A historia está a punto tornarse escura.
En xeral, encántanme,
como cando os freos do carrusel fallaron na miña festa de aniversario,
pero este non.
Levamos horas buscando, shériff.
Os cans non poden máis.
Escaparíasenos algo?
Imos dar a volta, buscamos en Collet Creek e deixámolo por hoxe.
Vale.
Como non viu o cadáver?
Non había corpo, pegadas, sangue nin signos de loita.
Nada de nada.
Buscamos toda a noite.
Pois deixariades os cans guía na casa.
O monstro matou a Rowan diante miña.
- Víchelo ben? - Non quedou a tomar o té.
- E se era un dos teus compañeiros? - Oféndeme esa pregunta.
Dáme igual, hai tres cadáveres no depósito.
- Sendeiristas esnaquizados. - Segundo o alcalde, foi un animal.
Xa, pois non estamos de acordo.
Entón xa asume que o asasino estuda en Nunca Máis,
inda que non haxa probas nin do suposto crime.
Síntoo. Esquecín que só ensinan a os marxinados bos.
Eu penso que Rowan fuxiu.
A policía foi alertada e contactei coa súa familia,
pero non saben nada del.
Aos mortos dáselles fatal devolver as chamadas.
E que facía no bosque con el, Srta. Addams?
Oín un ruído e fun investigar.
Foi entón cando vin o ataque.
E despois?
Díxenlle a Bianca Barclay que pedira axuda.
O último que lembro é espertar na casa.
Por asegurar, o monstro non era un oso nin outro animal?
Hibernei con osos pardos,
sei diferencialos.
Grazas, shériff.
A Srta. Addams rematou.
Gustaríame falar co shériff Galpin, a soas.
Non sei se podo permitilo.
Podo levala á comisaría para unha declaración formal.
- Imos pois. - Vale.
Tedes cinco minutos e todo será extraoficial.
Pórtese ben…
Ou chamo o alcalde.
Alguén tenta ocultar o asasinato.
Por iso limparon o lugar do crime.
Iso opinas como filla dun asasino?
Meu pai é máis home ca vostede e o único que desfai
é algunha que outra ópera
A noite foi longa, basta de xogos.
Non é ningún xogo.
Dígolle a verdade.
Quere facer o xordo, pero non pode.
Por que o dis?
Porque os dous sabemos que hai un monstro.
E Rowan é a última vítima.
- Shériff? - Que?
Creo que quererá ver isto.
"Non creas nada do que escoites e só a metade do que vexas."
O exalumno máis famoso de Nunca Máis aprendeuno aquí.
Normal que se volvera un tolo drogadicto.
TRISTE SOIDADE
Por que afirmaches presenciar un asasinato?
Para chamar a atención?
Para que molestarme en responder?
Xa decidiu que minto.
Sei o que vin.
A túa vida cambiou moito ultimamente.
Non pasa nada por confundir as cousas.
Non caerei na trampa da psicoloxía.
Non hai trampa. Quero axudarche a procesar as túas emocións.
As emocións son o comezo.
Levan a sentimentos que provocan bágoas.
E eu non choro.
Adáptaste ben a escola?
"O inferno son os outros."
Foi o meu primeiro amor.
Teus pais enviáronte a Nunca Máis
para que atoparas os teus e viviras en sociedade.
Gústame ser unha illa,
amurallada e rodeada de quenllas.
A túa conduta antisocial motivaraa o medo ó rexeitamento?
Non me molestaría o seu rexeitamento.
Non te vas librar tan fácil.
Mira, aguantaches unha sesión enteira sen tentar fuxir.
Conta como vitoria.
Parece que decidiches quedar.
Ti tamén ves a dra. Kinbott?
Estou legalmente obrigada a vir.
Eu tamén, ordes do tribunal.
Vaia par de adolescentes imprudentes.
Oe, cando saíches correndo na Festa da Colleita,
non sabía que pasaba e despois oín…
Que loucura.
Todos, incluído teu pai, cren que o inventei.
Eu…
Toca conectar coa miña rebeldía.
Por certo, que saibas…
Que te creo.
Veña, señoras! A traballar neses dentes!
Revirádelle máis o fociño.
Vou ser implacable.
Como Bianca Barclay volva gañar, arranco os ollos a rabuñadas.
Pagaría por ver iso.
Que hai, compi!
Alégrame que decidiras quedar.
Non querías o cuarto para ti soa?
Confeso que non me gusta vivir soa e Cousa dá moi boas masaxes.
Gañamos todos.
Entón… por que cambiaches de idea?
Non penso ser o peón dun xogo corrupto.
- Falas de Rowan? - Vin como o mataban.
É que todos o vimos esta mañá.
E non estaba morto, para nada.
Xa.
O que me fai crer que estou perdendo o siso.
Pensei que ía ser moito máis divertido.
Es a raíña da rexouba de Nunca Máis, fálame de Rowan.
Á parte de ser raro e solitario…
- Sen ofender. - Tranquila.
Comparte cuarto con Xavier.
Se tiveras un móbil, poderías chamar e preguntarlle.
Yoko, dálle a eses bigotes!
A Copa Poe non é unha mofa.
Que é a Copa Poe?
A miña razón para vivir.
Carreira de canoas e cacería a pé, sen normas.
Cada casa inspírase nun conto de Edgar Allan Poe.
Colle unha brocha.
A Srta. Thornhill pediu unhas pizzas, e se probas a socializar?
Gústame fincar o dente,
pero non socializar.
E coincide coa miña hora de escritura.
Tranquila.
Confórmome con que esteas no lago animándonos o día da carreira.
Ou botándonos unha mirada asasina, como queiras.
Sempre odie a expresión "escribe o que sabes."
Iso só prexudica a imaxinación.
Pero, cando a túa vida se volve un misterio…
igual é hora de aceptalo.
Preciso falar con Rowan. Non o vexo.
Non vai poder ser. Expulsámolo.
Por que?
Non é cousa túa. Sairá no primeiro tren da tarde.
Que facías con el no bosque?
Xa llo dixen.
Oín un ruído e fun investigar.
Esa escusa acalmaría o shériff, pero a min non me enganas.
Tiveches unha visión, verdade?
Deime conta de que igual as tiñas polo accidente,
sabías que o granxeiro rompera o pescozo.
Túa nai empezou a telas a túa idade.
Eran moi pouco fiables e perigosas.
Lembro que, ó principio,
pensou que estaba perdendo o xuízo.
Falaches con ela do tema?
Claramente, quen oculta información es ti.
Podo marchar?
Non ata que escollas unha extraescolar.
Queremos alumnos redondos.
Prefiro seguir sendo afiada.
Elaboreiche unha lista de clubs que aínda teñen praza.
Que atenta.
Escolle un para hoxe a última hora.
Estarei pendente de ti.
Seguro que algún che pica a curiosidade.
O último que me picou perdeu un dedo.
Weems intenta terme controlada.
Vixía a Rowan.
Non lle quites o dedo de enriba.
Temos, escalas e escamas e máis escalas…
Weems dixo que virías.
Pero a verdade é que despois da túa actuación na Festa,
igual o teu é o teatro.
Tras desmaiarme, a quen llo contaches? Ó shériff?
Cres que me fío da policía?
Falei con Weems para que se encargara.
En fin, rematemos a audición.
Que es, alto, soprano ou tola?
Que foi iso?
Unha nota que só oen os cans.
SILENCIO! ENSAIO DE DANDO A NOTA.
Viñeches. Tiraches con arco algunha vez?
Só a brancos vivos.
Vale.
Posición pechada. Colocas a frecha, lado amarelo cara fóra. Tres dedos.
Tiras e…
soltas.
Preguntas?
Cando viches a Rowan por última vez?
Ó que matou o monstro?
Dende a Festa da Colleita nada.
Pero esta mañá o seu lado estaba baleiro.
Rowan sempre foi un pouco raro, pero…
as últimas semanas era errático.
A telecinesia pode desnortarte e, non sei…
Empezou a asustarme.
E que hai entre ti e Tyler?
Ai, perdoa, pensabas que só podías facer preguntas ti?
Non hai nada. Ía facerme o favor de sacarme da cidade.
mellor afástate.
Por que é un normi?
Tyler e compañía son idiotas.
Non aturan que esta escola sexa o que mantén a vila.
Di o que sempre tivo a vida resolta.
Mira quen foi falar…
A que máis ten que dicir.
Ao menos non son un elitista arrogante.
Ai.
Interésache a antiga arte da apicultura?
Eugene. Eugene Ottinger.
Fundador e presidente dos Zoadores.
Mércores. Mércores Addams.
Chego tarde ou es só ti?
A vida de colmea non é para todos.
Os insectos velenosos danlle medo a moitos.
Estás disposta a sentir a picada?
As abellas producen a mel igual que fai 150 millóns de anos.
traballan xuntas para alcanzar o mesmo obxectivo.
tamén son un dos poucos ecosistemas no que dominan as femias.
Dende a raíña ata as obreiras. Na colmea non hai patriarcado!
Rowan! Temos que falar.
Mércores, non se me permite falar con ninguén.
Cando tentaches matarme non calabas.
Dixeches que o meu destino era destruír a escola.
De onde saíu o debuxo?
Só fun o bosque para despexarme.
E ti viñeches detrás.
Mércores.
Non podes estar aquí.
Iso, para xa e déixame en paz.
ESTACIÓN DE BURLINGTON CIRCA 1911
ASEOS
Dareiche os materiais de novo…
Como o perdiches nun baño sen ventás?
A esquerda non me fallaría.
Non te enfades.
Agora vou ter que buscar probas novas,
xa que perdiches a única pista.
Vexo que por fin fixeches un amigo,
inda que sexa unha planta.
Prefiro a calidade á cantidade.
Hai un sitio libre o meu lado.
Se aturas estar preto dun elitista arrogante.
A Mércores non lle impresionan os seus trucos, Sr. Thorpe.
Admíteo, un pouco si.
Mércores, estamos encantados de que te nos unas
nesta viaxe polo mundo das plantas carnívoras.
Ben.…
Quen sabe o nome desta beleza?
Dendrophylax lindenii.
Tamén coñecida como orquídea pantasma.
Descuberta na Illa de Wight en 1854.
Moi ben, Mércores.
Parece que vas ter competencia, Bianca.
Mércores, quizais poidas identificar as súas mellores cualidades.
Resiliencia e adaptabilidade.
É capaz de prosperar nos medios máis hostís.
Pero a súa presencia cambia o ecosistema,
e as outras plantas rexéitana.
Porque á especie nativa permíteselle medrar sen control.
Nada que unha poda non cure.
- Podes intentalo. - Seguimos falando de flores?
Grazas por os vosos reveladores coñecementos.
Claramente, as plantas non son as únicas carnívoras da clase.
Moi ben.
Coidado co rabo.
- Ola, a onde vas con Elvis? - Vou…
Estou seguindo unha pista.
Aínda cres que hai unha criatura no bosque?
Oínvos falar a Santiago e a ti. Cres que é un de Nunca Máis?
Topeime coa terapeuta.
Non me dixo moito sobre o teu progreso.
Chámase confidencialidade.
E nós non temos diso?
De que adoitades falar?
Videoxogos, cultura da cancelación, leite de avea ou de soia…
- Pago a factura, podo preguntar. - Falamos de mamá.
Lémbrala?
Espero que non digas parvadas do teu pai.
Chegarei tarde. Encárgate ti da cea.
Vaia
Eu que pensaba que podiamos prender a grella e ver o partido.
Que recordos tan tenros e vagos vou ter de ti.
SHÉRIFF DO CONDADO DE JERICÓ
Teño que volver ó bosque, pero Weems vixíame
como un voitre a un cadáver.
Queres que te cubra para que volvas ó lugar do crime que non foi?
Á tarde teño apicultura.
Precísote de cebo.
Síntoo. Dous problemas.
Estou ocupada e as abellas danme medo.
E se llo pides a Cousa? Ai, non podes, enfadouse contigo.
Por que? Foi el quen meteu a zoca.
Só sei que estivemos facendo a manicura e desafogouse moito.
Sinte que non o respectas como persoa.
Tecnicamente, só é unha man.
Mércores! É da túa familia!
E faría o que fora por ti.
Vai pedirlle perdón e igual che axudo.
Pagueinas contigo.
Vixiarei o ton no futuro.
Veña, antes de que arrefríen as pistas.
Que queres? Crema de mans? Lima de uñas?
Tesoiras novas?
Feito.
Sei que son teimuda, decidida e obsesiva,
pero son trazos de grandes autores.
Si. E de asasinos en serie.
Que pretendes dicir?
Non teño nada e confesar
e non cederei a túa chantaxe emocional.
Vale.
Rowan ensinoume isto
vou ser responsable de algo terrible.
Non no bo sentido, coma Ivan, senón algo malo.
E teño que impedilo.
Por iso teño que saber a verdade.
Como digas unha palabra, acabo contigo.
Se Weems vén usmar,
non te achegues, sé deprimente e non fales.
- A vinganza será unha putada. - Non esperaba menos.
Canta e esmágote como a un panal.
Ós delatores, picadelas.
Código da colmea.
Ademais, debería agradecercho.
Nunca tiven tantas mulleres no alpendre.
Á parte das abellas.
Incrible.
Sempre me gustaron as lobishomes.
A probabilidade de que se interese por ti romanticamente é inferior ó 1 %.
Teño posibilidades?
Si!
Na antigüidade, usaban o mel para tratar feridas e en ritos funerarios
Dicían que Cleopatra bañábase nel.
Aportáballe brillo a pel.
Algunha vez o probaches?
Non quero que me piquen.
A clave é manter a calma.
As abellas detectan o medo, pero, non te preocupes,
porque teño un afumador enorme e móvoo como un experto.
Queres velo?
Perdoa. Non quería que Elvis te cheirase.
Grazas. Como os despistas?
Grans de café?
Truco de cazador.
Vantaxes de ser camareiro.
Teu pai non trouxo o sabuxo para xogar, supoño
Non me di unha merda.
Pensarás que é raro que o axexe.
Non. Eu fágoo seguido cos meus pais.
Oe, agarda, que pasou en realidade a noite da Festa?
Xúroche que non lle digo nada a meu pai.
Crin que Rowan perigaba.
Equivoqueime.
Despois procedeu a usar a súa telecinesia para afogarme.
Carafio, por que querería facer iso?
Nin idea. Foi entón cando o monstro saíu de entre as sombras e destripouno.
Entón víchelo de verdade?
E non intentou matarte?
En realidade salvoume de Rowan. Iso é o que tento entender.
Vin para atopar probas de que o mataron
e que non me volvín tola.
Aínda.
Son os de Rowan.
Sabía que era unha farsa.
De que falas?
- A maioría do… - …facer iso, psicópata!
- Falando diso… - Asustas a xente!
- Sabes… - Incrible.
Pois si.
Estás tolo!
SOCIEDADE BELADONA
Estás ben?
Non deixo de ver ese libro morado.
Era máis escuro.
Coma un negrón de hai un día. Segue a buscar.
Non adoito ver moito estudante por aquí buscando libros.
A maioría veñen bicarse.
Interrompín a uns vampiros sen querer.
Quedoume gravado.
Axúdoche a buscar algo?
Viu isto algunha vez?
É a marca de auga do libro que busco.
Creo que é o símbolo dunha sociedade estudantil.
Os Beladona.
Como a flor letal.
Estou intrigada.
Dixéronme que fai anos que se disolveu.
Sabe por que?
Síntoo.
Impresionáronme as túas respostas de hoxe.
Miña nai é experta en plantas carnívoras.
Supoño que por iso se me da ben.
Estades moi unidas?
Coma dúas presas condenadas de por vida na mesma cela.
Sei o difícil que é entrar a metade de curso.
Eu levo aquí ano e medio e inda me sinto como una estraña.
Porque é a única normi do persoal?
Díxomo Enid.
A dicir verdade, xamais encaixei en ningures.
Moi rara para os normis, moi normal para os marxinados.
Crin que Nunca Máis sería diferente, pero…
hai profesores que apenas me saúdan.
Eu finxo que non me importa caer mal.
Mais, no fondo…
Ben que me gusta.
Xamais a perdas, Mércores.
O que?
A habilidade de non deixar que outros te definan.
É un don.
Non sempre o vexo así.
As plantas máis interesantes medran á sombra.
E, se algunha vez precisas falar,
a porta do invernadoiro estará aberta.
O libro morado ten que estar por aquí.
Empeza a investigar.
Rowan está cheo de sorpresas.
Non deberías estar aquí.
Eu tamén me alegro de verte.
Como burlaches o coidador? Poderes de serea?
Non con isto posto.
Poderías non pensar sempre o peor de min?
Que queres, Bianca?
Ver que tal estás.
Sinto o de Rowan. Sei que estabades unidos.
Dende cando che importa?
Temías que fora facerlle algo a Mércores.
Non a seguías como un cachorriño por iso?
Ou hai algo máis?
En serio, que lle ves?
Vanche as góticas con estilo de enterrador?
Igual é porque non tentou manipularme.
Eu cometo un erro e es incapaz de perdoarme.
Ela desprézate e aí segues.
Por que te obsesiona?
Porque se cre mellor ca todos.
Morro de ganas de esmagar os da Casa Ofelia
para ver a súa compañeira derrubarse.
Será unha Copa para lembrar.
- Non quero saber o teu plan. - O xogo xa empezou.
Gústame gañar.
Que ten de malo?
E pregúntaste por que rompín contigo.
Encantábache o meu instinto asasino.
Estabamos ben xuntos, Xavier.
Ai si?
Ou só era o que querías que sentira?
Confía en min, Mércores Addams non é a rapaza dos teus soños.
Será o teu pesadelo.
Onde estabas?
Vaime dar un infarto.
- Yoko está na enfermaría! - Por?
Un incidente co pan de allo.
Reacción alérxica grave. Está fóra da Copa Poe.
Non teño segunda.
De accidente nada, foi Bianca.
- Como o sabes? - Tanto ten.
Mañá ti e mais eu imos destruíla.
Un momento.
Úneste o Gato Negro?
Estás disposta a facelo?
Por min?
Quero humillar a Bianca ata que o amargo sabor da derrota lle queime a gorxa.
Si, pero sobre todo falo porque somos amigas, non?
Como é que gaña sempre?
É un misterio.
Os últimos dous anos, todas as canoas afundiron.
Parece sabotaxe.
Na Copa Poe non hai normas
e ela é unha serea, así que domina as augas.
Pois haberá que vencela coas súas armas.
- Todo listo. - Ben. Cousa está listo.
- Vasme dicir que argallastes? - E estragar a sorpresa?
Falando de sorpresas, o teu disfrace está na tenda.
Disfrace?
Mi miaudriña , estás perfecta!
Só unha cousa, e os bigotes?
Volve preguntar e quedaranche seis vidas.
Céntrate.
Que temos aquí?
A pequena da camada.
Por certo, non me creo mellor ca todos.
Só mellor ca ti.
Douvos a benvida a Copa Edgar Allan Poe.
Unha das tradicións anuais mais gloriosas de Nunca Máis
dende hai 125 anos.
Os equipos irán a Illa do Corvo,
collerán unha bandeira na cripta
e volverán sen afundir.
O primeiro equipo en chegar á meta coa bandeira gaña a copa
e, ademais de poder presumir durante un ano, terá outros privilexios.
Que comece a Copa Poe!
Veña!
- Movédevos! Rápido. - Veña, señoritas. Vai!
Vaia, desculpade.
O GATO NEGRO
Remade!
O POZO E O PÉNDULO
- Veña! Vai! - Vamos!
Xirade!
Perdemos pola túa culpa!
Máis rápido!
Cousa.
Veña. É por aquí.
Queda aquí para que Bianca non sabote a canoa.
Cousa, distrae a un par de bufóns.
- Que? - Veña.
- Imos por el.
Vámonos, meu.
Xa vén aí.
Veña.
Adeus, Mércores.
Ti es a chave.
Botando unha soneca?
- Veña! - Rápido, hai que marchar!
Que pasa?
O AMONTILLADO
Vémonos, bufóns!
Tramposas!
"que faría Mércores?"
Os dous finalistas son os Bichos Dourados…
e os Gatos Negros.
Veña.
Xa está.
META
Conseguímolo!
Alucina, Mércores, fixémolo!
É o mellor momento da miña vida.
Admíteo, un pouco si sentiches o espírito escolar.
Non me dixeches que era escuro e vingativo.
A primeira Copa Poe tivo lugar en 1897
para honrar o exalumno máis famoso de Nunca Máis
e para celebrar os valores que todo marxinado comparte.
Comunidade, perseveranza e determinación.
Sen dúbida, hoxe vimos eses valores en acción.
Si!
Parabéns a Casa Ofelia!
Como antiga residente,
será toda unha alegría ver a copa na cheminea tantos anos despois.
Que fas aquí abaixo?
Agocharme.
A xente sorrime porque si, é inquietante.
É o teu momento.
Acabaches con Bianca Barcley, deléitate.
Pregúntanme se queres quedar despois.
Veña, non vas morrer por iso.
Pensareino.
Si!
Alégrame que te integres.
Igual ca túa nai.
Miña nai e mais eu somos diferentes persoas, especies e todo.
A última vez que a Casa Ofelia gañou a copa Poe,
túa nai era a capitá.
E eu a súa segunda.
Igual vos parecedes máis do que cres.
Que emoción.
Debías axudarnos a gañar. Nunca perdera. Nunca.
Nunca Máis segue a ser un enigma.
Un lugar con máis preguntas que respostas.
Pero, ás veces…
a resposta aparece diante dos fociños.
Tranquilo, Edgar Allan,
vexo ese sorriso de beato,
pero serei eu quen ría última.
A túa afección polas adiviñas era lendaria.
E pode que esta sexa a máis arteira,
porque non é unha soa adiviña,
senón que cada liña é unha diferente.
"Primeira e última luz." Crepúsculo.
"Muller e ave a un tempo." Harpía.
"Dous meses antes de xuño." Abril.
"Flor eterna." Sempreviva. "Un máis que tres." Catro.
"Mata os lobos." Acónito. "O contrario de duro." Mol
"Nin vertical nin horizontal". Oblicuo "Ironía amarga."
Sarcasmo.
"A resposta soará como dous estalos."
CHASCAMOS
Sociedades secretas,
bibliotecas ocultas.
Miña nai mirándome e xulgándome.
Todo o que xa anticipaba.
Pero, en canto me achego á verdade…
Por sorte, non temo a escuridade.
Laura Feijóo Sánchez