
ไม่หลอกลวงแน่นอน
เรื่องของราชครูป้านเยว่ คนนอกที่รู้เรื่องนี้มีน้อยนัก
มีเพียงท่านที่เคยทํางานร่วมกับนาง
หวังว่าท่านจะช่วยชี้แนะแก่พวกเรา
นางเกลียดแคว้นป้านเยว่
หา แต่นาง ไม่ใช่คนแคว้นป้านเยว่หรอกหรือ
ใช่
แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด
นักพรตปีศาจคนนี้
เป็นเลือดผสม
แม่ของนางเกิดที่แคว้นป้านเย่ว
แต่พ่อกลับเป็นคนชั่วจากหย่งอัน
เจ้าคนชั่วนั่น ทนความลําบากที่ชายแดนไม่ได้
สุดท้ายก็ทอดทิ้งลูกเมีย กลับหย่งอันไป
หญิงป้านเยว่ที่น่าสงสาร
เพราะความกลัดกลุ้มในใจ สุดท้ายจึงตรอมใจตาย
ทิ้งลูกสาวอายุหกเจ็ดขวบไว้
ไม่มีใครดูแล
เด็กเลือดผสมคนนั้น
ก็คือนักพรตปีศาจ
พวกเราชาวป้านเยว่ ถือเอาความแข็งแรงเป็นสิ่งสวยงาม
แต่ว่าสายเลือดของนางไม่บริสุทธิ์ ร่างกายอ่อนแอ
จึงมักถูกรังแก
นิสัยก็ผิดแปลกขึ้นเรื่อยๆ
ภายหลัง เกิดเหตุจลาจลขึ้นที่ชายแดน
ผู้คนตายเป็นจํานวนมาก
เด็กเลือดผสมนั้นก็หายตัวไปด้วย
เมื่อนางกลับมาอีกครั้ง
ก็ได้มีวิชามารของหย่งอัน ติดตัวมาด้วย
และยังได้เข้าดํารงตําแหน่ง ในวังป้านเยว่
ฝ่าบาท
นักพรตท่านนี้เป็นนักพรตปีศาจ
ไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด
"นักพรตปีศาจ" หรือ
เหตุใดเจ้าพูดแบบนั้น
งูหางแมงป่องที่นางควบคุมนั้น ชั่วร้ายเกินไป
หากวันใดนางคิดไม่ซื่อขึ้นมา
แม้แต่ยาถอนพิษ พวกเราก็อาจไม่ทันได้ใช้ด้วยซ้ํา
- พูดถูก - ถูกแล้ว
- นางชั่วร้าย - นักพรตปีศาจ
ไม่ผิด
ยิ่งไปกว่านั้น ในกายของนาง ยังมีเลือดคนชั่วของหย่งอัน
เป็นพวกเลือดผสม
นางก็คืองูหางแมงป่องที่ดุร้าย
เป็นปีศาจที่ถูกส่งมา เพื่อทําลายแคว้นป้านเยว่
ท่านนักพรต
เจ้ามีอะไรอยากจะพูดไหม
ฝ่าบาท นางยอมรับแล้ว ประหารชีวิตนางเสีย
- ใช่แล้ว ประหารชีวิตนาง - ประหารนางซะ
ทั้งหมดเงียบ
เคอหมัว
เจ้าคิดเห็นอย่างไร
ตอนนั้น ข้าเห็นว่านางช่างน่าสงสาร
จึงได้ขอร้องกับท่านเจ้าเมือง
เจ้าตามข้ามา
เหล่าน้องพี่ของข้า ทําได้เยี่ยมมาก
ในที่สุดพวกเราก็กวาดล้าง โจรทะเลทรายเหล่านี้ได้แล้ว
พอกลับไปรายงานองค์ราชา
จะตกรางวัลให้ทุกคนอย่างงาม
- ดี - เยี่ยมเลย
- เกิดอะไรขึ้น - นั่นอะไรน่ะ
ท่านแม่ทัพ
แย่แล้ว
เอะอะโวยวายอะไรกัน
ท่านแม่ทัพ
พายุกําลังมา
ถ้ํากบดานแห่งนี้ไม่มีเสาหลัก
ใกล้จะถล่มเต็มทีแล้ว
- อะไรนะ - เป็นไปได้อย่างไร
แย่แล้ว
ถอย ตามข้ามา
- เร็ว รีบหนี - ไปๆ
- รีบหนี - ไปๆ
เร็วหน่อย
ทั้งหมดรีบหน่อย
ในสถานการณ์ครั้งนั้น
พี่น้องที่ถูกฝังกลบไปแล้ว โอกาสรอดแทบไม่มี
ข้าไม่มีหนทางอื่น
ทําได้แค่เพียงพาพวกที่ยังมีชีวิต ออกมาก่อน
ไปกันเถอะ
นําร่างของเหล่าพี่น้องที่ตายแล้ว กลับบ้านกัน
อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คนเดียว
- ครับ - ครับ
ท่านแม่ทัพ รีบดู ดูนั่น
- ท่านแม่ทัพ - ท่านแม่ทัพมาแล้ว
ทุกคนตื่นเร็ว พวกเรารอดแล้ว
- ท่านแม่ทัพ - นางช่วยเราไว้
- ท่านแม่ทัพมาช่วยแล้ว - นางได้ขุดถ้ําแห่งหนึ่ง
เพื่อให้ทหารที่บาดเจ็บได้หลบภัย
จากนั้น ยังได้ขุดร่าง ของคนที่ตายแล้วขึ้นมา
ทั้งหมด นางทําตัวคนเดียว ด้วยมือเปล่าของนาง
มาถึงจุดนี้
ข้าเชื่อว่านาง ไม่มีทางทําลายแคว้นป้านเยว่
จึงให้การรับประกันอย่างถึงที่สุด
โต้แย้งพวกที่มีความเห็นต่อต้าน กลับไปจนหมด
นางทํางานได้อย่างน่าเชื่อถือ
อีกทั้งมีความสามารถมาก
ไม่โอ้อวดความสามารถของตน
ข้าจึงแนะนํานางทุกทาง
ส่งนางไปดํารงตําแหน่งราชครู
- ราชครูจงเจริญ - ราชครูจงเจริญ
ราชครู ราชครูล่ะ
รายงานท่านแม่ทัพ
ตั้งแต่เริ่มสงคราม ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของราชครูแล้ว
นี่...
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ส่งข่าว
ท่านแม่ทัพ ราชครูเปิดประตูเมืองออกแล้ว
เจ้าว่ายังไงนะ
ทําไม
ข้าเชื่อใจนางขนาดนี้
ทําไมนางยังทําแบบนี้อีก
นักพรตปีศาจ เจ้าคนทรยศ
สมควรแล้วที่ถูกแขวนให้ตาย ในหลุมนักโทษนี้
แม่ทัพเคอหมัว ท่านโปรดใจเย็นก่อน