แม่ทัพเคอหมัว ท่านโปรดใจเย็นก่อน
นักโทษที่ถูกแขวนอยู่ด้านบนหลุมนั่น ก็คือราชครูป้านเยว่เหรอ
ใช่แล้ว
ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะลาก คนทรยศเยี่ยงนางตายตามไปด้วย
จับตัวนางได้กี่ครั้ง ข้าก็จะแขวนคอนางทุกครั้ง
ดังนั้น หลายปีมานี้
แม่ทัพเคอหมัว ทุกครั้งที่ท่านจับราชครูป้านเยว่ได้
ก็จะจับนางแขวนคอไว้บนหลุมนักโทษหรือ
แขวนคอนี่ นับว่าใจดีกับนางมากแล้วด้วยซ้ํา
ตั้งแต่นางตายกลายเป็นผี
ก็ออกตามล่าทหารของข้า ที่กลายเป็นปีศาจอํามหิต
แล้วผลักพวกเขาลงหลุมนักโทษ
อีกทั้งบริเวณรอบๆ หลุม ยังวางค่ายกลที่ร้ายกาจมากเอาไว้
หากตกลงไป
ก็กลับขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว
ข้าได้ยินเสียงร้องโหยหวน ของพวกเขาจากในหลุมทุกค่ําคืน
จึงจําต้องจับพ่อค้าแผ่นดินใหญ่ ที่หลงเข้ามาในเมืองเก่า
โยนลงไปให้เป็นอาหารแก่พวกเขา
ข้าไม่มีหนทางอื่นแล้ว
ใบหน้าฝังดินที่อยู่ในวังหลวง
ท่านเป็นคนฝังใช่ไหม
ก็ต้องให้ปุ๋ยหญ้าซ่านเยว่สิ
ไม่เยี่ยงนั้น งูหางแมงป่องของนาง ยิ่งจะร้ายกาจไปใหญ่ คุมไม่อยู่
ดูเหมือนแม้เคอหมัวและพวก จะไม่ใช่คนแล้ว
แต่ความหวาดกลัวที่มีต่องูหางแมงป่อง ก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย
แล้วตอนนั้น ทําไมราชครูป้านเยว่ไม่สั่ง
ให้งูหางแมงป่องโจมตีกลับก่อนตาย
นางปล่อยงูหางแมงป่องออกไปกัดผู้คน เรื่องนี้ก็แปลก
ราวกับตั้งใจจะหลอกให้คนเป็นๆ เข้าไปในเมือง
เพื่อให้เคอหมัวให้อาหารเหล่าทหาร
เช่นนั้นไม่ใช่ว่านาง ช่วยเหลือศัตรูหรอกหรือ
แล้วยังมีอีกปริศนาหนึ่ง
ที่ยังทําให้ข้าฉงนนัก
แม่ทัพเคอหมัว
ตอนที่พวกเราเข้าเมืองมา
เห็นคนชุดดําและชุดขาวระหว่างทาง...
(ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง "สวรรค์ประทานพร")
(ประพันธ์โดย โม่เซียงถงซิ่ว)
เคอหมัว
เกิดอะไรขึ้น
"เกิดอะไรขึ้น" หรือ
พวกเขาต่างถูกเจ้าผลักลงมา
เจ้ามันนักพรตปีศาจ
เจ้าทําร้ายพวกเขา
ข้าควรจะจับเจ้าแขวนคอตาย
เป็นพันเป็นหมื่นครั้ง
นักพรตปีศาจ
หรือว่า นางก็คือราชครูป้านเยว่
ช้าก่อน
ทําไมมีคนอื่นด้วย
ดี
"ดี" งั้นหรือ
นี่สมใจของเจ้าแล้วใช่ไหม
ในที่สุดก็ตายกันหมดแล้ว
เคอหมัว
ข้าหมายถึง
"ทั้งหมดให้มันจบลงตรงนี้เถอะ
พวกเราต่างก็ได้ถูกปลดปล่อยแล้ว"
ทหารเหล่านี้
พวกเจ้าเป็นคนฆ่าใช่ไหม
มันเป็นแค่อุบัติเหตุ
พูดจาเลอะเทอะ
พวกเจ้าเป็นใคร
ข้าคือเทพองค์หนึ่งที่อยู่บนสวรรค์
คนนี้คือ...
คนนี้คือเพื่อนของข้า
ไม่เคยมีเทพองค์ใดมาที่นี่มาก่อน
ข้านึกว่าพวกเจ้า ไม่สนใจที่นี่แล้วเสียอีก
พวกเจ้าอยากออกไปไหม
อยากออกไปสิ
แต่ที่นี่ถูกวางค่ายกลไว้
ออกไปไม่ได้
ข้าปลดค่ายกลแล้ว
พวกเจ้าไปเถอะ
เป็นอย่างนี้จริงๆ
แล้วคนชุดดําและชุดขาว ที่เห็นก่อนหน้านี้เป็นใครกัน
เฮ้ย
ไม่มีใคร งั้นข้าไปล่ะ
ฝูเหยา ด้านล่างมีคน
นอกจากท่านแล้วมีอะไรอีก
คือ...
เอาเป็นว่าเจ้าลงมาดูเองเถอะ
อยู่ด้านล่างจริงๆ ด้วย
ถูกฆ่าหมดแล้ว
ซากศพที่กองสูงอย่างกับภูเขา
หรือว่าเป็น...
ซานหลาง
ไม่ใช่ว่าเจ้า ต้องคอยเฝ้ากลุ่มพ่อค้าเหรอ
สามชั่วยามแล้ว พวกท่านยังไม่กลับกันมา
ข้าเลยวาดยันต์เอาไว้ ให้พวกเขาอยู่ในนั้น
แล้วมาดูด้วยตัวเองเสียหน่อย
เจ้าออกมา พวกเขาคงคิดว่า ตัวเองคงถูกทิ้งแล้วแน่ๆ
คนรนหาที่ตาย
ต่อให้มีม้าแปดตัวก็ฉุดไม่อยู่
พวกเขาเป็นใคร
คนนี้คือราชครูป้านเยว่
อีกคนคือแม่ทัพเคอหมัว แห่งแคว้นป้านเยว่
ตอนนี้พวกเขา...
นักพรตปีศาจ จงตายซะ
ข้าจะเอาเลือดเจ้ามาล้างแค้น
เจ้ามันกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา
งูหางแมงป่องของเจ้าล่ะ
มาสิ
มาต่อยข้าสิ
เคอหมัว
งูไม่ฟังคําสั่งข้าแล้ว
แล้วทําไมมันไม่ต่อยเจ้าล่ะ
ขอโทษด้วย
ข้าขอโทษด้วย
ขอโทษแล้วพวกพ้องข้า ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ไหม
คนทรยศ
ครั้งนั้น หากเจ้าไม่สมรู้ร่วมคิด กับไอ้โจรนั่นเปิดประตูเมืองออก
แต่ข้า...
วันนี้ พวกเราจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ได้อย่างไรกัน
จับเจ้าได้กี่ครั้ง
ข้าก็จะแขวนคอเจ้าทุกครั้ง
ท่านแม่ทัพ ใจเย็นก่อน
มีอะไรค่อยๆ พูดกัน
เจ้าเองเหรอ
แม่ทัพฮวา
ให้เขาหยุดพักก่อนเถอะ
พวกท่านรู้จักกันหรือ
ป้านเยว่
แม่ทัพฮวา ท่านยังจําข้าได้
ข้าจําได้สิ
แต่ว่า...
เจ้าทําไมถึงได้มีสภาพอย่างนี้
ขอโทษด้วยท่านนายพล
ข้า...
ข้าทํามันพังแล้ว
แม่ทัพหรือ
นายกอง
อะไรกัน
เดี๋ยวก่อน
จารึกเรื่องแม่ทัพข้างใต้นั่น คงไม่ใช่...
ใช่ ข้าเอง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
คือว่า
เรื่องมันยาวน่ะ
เมื่อ 200 ปีก่อน
ข้าต้องลี้ภัยด้วยสาเหตุบางอย่าง
จึงได้อาศัยเข็มทิศนําทาง มุ่งหน้าไปทางทิศใต้
คิดไม่ถึงว่าเข็มทิศจะเสีย
ข้าเดินไปเรื่อยๆ ก็ถึงทะเลทราย
และบังเอิญได้เจอกับกองทัพ จับคนเพื่อเพิ่มกําลังพล
จากนั้นท่านก็เลยถูกจับไปเป็นทหาร
หลังจากนั้น
ข้าได้ติดตามกองทัพ ไปขับไล่พวกโจรอยู่หลายครั้ง
ไม่รู้ว่ากลายไปเป็นนายกองได้ยังไง
ทหารบางนายให้เกียรติข้า จึงเรียกข้าว่า "แม่ทัพ"
แล้ว "แม่ทัพฮวา" นี่มันเรื่องอะไรกัน
ท่านก็ไม่ได้แซ่ฮวาเสียหน่อย
ในตอนนั้นข้าคิดชื่อขึ้นมาเอง
ชื่อว่าฮวาเซี่ย
ตอนนั้นเกิดสงครามที่ชายแดนบ่อยครั้ง มีเด็กกําพร้ามากมาย
ป้านเยว่ก็คือหนึ่งในนั้น
มีอยู่วันหนึ่ง
ข้ากําลังทํากับข้าวอยู่
ของไร้สาระอะไรเนี่ย
ข้ากําลังทํากับข้าว
อย่ามาระบายอารมณ์กับอาหารสิ
เจ้าเอาอะไรคิดว่าไอ้นี่จะกินได้
- ให้ตายสิ - จริงๆ เลย
ช้าก่อน หนูน้อย อย่า
หนูน้อย เจ้าห้ามเก็บของจากพื้น กินมั่วๆ เด็ดขาดเลยนะ
พ่อแม่เจ้าล่ะ
ทําอะไรน่ะ
กินนี่เถอะ
ตั้งแต่นั้นมา
เด็กคนนี้ก็ชอบแอบตามข้าอย่างเงียบๆ
นี่
พอเวลาผ่านไป
ข้าก็จํานางได้
ข้าก็ไม่รู้ว่านางเป็นคนที่ไหน
นางพูดภาษาจีนแผ่นดินใหญ่ได้
แต่น้อยมากที่จะเปิดปาก
นอกจากเด็กหนุ่มหย่งอันคนหนึ่ง
นางก็ไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้ว
เมื่อข้าว่างก็จะสอนนางร้องเพลง
ฝึกต่อสู้
ก็เข้ากันได้ค่อนข้างดี
เพียงแต่...
ช่วงเวลาดีๆ อยู่ได้ไม่นาน
ต่อมา เกิดเหตุจลาจลขึ้น ข้าติดเข้าไปในนั้นด้วย
ถูกรุมเหยียบ
ลุกขึ้นก็ไม่รอด
ทําได้เพียงแค่แกล้งตาย
จากนั้นเป็นอย่างไร
ข้าก็จําไม่ได้แล้ว
ตื่นมาอีกที
ข้าก็กลับมาที่แคว้นหย่งอันแล้ว
แล้วก็ไม่ได้พบป้านเยว่อีก
นึกว่าคําว่า "ป้านเยว่" ในชื่อเรียกราชครูป้านเยว่
หมายถึงชื่อแคว้นเสียอีก
ไม่คิดเลย
ว่าจะเป็นเจ้า
ขอโทษ
แม่ทัพฮวาต้องถูกเหยียบจนแบน ก็เพราะว่าช่วยข้า
ไม่แบน จริงๆ นะ
ทําไมถึงถูกเหยียบได้
ถึงท่านจะไม่เอาไหน แต่ถ้าหากจะหลบออกมาก็ย่อมทําได้
คลับคล้ายคลับคลาว่า
ทั้งสองฝ่ายเริ่มสู้กัน แล้วก็ไม่ฟังที่ข้าเตือนเลย
ข้าเห็นว่าป้านเยว่ถูกลากเข้าไปด้วย
เลยจะอุ้มนางออกมา
แต่ไม่ทันได้ถอยกลับ ก็...
คลับคล้ายคลับคลาหรือ
เรื่องพวกนี้ท่านก็จําไม่ค่อยได้หรือ
ความทรงจําของคนมีขีดจํากัด
แทนที่จะจําว่าร้อยปีก่อน ถูกเหยียบได้ยังไง
ข้าจําว่าเมื่อวาน ได้กินซาลาเปาอร่อยๆ ไม่ดีกว่าหรือ
ขอโทษ
ป้านเยว่
ข้าเลือกเองที่จะช่วยชีวิตเจ้า
คําขอโทษคํานี้ บางทีเจ้าควรจะบอกกับคนอื่น
กลับไปที่ประเด็นหลัก
ทําไมเจ้าต้องเปิดประตูเมือง
นํากองทัพเข้าสังหารหมู่
มีผู้สมรู้ร่วมคิดหรือไม่
ยังวางแผนอะไรกันไว้อีก
เจ้า
นางคงจะไม่ได้เป็นใบ้หรอกนะ
เท่าที่ข้าจําได้
เจ้าไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น
ยิ่งไม่ใช่คนที่ทรยศ
ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าถึงเปิดประตูเมือง
เจ้าเต็มใจยอมพูดไหม
ถ้าเรื่องอื่นไม่สะดวกที่จะพูด
ถ้างั้นเจ้าบอกข้าได้ไหม
ว่าทําไมถึงปล่อยให้งูไปต่อยคน
นางกลายเป็นปีศาจอํามหิตแล้ว ยังจะเพราะอะไรอีก
งูนั่น ข้าไม่ได้ปล่อยมันไป
พวกมันไม่ฟังข้า
หนีออกไปเอง
อะไรนะ
แม่ทัพฮวา ข้าไม่ได้พูดโกหก
ใครที่โดนจับก็ล้วนแต่พูดแบบนี้
พวกคนที่ผ่านด่านมา
ก็ล้วนแต่โดนงูของเจ้าต่อย
อย่ามัวพูดมาก ยื่นมือมา
การเดินทางครั้งนี้ บรรลุวัตถุประสงค์แล้ว
ไปได้แล้ว
ฝูเหยา รอก่อน
ท่านยังจะฟังนาง พูดเรื่องเหลวไหลต่ออีกหรือ
นางไม่มีความจําเป็นต้องโกหก
เจ้าไม่สามารถ เรียกงูหางแมงป่องได้แล้วงั้นหรือ
ยังเรียกได้
แต่พวกมันบางครั้งก็เชื่อฟัง บางครั้งก็ไม่เชื่อฟัง
ลองเรียกงูออกมาดูหน่อย
ไม่ใช่
นางกําลังโกหกท่านจริงๆ
เจ้าคงคิดว่างูจะฉกเขาได้
โง่
ข้าเปล่านะ
เมื่อกี้งูตัวนั้นไม่เชื่อฟังข้า
ใครจะไปรู้ว่ามันไม่เชื่อฟังเจ้า หรือว่าเชื่อฟังเจ้า
ข้าไม่ได้เรียกมันออกมาตั้งแต่แรก
ยังพูดว่าไม่ใช่เจ้าอีก
- ไม่ใช่ข้า - ไม่ใช่เจ้าแล้วเป็นใคร
สั่งให้พวกมันถอยไป
- ช้าก่อน - ท่านก็จะบอกว่าไม่ใช่นางหรือ
งูพวกนี้...
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านยังไม่ตาสว่างอีกหรือ
พวกเราขึ้นไปก่อนเถอะ ออกไปจากที่นี่แล้วค่อยพูดกันอีกที
กลับมาทําไม
ค่ายกลถูกปลดแล้ว
รีบขึ้นไป
อะไรกันนี่
เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย