NA ZIEMI
TEREN ZAJĘTY PRZEZ WŁADZE
POWSTRZYMAJMY ZARAZĘ
CAŁODOBOWY MONITORING
PUNKT DEZYNFEKCJI
Witamy. Trochę się pan spóźnił.
Przepraszam.
Spoko. Co tam w mieście?
Wycisza się.
Jedzenie przyjeżdża na czas. Byłem tam tylko jeden dzień.
Oby wszystko wróciło do normy.
Bristol ucierpiał po trzeciej fali.
To doktor Darrick. Odpowiada za procedury zamknięcia.
Martin Lowry.
Miło widzieć nową twarz. Mieliśmy przerwę.
Miło.
Witamy w Lodge. Wygląda okropnie i kosztuje majątek.
Jesteśmy zamknięci już prawie rok. Chcemy otworzyć.
Pan jest właścicielem?
Władze wydzierżawiły las na czas kryzysu.
Ile projektów tu mamy?
Dziewięć, łącznie z twoim.
Zwykle roi się tu od wczasowiczów. Ściągają ze wszystkich stron.
Doceniam.
Nie moglibyśmy prowadzić badań bez waszego wsparcia.
Oby wyszło na dobre. Granty z Instytutu umożliwiają działanie.
Oby nic się nie zmieniło.
Nad czym pan pracuje?
To projekt doktor Wendle.
To koleżanka.
Bada metody zwiększenia wydajności upraw.
Bada mykoryzę.
Racja. Narośle na korzeniach tworzą sieci?
Coś w tym stylu.
Zabawne, badać uprawy w lesie.
Macie tu wyjątkową glebę. Niebywale płodną.
Przepraszam... za to zamieszanie.
To delikatny ekosystem. Trzeba dmuchać na zimne.
Nie chcemy zachorować. Ma pan papierki?
Tak.
To tyle?
Nie chcę się rozklejać...
We wsi umarło parę osób. To przez nich.
Bardzo tu cicho.
Proszę.
Gdzie jest łazienka?
Prosto, po prawej.
Gotowe, żołnierzu.
Doktor Lowry?
Alma. Zaprowadzę pana do ośrodka doktor Wendle.
Jestem Martin. Nie trzeba...
Chcesz?
Tak, proszę.
Masz może kawę?
Tak mi się zdaje.
Pięknie dziękuję. Nie piłam od miesięcy.
Boisz się, że ona cię dorwie?
Kim jest... Penarg Feg?
Parnag Fegg.
To lokalna legenda.
Duch lasu.
Opowiastka dla dzieci. Zniechęca do włóczęgi.
Kilkoro zaginęło w latach siedemdziesiątych.
To zwiększa świadomość.
Czyli ludzie w to nie wierzą...?
Nie wiem, ile ma ta rycina. Wstawili ją razem z resztą wystroju.
Moim zdaniem, w las można się wczuć.
Nic dziwnego, że nadali temu uczuciu twarz.
Właściwie tak.
Dziękuję.
Pomagała ludziom? Bo ten obraz jest...
Martin Lowry.
...dość straszny.
Skądś kojarzę to nazwisko.
Jest banalne. W szkole miałem takiego kolegę.
Nie znosił mnie.
Wyruszamy jutro rano.
To daleko?
Ośrodek? Dwa dni marszu.
Nie ma innego sposobu? Autobus?
Quady?
Nie. Czeka nas długa wędrówka.
Przyszły wyniki. Jesteś czysty.
Mam parę pytań.
Dziennik to znak dyscypliny.
Nie chcę, żebyś się przemęczał.
Według raportu niedawno miałeś grzybicę.
- Nie wiem, skąd się przyplątała. - To nieszkodliwe. Przeszło?
Tydzień temu.
Ile byłeś w izolacji?
Cztery miesiące, ale ćwiczyłem i dbałem o siebie.
Parę miesięcy temu
musieliśmy wysłać ekipę ratunkową po jedną grupę. Zgubili się.
Myśleli, że sobie poradzą.
Poszli bez strażnika. Spanikowali.
Aroganci.
- Nie użyli GPRS? - Tam nie ma zasięgu.
Racja.
Niekiedy ludzie zachowują się dziwnie w lesie. Przez nerwy.
To nie przesąd?
Słusznie się boją. To złowrogie otoczenie.
Nie wygląda złowrogo.
To wszystko?
- Gotowy? - Pewnie.
Doktor Wendle nie odzywa się od kwietnia.
Zwykle wrzucała notatki do skrzynek.
Ceni ciszę.
Znasz ją?
Tak. Współpracowaliśmy w laboratorium Haringdona.
Lata temu. Potem zająłem się innym projektem.
I zaprosiła cię tutaj?
Nie, sam się zgłosiłem.
Nie przysłali nikogo z jej zespołu?
Grupy badawcze z instytutu są kiepsko zaopatrzone.
Zajmowałem się glebą. Znam jej badania.
To ma sens.
Co to?
Mamy tu wiele ptaków, których nie słychać w innych zakątkach.
OD WENDLE
Podstępne.
Każdy ma swoją specjalność.
Jedni specjalizują się w tym, inni w tamtym. To normalne.
Całkowicie.
Dorastałem w mieście. Nie wiem, jak to się robi.
- Pomóc? - Skończyłaś?
Rozstawimy twój. Ściemnia się.
Już wiem, skąd znam twoje nazwisko.
- Skąd? - Z listów doktor Wendle.
Dużo do ciebie pisała.
Korespondowaliśmy.
Cały zeszły rok. Potem się urwało.
Konwersacje kiedyś się kończą.
Okłamałem doktora Darricka. Nie ćwiczyłem.
Nie mogłem tego znieść.
Dziwne.
Może wiatr to przywiał?
Ktoś tam jest.
Widziałam raz taki biwak.
Rodzina...
Poszli do lasu, zachorowali...
Jak daleko mamy do obozu doktor Wendle?
Prawie 25 kilometrów.
Czyli już jesteśmy na tym terenie.
Co?
Mykoryza.
Łączy i kontroluje wszystkie te drzewa.
Czytałam o tym w jej badaniach.
Przypomina mózg.
Właściwie tak.
Czy my...?
Sekundka. Zaczekaj chwilę.
Co?
Jakbyś był milion kilometrów stąd.
Dziwnie...
Wyjść pierwszy raz od miesięcy. Trudno to ogarnąć.
Wszystko wróci do normy, szybciej niż myślisz.
Wszyscy zapomną, co się stało.
Nikt nie zapomni.
Zapomną. Wrócą do dawnych nawyków.
Dlaczego odszedłeś z ośrodka Haringdona?
Słucham?
Współpracowałeś z doktor Wendle u Haringdona?
- Dlaczego odszedłeś? - Z powodów osobistych.
A masz!
Alma...
Alma.
Nie ruszaj się.
Jesteś ranna?
Moja buzia!
Tędy. Jest łatwiej.
Dlaczego zabrali buty?
Dobrze, że nie wzięli nic więcej.
Droczą się. Rozbili radio.
Czy to ma coś wspólnego z tamtym namiotem?
Nie wiem.
Powiedziałam, że nie wiem.
Szlag.
Cholera!
Co się stało? Co zrobiłeś? Pokaż...
Krwawi. To było coś ostrego.
- Jest źle? - Podnieś.
Dziękuję.
Zostań. Poszukam kija na kulę.
Czekaj.
Co?
Ktoś na obserwuje.
Posłuchaj.
Żadnych zwierząt.
Dlaczego jest tak cicho?
Coś wyczuwają.
Chodźmy.
- Znasz go? - Nie.
Co robimy?
Ktoś ukradł nam buty.
Widzę.
Co tu robisz?
Widziałem, jak kuśtykacie.
Pomyślałem, że pomogę.
Jesteś strażniczką leśną i pewnie nie chcesz, abym tu mieszkał.
Jednak podszedłeś.
Nie mogłem pozwolić, abyście kuśtykali sami.
To niebezpieczne.
Nic nie powiem.
To bardzo miłe.
Jestem Martin.
Alma.
Zac.
Przeszedłeś kwarantannę w Gantalow Lodge?
Zachowajmy dystans.
Lepiej uważać.
Wczoraj jedna para mnie zaatakowała.
Mieli dziecko?
Nie widziałem.
Znaleźliśmy porzucony biwak. Tam były zabawki.
Może się wynieśli.
Mam buty, jeśli chcecie.
Chyba będą pasować.
Byłoby świetnie.
Za mną.
Duży.
Napociłem się.
To wyzwalające, zbudować własne schronienie.
- Co tam jest? - Mój warsztat. Tędy.
Zaczekajcie tutaj.
Jeździsz do miasta?
Po zapasy. Co parę miesięcy. Coraz mniej mi się to podoba.
Zerknijmy.
I jak?
Spojrzę. Słabo.
Masz coś do dezynfekcji?
Trzeba to umyć i zaszyć.
Zaszyć?
Zwisa.
Nie mogę niczego znaleźć. Może...?
Będzie dobrze. Pewnie wie, co robi.
Do roboty.
Zapiecze. Bez obaw.
Już!
Piecze?
Przemyjemy.
Bez obaw.
Już to robiłem.
Na sobie. Ciągle o coś zaczepiam.
Przytrzymaj stopę. Gotowa?
Zaczynam. Trzymaj.
Boże!
Dobrze.
W porządku. Kończymy.
Nie ruszaj się.
I jeszcze raz.
Świetnie sobie radzisz.
Rozmawiaj z nim.
Jeszcze parę.
Ostatni.
Gotowe. A teraz...
jedzenie.
- Jak to wygląda? - W porządku.
Zobaczymy, co przygotuję.
- Pomóc? - Nie trzeba.
Niewiele tego. Pasza.
Zajadajcie. Podam łyżki.
Doskonale. Dziękuję.
Nie ma za co.
Naprawdę niezłe.
Specjał Zaca. Skosztujcie.
- Co to? - Smaczne?
Syrop. Jak czarny bez.
To nie jest czarny bez. Ale ta sama zasada.
- Pyszne. - Płatki różnych roślin.
Trochę to trwało, zanim uzyskałem właściwą konsystencję.
Udało się. Słodkie.
Słód jęczmienny.
Zdrowie.
Bardzo mi miło. Pomimo dziwnych okoliczności.
Musicie się nawadniać.
- Nie trzeba, dzięki. - Jeszcze trochę.
Lać na czysto. To moja zasada.
- Dobre. - Wiem.
W porządku?
Buty!
Bosko.
Jeden rozmiar. Bez butów pewnie jest ciężko.
Dziękuję.
Przekonałem się, jak trudno chodzić na bosaka po lesie.
Nie wątpię. Jest ciężko.
Doskonale.
Oby pasowały.
Nieźle. Dobry rozmiar.
Mam problem ze sznurówkami.
Zagram.
Niezwykłe...
Słowa pociechy...
życzliwość...
uruchamiają reakcję społeczną.
Budzą zaufanie.
Nie mogę...
Pewnie jesteście senni.
Jesteście?
Odpocznijcie.
Pewnie jesteście senni.
Powinniście odpocząć.
Przyda się odpoczynek.
Zamknij oczy, Martin.
Dokąd idziesz?
Dokąd ona idzie?
Alma...
Idziemy. No dalej.
Puść nas.
Jeszcze nie mogę.
To ciekawe. Wywoływaliście kiedyś film?
Fascynujące. Pokażę.
Fotografia... to prawdziwa magia.
Tak jak i inne technologie. Gdy nie wiemy, jak działają.
Co to?
To my?
Zrelaksujcie się. Nie zrobię wam krzywdy.
Puść nas.
Chciałbym, ale nie mogę. To niemożliwe.
Co zrobiłeś?
Naznaczyłem cię.
Aby cię dostrzegł.
Bez obaw.
Też je mam.
Czujesz go, w ziemi?
Nie. Nie wiem, o czym mówisz.
Myślę, że wiesz.
Nie.
Czekaj.
Do dzieła.
Połknij.
Jak się trzymacie?
Co?
Jak się trzymacie? W porządku? Zadomowiliście się?
Proszę, Zac.
Nie próbuj negocjować. Nie zobaczysz jej.
- Doktor Wendle? - Tak, Wendle.
Dlaczego?
Zaufałem jej. Nie zrozumiała go.
Chce go zniewolić. On ma to gdzieś.
Ona uważa, że nauka go nęci. Nie, woli sztukę i pochlebstwa.
- Kto, Zac? - Ofiara. To coś w lesie.
Jej się zdaje, że może z nim rozmawiać. Negocjować.
Ja rozmawiam z nim na czystszym poziomie.
Tworzę obrazy. Wychwalam go i czczę. Nie wspominała o tym?
Nie widzieliśmy doktor Wendle od miesięcy.
Chciałbym ci wierzyć, ale ludzie się nie zmieniają.
Ciągle negocjują.
Szybko stają się zdesperowani i mówią cokolwiek.
Wierzcie mi.
W ostatnich miesiącach przysłał mi wiele osób.
Pewnie uciekają z miasta, przed chorobą.
Znajdują drogę do mnie. Coś ich przyciąga.
Pewnie chciałbyś wywieźć rodziców z miasta.
Skąd wiesz?
Z twojego dziennika.
Sporo ciekawych fragmentów. Bardzo otwartych.
Sporo łzawych kawałków o rodzicach. Przykro mi.
Pech. Wybrałeś złą gałąź nauki, aby ich ocalić.
Proszę, przestań...
Co tu robicie?
To moja praca.
Zapomniałem. Chcecie zapanować nad lasem dla własnego dobra.
Nie potrzebuje was. Wie, czego chce.
Widziałem.
Co?
Widziałem! Wnętrze świata.
Zostaliście tu ściągnięci, aby żyć na ziemi.
Zastanawialiście się, jak to się przejawia?
Po oderwaniu od ludzkich procesów wrócicie do roślin i ich rytmu.
Zamiast być samolubnymi ludźmi.
Urzeczywistniam to, co słuszne.
Wasz świat się skurczył...
i zasnął.
To rytuał.
Wychwalam go.
Ciągle o coś zaczepiam.
Opowiedział mi swoją historię.
Prześladowali go i przegonili go przez te lasy.
Twierdzili, że jest nekromantą i alchemikiem.
Wiecie, jacy ludzie potrafią być nietolerancyjni.
Znaleźli tylko starożytny menhir.
Przepadł. Zamienił się w kamień.
Przekształcił się w pradawną materię lasu.
Przez tysiąclecia ludzie donosili, że go widzieli.
Nieznajomy pomagał zagubionym. Nie próbował pomóc.
Prosił o pomoc. Był uwięziony.
Chyba słyszę go w uszach.
Czczę go obrazami.
To jego wspomnienia.
Alma...
Co?
Zabije nas.
Tak sądzę.
Chyba zmniejszył dawkę. Jestem bardziej przytomna.
Ja też.
Upuścił ostrze.
Tam, przy stole. Widzisz? Przy najbliższej nodze od nas.
Widzisz?
Tak.
Doczołgam się.
I to przetnę.
Musisz coś zrobić.
Potem go czymś uderzę. Pobiegnijmy w różnych kierunkach.
Dlaczego?
Odciągnę go. Ty jesteś zbyt powolny.
A jeśli pobiegnie za mną?
Jeśli go uderzę, pobiegnie za mną.
Uciekaj w stronę słońca, trafisz na doktor Wendle.
A potem cię znajdę.
Iść za słońcem.
Co?
Trzeba działać.
Mamy problem.
Wdało się zakażenie.
Są dwie możliwości. Szpital.
Ale to potrwa zbyt długo. Jesteśmy 50 kilometrów od cywilizacji.
To może zająć kilka dni.
A druga możliwość?
Amputacja.
Nie całej stopy. Tylko kilku palców.
Palców...
Naprawdę mi przykro.
Mam naostrzoną siekierę. Nie poczujesz.
Siekierę?
Połóż tu stopę.
Sam nie wiem. Powinniśmy iść do szpitala.
Jeśli będziesz się opierał, pogorszysz sprawę.
Trzeba go zabrać do szpitala.
Mówiłem, nie ma czasu.
- Nie jestem pewien... - Tak będzie lepiej. Nie ruszaj się.
Zac, posłuchaj... Nie jest tak źle.
- Mnie to nie przeszkadza. - Nie jęcz. Nie jestem lekarzem.
- Dlatego to mówię. - To dla twojego dobra.
Mnie to nie przeszkadza. Wytrzymam.
Skończ! Daj mi się skupić.
Nie ruszaj palcami.
Tak, ale...
Tylko celowałem. Muszę poćwiczyć.
Powinniśmy odpuścić.
- Co z tobą? - Zabierz mnie do szpitala.
Bądź cicho. Muszę się skupić.
Teraz! Gotowy? Nie ruszaj się.
Musimy to robić?
Trzymaj się.
Proszę, Zac.
Pudło. Przez ciebie!
Nie mogę się skupić przez tę paplaninę.
Przepraszam.
Pół. To twoja wina.
Miałeś się nie ruszać.
Szlag!
Almo, proszę, nie zostawiaj mnie!
Nie zostawiaj mnie. Proszę.
- Zabiłaś go? - Nie wiem. Mocno go uderzyłam.
Chodźmy!
Wracajcie do środka.
Almo, chodź.
Wracajcie.
Leć!
Szlag!
Tutaj!
Martin!
Konsekwencje.
Szlag!
Martin!
Jest tam kto? Ratunku, proszę.
Kto to? Co robisz?
Idź stąd. To teren prywatny.
Wiem, że tam jesteś!
Łatwo cię namierzyć.
Przedzierasz się.
Martin!
Przepraszam.
Czego ode mnie chcesz?
Robię, co chcesz.
Dam ci go.
Prędko.
To ty!
Sprowadzę cię do obozu.
Czy Alma tam jest? Powiedziała, że będzie.
- Strażniczka? - Była ze mną. Musimy ją znaleźć.
Czekaj.
- Zostań. Ja jej poszukam. - Pójdę z tobą.
- Nie zdołasz. - Muszę.
Co?
Chyba coś widzę. Zostań i zadbaj o to, aby trafiła.
Zostań.
Kto tam?
Alma...? To ty.
Przepraszam, nie rozmawiałam z nikim od paru miesięcy.
Powinniśmy obejrzeć twoją stopę.
Bardzo mi przykro, że to was spotkało.
Nie mogłam was ostrzec, że Zac zrobił się niebezpieczny.
Wiesz, że zabił ludzi?
Zabił?
Może jedną rodzinę. Może więcej.
Mogę?
Skąd wiesz, jak on ma na imię?
Zac to mój były mąż.
To wymaga przyżegania.
Przypalisz mnie?
Tak.
- A szpital? - Nie ma na to czasu.
Przepraszam za wcześniej.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Przestań.
Mówiłam, że cię znajdę.
Spoko.
W nocy widziałam coś w lesie.
Nie wiem, co to było.
Nie sądziłam, że ktoś się pojawi.
Gdy przestałaś pisać, zacząłem się martwić.
Nie mogłam z nikim rozmawiać. Pierwsza seria doświadczeń zawiodła.
Całe miesiące kluczenia bez celu.
Przytrzymasz go?
Czekaj. Czy nie powinienem czegoś zagryźć?
Masz coś?
Spróbuj.
Trzymaj go.
Dobrze.
Naprawdę mi przykro, że tak się stało.
Nie twoja wina. To nie ty nas zaatakowałaś.
Wody...
Masz wodę?
Na półce.
Nic nie czuję.
To dobrze. Postaraj się nie ruszać.
Mówiłaś, że badania stanęły w miejscu.
Instytut oczekiwał wyników. Nie miałam niczego.
Znalazłam kamień...
Nie wiem, jak wcześniej go przeoczyłam.
Chciałam odpocząć od pracy. Wygrzebać się z tej dziury.
Znaki na kamieniu wpędziły mnie w ślepą uliczkę.
Dopóki nie odkryłam księgi. Zawiera, między innymi,
przekład Malleus Maleficarum, "młota na czarownice".
Księgę wydano w 1640 roku,
ale część stron jest o wiele starsza i pochodzi z innych ksiąg.
Jest fragment o tym lesie.
Parnag Fegg.
W lokalnym dialekcie to oznacza dźwięk - parnagus i światło - fegg.
Żarliwa modlitwa i boża światłość.
Parnag Fegg to nie osoba.
To proces. To dało mi do myślenia.
Niewiele wskórali z pochodniami, bębnami i prostymi narzędziami.
Ja mam nowoczesny sprzęt.
Tam coś jest i chce przemówić. Zac pomógł przy doświadczeniu.
Nie rozumiem. Dlaczego włączyłaś Zaca?
Dlaczego nie porozumiałaś się z radą?
Nie zrozumieliby.
To było zbyt ważne, aby to narażać.
Trzeba otworzyć i oczyścić.
Chyba masz coś pod skórą.
Bardzo twarde. Jak zwierzęce trzewia.
Świetnie.
- Boli? - Tak.
Nie dopatruj się sensu.
- Potrzebuję wody. - Gdzie ją znajdę?
To strefa wyjałowiona. Chcę, aby tak zostało.
Blizny na ramieniu pasują do znaków na kamieniu.
To wzór. Zac szuka znaczeń tam, gdzie ich nie ma.
Ludzie mają problem psychologiczny. Ze wszystkiego robią historie.
Zac sądzi, że może się komunikować z naturą
przez sztukę i kult.
To bałwochwalstwo. Nie interesuje go droga naukowa.
Związane z tkankami. Niezwykłe.
Boże!
Jego tu nie ma, prawda?
Co jest niezwykłe?
Infekcja szybko się rozprzestrzenia.
Masz wyjątkowe ciało.
Używasz światła i dźwięku do komunikacji?
Światło pulsuje w reakcji na dane, zebrane od drzew przez mikrofony.
- Jakie dane? - Rośliny wydają dźwięki.
Drzewa kontrolują część dźwięków gałęzi.
Nawet korzenie wydają dźwięki na pewnej częstotliwości.
Jeśli odfiltrować wiatr i szum... widać określony wzór.
Poprzez te reakcje opracowałam prymitywny język.
Próbowaliśmy nawiązać bezpośredni kontakt z mykoryzą.
Poprzez rytuały z księgi.
Poszliśmy za daleko. Zac już nie wrócił do siebie.
Cokolwiek zobaczył, przeraziło go.
Po wielu miesiącach odkryłam, że mieszka w dolinie.
Ledwo mnie poznał. Zdziczał.
Dlaczego odprawiłaś rytuał? To sprzeczne.
Reagowałam na wyniki.
Zdawało się, że księga przyśpiesza postępy. Mam otwarty umysł.
Dziwne, że ty nie masz.
Co to?
Słuchaj...
Promieniuje od menhiru.
Tam mykoryza jest najbardziej zwarta.
Działa na las do 80 kilometrów. Może rozejść się dalej.
- Dokąd? - Na cały kraj.
Przyroda to potężny system. To klucz do komunikacji.
Jestem bliska przełomu. Możecie to zobaczyć.
Nie będziemy czekać.
Gdy Martin odzyska siły, pójdziemy.
Chcecie odejść, po tym, co pokazałam?
Nie mamy wyboru.
Wkrótce Zac przyjdzie nas szukać. Musimy iść.
To błąd.
Pomów z nią.
Ma rację.
- Nie ufam jej. - Dlaczego?
Powiedziała, że... była tu uwięziona.
I co? Nigdy tu nie zajrzał?
Jest za tym wzgórzem. Pewnie współpracują.
Przy czym?
Nie wiem.
Mówiła ci, że miała męża?
Musiała powiedzieć coś o sobie.
Kiedy?
Gdy byliście razem.
Nie chcę o tym mówić. To osobiste.
Jasne...
Nie widzisz, że w tych okolicznościach to może być ważne?
Co między nimi zaszło?
Nie wiem. Nie mówiła o innych. Pierwsze słyszę o mężu.
Nieważne. Musimy iść.
Ona nie opuści tego miejsca.
Przyjechałeś tu tylko po to, aby ją zobaczyć, prawda?
Tak myślałem.
Jeśli ci na niej zależy...
namów ją do wyjazdu.
Alma ma rację.
Nie przekonasz mnie do wyjazdu. Już jest za późno.
Jak to?
Nie miałam wyboru.
Dziwne, że tego kamienia nie ma na mapach.
Jedyna wzmianka jest w księdze.
Dlaczego się tu zgłosiłeś?
Właściwie...
chciałem cię zobaczyć.
W czasie zamknięcia sporo myślałem o nas.
Wiem, że to dziwne, ale...
Czy ta myśl przypominała zasiane ziarno?
Słyszałeś głos, którego nie mogłeś uciszyć?
Może.
Skłamałam. Włączyłam Zaca, ale nie ściągnęłam go.
Sam się pojawił. Powiedział to, co ty.
Czuł nieodpartą potrzebę.
Znalazłam go przy kamieniu.
Tak jak ciebie. I jak ty znalazłeś Almę.
Chciałem przyjechać.
Sieć mykoryzy przyciąga do lasu zasoby odległe o wiele kilometrów.
Może sprowadziła i ciebie.
Powiedzmy, że to prawda. Jak to możliwe?
Miałeś grzybicę?
Zac i ja też. Zastanawiałam się, jak to podziałało na nasze ciała.
Czy pobudzało chemię organizmu w określonym kierunku?
Obsesja. Miłość.
To zbyt ważne. Pomyśl, dlaczego tu jesteśmy.
To nie przypadek.
Nie walcz z tym.
Obudź się.
- Co tam? - Doktor Wendle zniknęła.
- Nie mogę jej znaleźć. - Na pewno?
- Tak. - Która godzina?
Kiedy zrobiło się jasno?
Pół godziny temu.
Jak się czujecie?
Jakie są objawy?
Niepokój? Zaburzenia widzenia?
Dodatkowe bodźce dźwiękowe i wzrokowe?
Dokąd poszłaś?
Sprawdzałam odczyty z urządzeń monitorujących w lesie.
Gdy wróciłam... was nie było.
Wszystko zdaje się nas zatrzymywać.
Mgła spowija obóz.
W promieniu od czterystu do stu metrów od środka.
Co to jest?
Zawiesina zarodników grzybów i kropli wody.
Las działa, aby nas zatrzymać.
Już to widziałam. Wyparło Zaca z doliny.
Dlaczego nie mówiłaś?
- Nie mówiłam? - Nie.
Sporo informacji do opanowania.
Weźmy kombinezon i przejdźmy.
A jeśli mgła ma mniej niż trzy dziesiąte mikrona?
Przeniknie przez filtr.
Warto spróbować.
Możemy przeczekać.
Poprzednio to trwało może z dzień.
Chodź tu.
Widzisz?
Co?
Tam ktoś stoi. Widzisz trzy drzewa? Spójrz na środkowe.
Czekaj.
Co to znaczy?
Zac może przyjść w każdej chwili.
Przepraszam.
Jeśli stracisz przytomność, wciągnę cię z powrotem.
Przejdę przez mgłę do obozu. Obrócę w parę dni.
- I jak? - W porządku.
Gotowa?
Gdzie jesteś? Widzisz coś?
Alma? W porządku?
Alma? Jesteś cała?
Wracaj.
Wracaj!
Co widzisz?
Wciągnę cię z powrotem.
Wciągniemy cię.
Jesteś cała?
Napij się wody.
W porządku. Już po wszystkim.
Co widziałaś?
To było wszystko.
Tak, wiem. Już po wszystkim.
- To zbyt wiele... - Wiem.
Jesteś na zewnątrz. Wracajmy do obozu.
Jesteś bezpieczna.
To tylko... pozory...
Wiem.
To nie jest...
Chodź.
Powiesz mi w obozie.
Daleko zaszło?
Nie wiem, 10 metrów.
W tym tempie do rana zasłoni obóz.
Czego chcesz?
Muszę z nim pogadać.
To ważne. Nigdy nie podchodził tak blisko.
- Czy to dobry pomysł? - Nie skrzywdzi mnie. Ja to wiem.
- Nie możemy im ufać. - Nie mamy wyboru.
- Co omawiają? - Nie wiem. Nie słyszę.
Powiedział, że to coś chce pomówić.
Jedno z nas musi iść do menhiru.
Tam skupi się światło i dźwięk.
Potem trzeba przyjąć sakrament.
Jaki sakrament?
Ten.
Myślałam, że używasz sprzętu?
Tak.
Dlaczego wracasz do tego?
Księga to bezpośrednia droga.
I co potem? Uwolni nas?
Zac tak powiedział.
Nie wierzę, że odprawimy rytuał.
Wiem, że ci niezręcznie. Mnie też.
Jeśli chce mówić, słuchajmy.
Nie słuchasz. Nie słuchałaś.
Co próbuje ci powiedzieć?
- Myślałam, że to jasne. - Właściwie nie.
Jak żyć razem, nie niszcząc się nawzajem?
Tak jak inne stworzenia martwi się o środowisko,
pokarm, schronienie.
Mówisz o tym jak o człowieku.
Brzmisz jak Zac. To błąd.
Jesteśmy u progu epokowego odkrycia.
Nie sądzisz, że powinniśmy się porozumieć bez względu na koszty?
Świetnie.
Nie jest źle.
W skali od jednego do dziesięciu wygląda na pięć.
- Wygląda jak mleko. - Z grzybów.
- Nie musisz tego robić. - Wiem.
Ocaliłaś mi życie. Pozwól, że się odwdzięczę.
Nie musisz.
W takim razie wypij.
Obrzydliwe.
Słyszysz mnie?
Teraz czekamy.
Rany...
Teraz czekamy.
Tak, czekamy.
Co tam widzisz?
Co powiedziała?
Co widzisz?
Właściwie nic.
Widzisz zarys drzew w stroboskopie?
Skup się na moim głosie.
Jak się czujesz?
W porządku.
Myślałem o rodzicach.
Za głośno!
Przepraszam.
Coś się stało z siecią elektryczną.
Gdzie?
Lampa 15. Sprawdzisz to, Almo?
Zrestartuję system.
Słyszysz mnie?
Przewróciła się.
Pamiętasz mnie?
Chodź, Martin.
Nie opowiedziała ci o rytuale?
Mykoryza zawsze ma niespodziankę dla gospodarza.
Twoja śmierć pozwoli jej na nawiązanie kontaktu.
Proszę, Zac...
Szkoda, że to nie mogę być ja.
Oddałbym wszystko, aby być wybranym.
Proszę, Zac...
Nie chciała mnie.
Wezwała, ale nie chciała.
Mówiłam, aby tu nie wchodzić.
Coś ty... zrobiła?
Tak... dochodzi do wypadków.
Muszę...
Chyba muszę...
Nie, nie. Musisz mnie zabrać do szpitala.
Nie sądziłam, że ktoś się pojawi.
To ma sens.
Taki otwarty... taki ufny.
Doskonały egzemplarz.
To najważniejsza chwila w twoim życiu.
Dziękuję.
Wyprowadzę cię z lasu.
Tekst: Marta Jurkowlaniec