ODWIEDŹ TAJLANDIĘ
To ja. Jak nam idzie?
- Jesteśmy prawie gotowi. - Naprawdę?
Świetnie. A lalka?
Pozbyliście się jej?
Jasne. Nie musisz się o nią martwić.
Doskonale. A ich kluczowy świadek?
- Co jest? - Nie martw się.
- Nie mają już kluczowego świadka. - Cieszę się.
Zdobyłeś listę?
Są na niej wszystkie nazwiska i adresy. Pozbędziemy się ich.
Niedługo wyjdziesz na wolność.
Doskonale.
Ciekawe, kto mnie teraz powstrzyma?
Mściwe spojrzenie, szybki oddech
W żyłach lodowata krew Adrenalina uderza do głowy
Gdy księżyc lśni nad dachami miasta Zamaskowany mściciel spod ziemi wyrasta
Nowy poziom
NINJA W KRATKĘ 2
Zaraz tyłki skopie wam Nowe umiejętności zdobył sam
Nowy poziom
Nie zatrzymuj się, do góry się pnij Gaz do dechy, pełnią życia żyj
Nowy poziom
Nie przysypiaj, choć czas się dłuży Na szacunek trzeba zasłużyć
Nowy poziom
Temperatura rośnie, musisz uczyć się Jeśli popełnisz błąd, sparzysz się
Otępiała burżuazja przysypia w fotelach Liczy na ochronę bez supermocy bohatera
Wojna na ścieżkach, pułapki w tunelach
Ukrywa się w krzakach, by drani sponiewierać
Batmobil czeka przed drzwiami, wskakuj
Niedługo Robina przyjdzie ci spotkać
Nie rozumiesz, dlaczego taki mam plan
Nikt tego nie zrobi Jeśli nie zrobię tego sam
Nowy poziom
Kuj żelazo póki gorące, nie ignoruj zła Nie walcz za pieniądze
Nowy poziom.
Nie odpuszczaj, gdy ktoś wyciąga nóż Musisz go załatwić i załatw go już
Nowy poziom
Bądź asertywny, zapomnij o zasadach Niebo jest granicą, wszystko ci wypada
Nowy poziom
Pełna prędkość, nie ma miejsca na błąd Gdy otoczy cię tłum, odpalaj lont
- Dzień dobry. - Dzień dobry, synku. Zjesz śniadanie?
Poproszę. Śniadanie jest pod cementem?
Zabawne.
- Cześć! - Cześć, skarbie. Jak poszło?
- Wspaniale. Sean! - Gram.
- Sean gra. - Zejdź do nas. Mam dobre wieści.
Już idę.
- Dzień dobry, Alex. - Dzień dobry, John.
- Umawialiśmy się. - Są wakacje.
- Ciastka! - Dzień dobry.
- Wezmę trzy. - Zaszalej, ale podziel się z Aleksem.
- Są z wegańskiej piekarni? - Przecież zbankrutowali.
Masz farbę na rękach.
Wiecie, że pracowałem nad aplikacją trawienną.
Namęczyłem się, ale było warto.
- Sprzedałeś ją? - Nordic Fitness kupiło aplikację
i zatrudniło mnie na stanowisku głównego programisty w dziale żywienia.
- Niesamowite. John rządzi! - Tak.
- Brawo. - Zajebiście.
- Nie przeklinaj. - Zaczekajcie.
To nie wszystko.
Dostałem zaliczkę w wysokości stu pięćdziesiąt tysięcy koron.
O cholera.
Szaleństwo.
Uczczę sukces, zabierając was na wycieczkę.
- Jedziemy na wakacje? - Cudownie.
- Super. - Dokąd pojedziemy?
Zagłosujmy. Przygotowałem już urnę.
Zapiszcie swoją propozycję na kartce i wrzućcie do środka.
- Do pudełka. - Do urny.
- Możemy polecieć do Hiszpanii? - Przemyśl to i pamiętaj o urnie.
- Jest wiele ciekawych miast w Niemczech. - W Hiszpanii też.
- Na przykład Frankfurt. - Musimy użyć pudełka?
- Z urny. Chciałem tylko powiedzieć… - Jesteś niesamowity.
- Nie wierzę, że jedziemy na wakacje. - Wiem.
- Tak! - Ekstra!
- Cześć. Tu Jessica. - Cześć!
Zostaw wiadomość, bo robię coś bardzo ważnego.
Tu Alex. Dostałaś moje wiadomości?
- Dawno nie rozmawialiśmy. - Tęsknię jak szalony.
- Przestań. - Jakie miejsce wybierzesz?
- Frankfurt. - Żartujesz?
Nie zdradzajcie swoich propozycji.
- Wybierz Hiszpanię. - Dlaczego?
- Bo tam robią hiszpańskie pączki. - Tylko my je tak nazywamy.
Cały świat nazywa je „churros”, czyli „smażone ciasto”.
Wygooglowałem to.
Po co lecieć do Hiszpanii? Możesz je kupić tu.
Ale to nie będzie wycieczka. Proszę cię.
- Hiszpania! - Serio?
- Hiszpania! - Okej!
- Wyjdziesz, jeśli zagłosuję na Hiszpanię? - Tak. Mamy dwa głosy.
Jak chcesz.
Gapię się na sufit w pokoju I jedno nie daje mi spokoju
Dlaczego nie powiesz, że wszystko gra?
Czy twoje serce jest z kamienia?
Co chwilę sprawdzam telefon I nic się nie zmienia
Te trzy kropki patrzą na mnie Przez trzy wieczności
Te trzy kropki Wypełniają mi głowę jak krzyk
Te trzy kropki, żadnych słów Co powinienem czuć?
Te trzy kropki mówią więcej niż ty
IDZIESZ NA TRENING?
Le parkour.
Sztuka przemieszczania się po ulicach
wymyślona przez jamajskich gazeciarzy.
Wyluzuj. W końcu napisze.
- Jesteście parą? - Nie wiem, kim jesteśmy.
Całowaliście się na imprezie.
Nie rozmawialiśmy od tygodnia. Pisałem do niej, ale nie odpowiada.
- Odwiedź ją. - Bez zapowiedzi?
Ponad 87 procent kobiet woli proaktywnych partnerów.
Wpadnij do niej wracając do domu.
- Dziewczyny uwielbiają romantyczne gesty. - I perfumy.
Skoncentruj się. Pokonałeś tę przeszkodę?
Jeszcze nie.
Więc nie gadaj z kolegami, tylko ruszaj.
- Postaraj się. - Dasz radę.
Naprzód.
- Dasz radę! - Dawaj!
Do diabła!
Cholera.
Gdzie twoja pewność siebie? Weź się w garść.
Przeszkody istnieją jedynie w twojej głowie.
Czas na freestyle. Ruchy!
Jak leci? Postanowiłem wpaść w drodze powrotnej z treningu.
Wiedziałaś, że trenuję? Żartujesz?
- Witaj. Właśnie gotuję groch. Wejdziesz? - Zastałem Jessicę?
- Tak. Stęskniła się za tobą. - Naprawdę?
Maluje się od godziny. Przyszedł twój książę z bajki.
Już schodzę.
Spróbujesz? Groch jest przepyszny. Naprawdę.
Nie, dziękuję.
- Chyba dodam pesto. - Cześć!
- Co tu robisz? - Cześć. Cóż…
- Jessica ma gościa. - Cześć.
- To tylko Alex. - Fałszywy alarm.
- Hej. - Cześć, Tino.
- Jestem Gina, a to jest Tina. - Nieprawda.
Rzeczywiście.
- Przyszłyśmy za wcześnie? - Przepraszamy.
- Czy on idzie z nami? - Żadnych dzieci.
Piątka.
- Wejdźcie. Zaraz do was dołączę. - Mamy sobie pójść?
- Jesteśmy przecenione. - Z recyklingu.
Z drugiej ręki.
Miło, że wpadłeś, ale to kiepski moment.
- Idę na imprezę. - Mogę iść z tobą?
To impreza licealistów.
- Serio? - Nie twierdzę, że jesteś dziecinny…
- To Marco? OMG! Odpisz mu. - Poczekajmy na Jessicę.
- Co za bad boy. Zaraz zemdleję. - Pospiesz się.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Bad boy?
- Halo. - Hej!
- Odwiedziłeś Jessicę? - Nie. Byłem zajęty.
Czy po tej akcji z Glennem można by powiedzieć, że jestem bad boyem?
Co cię tak rozbawiło?
Żaden z ciebie bad boy. Jesteś… Alex.
A co z Glennem i bójką?
Bad boy potrafi rozmawiać z dziewczynami.
Tak jak ja. Jest pewny siebie.
Dziewczyny lubią, gdy bierzesz sprawy w swoje ręce i mówisz:
„Mała, powiem ci jak będzie”.
Rozśmieszyłeś mnie tym bad boyem.
Odysseus? Halo? Odysseus?
Jeździsz jak wariat.
To naprawdę ty?
Dobrze cię widzieć, ale nie bądźmy ckliwi.
Brakowało mi ciebie.
- Myślałem, że jesteś martwy. - Jestem martwy od czterystu lat.
- Naprawdę martwy. - Nigdy nie jesteśmy naprawdę martwi.
Podnieś mnie.
Coś się nie zgadza. Czuję to.
- Masz złamaną nogę? - Nie!
Skoro tu jestem, coś dzieje się z naszą misją.
Nie chciałeś się tu pojawić?
Duch zemsty nie składa wizyt towarzyskich.
Przysięgliśmy, że załatwimy mordercę dzieci.
- Myślałem, że się udało. - Ja też. Musimy ustalić, co się stało.
Ale jest coś ważniejszego… masz w domu maślankę?
Mówiłeś, że nie składasz wizyt towarzyskich.
Nikt nie powiedział, że nie możemy się dobrze bawić.
Powoli. Jeże są uczulone na mleko.
Mam to gdzieś. Chcę maślanki.
- Pogadajmy o misji. - Jasne.
„Potentat oskarżony o przemyt narkotyków zwolniony z więzienia”.
- Jest więcej artykułów. - W tym czymś?
Czekaj.
Producent zabawek, Philip Eppermint,
oskarżony o zabójstwo i przemyt narkotyków,
zostanie zwolniony z więzienia, bo dowody zniknęły.
Co?
Przytulanka, w której przemycano narkotyki,
wyparowała ze strzeżonego magazynu.
Nie byłem przytulanką!
Główny świadek oskarżenia, menadżer fabryki zatrudniającej dzieci,
został znaleziony martwy w swoim domu.
Ma za swoje. Palant.
Zniknęła też lista z danymi 10 dzieci, które były świadkami przestępstwa.
Oskarżyciel spróbuje odnaleźć dzieci, ale nie ma prawa zatrzymać Epperminta.
Jego adwokat, który miesza w Tajlandii, nie jest zadowolony.
Nie jestem zadowolony.
Sędzia skonfiskował paszport pana Epperminta,
uniemożliwiając mu wyjazd przed zamknięciem sprawy.
Mój klient jest niewinny i nie powinien był trafić do więzienia,
a mimo to zostanie tam do szesnastego.
To w przyszłym tygodniu.
Tydzień w więzieniu to dużo czasu.
Musimy tam być, gdy go wypuszczą.
- W Tajlandii? - Tak.
Obiecałem Seanowi Hiszpanię.
- A mnie Epperminta w więzieniu. - I tam trafił.
Wychodzi. Wciąż masz u mnie dług.
Bo wepchnąłeś Glenna do kałuży?
Nie uważasz, że to wysoka stopa procentowa?
Nawet jeśli dotrzemy do Tajlandii, nie mamy dowodów.
- Musimy je zdobyć. - Jak?
Jesteśmy ninja. Będziemy improwizować.
- Użyłeś liczby mnogiej. - Co?
Powiedziałeś, że jesteśmy ninja. To znaczy, że jesteśmy bad boyami?
Chyba tak. Jestem ninja i uważam się za bad boya.
- A ja? - Jesteś dzieckiem.
Gdy ruszę na misję, też będę ninja.
Nie można stać się ninja. Z tym się rodzisz.
Ale jeśli mi pomożesz,
w ramach wyjątku, mianuję cię uczniem ninja.
- Naprawdę? - Jasne. Zostaniesz bad boyem.
Zacznij od wymyślenia, jak dostaniemy się do Tajlandii.
- Dobrze. - Alex?
- Tak? - Mój mały weterynarz.
Miło, że się nim zająłeś, ale trzymaj go na zewnątrz.
John ma alergię na zwierzęta.
Jest uczulony na jeże?
- Mamy leki przeciwhistaminowe? - Zanieś go do szopy.
Żartujesz? Nie zostanę tu.
- Chwilę wytrzymam. - Musimy znaleźć ci inne ciało.
- Nie zabiorę jeża, jeśli polecimy. - Polecimy.
- Nie mam przytulanek. - Nie będę przytulanką.
Wolisz to?
- Świetny pomysł. - Nogi się ruszają.
Oszalałeś? Nie zostanę laską.
Nie bądź staromodny. Dziewczyny dorównują chłopakom.
W szyciu i gotowaniu.
- Co? - Szycie!
Co z tego?
Zjedz śniadanie bezglutenowe Smaczne i zdrowe, w chwilę gotowe
Mamo?
Bez glutenu życie, o tym marzycie
Dajesz!
Mamo?
Nie jedz glutenu, postaw się uczuleniu
- Mamo! - Słucham.
- Pamiętasz mojego ninja w kratkę? - Dostałeś go od wujka Stewarta.
- Co się z nim stało? - Zgubiłem go. Uszyjesz mi nowego?
Lalkę ninja?
Tej samej wielkości. Z guzikami zamiast oczu. Pamiętasz?
- Oczywiście. - Gdzieś mam ładny materiał w kratkę.
Nie spuszczajcie wody. Lecę po aparat. Chodzi o aplikację.
Ciekawe, dokąd pojedziemy na wycieczkę.
- No właśnie. - Hiszpania.
Nie rozmawiamy o propozycjach, żeby na siebie nie wpływać.
Hasta la vista, donde esta la playa nudista?
Widziałem świetny filmik na YouTube
zatytułowany „Tajlandia – wegański raj”.
Wegański?
- W Tajlandii właściwie nie je się mięsa. - Naprawdę?
Są buddystami, więc interesuje ich duchowe oświecenie.
- Fajnie byłoby tam pojechać. - Tak.
- Rozmawiacie o głosowaniu? - Oczywiście, że nie.
Nie obchodzi mnie, dokąd pojedziemy. Ważne, że będziemy razem.
Mogę zwiedzać Frankfurt i obżerać się wieprzowiną.
Tajlandia – wegański raj.
TAJLANDIA PODRÓŻ
HISZPANIA
- Czas otworzyć urnę. - Już idę.
Idziesz? Zaraz poznamy wyniki głosowania.
URNA
Sytuacja ma się następująco. W urnie znajdą się cztery głosy.
Super.
Nie można głosować na siebie.
Daj spokój.
Jedziemy do Hiszpanii.
- Pamiętajcie, żeby głosować na Hiszpanię. - Uspokój się.
Spokojnie.
Uszyłam ci lalkę. Jest urocza.
Frankfurt.
Hiszpania.
Tajlandia.
Mamy remis. Ostatni głos będzie decydujący.
No więc…
Tajlandia.
- Cieszycie się? - Myślałem…
Tajlandia jest droga i odległa. Trwa pora deszczowa.
To najlepszy moment, by tam lecieć. Będzie tanio.
Spójrz na ceny w hotelu, który znalazłem.
To sugestia, ale jest w świetnej lokalizacji.
Na wszelki wypadek już zarezerwowałem pokój.
Mój mały podróżnik.
- Dwulicowy kłamca. - Sean!
Omawialiście propozycje?
Sprawdzę co z alergenem.
To ja. Chciałem ci powiedzieć, że niedługo jadę na wakacje.
Spotkamy się, gdy wrócę. Definitywnie, mała.
Albo oddzwoń, gdy odsłuchasz wiadomość. Okej, pa!
Mam dobre wieści. Lecimy do Tajlandii.
- Wszystko gra? - Tak.
Wypiłeś za dużo maślanki. Jesteś rozpalony. Wali ci serce.
Musimy dać ci nowe ciało.
Mamo?
- Uszyłaś mi lalkę? - Tak.
Mam nadzieję, że będziesz zadowolony.
Jest idealna. Dzięki.
Mam nowe ciało.
Odstaw je i uciekaj. Teraz.
Nadciąga burza.
- Podoba ci się? - Tak.
Wygląda tak samo jak tamta.
Wyglądam beznadziejnie.
Musiałeś wybrać babski materiał?
Mama nie miała innego materiału w kratkę.
Robiła z niego ozdoby choinkowe?
Jest szorstki. Dotknij.
Przynajmniej jesteś organiczny i masz swobodę ruchów.
Nie wyjdę do ludzi. Pomyślą, że jestem dziewczynką.
Babką ninja.
Nie liczy się wygląd, tylko to, co w środku.
Co jest w środku? Ważę tyle, co Sean. Czy to ryż?
Groch. Ponoć jest pyszny.
Tyłek mi ciąży, hałasuję i nie mam miecza.
Ale masz ucznia, który sprawił, że jedziemy do Tajlandii.
Naprawdę?
Skupmy się na misji.
Masz rację. Misja jest najważniejsza.
Czas odlecieć w dal, zwiedzić nowy kraj
To będzie piękne miejsce
Tu zobaczysz, kim tak naprawdę jesteś
Uśmiechnij się i pędź tam, gdzie chcesz
Czas odlecieć w dal, nikogo nie udawaj
Spakuj to, co wiesz Poprzeczkę wysoko ustawiaj
Zapomnij, co to wstyd Tu sobie odpuszczamy
Nie obchodzi nas nic Ku szczęściu podążamy
Tylko spójrzcie. Co o tym myślisz, skarbie?
Myślę, że to nie jest Hiszpania. Zajmuję łóżko przy oknie.
Wyłączmy klimatyzacje. Rozwala mi zatoki.
Mamy notes i łyżkę do butów.
Znalazłeś wspaniały hotel.
W świetnej cenie i lokalizacji.
Co to za budynek po drugiej stronie autostrady?
To więzienie.
Dlaczego mieszkamy obok więzienia? Całkiem do bani.
Podają tu pyszne śniadania. Może mają churros.
I jest tanio.
- W centrum jest drożej. - Tak.
To hotel dla biznesmenów, więc możesz odpisać go sobie od podatku.
Mój mały księgowy. Chodźmy do naszego pokoju.
Wewnętrzne drzwi. Elegancko.
- I? - Jesteśmy w Tajlandii.
- Już? Która godzina? - Za kwadrans dwunasta.
Eppermint wyjdzie o czternastej.
- Mamy cztery… - Dwie godziny i piętnaście minut.
Właśnie. Musimy tam być, żeby go nie zgubić.
- A potem? - Dlaczego gadasz z przytulanką?
Pilnuj swoich spraw.
Dlaczego jest taka dziewczęca?
Chodzi ci o serca?
I o to, że jest dziewczęca.
Jesteś idiotą. Co z tego, że wygląda jak dziewczyna?
- Trzymaj ją w swoim łóżku. - Ma dobry gust.
Jasne. Gustuje w babskich ciuszkach.
Kto chce zabawić się w Tajlandii?
Miła rodzina, witamy w Bangkoku. Kupicie?
- Możemy wypożyczyć skuter? - Nie ma mowy. To zbyt niebezpieczne.
- Kupisz mi drona? - Na pewno jest drogi.
Wezmę miecz. Dziękuję.
Dzięki.
- Patrz! Ryboterapia! - Co?
Musicie spróbować. Ponoć jest bardzo zdrowa.
- Zróbmy to. - No nie wiem.
- Ja płacę. - Zgoda.
Dzień dobry. Chcemy spróbować.
Najlepszy efekt jest po 45 minutach.
- Poprosimy trzy kwadranse. - Mamy na was czekać? Jestem głodny.
Kup sobie drona. Niech to będzie wakacyjny prezent.
Co?
To nasza tradycja. Nie jest aż tak śmieszna.
Też macie jakieś.
Ryby mnie łaskoczą. Ciebie nie?
W sumie to nie.
- Mogę się przejść? - Sam?
Sam? Nie wiem.
Alex dorasta i musi się odnaleźć. Pozwól mu.
Zgoda. Mój mały samotny wędrowiec.
- Dlaczego go puściliście? - Też możesz pospacerować sam.
Wiesz, że nie lubię być sam. Kot! Nie znoszę kotów.
- Idźcie razem. - Nie!
Muszę się odnaleźć. Sam.
Odnaleźć się? Jesteś tu…
Zdążyliśmy. Jeszcze nie wyszedł.
To dobrze.
Kontrowersyjny potentat, Phillip Eppermint, opuści dziś więzienie.
- Która godzina? - Za pięć dwunasta. Mam coś dla ciebie.
- Dla mnie? Co to? - Coś, czego potrzebujesz podczas misji.
- Miecz? - Tak, ale nikogo nie zabijaj.
Jasne, że nie. Co to za miecz?
Z jakiejś gry komputerowej.
Nie wiem, który jest w paczce. Kupiłem ostatni.
Miecz nie jest jedynie bronią. Symbolizuje tożsamość ninja.
Coś dzieje się w środku.
Już czas.
- Chodźmy! - Panie Eppermint!
Proszę spojrzeć na mnie.
Dzień dobry.
Kathy Pierson z Thailand Today.
Jak się pan czuje?
To wielki dzień dla mnie i dla praworządności.
Ja ci dam praworządność.
Jakie warunki panują w tajskim więzieniu?
Jeśli przywykliście do tutejszych hoteli, różnica jest niewielka.
Ale łatwiej dostać tu kosę niż zimny napój.
- Co pan teraz zrobi? - Kupię zimny napój.
Zabił pan chłopca bambusowym kijkiem.
To nie byłam ja. Naprawdę.
Nie rozumiem.
Ludzie są niewinni do czasu udowodnienia winy.
To wszystko na teraz. Idziemy.
Panie Eppermint!
Powiedziałem, że to wszystko.
Nie strać go z oczu.
Przepraszam! Za tym samochodem.
- Dzień dobry. - Stolik dla panów.
- Dziękuję. To co zwykle. - Okej. Dziękuję.
Zaraz wracam.
- Ładniutka. - Powinieneś zobaczyć jej siostrę.
Dzień dobry! Coś zimnego?
- Poproszę napój gazowany. - Okej. Jaki słodki.
- Co powiedziała? - Że fajnie wyglądasz.
Serio?
- Zakradnę się bliżej, żeby ich słyszeć. - Tylko ostrożnie.
Będę podsłuchiwać, a ty stój na czatach.
Proszę bardzo.
- Nadal chcesz napój? - Przestań. Wolę szampana.
Powinienem ci pogratulować. Wypijmy za wolność.
Na zdrowie.
- Czy ten dzieciak nas obserwuje? - Tamten?
Halo? Tak. Mówi Alex.
- To tylko dziecko. - Masz rację.
Ostatnio jestem nerwowy.
- Napój dla pana. - Zabawne.
- Halo. - Hej. Jesteś w Tajlandii?
- Tak. - Nie chcę przeszkadzać.
- Byłem ciekawy, jak się czujesz. - Dobrze. Nie mogę teraz gadać.
Zabrałeś listę z nazwiskami dzieci?
Została w klubie. Niełatwo było ją zdobyć.
- Rozmawiałeś z nią? - Z kim?
- Z Jessicą. - Nie. Dlaczego?
Pewnie całuje się z tym pseudogangsterem.
O czym mówisz?
Dwadzieścia tysięcy za listę to uczciwa cena.
- Zgoda. - Sam zajmiesz się dziećmi?
Tak. Nie mam z tym problemu.
Nie widziałeś zdjęć na Instagramie Tiny i Giny?
- Jakich zdjęć? - Lepiej je zobacz.
Załatw to szybko.
Jeśli policja znajdzie dzieci przed tobą, wrócisz za kratki.
- Wiem. - Dobrze, że się zgadzamy.
Co to?
Co ona wyprawia?
Hej, człowieku!
Dziewczyny nie potrafią oprzeć się bad boyom.
Dlatego nie dają mi spokoju.
Jesteś tam?
Alex?
Halo?
Spotkajmy się wieczorem w klubie. Zabawisz się.
W tej chwili interesuje mnie jedynie załatwienie sprawy tych dzieci.
Umówmy się o dwudziestej drugiej.
Odezwij się.
- Szlag! - Po drodze wpadnij do banku.
Jasne. Na zdrowie.
Jesteś skończony, morderco dzieci.
Niczego nie kupimy. Spadaj stąd.
- Jesteś tam? - Muszę kończyć.
Dziękuję.
Zrobiło mi się gorąco. Jadę do domu.
A ja na siłownię. Do zobaczenia.
- Pamiętaj o forsie. - Wychodzi.
Dziękuję.
Za nim!
- Wychodzi pan? Pięćdziesiąt batów. - Chwila.
O nie! Cholera!
Adwokat!
Jedźmy.
- Cholera. - Co robiłeś?
Zapomniałeś, że misja jest najważniejsza?
- Ale Jessica… - Jesteś szorstki.
Ale organiczny.
- Słyszałeś ich? - Adwokat ma listę dzieci.
Jeśli przekażemy ją policji, Eppermint będzie skończony.
- Gdzie ona jest? - W klubie.
W jakim?
Nie dowiedziałem się, bo pozwoliłeś mnie porwać.
Przepraszam. I co teraz?
Możemy siedzieć tu jak idioci i czekać, aż wskazówka spadnie nam z nieba.
- Lista jest w klubie? - Tak.
Pewnie w tym.
- Alex, tu zjemy kolację? - Tak.
- Dziękuję, że nas tu zaprosiłeś. - Wolę McDonald’s.
- Zaskoczyłeś mnie. - Przecież zabrałeś nas na wakacje.
To prawda.
- Chciałem się odwdzięczyć. - Jasne.
- Nie powinieneś płacić. - Zależy mi na tym.
Alex sprawdza, jak poradzi sobie w roli mężczyzny.
Nie przeszkadzajmy mu.
Mój dorosły maluszek.
- Tu Jessica. - Cześć. To ja.
Zostaw wiadomość, bo robię coś bardzo ważnego.
To ja. Możesz do mnie zadzwonić?
Musimy porozmawiać. Pa.
- Schowaj telefon. - Chciałem zrozumieć, o co jej chodzi.
A o co chodzi tobie?
Nie przeszkadza ci, że całuje tego frajera?
- W policzek. - I?
-̆ Może to jej krewny. - Na pewno.
A teraz schowaj telefon i skup się na misji.
- Witamy rodzinę. - Wyglądasz jak George Michael.
- No nie wiem. - Wygląda jak George Michael.
- To przez kapelusz. - Rodzinne zdjęcie?
- To lady boye. - Ohyda.
- Sfotografujmy się z nimi. - Beze mnie.
- Uśmiech. - Dziękujemy.
- Coś dla mnie? - Oczywiście.
- A dla mnie? - Restauracja jest na górze.
- Gdzie znalazłeś to miejsce? - W sieci. Ma świetne recenzje.
Wygląda bardzo autentycznie.
- Podoba mi się klimat. - Będzie ohydnie. Chcę do McDonald’s.
Pograj na tablecie.
Witam rodzinę.
Czego się napiją?
- Może zamówimy sobie drinki. - Skoro Alex płaci, wezmę wodę.
- Zamów drinka. Stawiam. - Mój hojny chłopiec.
- Poproszę trzy napoje. - Wezmę to.
A ja Płonącego Boytoya.
- Chyba go podpalają. - Proszę colę.
Okej.
- Poszukam toalety. - Najpierw zamówmy jedzenie.
Nie wytrzymam. Zamówcie za mnie.
Masz sraczkę?
- Nie czuję się najlepiej. - Alex.
Weź to i zaznacz okienko z najpodobniejszą konsystencją.
Co? Dobrze.
Założyłem wam profile.
Loginy dostaniecie, gdy naprawię błędy w funkcji rodzinnej.
Ciekawe.
Przeprasza.
Myślałem, że…
Nie wpuszczamy dzieci.
Mój tata jest w środku.
- Mówiłem, że nie wpuszczamy dzieci. - Mój ojciec…
Spadaj.
Brawo, bad boyu.
- Co mam zrobić? - Musimy znaleźć inne wejście.
Na górze po lewej jest okno.
Sprawdzę, czy prowadzi do klubu.
To chyba biuro adwokata. Chodź tu.
Jesteś wysoko.
Co z tego?
- A jeśli nas zobaczą? - Misja jest najważniejsza.
- Chcesz być ninja czy nie? - Ale…
Nie utrudniaj sobie życia.
- Musiał ukryć tu listę. Znajdźmy ją. - Dobrze.
Wycisz telefon.
- Dzwoni Jessica. - Nie odbieraj.
- Halo. - Cześć. Tu Jessica.
- Hej. - Cześć.
Dzwonię, bo chcę, żebyś usłyszał to ode mnie.
Słodki z ciebie chłopak, ale chyba nie jesteś w moim typie.
Bo nie jestem bad boyem?
Właśnie.
- Powiedziałabym ci wcześniej… - Ale nie powiedziałaś. Widziałem zdjęcia.
- To był nieodpowiedni moment. - Nieodpowiedni?
- Poważnie? - Alex…
Muszę kończyć. Mama każe mi iść spać.
- Co robisz? - Ktoś idzie. Pod stół!
- Zagroziłem, że utnę mu palce. - Dobre.
- Napijesz się? - Chętnie.
Usiądź.
Wolę postać.
W więzieniu cały czas siedziałem.
Trzeba pilnować swojego miejsca, żeby ktoś go nie zajął.
Nie to co u nas. Weź listę.
- Dobrze. Tu są pieniądze. - Dzięki.
To jedyna kopia?
Tak, ale nie gwarantuję, że prokurator nie będzie szukał dzieci.
- Muszę być szybszy. - Właśnie.
Mieszkają w różnych częściach kraju.
Pierwsze na liście jest niedaleko Bangkoku. Zacznij od niego.
Honey Bee Tessanie?
Dziewczynka. Miejscowi lubią dziwne imiona.
Nie ma adresu. Tylko Koh Ho Ann i napis „restauracja”.
Pokaż.
Została adoptowana przez właścicieli restauracji na Koh Ho Ann.
Wyspa leży niedaleko Bangkoku.
Kojarzę. Znam kogoś, kto prowadzi tam centrum nurkowe.
Wciąż nie odbiera. Zniknął dawno temu.
Te rzeczy wymagają czasu. Zadzwoń na mój numer.
Naprawdę?
Jest moim tłumaczem. Spotkam się z nim.
Twoja sprawa, ale lepiej nie wtajemniczać innych ludzi.
Już jest wtajemniczony.
Co do… Co to?
Co się dzieje?
- Kim jesteś? - Nie widział pan mojej piłki?
- Grasz w piłkę? - Nie. Tak. A pan?
- Co tu robisz? - Coś mi tu śmierdzi.
Nie poznajesz go? Był w kawiarni.
Rzeczywiście. Śledzisz nas?
- Odpowiadaj. - Nie mogę ryzykować.
Racja. Lepiej stąd wyjdź. Strzeż listy.
A my sobie porozmawiamy.
- Co robisz? - Mogę spytać cię o to samo. Co tu robisz?
Lista jest moja.
Mój tata jest w klubie. Zgubiłem piłkę. Wpadła tutaj.
Kłamiesz. W klubie jest tylko jeden gość. Ma z siedemdziesiąt lat.
- To może być mój tata. Wygląda staro. - Niezła próba.
Coś dla mnie?
Może to odświeży ci pamięć.
Nie, narobiłbym bałaganu.
To będzie lepsze.
Odpowiadaj na pytania i nie kłam.
Co usłyszałeś?
Cholera.
- Niczego nie słyszałem. Przysięgam. - Akurat.
Obyś miał jeszcze kilka mleczaków.
Przepraszam. Czy to toaleta?
Wynoś się z mojego biura.
Po co te nerwy?
Wujek Stewart!
Alex? Co tu robisz?
Włamał się. Właśnie miałem wzywać policję.
Ładna błyskotka. Przyjechałeś z całą rodziną?
Zabieraj łapy, jeśli nie chcesz oberwać.
Poczwórne pierścionki są niebezpieczne.
Trzeba uważać na palce.
Ostrożnie. Prawie wylałeś mi piwo.
To nie jest miejsce dla chłopca w twoim wieku.
Mam rację? Jedno uderzenie wystarczyło.
Zdrówko.
Alex, co tu robisz?
- Przyszedłem, bo… - Rozumiem. Nie mów nic więcej.
Też zaczynałem wcześnie. Pamiętam, jak w pokoju zabaw…
A może to było później, gdy zostałem nauczycielem.
Powiesz mamie?
Wszystko zostanie między nami. Gdzie jest rodzinka?
- Gdzie on się podział? - Wciąż nie odbiera? Jest.
Gdzie byłeś?
- Znajdzie się miejsce dla mnie? - Wujek Stewart!
Śmierdzisz gorzałą. I o to chodzi.
Patrz, kogo znalazłem.
Toaleta była zamknięta, więc poszedłem naprzeciwko.
Widzieliście staruszka i chłopca?
Uwierzycie, że na siebie wpadliśmy? Świat jest mały.
Co tu robisz?
Pracuję, ale pozwolono nam zejść na ląd.
- Zamówiliście już? - Zjesz z nami?
Stolik jest za mały.
Niedawno jadłem, ale zawsze znajdzie się miejsce na więcej.
Mam rację?
Jak się masz? Fajny kapelusz. Po co go włożyłeś?
Chroni przed słońcem.
Wybraliście najlepszą restaurację.
Zamówią jedzenie?
Poproszę tom kha kai, mai thai i prik khi noo swan. Bez kolendry.
Okej. A pani?
Zamówisz mi coś wegańskiego?
Mam pomysł. Poproszę sałatkę z dodatkiem prik khi noo swan.
- Z flai lai? - Nie trzeba.
I pięć piw.
Tylko ty pijesz piwo.
Wiem. Sami zamówicie drinki?
Wezmę któregoś z tych.
A ja Gorącą Mamuśkę.
- Pyszne warzywo. - Nie ma za co.
- Jak się nazywa? - Wieprzorost.
Mówiłeś, że trzeba zaglądać do kibla i oceniać swoją kupę?
Sprawdzasz konsystencję, a algorytm…
John jest niesamowity. Już sprzedał aplikację.
Muszę wymyśleć odpowiednią nazwę.
- Pierwsza im się nie spodobała. - Jak brzmiała?
„Trawienno-stolcowa aplikacja Johna”.
Nie wpada w ucho.
Co powiesz na „Oko na okrężnicę” albo „Kontroluj kiszkę”?
- Rachunek. - Alex stawia.
- Pozwolisz chłopcu płacić? - Zaprosił nas tu.
- Wybrał konkretne miejsce. - Coś takiego.
- Może samce alfa podzielą się rachunkiem. - Nie wiem.
Jesteś dumnym człowiekiem, a ja gościem, więc pozwolę ci zapłacić.
Zdrowie Jacoba.
- Zdrowie. - Dzięki za kolację.
Pozostanie jedno pytanie.
Co robimy jutro i o której mam po was przyjechać?
- Co? - Tato?
Nie chcę spędzać wakacji z tym człowiekiem.
Miło, że chce pokazać nam miasto.
Zwołuję naradę rodzinną.
Jaki fajny minibar.
Coś ty sobie myślał?
Tworzymy zespół, a ty mnie zostawiłeś.
Musiałem zdobyć listę.
Dzwoniący telefon sprawia, że zapominasz o misji.
Ty pamiętasz tylko o misji. Zostawiłeś mnie.
Wyluzuj. Po prostu się rozdzieliliśmy.
Poważnie?
Stewart jest świetnym przewodnikiem.
- Wolałbym się zgubić. - Tak.
Idź po Alexa. Musimy się naradzić.
- Jesteś kiepskim przyjacielem. - A ty kiepskim ninja. I kulą u nogi.
Żałuję, że nie wykończyłem tego idioty.
- A teraz nie mamy listy… - Nie zdobyłeś jej.
- Spadłem. Nadjeżdżał motocykl. - Zawaliłeś misję.
Ale na pewno pamiętasz nazwę tej wyspy.
Od tego jest uczeń. Nie panujesz nad sytuacją?
Zapomniałeś? Jestem tylko kulą u nogi.
Jak nazywała się wyspa?
A jeśli nie wiem? Zawiodłeś te dzieci.
Tak samo jak dzieci w chatce. Mnie też zawiodłeś.
To był cios poniżej pasa.
- Z kim gadasz? - Z moją przytulanką.
- Z dziewczęcą laleczką? - Właśnie.
- Rzeczywiście wygląda dziewczęco. - Wiem.
Też tak myślę.
- Tata zwołał naradę rodzinną. - Okej.
Nie zbierzesz jej do środka? Będzie padać.
Poradzi sobie beze mnie. Idziesz?
Jesteśmy na niego skazani do końca wakacji.
- Powiem mu, żeby nie przyjeżdżał. - Nie wspominaj o mnie.
Chwila. Wujkowi będzie przykro, że nie chcemy się z nim spotkać.
- Jego problem. - Tak.
Nie lubi, gdy ktoś mu odmawia.
- Pamiętam. - Tato?
Co teraz?
Mam pomysł. Znalazłem w sieci niesamowite miejsce.
Koh Ho Ann to wysepka niedaleko Bangkoku.
Liczyłem na churros na śniadanie.
Nie ma czasu.
Na wyspę można dostać się małym promem, który wypływa tylko raz dziennie.
- Musimy być na miejscu o ósmej rano. - Pospieszmy się.
- Widziałeś moje Lentilky? - Jakie motylki?
Są!
Właśnie wychodzimy.
- Gdzie moje majtki? - W umywalce.
- Do zobaczenia. - Był zły?
Rozumie nas. Brzmiał na zadowolonego.
Zajmuję miejsce przy oknie!
Udało się.
Przepraszam. Nie ma biletów.
Mówi, że bilety zostały odebrane.
- Zarezerwowałem cztery na swoje nazwisko. - Kto mógł je wziąć?
W porcie witamy, na ryż i piwo zapraszamy.
Wujek Stewart? Co tu robisz?
- Zapomnieliście kupić mi bilet. - Ale…
Na szczęście mieli jeszcze jeden. Idziemy?
Tato!
Piękna łajba. Równie piękna co Sirena na kacu.
Wzruszyłem się, gdy zaprosiłaś mnie na wycieczkę.
Co?
Ładne buty, James. Pasują do kapelusza.
Wyglądasz jak zdesperowany i podstarzały agent nieruchomości.
Nie. Już próbowałem.
Myślałem, że zarezerwujesz mi bilet. Nie ma już miejsc.
Muszę czekać do jutra.
Tak!
Wypływamy!
Pojeździmy skuterami na wyspie?
Nie. To zbyt drogie i niebezpieczne.
Mdli mnie.
A ja zjadłbym zupę.
- Sirena… - Nie wymiotuj pod wiatr.
Coś do picia?
Poproszę pięć piw.
A ja wezmę Long Island Ice Tea.
- Podwójną. - To herbata, prawda?
Mieli wolną chatkę.
Dziękuję, ale nie musiałeś. Mogę spać z wami.
Nie ma sprawy. Podzielimy się rachunkiem?
Nie zawstydzę cię wciskając ci forsę.
Posmarujecie mi plecy kremem?
Odwdzięczę się.
Nie musicie odpowiadać od razu. Przemyślcie to.
- Farma Kobr? - Co?
Kobry. Bardzo dobre.
Dziękuje. Piękne miejsce.
- Podoba wam się chatka? - Jest ładna.
Mają tu farmę, na której hodują węże.
- Fajnie, nie? - Kobry? Okej.
- Idziecie na plażę? - Jesteśmy na plaży.
- Wyjdziecie na zewnątrz? - Tam jest do bani.
- John kupił cynamonki. - Zamawiam pierwszą.
- Idziesz? - Nie.
Wolę rozejrzeć się po okolicy.
Mój mały poszukiwacz przygód.
Miłego zwiedzania.
- Chcę odszukać Honey Bee. - Powodzenia.
Na wyspie jest 12 restauracji.
Znajdę ją, a ona zezna przeciwko Eppermintowi.
Dobrze, że panujesz nad sytuacją. Nie ruszam się stąd.
Nie chcę, żebyś ze mną szedł. Znów byś mnie porzucił.
Gdy znów dasz ciała, zabiję gnoja, gdy dotrze ma wyspę.
Świetnie.
Trzeba się nawadniać.
Pracuję nad tym. Zdrówko.
Znów znikasz?
Idę po napój.
Idę z tobą. Przydadzą mi się przekąski.
Kupię ci.
Nie chcesz, żebym z tobą szedł?
Nie. Daj mi wreszcie spokój.
Ale…
Nie wiem co kombinujesz, ale to ustalę.
Szukam dziewczyny o imieniu Honey Bee.
Nie. Przykro mi.
Okej. Dziękuję.
Zna pan Honey Bee?
Chodzę cały dzień Na twarzy pot zmieszany z pyłem
Nadal jej szukam, choć wszędzie już byłem
Beznadziejna sprawa, to nie zabawa Znalezienie Honey na cud zakrawa
Plecy prosto, do góry głowa Zatrzymać się nie mogę
Gdzie ona się chowa? Ruszam znowu w drogę
Jednoosobowa armia, kumpel zawiódł mnie
Gdzie jest Honey Bee dowiedzieć się chcę
- Mogę pomóc? - Szukam Honey Bee.
- Honey? - Tak.
- Honey Bee. - Chwila.
Szuka pan miodu?
Nie rozumiem.
To była ostatnia restauracja na wyspie.
Z drogi!
- Bardzo przepraszam. Nic ci nie jest? - To moja wina.
Na pewno? Nie zdążyłem zahamować.
- Przepraszam. - Nie ma za co. To twoje?
Tak, dzięki. Prowadzę centrum nurkowe na wyspie.
Jestem Jasper.
Alex. Centrum nurkowe? Mówisz po tajsku?
- Płynnie. - Jesteś też tłumaczem?
Tak.
- Musimy porozmawiać o wspólnym znajomym. - O kim?
O Phillipie Eppermincie.
Chciałem ujawnić prawdę, ale bałem się, że coś mi zrobi.
- Potem trafił do więzienia. - Tak.
- A teraz wyszedł i szuka świadków. - Niedobrze.
- Przypłynie jutro? - Pierwszą ofiarą będzie Honey Bee.
- Mieszka tu. - Gdzie?
Nie mogę jej znaleźć.
Miała mieszkać z właścicielami miejscowej restauracji,
ale sprawdziłem już wszystkie.
Musimy go powstrzymać.
- Pomogę ci. - Odszukasz Honey Bee?
Znam tu wszystkich.
Daj mi chwilę. Podzwonię.
Spotkajmy się tutaj o 18.30.
- Znalazłem tłumacza. - Kogo?
Z fabryki zatrudniającej dzieci. Potrącił mnie skuterem.
- Zabiję go. - Chce nam pomóc.
- Pomóc? - Odnajdzie Honey Bee.
- Powiedziałeś mu? - Panuję nad sytuacją.
Też chce ukarać Epperminta. Spotkamy się później.
Co jest?
- Włączałeś drona? - Nie.
Lampka się pali.
- Wpadliśmy. - I to jak, frajerzy!
Nie ukryjesz prawdy. Wszystko widziałem.
Jak on to robi? Jest magiczny?
Ma demoniczne moce?
- Powinieneś się nawodnić. - Serio?
A może powinienem pokazać nagranie dorosłym.
- Nagranie? - Tak.
Na którym widać twoją dziewczęcą,
pokrytą serduszkami i pachnącą perfumami babską laleczkę.
- Stój! - Puść mnie! Zabiję go.
- Sean, przeproś. - Ja?
Natychmiast.
Spokojnie. Przepraszam.
- Następnym razem cię wykończę. - Wystarczy. Pogódźcie się.
- Rusza się i gada. - Nie jestem przedmiotem.
Spokojnie.
Jak go nazywać? To dziewczyna?
- Zaraz się doigrasz. - NK jest wojownikiem.
- Właśnie. - Co to za skrót?
Nie mów mu. I tak nie zrozumie.
Niewinna Kobietka?
Mamy ważną misję. Stawką jest życie wielu niewinnych dzieci.
- Poważnie? - Dlatego musisz dochować tajemnicy.
- Rozumiem. - Naprawdę?
- Oczywiście. Nikomu nie powiem. - Dzięki.
O ile zabierzecie mnie ze sobą.
- Nie idzie z nami. - Co mam zrobić?
Nie wiemy, czy można mu ufać i wygląda jak hamburger.
Nie jestem pokryty serduszkami.
Tylko ketchupem.
- Należę do ekipy. - Sean?
- Poczekaj tu i stój na czatach. - Co?
Ktoś musi mnie ubezpieczać, gdy będę rozmawiał z Jasperem.
Chyba, że boisz się zostać sam.
Nie boję się. Kot!
Na pewno sobie poradzisz?
Czy NK to skrót od Niewinny Króliczek?
W tym plecaku wyglądasz trochę jak mały kangur.
Uwaga na kota!
Wchodzę. Daj znać, jeśli zobaczysz coś podejrzanego.
Tak jest.
Cześć, Jasper.
Cześć. Wejdź.
- Dodzwoniłeś się do kogoś? - Żebyś wiedział.
Witaj. Jak widzisz, przypłynąłem wcześniej.
Moją łódką.
- Myślisz, że nie zauważyłem cię w porcie? - Oddaj telefon.
Dobra robota, Jasper. Masz adres tej dziewczynki?
Ty…
- Proszę. - To był podstęp?
Przepraszam. Jestem zadłużony i mam własne problemy.
Nie zrobicie jej krzywdy?
- Chcesz, żebym dostał dożywocie? - Oczywiście, że nie.
Oni mnie zabiją. Nie musisz tego robić.
Zamknij się.
Już po tobie, gnoju.
Co, do diabła?
Nie!
Co?
- Myślisz, że to mnie powstrzyma? - Co do…
Co się dzieje?
- Tylko nie to. - Człowieku…
Mam dość tej marionetki.
Zjedzmy kolację z Honey Bee.
Najpierw zaparzę kawę dla chłopaka.
Co robisz?
To zły pomysł. Butla wybuchnie.
- Co to za przytulanka? - Nie jestem przytulanką.
Rusz się, Sean.
Wygląda jak z naszej fabryki, ale jest bardziej dziewczęcy.
Cmoknij mnie, bydlaku.
- Właź do schowka. - Puść mnie!
Widać, że ruszasz ustami, ale ładnie nim sterujesz.
Tak nie można. Nie chcę zostawiać tu dzieciaka.
Nie zostawisz. Musimy pozbyć się wszystkich świadków.
Nie wspominałem o tym?
Bawcie się dobrze. Jedziemy po Honey Bee.
- Zatkajcie uszy. - Czekajcie.
Na pomoc! Sean!
Ratunku!
Dzięki.
Pomocy!
Sean!
- Beznadzieja. - Nie możemy tracić nadziei.
Teraz możemy.
Jadą zabić Honey Bee,
a my jesteśmy w centrum, które wybuchnie.
- Nie marudź i nas uwolnij. - Co mam zrobić?
Pokaż na co cię stać, uczniu.
Sam mówiłeś, że do niczego się nie nadaję.
Jestem dzieckiem.
- Powiedziałem tak? - I miałeś rację.
Nieprawda. To najgłupsza rzecz, jaką powiedziałem.
Zobacz, jak daleko zaszliśmy. Nie możesz się poddać.
Bez ciebie niczego bym nie osiągnął.
Sam nie dam sobie rady.
Nie jestem ninja ani bad boyem. Jestem tylko Alexem.
- Jesteś Alexem. - Co?
Ale coś ci powiem. Nie musisz być nikim więcej.
Jesteś taki, jak powinieneś.
Może tego nie dostrzegasz, ale ja to widzę.
Zorganizowałeś wyjazd do Tajlandii i zapamiętałeś nazwę…
- Koh Ho Ann. - Właśnie. Sprawiłeś, że tu dotarliśmy.
I gadałem z Jasperem, przez co nas złapali.
Straciłem dziesięcioro dzieci.
Nie stracę kolejnego.
Przestań się zadręczać i nas stąd wyciągnij.
- Mam pomysł. - A nie mówiłem?
- Muszę wypruć ci oczy. - Co?
Nie zbliżaj się.
Trzy, dwa, jeden…
- Potem je przyszyjesz? - Oczywiście.
Do kitu. Wydłubię ci oczy, jeśli je zgubisz.
Powodzenia. Poczujesz ukłucie.
- Gotowy? - Muszę się wysikać.
- Co? - Ognia!
Sean!
- Kto to? - Tutaj.
- Gdzie?
Halo?
Alex jest uwięziony w środku. Podnieś mnie.
Szybko! Wyłącz kuchenkę.
- Gdzie Alex? - W schowku.
Tutaj! Dobra robota.
Dorwijmy ich. Weź mój miecz.
- Wyciągnijmy Jaspera. - Nie mamy czasu.
Zginie, jeśli tu zostanie. Musimy go wynieść.
Sprzedał cię tym psychopatom. Zostaw go.
- Misja jest ważniejsza. - Misja to nie wszystko.
- Chcę spojrzeć na siebie w lustrze. - Zabawne.
Podnieś go. Nikogo nie zostawiamy.
Raz, dwa, trzy.
- Wyłączyłeś kuchenkę? - Tak.
Wyciągnąłem wtyczkę.
Nie tę. Szybko!
Są.
- Gdzie? - Tam.
Zapomniałeś, że jestem ślepy?
- Minęli nas w samochodzie. - Nie dogonimy ich.
- Nawet nie wiemy, dokąd jadą. - Restauracja jest tam.
Farma Kobr?
Dziś otwierają restaurację.
- Dlatego nie ma jej na mapie. - Skuter.
Skuter! Tak!
Jest całkiem szybki.
- Prosto? - Tak. Tą drogą.
To ma być prosto?
- Ostrzegajcie mnie przed zakrętami. - Uważaj!
Mało brakowało.
Weź moje Lentilky.
Cały czas myślisz o napychaniu brzucha?
- Chciałem napchać ciebie. - Jesteś genialny.
Skoro tak mówisz.
Jasne.
Szukamy Farmy Kobr.
Znasz angielski?
- To tutaj? - Jeszcze nie. Dalej, po lewej.
Jak to? Gazu!
- Zauważył nas. - Szybko! Zaklej mnie.
Już kończę.
- Proszę. - Od razu lepiej. Masz moje oczy?
- Chwila. Sean, skręcaj. - Okej.
Cholera.
- Doganiają nas. - Co teraz?
- Musimy ich zgubić. - Jak?
Tam! Jedź przez dżunglę.
Trzymajcie się!
- Szlag. - Chłopcy się nimi zajmą.
Znajdźmy dziewczynkę.
- Co z tymi oczyma? - Sekunda.
Widzę!
Przepraszam.
- Wypadło ci? - Tak.
- Uważaj z drugim. - Pospiesz się.
To wystarczy.
Pamiętaj, żeby się nawadniać.
Dobra robota!
- Uwaga! - Strzela do nas.
Serio? Nie zauważyłem.
To chyba tam.
Przyjechali.
Ruszaj. Szybko!
A ja na to: „Lepiej, żeby pranie było gotowe do piątku”.
Dziękuję.
- Wjedź po schodach. - Okej.
Nie skrzywdzi jej świadkach.
Szlag!
Mam ją. Idź po samochód.
Wstawaj.
- Zajmij się Eppermintem. - Okej.
Tutaj.
Doskonale.
Mam ją. Cholerny bachor.
Nie! Zastrzel ją.
Przeklęte dzieciaki.
Szlag! Sean!
- Cholera. - Pomogę mu, ty ratuj dziewczynę.
Nikogo nie zostawiamy.
Zaraz cię załatwię.
Nie! To ja cię załatwię.
Honey Bee?
Nie bój się. Poszedł sobie.
Już dobrze. Pomogę ci.
W końcu cię dorwałem.
- Brawo. - Zajmę się tym. Uciekaj.
Tak jest.
Cholera.
Alex, jesteś tam? Otwórz drzwi.
Tutaj!
Otwieraj.
Giń, przytulanko!
Nie jestem przytulanką!
Do diabła.
Nie upiecze ci się. Zostawiłeś mnóstwo dowodów.
W piwnicy jest pełno benzyny.
Spalę wszystko, gdy z wami skończę.
Nie pozwolę ci jej tknąć.
Więc zacznę od ciebie.
A masz!
Brawo!
Uważaj!
Tak! Weź pistolet.
Stój!
Stój, bo strzelam.
Dobra robota.
Chodź tu.
- Gdzie adwokat? - Zajęliśmy się nim.
To twoja zasługa.
Wiem, co znaczy NK. „Niezły koleś”.
Uratowałeś nas tym dronem.
I wszystko sfilmowałem.
- Prowadziłem transmisję na żywo w sieci. - Co?
Wszyscy zobaczą, że Eppermint jest draniem.
Był draniem.
Co? Tak. Jest tutaj. Chwila.
Do ciebie. To Jessica.
- Halo. - Tu Jessica.
Widziałam, jak wytrącasz broń z ręki tego gościa.
Coś niesamowitego. Prawie umarłam.
Zupełnie jakby to był ktoś inny.
Postanowiłaś zadzwonić, bo byłem kimś innym?
Nie. Byłeś totalnym bad boyem.
Nieprawda. Byłem Alexem.
Honey Bee?
- Muszę kończyć. - Wszystko gra?
Tak.
Ale…
To nienajlepszy moment.
Co?
- Dał jej kosza. - Pociąg odjechał.
Rzucił cię. Pogódź się z tym.
W morzu jest więcej ryb.
Elegancko.
Dziękuję, chłopcy.
Churros! To się nazywa szczęśliwe zakończenie.
Dobra robota. Załatwiliście nam darmową kolację.
I uratowali dziewczynkę.
- Miło z ich strony. - Zdrowie mojego superbohatera.
I mojego małego…
- Królewska kobra? - Nie jem mięsa. Jestem weganka.
Ani to ryba, ani drób.
- Można uznać, że jest warzywem. - Mięso to mięso.
Jak mawiają w ubojni.
Zapisujesz swoje klocki?
Pracuję nad nowym programem rozpoznawania.
Pomoże w kategoryzacji.
Wystarczy zrobić zdjęcie swojego dzieła,
a telefon sam je sklasyfikuje.
Daj spokój.
Idę do toalety.
Współpracuj z Shazamem.
Pierdniesz, a on uzna…
Halo? Jesteś tam?
NK?
Co jest?
- Chciałem sprawdzić, czy wciąż tu jesteś. - Jak to?
Misja ukończona. Nie znikniesz bez pożegnania?
Oczywiście, że nie.
- To dobrze. Coś dla ciebie mam. - Dla mnie?
- Znalazłem krawca w mieście. - Kupiłeś mi krawca?
Głupek.
Nowe ciało?
Zamówiłem je wczoraj.
- Prawdziwy kaszmir? - Tajski jedwab.
Nie znalazłem innego miecza.
Ten nie jest taki zły, ale te guziki robią wrażenie.
Uznałem, że kolor ci się spodoba.
Szkoda, że już jest za późno.
Człowieku…
Nasza misja dobiegła końca, ale…
pomyślałem, że mógłbym zostać tu dłużej.
Nie w Tajlandii, tylko w domu.
- Pytasz, czy możesz się wprowadzić? - Nie.
Oczywiście, że powinieneś zostać, kratkowany świrze.
Chodzi także o bezpieczeństwo.
- Nie wiadomo, co może się wydarzyć. - Prawda.
- My, ninja, musimy trzymać się razem. - My?
Tak.
Co robisz?
- Przymierzysz? - Wiecie co?
Dali mi wolne.
Możemy wrócić do domu razem. Co wy na to?
Poproszę podwójny gin z tonikiem.
- O rety. - Co do…
- Alex znów ma biegunkę. - Niesamowite. John, przygotuj apkę.
Jak ci na imię?
- Pasuje? - Idealnie. Dawaj ich tu.
Kogo?
Kogokolwiek.
NINJA W KRATKĘ 2
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „TERNET NINJA 2” ANDERSA MATTHESENA
Impreza dogorywa.
Włącz maszynę do karaoke.
O to chodzi.
Ej, ty! Jak mu na imię? Tanowat?
Masz ładną dziewczynę.
W domu byłaby warta fortunę.
Żartuję.
Posłuchajcie tego.
Lubię ugotować coś, gdy towarzystwo mam
Nie jestem znanym szefem Ale stek usmażę sam
Do tego sadzone jajko i cebulki piklowane
Ale choć staram się To nudne jest już danie
Gdy smak podkręcić chcesz Coś chodzi mi po głowie
Gotuj jak Tajowie
To cała tajemnica.
Curry z chili i małpim móżdżkiem Mi się marzy
Owady są przepyszne, gdy się je usmaży
Dodaj duriana i galangala Do swego śniadania
Kubki smakowe stają na głowie
Gotuj jak Tajowie
To sprawdzi się też w innych sytuacjach.
Niedawno oglądałem boks i za to płaciłem
Patrząc na tych amatorów Strasznie się nudziłem
Ciosów nie zadawali i ledwo chodzili
Wyglądali jakby wolnego na ringu tańczyli
Gdy ochotę masz na walkę, co się zowie
Lepiej zobacz jak walczą Tajowie
Kończycie?
Cios łokciem i na ring zęby sypią się
A jedwabna opaska fajnie wygląda na głowie
Kto kolanem lub piszczelem oberwać chce?
Nogi ze strachu trzęsą się Płaczą już synowie
Czy ktoś jeszcze walczy jak Tajowie?
Pokazać wam jak tańczę?
Tylko wstanę.
Przepraszam.
To się spierze.
- Wujku! - Słucham?
Przedstawiasz stereotypowy obraz Tajlandii.
Wiem. Oto następna zwrotka.
Lubię łazić po barach Choć moje biodra mają dość
Więc chodzę na masaże I sprawny ze mnie gość
Masażystka Bertha Na drobne się nie rozmienia
Nigdy nie żartuje i łóżko ma z kamienia
Zanim znów okrutnego coś mi powie Przypomnę jej, że jestem jak Tajowie
Co tak mało?
Na baczność szybko stajesz Gdy ona dobra jest
Czujesz jak rozluźnia się
Szczęśliwe zakończenie to hojny gest
Jeśli spytasz mnie, nie okłamię cię
Chcesz zawrócić jej w głowie?
Jesteś spłukany i już nie to zdrowie?
Bądź jak Tajowie
Napisy: Antoni Regulski, Agnieszka Otawska
To było dobre.
Nie wchodź mi w drogę. Zaraz wybiję ci zęby.
Nie włożę wianka z kwiatów. Mam uczulenie na pyłki.