Jesteście gotowi?
Tak.
Gotowi zapomnieć raz na zawsze.
Doskonale, panie Lambert.
Zamknijcie oczy.
Obaj.
Weźcie głęboki oddech.
Zaraz poczujecie się senni.
Zapomnicie o minionym roku.
Miejsce zwane Otchłanią nie istnieje.
Będziecie pamiętać tylko śpiączkę Daltona
i jego wyzdrowienie.
Pozwólcie ciemności odpłynąć daleko,
coraz dalej.
9 LAT PÓŹNIEJ
„Wszystko ma swój czas.
Jest czas narodzin...
i czas śmierci.
Czas zabijania...
i czas uzdrawiania.
Czas, by coś zatrzymać...
i czas, by coś odrzucić.
Czas na płacz...
i czas na śmiech.
Czas na żałobę i czas na taniec.
Czas na milczenie...
i czas na słowa.
Czas na miłość...
i czas na nienawiść.
Czas na wojnę i czas na pokój”.
Amen.
Powierzamy to ciało ziemi.
Z prochu powstałaś….
UKOCHANA MAMA I BABCIA
...w proch się obrócisz. Amen.
Piękny pogrzeb cudownej babci.
Tak bardzo was kochała.
- Twoja matka była wyjątkową przyjaciółką. - Dziękuję.
- Tęsknię za babcią. - Ona też tęskni za tobą, Kali.
Umarli nie tęsknią.
To nieprawda. Na pewno za tobą tęskni.
Do zobaczenia w przyszły weekend.
Dalton.
Dalton!
- Widziałaś? - Stresuje się wyjazdem.
Na studia za tydzień.
Wiem.
No tak.
Dzięki, że się tym zajęłaś.
Wyleciało mi to z głowy.
Zawieź go na uczelnię. Zajęcia zaczynasz dopiero za kilka tygodni.
- Na pewno tego nie chce. - Więc postąp jak ojciec.
- Chyba że to ty nie chcesz jechać. - Nie mogę.
Dlaczego?
To tylko taka myśl. Moglibyście nawiązać więź.
Wiesz, on będzie daleko stąd...
Przemyśl to.
Cześć. Do zobaczenia.
Przepraszam.
Czy my się znamy?
Znałem pana matkę. Lata temu...
Ale straciliśmy kontakt.
Jak się pan nazywa?
Carl.
Miło cię poznać, Carl. Dziękuję, że przyszedłeś. Wybacz mi.
- Mam wiele na głowie. - Nie wątpię.
Śmierć ożywia stare wspomnienia.
Ale można zadbać o nowe.
- Jasne. - Żegnaj, Josh.
Carl...
Hej, młody, mam pomysł.
Może w przyszłym tygodniu zawiozę cię na uczelnię?
No powiedz mi. Powiedz mi, Dalton?
Co z pieluszką?
Chcesz zostać w starej?
Tak?
Posłuchaj...
Możemy ją po prostu opróżnić...
i założyć ponownie.
Tego chcesz?
Dobrze, tak zrobimy.
Jakie chcesz ubranko?
Jakie ubranko?
Tak? No powiedz.
Musisz tylko mi powiedzieć.
Powiedz.
Dalton: Może być
Ten koleś nie ma sobie równego.
O cholera!
To znaczy...
Świetnie!
Świetnie.
W porządku.
Dobrze... dobrze.
Tata, mama, ja, Foster, Cali
Nocą obserwowałem siebie śpiącego, a potem odleciałem.
Jesteś głodny?
Jeśli nie przestaniesz się dąsać, tych kilka dni zamieni się w koszmar.
- Mama: Jak idzie? - Ja: Okropnie.
Dobrze.
Jak się nazywa ten twój nauczyciel sztuki?
To kobieta. Armagan.
Jest dobra?
Najlepsza.
To dobrze.
Biorąc pod uwagę, ile musimy za to zapłacić.
„Ześlij światło i prawdę swoją”
WITAJCIE, ŚWIEŻACY
No dobra. Zabawę czas zacząć.
UNIWERSYTET JANE PIERCE
Tak, ty. Chodź tu.
Hej, kolego, witaj w Jane Pierce.
Bractwo KT, tak? Ja byłem zetką.
Dawno temu.
Wezmę dla niego. Dzięki.
Hej!
Przepraszam.
Jesteś pierwszy. Możesz wybierać.
Wybierz sobie łóżko.
Mama kupiła dla ciebie taki gadżet.
Co my tu mamy? Dwa gniazda, port USB...
i dwa kable rozruchowe... nie wiadomo po co.
Proszę bardzo.
No, dobra.
- Nadal tego potrzebujesz? - Mama to włożyła.
Niezłe. To nad tym pracowałeś?
- Odłóż to. - Jest świetny.
- To z pamięci? - Ze zdjęcia, które było w domu.
Wygląda, jakby...
Jakby coś skrywała?
Takie sprawia wrażenie...
Sprawiała. Przez ostatnie lata.
Nie było jej łatwo jako samotnej matce.
No tak... nie było.
Nie zasłużyłem sobie na ścianę, co?
Rozumiem.
Wybacz, że ostatnio rzadko się widujemy.
Mojego ojca w ogóle nie było.
Więc mogło być gorzej.
Od paru lat...
mam jakiś mętlik w głowie.
Nie jestem...
w stanie...
znaleźć czasu... dla ciebie, twojego brata i siostry.
Próbowałeś szukać pomocy?
Staram się sobie radzić.
- Dalton Lambert? - Tak. A ty...
Chris Winslow.
- Wszystko w porządku? - Jak najbardziej...
Myślałem, że mój współlokator będzie...
Facetem.
Tak.
Myślałam, że to liberalna uczelnia artystyczna.
Zmyliło mnie imię „Chris”.
No jasne. Bo „Dalton” brzmi tak jednoznacznie.
Pójdę do biura kwaterunkowego i wyjaśnię tę sprawę.
W żadnym razie, ojcze Daltona.
Ja to zrobię, bo widzę, że przeszkodziłam w męskim brataniu.
Zaraz wracam.
Hej...
Wziąłem to dla ciebie. Przejrzyj to.
Jeśli ci się nie spodoba, to nie. Ale myślę, że się spodoba.
W ogóle mnie nie znasz. Myślisz, że chcę wstąpić do bractwa?
To tylko impreza, Dalton.
Idź się zabawić. Dla mnie. Za to, że cię tu przywiozłem.
- Nie chciałeś tego. - Chciałem.
Przestań kłamać!
Słyszałem, co mama mówiła na pogrzebie.
- Ale pojechałem. - I zostaniesz przez to ojcem roku?
- Przynajmniej masz ojca. - Nie wiń ojca za swoje porażki.
Odszedł 40 lat temu. Pogódź się z tym. Nie chcę być taki jak ty.
Kpisz sobie? Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy?
Dlaczego jesteś takim niewdzięcznym gnojkiem?
Nie dziwię się, że mama się z tobą rozwiodła.
Dzięki za podwózkę.
Poznałeś, że to Shania Twain?
Jasne.
Co powiedzieli w biurze?
Dupa zbita.
Muszę tu dziś spać.
Jutro dostanę inny pokój, ale ta noc jest nasza.
Serce ci krwawi, co?
- Jesteś na plastyce? - Tak. A ty na muzyce?
Na matmie. Rozważałam muzykę. Ale życie artysty to wieczna niepewność.
I zgrzytanie zębami.
Ale ty na pewno odniesiesz sukces.
- Chcesz dmuchnąć w moją trąbkę? - Co?
Umiesz na tym grać?
Trochę na pianinie.
To samo. Tylko musisz dmuchać.
Mam same zdrowe bakterie.
Co to?
Moja mama to napisała.
Urocze.
A więc...
Co jest z tobą nie tak?
Nie wiem.
Wszyscy jesteśmy walnięci.
- Ty zacznij. - W niedzielę noszę monokl
i udając Brytyjkę zamawiam jedzenie.
To dziwne.
Dzięki.
Ja czasem jem... błyskawiczną owsiankę...
bez wody czy mleka.
Na sucho.
Słabo.
Spróbujmy jeszcze raz.
Kiedy miałam 10 lat, moi rodzice zmarli, a ja zamieszkałam z babcią Perkee,
która niemal oślepła z powodu ciężkiej grzybicy stóp.
Nie pamiętam czasu, kiedy miałem 10 lat. Jakbym...
- ...stracił cały rok. - Jak to?
Byłem w śpiączce. Wirusowe zapalenie mózgu.
Tak mi powiedziano, choć rzadko o tym rozmawialiśmy.
Ale ja nic nie pamiętam.
Nawet samej choroby.
Obudziłem się, a tymczasem minął rok.
To straszne.
I dziwne.
Dobra robota.
A ja chciałabym zapomnieć cały rok z mojego dzieciństwa.
Przydałoby mi się zapalenie mózgu.
Jest jeszcze jedna...
dziwna rzecz związana ze mną...
Od czasu śpiączki...
boję się ciemności.
Ja całe życie boję się...
lalek Barbie.
To nic złego się bać. Ale ja nie zasnę przy zapalonym świetle.
- Serio? - Przepraszam.
Spoko.
Jakoś dam radę.
Tu Dalton.
Nie mogę odebrać, więc zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Cześć, młody. To ja.
Chcę tylko zapytać, czy już się urządziłeś.
Myślałem o tym, co powiedziałeś...
i...
nie wiem. Nie wiem...
co się ze mną dzieje,
ale się dowiem.
Chcę, żebyś to wiedział.
Cześć.
Dzień dobry...
Jestem profesor Armagan.
Wyłączcie komórki.
Otwórzcie swoje teczki.
Wyjmijcie coś, co mnie zaciekawi.
Przyczepcie to do sztalugi i stańcie obok swojej pracy.
Z dumą.
Alec Anderson.
Twoja technika jest zbyt oczywista. To wygląda jak zdjęcie.
Dziękuję.
To nie był komplement.
Podrzyj to.
Słucham?
Podrzyj swój rysunek.
Harowałem przy nim jak wół.
Nikomu nie będzie tego żal.
Nie ma mowy.
Hélas! Nasza pierwsza ofiara.
Zazwyczaj zdążę poznać nazwiska studentów, nim ktoś zrezygnuje.
- Ja nie zrezygnowałem. - Ależ tak.
Tylko jeszcze tego nie wiesz. Możesz odejść.
Powodzenia.
Byle dureń może opanować technikę,
a nawet doprowadzić ją do perfekcji.
To, co nie wypływa z wnętrza, nie znaczy nic.
Nie obchodzą mnie „zasady sztuki”.
Będziemy łamać wszelkie zasady.
A potem każę wam złamać je ponownie. Tyle razy, ile wam się uda.
Dalton Lambert.
- Tak, proszę pani. - Czemu zniszczyłeś taki piękny rysunek?
Jeszcze raz - dla pewności.
To nie było takie trudne, prawda?
Dobrze. Musicie zostawić przeszłość za sobą.
Zrzucić skórę, by móc rosnąć.
Teraz policzę od dziesięciu w dół.
Z każdą kolejną liczbą zagłębiajcie się...
coraz bardziej w swoje wnętrze.
Niczego nie poprawiajcie.
Dziesięć...
dziewięć...
osiem, siedem, sześć...
pięć...
cztery, trzy, dwa...
jeden.
Narysujcie to, co podpowiada wam dusza.
Przeżycie, które was definiuje.
Musicie spróbować wydobyć...
swoje najobrzydliwsze, skryte myśli.
Nie możesz wyjść czy wejść?
Nałoży pan słuchawki.
Ta maszyna jest dość głośna, ale będzie mnie pan słyszeć...
Podczas badania nie wolno się ruszać.
Jeśli będzie pan chciał je przerwać...
proszę ścisnąć tę gumową gruszkę.
Jak się pan czuje?
Doskonale.
Zapraszam.
Proszę.
Wygodnie panu, Josh?
Tak. Miejmy to już z głowy.
Halo?
Panie doktorze?
Ktoś jest tam z tobą.
Co pan powiedział?
No dobra.
Możecie mnie stąd wypuścić?
Halo, hej! Wypuśćcie mnie.
Drzwi są otwarte.
Dosyć tego. Wypuśćcie mnie stąd. Hej! Panie doktorze.
Proszę mnie wypuścić. Chcę już stąd wyjść.
Halo? Hej!
Chcę stąd wyjść. Wypuśćcie mnie już.
Panie doktorze, proszę.
Wypuśćcie mnie.
Dobrze. Dość.
- Panie Lambert, wszystko OK? - Co to było?
- Dlaczego zgasło światło? - Proszę się uspokoić.
Zgasło światło?
Tak. I nie mogłem się stamtąd wydostać.
Zobaczyłem...
Panie Lambert... spał pan przez 15 minut.
A zasnął pan błyskawicznie. Badanie poszło doskonale.
- Co? - Proszę się ubrać.
I zapraszam do mnie.
Fizycznie jest pan zdrów. Nie ma pan żadnych zmian w mózgu.
Niczego niepokojącego.
To dobra wiadomość, panie Lambert.
Tak, wiem...
Miałem nadzieję, że coś pan znajdzie.
Coś, co wyjaśniłoby ten zamęt.
Na problemy z pamięcią mogło wpłynąć wiele czynników.
Stres, zmiana nawyków.
Czy ma pan problemy w życiu osobistym?
Niedawno zmarła moja matka.
Przykro mi.
Syn wyjechał na studia,
a moja była żona nie chce ze mną rozmawiać...
- To musi być bardzo stresujące. - Tak.
Może psycholog by pomógł?
Zapewne tak.
Czy ktoś w pana rodzinie cierpiał na chorobę psychiczną?
- Chorobę psychiczną? - To może być bez znaczenia.
- Ale pomoże nam postawić diagnozę. - Nic o tym nie wiem.
Dobrze byłoby to sprawdzić.
A na razie będzie pan robić ćwiczenia stymulacyjne.
Takie dopasowywanki, jak dla dzieci.
- Mam grać w gry dla dzieci? - Możemy się od nich wiele nauczyć.
Jasne.
Dzięki.
Co ty wyrabiasz?
Dali mi nowy pokój.
Koniec z imprezami piżamowymi.
Dla pociechy, będę w pokoju numer 323.
Dokładnie nad tobą.
Więc uważaj, bo usłyszę, jak nocą marszczysz kapucyna.
- Chcesz wstąpić do bractwa? - Co?
Nie. Mój ojciec to przyniósł.
Chodźmy tam.
Ponabijamy się z ich bojówek i funduszy powierniczych.
Chyba że nie skończyłeś jeszcze remontu?
Chodź, Delfin. Zrób coś dla tatuśka.
Co złego może nas spotkać?
Polecam budyń à la sraka.
Nie, dzięki.
O nie.
Jak chcecie.
Poważnie?
Przestań gderać i chodź tu do mnie.
Upamiętnijmy wieczór, kiedy Dalton Lambert zaczął się bawić.
Dalej! Dalej! Dalej!
Co to „bracki sok”?
- Nie pytaj. - Hej!
Mam na imię Nick.
Nick Ciulik! Nick Ciulik! Nick Ciulik!
Witajcie w domu bractwa. Witajcie w szkole.
Chcę wam przypomnieć, ludziska,
że bractwa... są pod ostrzałem.
Musimy bronić naszego prawa do imprezowania
i bycia zajebistymi.
Biali, czarni, brązowi, czy niebiescy - jesteście mile widziani w JPU,
pod warunkiem, że uznacie i uszanujecie
dom bractwa jako ostatnie miejsce, gdzie faceci mogą być facetami.
Dziękuję.
Mamy sporo do wypicia dziś wieczorem.
Ale panujcie nad sobą.
Nie chcemy tu kolejnych akcji.
- Drętwo tu. - Głośniej muza.
Racja. Chodźmy na górę przeszukać ten bajzel.
Pospieszmy się.
Rekonesans czas zacząć.
Czekaj.
O, nie.
To pokój Nicka.
I jego balsam do tyłka.
Rozsmaruję go na wspólnym kiblu. Zaraz wracam.
Czekaj.
Siema, brachu.
Wszystko w porządku?
Chcesz wody?
Niech to się skończy. Niech to się skończy.
Niech to się już skończy.
Zamknij drzwi.
Zamknij...
Zamknij drzwi!
Zaraz wrócę. Potrzebuję kilku artykułów pierwszej potrzeby.
Hej, Paige. Jestem Nick.
Ta noc jest twoja, brachu To właśnie ta noc
Mam.
PREZERWATYWY
No dawaj.
Po prostu bądź sobą.
Zatańczysz?
Miło by było. Zatańczmy.
Zatańczmy.
Ta noc jest twoja, brachu
Cicho bądź.
Wszystko OK?
- Chyba coś widziałem... - Co?
Chodźmy stąd.
- Już. - Dopiero się rozkręcamy.
- Jest tam ktoś? - O cholera.
Zaraz obiję wam ryje, buraki.
Co tu się dzieje?
Rany, bardzo przepraszamy.
Potrzebowaliśmy trochę prywatności.
Wiesz? Bo chcemy to zrobić.
Wolałbym podglądać swoich starych.
Ale zostań. Jak się schlejemy, to może się nam spodobasz.
Mimo, że wyglądasz jak klaun.
Nick Ciulik, tak?
A może Nick Bolimiech?
Wiejemy!
Szybko podejmuję decyzje, co?
Ja...
O, cholera.
Powinnam spytać, zanim cię pocałowałam? Przepraszam. To był odruch.
- W porządku... - Nie gniewasz się?
Nie. Tylko...
Przykro mi, że tak do ciebie mówił.
Leję na to.
Mam gdzieś, co myśli ten laluś. Dla mnie nie istnieje.
Cześć, młody, to znowu ja.
Byłem u lekarza.
Wszystko ze mną w porządku.
Dobra, może nie wszystko. Ale pracuję nad tym.
Oddzwoń, kiedy będziesz mógł.
Jeszcze jedno...
Dalton, przepraszam za to, co wtedy powiedziałem.
Dobra, pa.
Gdzie mój majonez?
Kto tu jest?
Nie mów, że jesteś świrem.
Co? Nie.
Więc o co tu chodzi?
Wejdź.
Coś jest ze mną nie tak. Mam omamy. Widzę jakieś dziwne rzeczy.
Pamiętasz tego kolesia z wypadku, o którym mówili w bractwie?
Widziałem go. Był martwy.
Zaczęło się od zajęć z malarstwa.
Mieliśmy zagłębić się w swoją podświadomość.
Zrobiłem to i narysowałem drzwi.
Przesadziłeś z brackim sokiem.
Mówię serio.
Wieczorem zasnąłem podczas malowania.
Kiedy się obudziłem, zobaczyłem latarnię.
Jakbym dalej śnił. Ale to nie był sen.
Potem przyszedłem do ciebie.
Wiem, jak to brzmi.
Mam poczucie, że zbliżam się do czegoś.
Albo coś się zbliża do mnie.
Masz dodatkową poduszkę?
Dalton: Byłem na imprezie bractwa.
Beznadziejna.
Foster.
Renai.
Dalton.
Kali.
Dalton.
Dalton?
Dalton.
Mama.
Dobrze.
Pomóż mi, mamo.
Kali.
Dalton. Dalton.
Mama.
Mama?
Mama.
Nic już nie wiem.
W porządku.
Szlag.
Chiaroscuro.
Gra świateł i cieni,
która nie tylko dodaje pełni i wyrazistości,
lecz również wprowadza niewidzialne źródło światła.
To jedno z najlepszych dzieł Goi.
Ciemne tło eksponuje postać Saturna.
Czy jest ono symbolem mroku, czy otchłani?
Goya okiełznał mrok na płótnie,
lecz problemy rodzinne zepchnęły tego niegdyś podziwianego malarza
w mroczny wir.
Dlatego stworzył przerażający obraz
ojca pożerającego swojego syna.
Zależy nam na takiej właśnie równowadze między światłem i ciemnością.
Przygotujcie się.
Wasze doświadczenia kształtują waszą twórczość.
Wykorzystajcie je.
Zanurzcie się w mroku swoich wspomnień.
Dziesięć...
dziewięć...
osiem...
siedem...
sześć...
pięć...
cztery...
trzy...
dwa...
jeden...
Siema, kujonie.
Czerwone drzwi.
Siny fiutek.
Przestań. Nic ci to nie mówi? Czerwone drzwi?
- Jesteś dziś jeszcze bardziej nawiedzony. - Chodzi o obraz na zajęcia z malarstwa.
Mieliśmy odnaleźć wspomnienie. Chyba wróciło do mnie coś z dzieciństwa.
Pytałeś mamę?
- Nie chcę jej martwić. - Dlaczego miałaby się martwić?
- Nie wiem. - Studia tak cię odmieniły?
Stałeś się tajemniczy.
- Chyba tak. - Więc to nie dla mnie.
Po tej upiornej nocy pełnej snów na jawie pomyślałam sobie tak...
„Spoko, Dalton to świr,
ale nie czubek”.
Oddaj mi klucz.
Więc zaczęłam szperać w sieci...
I zgadnij co? Nie zwariowałeś.
Jesteś podróżnikiem astralnym.
Popatrz sam.
Wygląda jak nagrane w sklepie ze sprzętem wideo.
Witamy w „Łowcach upiorów”. Jestem Specs, a to Tucker. Przywitaj się.
- Nie. - Jesteśmy ZDP...
Zawodowymi Detektywami Paranormalnymi.
Dziś porozmawiamy o czymś, o co pyta wielu z was.
O projekcji astralnej.
To niezwykłe zjawisko. Nasze fizyczne ciało zasypia,
a nasze ciało astralne je opuszcza...
i odpływa do innego wymiaru.
- Dokładnie tak to czuję. - A nie mówiłam? Odlot, co nie?
Nasza była mentorka, doktor Elise Rainier,
wymyśliła nazwę dla tego wymiaru.
- Otchłań. - Chwila.
Mam na imię Elise.
Miło was widzieć.
Chcę z wami porozmawiać o projekcji astralnej
i Otchłani.
Zatem...
dajcie mi chwilkę.
Trzy...
dwa...
jeden...
Otchłań...
to mroczny wymiar
pełen udręczonych dusz zmarłych,
z których niektóre są skazane...
na przeżywanie najgorszych błędów swojego życia raz za razem
w nieskończoność.
Kiedy podróżujesz astralnie...
jeśli trafisz do tego wymiaru...
twoja obecność...
obudzi te dusze.
One cię wyczują.
Wyczują życie.
Bo one pragną życia.
Bezgranicznie.
Więc im dalej się zapuścisz...
tym większe podejmiesz ryzyko.
Pragną życia i potrafią przyjść po nie do naszego świata.
Idź pewnym krokiem.
Widzę, że czacha zaczęła ci dymić. O czym myślisz?
Ten koleś z domu bractwa?
- Ten obrzyganiec? - Tak. Coś do mnie mówił.
- Powiedział, „Zamknij drzwi”. - Nie dziwię się. Każdy by się wstydził.
Tak, ale... może chodziło mu o coś innego?
Może mówił o tych drzwiach?
Chcesz tam wrócić i go spytać?
Serio?
Muszę wiedzieć.
Mnie też żal tego gościa, naprawdę...
ale zwykle unikam mrocznych miejsc.
Jest coś ważnego...
w tym obrazie.
Muszę się dowiedzieć.
Dobrze.
Tylko, czy Nick Ciulik pozwoli ci na pogaduchy z duchem w jego kiblu?
Nie będzie o tym wiedział.
Jaki mamy plan?
- Zdaj się na mnie. - Pomóc w czymś?
Cześć. Zostawiłam stanik...
w pokoju Nicholasa. Azaliż jest on u siebie?
Chyba uczy się na górze z Paige.
Świetnie.
Przeczytam ci „Płonąc”.
To bardzo subtelny kawałek. „Spoglądam przez płomienie ogniska...”
- Potrzebuję ciemnego pokoju. - Dobrze.
Co dalej?
Uniesiesz się w powietrzu i zaczniesz pojękiwać.
Nie jestem duchem.
I z takim podejściem nigdy nie będziesz, Kacperku.
Bingo.
Ależ ta pościel musi być lepka.
Przylepiłaby się do sufitu.
Wolę zasyfioną podłogę.
OK...
- Daj mi trochę przestrzeni. - Jasne, przepraszam.
Gotów?
Dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem...
sześć, pięć...
cztery, trzy...
dwa, jeden.
Już się uniosłeś?
Żegnaj, podróżniku.
Jesteś tam, Dalton?
Drugi fakultet z pisania twórczego.
Ale w finansach też wymiatam...
więc nie chcę zmarnować tego talentu.
Jak długo będziesz to nosić?
Już wystarczy.
Moje pory są czyste.
Fuj.
Trochę mi to zajmie.
Obrzydliwość.
Dalton?
Dalton.
Niech ktoś włączy światło!
Dalton.
Dalton, obudź się.
- Chłopaki! Bez żartów. - Chris.
Robicie sobie ze mnie jaja?
Zamknij drzwi!
Dalton?
- Zamknij drzwi! - Chris!
Boże.
Dalej!
Chris.
Co...?
No, dalej.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY OKRĘGU LOS ANGELES
Pacjent: BENJAMIN P. BURTON Kontakt: LORRAINE LAMBERT
Pokrewieństwo: ŻONA
Diagnoza: SCHIZOFRENIA Terapia: ELEKTROWSTRZĄSY
NIEOBLICZALNY. PSYCHOZA. MOŻLIWY PARALIŻ SENNY.
„PROJEKCJA ASTRALNA”
Co takiego?
ZMARŁY
PRZYCHODNIA STUDENCKA
Chris.
- Chris. Nie chciałem... - Zostaw.
Chcę sprawdzić, czy nic ci nie jest.
Nic mi nie jest.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że ktoś może ucierpieć w realnym świecie.
Jak widać, może.
Nie wiesz, z czym masz do czynienia.
Nie chcę w tym uczestniczyć.
Ty też nie powinieneś, bo następnym razem możesz się nie obudzić.
- Cześć. - Cześć.
Pomyliłeś weekendy. Kali śpi
- ... u koleżanki, a Foster... - Nie chodzi o dzieci.
Możemy porozmawiać?
Jasne.
Wow, dwa telefony w jeden tydzień.
- Proszę cię. - Nie masz tam przyjaciół?
Powiedz wszystko, co pamiętasz o mojej śpiączce.
- Pogadaj z mamą. - Myślę, że...
- ...te rzeczy, które rysuję... - Te drzwi?
A teraz ten koleś z młotkiem.
Młotek?
Myślę, że to ma związek z moją przeszłością.
Z myślami, które wymazała śpiączka. Dlaczego
- ...teraz wracają? - Zaczekaj, Dalton.
Co?
Od lat mam ten obraz w głowie.
Mama mówi, że to przywidzenie. Zły sen. Ale...
Opowiedz mi o nim, braciszku.
Siedzimy w jakimś pomieszczeniu. Chyba w piwnicy.
Pamiętasz to?
Jesteś tam, Dalton?
Zawsze chciałem być lepszy od ojca.
Chciałem być dobrym tatą.
Zawsze nim byłeś, Josh.
Dalton tak nie uważa.
Jeśli cię to pocieszy, do mnie też nie oddzwania.
Mój ojciec porzucił rodzinę...
Ja zrobiłem to samo.
Nieprawda.
Nie jesteś nim. I masz prawo być na niego zły.
Jestem na niego zły. Od dawna. Zły na kogoś, kogo nigdy nie poznałem.
Zły na człowieka, który skoczył z dachu psychiatryka w 1978 roku.
Człowieka, którego od 40 lat nie ma wśród żywych.
Mój ojciec.
Ben Burton.
Dlaczego zatem prześladuje mnie teraz w realnym świecie?
- Zaatakował mnie u mamy... - Co?
Tak. Albo całkiem mi już odbiło, albo...
Nie wiem. On...
zostawił to... dla mojej mamy w dniu swojej śmierci.
„To skończy się wraz ze mną”
Co się skończy?
- Josh... - A może jestem świrem?
Może jego obłęd jest we mnie?
I dlatego od kilku lat jestem taki zagubiony?
Czy przekazałem tę klątwę dzieciom? Je też będzie nawiedzał?
- Josh... - Tak jak mnie?
- Dlaczego moja matka to przemilczała? - Przestań. Dość.
Nie jesteś świrem.
Nie zwariowałeś.
Co więc się ze mną dzieje?
Dalton: To nie była śpiączka. Dowiem się prawdy.
Dalton.
Zatem ja i Dalton przechodziliśmy do jakiegoś innego...
wymiaru...
gdzie ścigały nas duchy i gobliny.
Raczej istoty
takie jak na tych fotografiach.
Twój ojciec też je widział.
Może chce się z tobą skontaktować.
Opowiedział o tym twojej mamie, ale ona nie umiała mu pomóc.
Tak jak ty nam pomogłaś?
Blokując nasze wspomnienia?
Wierzyliśmy, że to zadziała. Ty również.
Ale straciłeś orientację.
Supresja cię spowolniła.
Nie wiedziałyśmy z twoją mamą, co robić. Bałam się powiedzieć ci prawdę.
Dalton miał rację.
Powiedział, że moja matka coś przed nami ukrywała.
Nie wiedziałem, że ty też.
- Przez 10 lat... - Nie wiesz, jakie to było trudne.
- Dlaczego to ukrywałaś?! - I tak nie zrozumiesz.
Bo chciałeś zabić naszą rodzinę.
Goniłeś nas po domu z kijem bejsbolowym!
- Co? - Wiem, że nie byłeś sobą. To była...
ta rzecz ze zdjęcia. Ale dzieci tego nie rozumiały.
Te wszystkie nocne koszmary Fostera.
Okłamywałam nasze dzieci przez 10 lat,
że to fałszywe wspomnienia. Że to tylko ich wyobraźnia.
Że tata by ich nie skrzywdził.
- Nie mógłbym. - Ale to zrobiłeś.
Dla nich nie miało znaczenia, co cię opętało.
Widziały twoją twarz. To ty zadałeś im ból.
Dlatego się wycofałam. Po prostu...
nie mogłam już tak dłużej żyć.
Wiesz...
razem byśmy sobie z tym poradzili.
To ty?
Dalton właśnie mi to przysłał.
Ma jakieś koszmarne wizje.
Chodzi o jakieś czerwone drzwi.
A teraz to.
Co robimy?
Boję się.
Wszystko będzie dobrze.
- Będzie dobrze. - Nie wiem...
Spokojnie. Nic się nam nie stanie. Obiecuję.
Zajmij się bratem, Dalton.
Dobrze.
Chodź tutaj.
Dlaczego tata jest na nas zły?
Mamo...
Mogę wejść w mrok i poszukać taty.
- To zbyt niebezpieczne. - Dam radę.
Dobrze, ale bądź ostrożny.
Dalej.
Nie! Przestań! Co ty robisz?
Przestań! Nie rób tego!
Proszę cię, tato, przestań.
Przestań!
Nie!
Przestań!
A teraz, mój drogi,
chcę zadedykować ci piosenkę. Niech ci stale towarzyszy.
Ta piosenka jest dla ciebie, gdziekolwiek się znajdziesz.
Sprawdzam, co u ciebie.
Dobra.
Siedzenie na podłodze to nic nienormalnego.
Widzę, że czujesz się dobrze.
Wywaliło korki i bałam się, że znów się szlajasz po mrocznych zadupiach.
Wiem, że nie lubisz ciemności, więc uznałam...
że dobrze byłoby rozświetlić twój pokój tak, jak rozświetliłam twoje życie.
Już nie boję się ciemności.
Jasne.
Skoro już to tu przywlokłam, to pozwolisz, że to odpalę.
Pomimo to, że jesteś strasznie wkurzający.
Słuchaj...
Dostałam twojego SMS-a, napisałam wredną odpowiedź, ale ją usunęłam,
bo babcia Perkee mówiła, żeby się nie kłócić w SMS-ach.
Nie oddają emocji.
Ale jeśli obchodzi cię moje zdanie...
oto ono.
Nie grzeb już w swojej przeszłości.
Pewne rzeczy lepiej zapomnieć.
I...
czasem trzeba pójść do przodu.
Dalton?
Hej.
Dalton. Wszystko w porządku?
Dalton.
Dalton?
Nie!
Nie! Nie, nie, nie!
Tata tu jest.
Wydostanę cię stąd, Dalton.
Wydostaniemy się stąd i pójdziemy do domu.
Nigdy już tu nie wrócimy.
Dalton. Co?
Dalton.
Powiedz, że tam jesteś.
Dalton.
Wiem, że tam jesteś. Ale jeśli mnie znów dotkniesz, rozwalę ci łeb.
Tato, nie!
- Chciałeś mnie zabić. - To nie byłem ja.
Przecież widziałem.
Oni przejmują nasze ciała. Zrobili to mnie, a teraz robią to tobie.
Wraca po ciebie.
Musimy uciekać.
Ruszaj się.
Nadchodzi!
Uciekaj!
Pomóż mi!
Przytrzymaj drzwi!
- Nie! - Nie damy rady, tato.
Musimy spróbować, synu.
Zostaw mnie!
Nie!
Nie! Nie!
Pomóż mi, Dalton!
Musimy je zabarykadować.
Uciekajmy.
- Proszę, tato. - Tato!
Musimy uciekać!
W porządku.
Idź.
Uciekaj.
Zostaw mnie!
Nie!
Nie! Boże!
Josh.
To skończy się wraz ze mną.
Farba?
Farba. Dalton.
Pozbądź się tego.
Spal to i zapomnij.
Zapominanie nic nie da. Musimy pamiętać.
Nawet to, co boli.
Tato?
Już dobrze. Już dobrze.
Co z Daltonem?
- Nic mu nie jest. - To dobrze.
To on.
Dalton.
Tata wrócił?
Tak! Wrócił! Nic mu nie jest.
Do zobaczenia w piątek.
Niech Foster spakuje książki. Pomogę mu z historią.
Możesz wpaść wcześniej i zjeść z nami obiad.
Chętnie. Dzięki.
- Piękny dom. - Dziękuję.
- Mieszka pan w nim? - Mam nadzieję, że tak.
Dziwna odpowiedź. Zagubiłem się we wspomnieniach.
Potrafią nam namieszać w głowie.
Znam panią.
Bywam w okolicy.
Znam pana mamę.
Tak wiele chciałbym jej powiedzieć.
Wiem. Możesz to zrobić.
I zrobisz pewnego dnia.
Masz przed sobą jasną przyszłość.
Ty i Dalton.
Idź przed siebie pewnym krokiem, Josh.
Trafiłem na ścianę.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka