KSIĘŻNICZKA
Co jest?
Naprzód!
Czysto!
Gdzieś tu musi być.
Z życiem. Prawie jesteśmy na miejscu.
Otwórz drzwi.
- Dobra! - To tu.
Księżniczka, we własnej osobie.
Czyściutka i gotowa do ślubu.
Nigdy nie widziałem księżniczki z bliska.
Nie bez powodu.
Nie dotykaj jej.
Zbudź ją, a rozkwaszę ci facjatę.
Dobra, dobra.
Zaczęło się!
Taka jesteś waleczna?
Zanieśmy ją do łóżka.
Co ona kombinuje?
Łap ją!
Dalej!
Tak!
Hajtniesz się, czy tego chcesz czy nie.
Nie cackaj się z nią.
Do wyra z nią!
No dobra.
Koniec żartów.
Wracaj tu!
Chodź tu, wywłoko.
Mam cię!
Chyba się nie łudzisz, że uciekniesz z zamku?
Do zobaczenia na dole.
- Tu jej nie ma. - Może jest tam?
Coś słyszę.
Nie.
Co się tam wyprawia?
Tędy!
Ruchy!
Na kolana!
Zamknąć wrota!
- Na ziemię! - Zabezpieczyć wyjścia!
Morda!
- Zabrać to stąd. - Siedź!
Załóżcie trawers!
Szybko!
Zamknąć wrota!
Nikt nie może wejść ani wyjść.
- Żwawo! - Ruchy!
Zamknąć wrota!
Na co się gapisz?
Żwawo!
Na ziemię!
Zamek zabezpieczony, panie.
Na glebę, ale już!
Powiedziałem, za mną.
Chciałem tego uniknąć.
Nie łudź się, że ci uwierzę.
Gdyby twój ojciec cię zobaczył…
Mój ojciec?
Twój ojciec był dyplomatą.
Jesteś taki sam jak on.
Słaby.
Żałosny.
- Wymoczkowaty pacyfista. - Zaufaliśmy ci.
A ja wam, hipokryci.
Nie dostaniesz mojej siostry.
Tak się składa, mała księżniczko,
że wezmę z nią ślub, bo zawsze dostaję to, czego chcę.
Słuchaj i bądź posłuszna
jak na dziecko przystało.
Spokojnie.
Nie powinno nas dziwić, że ten król od siedmiu boleści
toleruje krnąbrność własnych córek.
Nie masz za grosz szacunku do tradycji.
Pogwałciłeś nasz święty porządek
i sprosiłeś tu obcych.
Prawdziwy król by ich podbił.
Przez ciebie nasi wrogowie mają nas za słabeuszy.
Wysłuchaj mnie.
Samym strachem niewiele zdziałasz.
Ludzie to nie bydło, którym możesz pomiatać.
„Ludzie”?
Nie wiedzą, czego chcą, dopóki im się tego nie pokaże.
Prosty lud marzy o królu, który rządziłby żelazną ręką.
Dziś spełnię ich marzenia.
Wracajcie do pracy.
Ty, zajmij się nimi! Ruchy!
- Dobra, wstawać. - Na nogi!
- Ruchy! - Idziemy!
- Raz, dwa! - Żwawo!
- Naprzód! - Idziemy!
To wszystko moja wina.
Jesteś na tyle duża, żeby to zrozumieć. Nasze królestwo nie ma dziedzica.
Wierzę, że spełnisz swoją powinność.
Jestem zaszczycony, że wybrałeś mnie na syna.
A tym samym, żebym wziął na siebie odpowiedzialność
i stanął na czele królestwa.
Przyjmij proszę ten podarek.
Wybacz.
Czekaj, muszę się wyszczać.
Tak!
Kogo my tu mamy?
Przystojniak ze mnie.
Nieźle!
No dobra.
Gdzie się szlajacie? Do mnie!
- Sprawdź te drzwi. - Naprzód!
Skołuj worek na fanty.
Przeszukać zamek!
Chodźcie tu!
Jest tu cała masa łupów!
Za mną, tędy!
Dalej, bierz to!
Szybciej!
Korytarz czysty. Idziemy na górę.
Powinnaś siedzieć w celi jak inni.
Szlag!
To zwykle działało.
Pokażę ci, gdzie jest twoje miejsce.
Już to słyszałam.
Złaź ze mnie!
Chcę być wielką wojowniczką. Jak ty, Linh.
Prawdziwą wojowniczkę nie określa to, jak walczy…
Zlokalizuj środek swojego ciała.
…a to, o co walczy.
Co wy, do diaska, wyczyniacie?
Wasza wysokość.
Miałaś uczyć jej etykiety.
Posłuchaj,
przy odrobinie szczęścia, wkrótce urodzę następcę tronu.
Twoja wiedza i wyszkolenie
są równie ważne dla przyszłości naszej rodziny.
Mogę coś powiedzieć, królowo?
Jest niezwykle bystra. Może się uczyć wielu rzeczy naraz.
W przyszłości trenujcie z dala od zamku.
Nie chcemy denerwować króla.
Ciało wypłynęło na brzeg. Chyba wypadł z wieży.
Wypadł?
Spójrz na siniaki. Opowiadają historię.
Ktoś go zrzucił.
Wszystko idzie zgodnie z pańskim planem.
Zdobyliśmy wieżę.
Księżniczka jest w sukni, gotowa do ślubu.
Upewniliście się, że nie ucieknie?
Jest zakuta w łańcuch.
Nie o to pytałem, Kurr.
Jeśli ktoś ośmiela się stawiać opór, masz się nim zająć.
W przeciwnym razie, martwiłbym się o twoją przyszłość.
- Rozumiesz? - Tak, panie.
- Czyżby? - Tak, panie!
Dobrze.
Ty! Chodź no tu.
Idź na wieżę i sprawdź, co z księżniczką.
Tak, na samą górę! Biegiem!
- Ciepło tu. - Złoto.
Gdzie?
- Babki! - Babskie złoto?
Nie.
- Co ty wyczyniasz? - A to co?
Wy dwaj, przeszukajcie komnatę.
- Idziecie ze mną. - Ruchy, chłopcze.
Pospieszcie się, tędy!
Dalej, muszą tu mieć coś wartościowego.
Nie wierzę, że mnie dźgnęła!
Lubię dziewki w koronkach.
- Co Julius zrobił z moją rodziną? - Spierdalaj.
Wiesz chociaż, jak z tego korzystać?
Nie bluźnij.
Stoi przed tobą księżniczka.
- Gdzie oni są? - Nic ci nie powiem, suko.
Nie każ mi się powtarzać.
Nie wyjdziesz stąd żywcem, pizdo…
Ostrzegałam, żebyś nie bluźnił.
- Nieźle. - Dzięki.
Tu jest mnóstwo fantów.
Bierzemy wszystko, chłopaki.
- Spadaj! - Z drogi, baryło.
Za mną, tędy.
No nieźle!
Łapy precz!
- Naprzód! - Idę!
No dalej!
Idźże wreszcie!
- Przeszukać wszystko! - Szybko!
W co my to włożymy?
Co ty wyprawiasz?
- Co? - Mieliśmy szukać tam.
Niech będzie.
Dalej! Przeszukać wszystko!
Szukajcie błyskotek i wszystkiego, co da się opchnąć.
Spójrz na to! Ładniutkie. Szukajcie czegoś takiego.
Łapska precz!
Ależ się nachapiemy!
- Szybko! - To moje!
Nieprawda, oddawaj!
Dalej, chłopaki!
- Oddawaj! - Puszczaj!
Uspokójcie się. Zapakujcie łupy.
Od kiedy ten błazen wydaje rozkazy?
- Podziel się. - Nie!
Dawaj, jestem głodny!
Nie ma mowy! Ostatnio też mi zżarłeś.
Gdzie ta szama? Umieram z głodu!
Tu jest wino. Co myślisz?
Spójrz na te perły. Cenny łup!
Podziel się z innymi.
To moje!
Co tam masz, Gibsy?
Zostaw trochę dla innych, spaślaku.
To mięcho jest moje. Znajdź sobie swoje żarło.
Nie ociągajcie się, chłopaki.
Nie chcemy, żeby Julius nas nakrył.
No dalej, ruchy!
Dobra, bierz fanty i idziemy.
- Dobra. - Chodź.
- Co to za klamoty? - Morda w kubeł. Za mną.
- No co? - Nie drzyj japy.
Gdzie jest twój środek?
Brak ci skupienia i szybkości. Od początku.
Co ci mówiłam?
Nie walczysz całym sercem.
Jeszcze raz.
Co on tu robi?
Khai jest jednym z królewskich doradców.
To mój wujek.
To on mnie w przeszłości wytrenował.
Dziś zmierzysz się z nami.
Naraz?
Nie walczysz całym sercem. Brak ci skupienia i szybkości.
Cierpliwość i koncentracja.
Miałaś rację.
Ma serce wojowniczki.
Nie mogę przyjąć takiego daru.
Powierzyłbym go jedynie prawdziwej wojowniczce.
Wyważcie te durne drzwi, ale już!
Jak przygotowania do ślubu?
Dobrze, panie.
Jest to, co ostatnio?
Kwiaty, świece, wstęgi? Księża?
Będzie dokładnie tak jak wtedy?
- Dopilnujemy tego, panie. - Do roboty.
…moi nowi poddani…
mają składać mi cześć.
Wreszcie oczyścimy to królestwo z jego słabości.
Czemu nie przejmiemy tronu siłą?
Nie potrzebujesz księżniczki.
Wiesz, że cię cenię, ukochana,
ale politykę zostaw mnie.
Nie bez powodu tradycje są długowieczne.
Ludzie je uwielbiają.
Gdy ręka księżniczki będzie moja,
nikt nie zakwestionuje mojego prawa do tronu.
Miałam na myśli, że dałeś wczoraj niewiarygodny pokaz siły.
Owszem.
Umierali ze strachu.
Ależ się oburzyli.
Przemoc otwiera ludziom oczy.
Zatem przerazimy ich jeszcze bardziej,
gdy po koronacji poderżnę królowi gardło.
Jesteś prawdziwym geniuszem.
Wiem, że oszczędzasz siły dla tej cherlawej narzeczonej.
Tak?
Co jest?
Wybacz, panie.
- Król chce cię widzieć. - Król?
„Król”.
Zapowiada się ciekawie.
Julius…
chce wiedzieć, czy księżniczka…
jest…
w…
Pragniesz korony.
W ten sposób zrazisz do siebie lud, którym pragniesz władać.
Jak myślisz, co sądzą o tobie?
Juliusie, ta napaść…
Złożyłeś mi obietnicę.
Złamałeś słowo dla kaprysu małolaty.
Przed kim jeszcze się płaszczysz?
Przed służbą?
Przed psami?
Kto naprawdę włada tym królestwem?
My obaj. Ty i ja.
Rozwiążmy tę sytuację wspólnie.
Zdrada prowadzi do rozlewu krwi.
Ślub to nie zamach stanu.
Zabierzcie go stąd.
Co z księżniczką?
Zamknięta w wieży.
Jesteś pewny?
- Co się dzieje, do diabła! - Skąd się tu wziął?
Zajmij się tym. Natychmiast.
Przeszukać wieżę.
Piętro po piętrze.
- Ruchy! - Szybko!
Czekaj!
Ty.
Powiedział, co miał do powiedzenia.
Gdy schodziłeś z wieży, widziałeś coś, co by to wyjaśniło?
Nie.
Mamy do czynienia z kimś, kto zna zamek.
Nasz pan odszedł.
Nie musimy udawać, że cię słuchamy.
Bezużyteczna ladacznico.
Kto tu jest bezużyteczny?
Zabijcie tego buntownika.
Przeczesać cały zamek.
Do dzieła!
Tam jest!
Nie ruszaj się, mała!
Szybko! Brać ją!
Dokąd się wybierasz?
Idziesz z nami.
Za nią!
Brać ją!
Wracaj!
Złaź ze mnie!
Boże!
Naprzód, chłopaki!
Mamy cię, dziewucho!
Na nogi! Brać ją!
Moja noga!
Chodź tu, ty…
Wstawaj!
Schwytać ją!
No chodź!
Nie!
Złapcie ją!
Mój kulas!
Nie podchodź! Potrzebna nam żywa.
Ściągnijcie mnie!
Ściągnij mnie stąd!
Zamknij ryj!
Do reszty ocipiała!
Ty…
Nie pozwólcie jej uciec.
Z życiem!
Jesteś otoczona!
Naprzód!
Posuń się!
To idealny narzeczony.
Dzięki niemu odbudujemy pozycję w oczach tych, którzy w nas wątpią.
Spotkała go jedynie w dzieciństwie.
Rozumiem twoje troski.
Ale musimy myśleć strategicznie.
Nie mamy syna,
który odziedziczyłby tron.
Ślub odbędzie się tak szybko jak się da.
Nie mamy wyboru.
Mam pomysł.
Co to ma być?
Wiem, co zaplanowaliście.
Błagam, pozwólcie mi odbyć trening rycerski.
Obawiam się, że to moja wina.
Przyzwoliłaś na to?
- Nie zachowuj się tak przy mnie. - Ojcze, chcę udowodnić…
Dość!
Jesteś na tyle duża, żeby to zrozumieć. Nasze królestwo nie ma dziedzica.
Dopóki nie mam następcy, jesteśmy łatwym celem.
- Mogę nim być! - Jesteś moim dzieckiem.
Chyba nie sądzisz, że skażę cię na śmierć
z rąk jakiegoś barbarzyńcy?
Zamiast tego sprzedasz mnie komuś, kogo ledwie znam.
To honorowy szlachcic z dobrego rodu.
Nie jestem twoją kartą przetargową.
Sądziłem, że jesteś dojrzalsza.
Teraz wiem,
że jesteś krnąbrną dziewką, myślącą wyłącznie o sobie.
Losy królestwa zależą od ciebie.
Wierzę, że spełnisz swoją powinność.
- Linh! - Księżniczko!
Co ty tu robisz?
Szłam ci na ratunek.
Dobrze cię widzieć.
Opatrzę twoje rany.
Wstawaj.
Usiądź.
Moja rodzina.
Wiem.
Mama zawsze powtarzała, że ból dodaje uroku.
Chyba mówiła o gorsetach.
To pomoże.
Co się stało, Linh?
Zaatakował w nocy.
Zaskoczył nas.
Wybili królewską gwardię.
Julius był bezlitosny.
Jako jedna z nielicznych uciekłam i ukryłam się.
Nikogo nie oszczędzał.
To moja wina.
Księżniczko,
obwinianie się niczego nie zmieni.
Muszę ich ocalić, Linh.
Zrobimy to razem.
Są zamknięci w donżonie.
Jest tylko jedna bezpieczna droga.
Tu jest więcej komnat, przeszukajcie je!
Musimy przedrzeć się do kanałów.
Droga wiedzie przez kuchnię.
Może coś na ząb?
Z drogi! Precz!
Zaraz oberwiesz!
Boże!
Tak!
Nie pozwoliłabym ci się zabawić beze mnie.
Pamiętaj,
cierpliwość i skupienie.
W porządku.
Idziemy.
Musimy znaleźć księżniczkę.
Ruchy!
- Tak! - Zabawmy się!
Tak!
Zdejmijmy to.
Zabawimy się, maleńka?
Apetyczna!
- Ściągaj to! - Nie!
No dalej!
Chodź, złociutka.
Lubisz takie macanki?
Uwielbia!
- Łapy precz! - Tak!
Puszczaj!
Nie skrzywdzimy cię… zbyt mocno.
Proszę, proszę.
Gdzie moja kolacja?
- Nie drzyj mordy. - Gdzie ten kucharz?
- Tak! - Coś ty za jedna?
Jestem księżniczką.
A to Linh.
Miło was poznać.
- Nic ci nie zrobili? - Nie.
Dziękuję.
To ona.
Księżniczka cud miód.
Jesteś głodna, złociutka?
Na co czekacie?
No chodź!
Trzeba było przyjąć obrączkę.
Zamiast tego narobiłaś syfu.
Po co się tak męczyć?
Bądź miernotą, jak na księżniczkę przystało.
To mnie zmuś.
Linh!
Księżniczko!
Idź sama. Zatrzymam ją.
- Nie zostawię cię z nią. - Ratuj rodzinę.
Biegnij, zanim będzie za późno.
- Nie! - Zaufaj mi, księżniczko!
Biegnij! Teraz!
- Gotowi, chłopaki? - I to jak!
Moja ostatnia moneta.
Przepuściłem całą forsę w wieży.
Trzeba było iść do burdelu. Gorzałę mają za friko.
Doprawdy? Ciekawe czemu?
Kto nie pije, ten przegryw.
Rzucaj!
Nie ociągaj się.
Co jest?
Potrzebowałam tego.
Dość!
No chodźcie!
Wiedziałam.
No dobra.
Wychodzimy?
Violet.
Wynośmy się stąd.
Trzymajcie się blisko.
Nie odchodźcie.
Tędy.
Narobiłaś bałaganu.
Takie zachowanie nie przystoi damie.
Oduczę cię tego.
- Zostaw moją siostrę. - Cicho!
Miałaś nie pyskować.
Kuriozum z ciebie.
Co ci się przytrafiło, że taka się stałaś?
Taka się już urodziłam.
Urodziłaś się, by mnie poślubić.
Nie mogę się doczekać.
Doprawdy?
Życia u twego boku.
Dzień w dzień.
Usługiwania ci każdej nocy.
Czeka nas żywot jak z bajki.
Z mojej perspektywy.
A z mojej?
To będzie koszmar.
Nauczysz się spać z jednym okiem otwartym.
Nigdy nie będziesz bezpieczny.
Będę się czuła jak w niebie,
całymi dniami rozmyślając,
jak cię zabić.
Przeżyjesz istne piekło,
zastanawiając się, kiedy umrzesz.
Doskonale wiesz, że to nieuniknione…
bo nic mnie nie powstrzyma.
Nie odpuszczę i nie poddam się,
dopóki nie pochylę się nad twoim martwym ciałem,
ściskając w moich delikatnych, wypielęgnowanych dłoniach
twoje bijące serce.
Księżniczka nadal jest nieskora do zaślubin.
Gdybym tylko miał alternatywę…
Nie.
Z tobą chyba nie natrudzę się tyle, co z twoją siostrą.
Nie ośmielisz się, Juliusie.
Czyżby?
Zabić księżniczkę.
- Nie! - Stój!
Błagam, Juliusie!
Wracaj!
Nie!
Księżniczko, zawsze pamiętaj,
że prawdziwa siła nie kryje się w ostrzu,
a w twoim sercu.
Co to ma być?
Jestem silna! Mogę walczyć!
Jesteś moim dzieckiem.
Nie zachowuj się tak przy mnie.
Poderżnę królowi gardło.
Muszę ich ocalić, Linh.
- Nie ośmielisz się, Juliusie. - Czyżby?
Prawdziwą wojowniczkę nie określa to, jak walczy,
a to, o co walczy.
- Idziemy. - Naprzód.
Ty, tam.
Stań na środku jak ostatnio.
Przyprowadźcie resztę gości.
Gdzie Violet? Znajdźcie ją.
Szukać dziewczyny.
Ale już!
- Sprawdź tam! - Prędko!
Wstawaj!
Idziesz ze mną. Na nogi.
Pomogłam?
- Dobra robota. - Tak!
Dziękuję, Violet.
Księżniczko. Przeżyłaś.
Byłam taka dziecinna,
że chciałam zostać wojowniczką.
Gdybym wypełniła swoją powinność…
Nie, księżniczko.
Nieważne, co byś zrobiła, Julius okazałby się potworem.
Musisz go powstrzymać.
Chodź z nami.
Idź przodem, Linh.
Tu magazynujemy zasoby na wypadek oblężenia.
- Przygotujmy cię. - Tak.
- Przeczesać zamek. - Znaleźć smarkulę.
Ruchy! Szukać bachora!
Mała Violet nie może wiecznie się ukrywać. Znajdziemy ją.
Sprawdźcie tam. Z życiem!
Co sądzisz?
Też chcę walczyć.
Wiesz…
znałam księżniczkę, która w twoim wieku mówiła dokładnie to samo.
Chcę walczyć jak ty.
I będziesz, osobiście o to zadbam.
Ale póki co…
Ukryć się. Siedzieć cicho. Przeżyć.
Tak. Grzeczna dziewczynka.
Kocham cię.
Uważaj na siebie.
Skoro jesteśmy gotowi do ślubu…
zawołaj Violet.
Ciebie posłucha.
Prędzej odetnę sobie język.
Możliwe, że będziesz musiała.
Ruchy!
Uparta gówniara nie chce umrzeć.
Zaraz to zmienię.
- Naprzód! - Idziemy!
Brać ją!
Musimy się jakoś przedrzeć!
Nie ruszaj się!
Nie pozwólcie im wejść!
Tym razem załatwcie ją raz na zawsze, zrozumiano?
Tak, panie. Za mną.
Tnij między płytami zbroi.
Mam cię!
Chodź no tu!
- Wstawaj! - Violet!
- Juliusie! - Twoja pierworodna…
- Zabiję cię! Puszczaj! - …wkrótce pożegna się z życiem.
Jeśli chodzi o tę małą…
Na kolana!
Udziel nam ślubu.
Musimy wejść do środka. Rozdzielmy się.
Dawaj!
No już!
Brać ją!
Do ataku!
Nie doceniłam cię.
Nie szkodzi. Przyzwyczaiłam się.
Linh.
Nie!
Nie krzywdź go!
Dalej! Ruchy!
- Trzymam cię. - Linh!
Ten miecz nie należy do ciebie.
Linh!
Nie!
Uciekajcie stąd.
Chodźcie.
A jednak zaciągnąłeś mnie przed ołtarz.
To prawda.
A nie mówiłem,
że tak będzie?
Gdy się narodziłaś, twoi rodzice załkali.
Byłem przy tym.
Byli smutni, że nie jesteś chłopcem.
Z tego co słyszałam…
twoi łkali z tego samego powodu.
Chciałem potraktować twoją siostrzyczkę
o wiele łagodniej…
ale przez twoje zachowanie rozmyśliłem się.
Oto ona.
Wasza urocza księżniczka.
Klęczy przed nowym królem.
Dzięki temu zapamiętacie, że się mnie nie lekceważy,
ani nie wygania
z tego żałosnego i miernego królestwa.
Władca powinien rządzić żelazną ręką.
Gwarantuję wam to.
Zasłynę z niewyobrażalnej brutalności.
Cierpliwość…
Zapamiętajcie sobie…
że nikt nigdy
nie odbierze tego, co mi się należy.
…i skupienie.
Nic ci się nie należy.
Królestwo znowu należy do nas.
Niechaj dzwony dzwonią do północy.
Na cześć tego, że dziś
narodziła się następczyni tronu.
Od tej pory
córki w tym królestwie same mogą decydować o swym losie.
Tak jak moja córka.
Nigdy nie byłem bardziej dumny.
Wszyscy mamy wobec ciebie dług.
Byłem w błędzie.
Powinienem był ci zaufać.
Wybacz mi.
Powstań.
Niech lud przyjrzy się swojej przyszłej królowej.
Linh?
- Linh. - Księżniczko.
Ty żyjesz!
Przeżyłaś!
Księżniczko.
Udało ci się.
Ocaliłaś nas!
Tu jest!
Napisy: Karol Gajos