Istnieje wiele podniosłych historii, w których rycerz w lśniącej zbroi ratuje
damę w opałach. To będzie zupełnie inna opowieść.
Tam leci!
Dalej! Zgładzimy tę bestię! Ku chwale!
Uważajcie.
Formacja!
Krąg!
WIELE STULECI PÓŹNIEJ…
…W ODLEGŁEJ KRAINIE
Więcej nie znalazłam.
Zaniosłaś gobeliny do miasta tak, jak prosił tata?
Tak, rano.
Weźmiemy też futra i zasłony.
Z mojej komnaty?!
I tak zawsze mówiłaś, że są brzydkie.
Ale są mi potrzebne.
Floria, poddani zamarzają. I głodują.
Kto by się tu zapuszczał?
Elodie, dokąd oni idą?
Chcą znaleźć lepsze miejsce do życia.
Spiżarnia pusta, proszę, jestem głodny!
-Jak chcesz jeść, stań w kolejce! -Stójcie po jednej stronie.
Głodujemy.
Nie dostaniesz więcej, jak nie staniesz w kolejce. Zostaw! To moje! Hej! Oddaj mi
ten chleb!
Zostaw mnie, człowieku!
Daj mi spokój!
Podziel się z siostrą, dobrze?
Widziałeś, kto przyjechał?
Niestety nie, panienko.
Daj im tyle drewna, ile mogą unieść.
-Oczywiście. -Chodźmy, Flo.
Ojcze?
Pewnie jesteś Elodie.
Zgadza się.
Nada się.
Czekamy na decyzję.
Dziękuję, kapłanko.
Proszę, tędy.
Ojcze, co się dzieje? Kim ona jest?
O co chodzi?
Powiesz, co to za list?
To od królowej Aurei.
Oświadczyny.
Dobry Boże.
-Znalazłem jej męża. -Mogę?
I to księcia!
Księcia?
Wiem, że pragniesz podróżować, tak jak twoja matka. Proszę. Zwiedzaj świat. Ten
książę posiada flotę statków, karoce pełne złota.
To marny powód do ślubu.
Potrzebujemy tego.
Spiżarnie są puste. Inaczej nie dotrwamy do wiosny.
Poddani cię potrzebują.
Córciu.
To twój obowiązek.
Elodie, czym się martwisz?
Niczym.
Tata mówi, że to normalne, że boisz się spotkania ze swoją nową rodziną.
Nie znam ich. Nigdy nawet nie słyszałam o ich królestwie, póki tata o nich nie
wspomniał.
Oszalałyście? Co wy robicie na dziobie? Zejdźcie do mnie.
Chodźmy.
Chcesz, żeby książę zobaczył cię w tym stanie? Spięta, zimna jak trup. Nos cały
czerwony i mokry. Od zawsze powtarzam wam, ciągle to samo zdanie.
-Jak cię widzą, tak cię piszą. -Jak cię widzą, tak cię piszą.
Dobre wieści, dziewczęta. Kapitan powiedział, że zbliżamy się już do
wybrzeża Aurei.
Wkrótce będziemy na miejscu.
Ojcze.
Co to za czort?
To wygląda jak…
-Wygląda jak jakiś… -Jak smok.
Spokojnie.
DAMA
Och, na niebiosa.
Pięknie tu.
Jaśnie panie, zacne damy, serdecznie witamy w królestwie Aurei. Królewska
rodzina się modli, ale wiedzą już o waszym przyjeździe. W międzyczasie
zaprowadzę was do komnat. Zapraszam za mną.
Jest jak w bajce! Rany, nie sądziłam, że będzie tak cudnie.
Ciii.
Jeżeli chcesz, żeby ktoś uwierzył, że tu pasujemy, nie możesz się tak głośno
wszystkim zachwycać.
Co myślisz, Ellie? Hmm?
Sądzę, że słowo „bogactwo" nabiera tu nowego znaczenia.
Żywię nadzieję, że komnata panience odpowiada. Kąpiel już gotowa, a wkrótce
przyniosą wieczerzę.
O świcie zaś, odprowadzę panienkę do jego wysokości, Henry'ego, księcia Aurei.
Florio, przestań wszystkiego dotykać.
Coś nie tak, córciu?
Liczę, że książę jest dobry.
I oczytany.
Tak.
Przystojny.
Dajmy naszej Elodie trochę odpocząć. Będzie mogła się tu rozgościć, tak jak i
-my. -Och, chętnie.
Chodź.
Moja pani. Wszyscy czekają.
Ellie?
Nie mogę spać.
Nie wierzę, że od teraz będziesz tu mieszkać.
A ty razem ze mną.
Ciągle myślę, że jakby mama nadal żyła, to mogłabym z nią o tym porozmawiać.
Może porozmawiaj z macochą.
Zależy jej. Choć czasem jest trochę…
Męcząca.
Spodoba ci się. Zobaczysz. Jesteś Elodie. Dasz sobie radę.
Jaka jest twoja największa zaleta?
Nigdy nie kłamię, wasza wysokość.
Niektórzy wzięliby to za słabość. Słuchasz swego serca?
Myślę, że tak, wasza wysokość.
Co ci teraz podpowiada?
Szczerze mówiąc, bije zbyt głośno, bym cokolwiek rozumiała, wasza wysokość.
Powstań, Elodie.
Jestem Henry.
Bardzo się cieszę, że wreszcie cię poznałem. Rodzice też.
Wybacz mu jego powściągliwość. Pozwól też, że dodam, że twój ojciec przemilczał
twoją urodę.
Nie sądziłam, że mój tata potrafi coś przemilczeć, wasza wysokość.
Widzę, że ma cięty język.
I niestety się z tym nie kryje, wasza wysokość.
A więc ty jesteś Floria. Nawet na jałowej ziemi mogą wyrosnąć śliczne
kwiaty.
Zamek jest piękny. Znaczy naprawdę tu ładnie. Podoba mi się. Wasza wysokość.
Czuj się jak u siebie w domu, dziecko. Dorośli muszą omówić kilka szczegółów
dotyczących rychłego ślubu.
Tak, w liście wspomniała królowa, że przed ceremonią będziemy musieli ustalić kilka
rzeczy.
Omówimy to wszystko za moment.
Tak jest.
Nie zanudzajmy naszych potomków. Mają na głowie coś o wiele ważniejszego. Muszą się
dobrze poznać.
Masz do mnie jakieś pytania?
Pytania na jaki temat?
Pytaj, o co tylko chcesz.
Co naprawdę o mnie myślisz?
Słucham?
Widzę, że nie jesteś przekonany, i masz do tego prawo, ale chciałabym wiedzieć, czy
osoba, za którą muszę wyjść żywi do mnie jakieś uczucia.
Jeśli cię uraziłem, proszę o wybaczenie. Zrobiłem to niechcący.
To ciekawe, nie wiedziałem, że jesteś zmuszana do tego małżeństwa.
Ziemia na Północy jest taka, jak mówiła twoja matka. Surowa i jałowa. Ten związek
nam pomoże. Taka już moja rola. A moje szczęście to niewielka cena za dobrobyt
poddanych.
Wszystko dobrze?
Po prostu… gdy czytałem twój list miałem wrażenie, że jesteś… inna.
Inna. W jakim sensie?
Bardziej zalotna?
Może to dlatego, że moja pani matka dyktowała mi większość, a na serce
namówiła mnie Flo.
Serce?
Myślałem, że to prowincjonalne insygnia.
Narysowałaś je?
Chwila, to labirynt, prawda? „Liczę, że znajdziesz drogę do mojego serca".
Błyskotliwe.
Robiłam takie dla Florii, jak była mała. Mogę zadać kolejne pytanie?
Oczywiście.
Zawsze tak ci depczą po piętach?
Teraz dają mi przestrzeń.
To pewnie męczy.
Tak, zgadza się.
A wiesz, że obok stajni stoją dwa konie i… to bez straży.
Umiesz jeździć?
Wio!
Kto nauczył cię tak jeździć?
Moja mama. Dokąd teraz?
No, a co chciałabyś zobaczyć?
Całe królestwo.
To w drogę.
O czym rozmawialiście?
No wyduś to z siebie. Dojdzie w końcu do tego ślubu?
Tak.
I ustaliłeś godne wiano za Elodie?
Dostaniemy więcej niż się spodziewałem.
To dlaczego jesteś smutny?
Nie jestem, wszystko dobrze.
Tylko nie mów, że narobiłeś nam wstydu przed królową.
Nie, nie obawiaj się.
Zdajesz sobie sprawę, że nasze rodziny muszą się polubić. Nie tylko dla Elodie,
ale też przez wzgląd na nas. Wiesz, że…
Zamilcz wreszcie. Wszystko dobrze.
Wczoraj w nocy widziałam coś, wysoko w górach. Pochodnie.
Pochodnie?
Nie mogłam zasnąć.
To pradawna ceremonia. A dokładnie jedna z trzech. Są ważne dla mojej rodziny. Dla
całego królestwa. One… są ku czci naszych przodków. Dlatego ślub ma się odbyć teraz.
Jak tu u was pięknie.
Też tak myślę. Chociaż po prawdzie nie mam porównania. Mogę ci się z czegoś
zwierzyć?
Tak.
Marzę o tym, żeby podróżować po świecie. Chciałbym zobaczyć jak jest gdzie indziej.
Rozumiem cię. Też tego chciałam.
Od dziecka zawsze pragnęłam podróżować do odległych krain. Tych, które znam z
opowieści.
Pewnego dnia je zobaczymy.
Pewnie tak.
Pomarańczową dajcie tutaj.
Dekoracje są przepiękne, wasza wysokość.
Miło to słyszeć.
Jest tak elegancko. Masz pani nadzwyczajny gust. Muszę powiedzieć, że
jestem pod wielkim wrażeniem.
Przepraszam, czy jest coś, w czym mogę pomóc?
Sądziłam po prostu, że możemy się lepiej poznać, skoro mamy stać się jedną rodziną.
Ach, tak. To musi być dla ciebie ekscytujące. Twój ojciec był powroźnikiem,
-prawda? -Niedoścignionym mistrzem.
A jesteś na dworze. Daleko zaszłaś. A jednak nie powinnaś zapominać gdzie twoje
miejsce. Ani przykładać wagi do czegoś, co jest transakcją, do której zmusiły was
okoliczności.
Okoliczności?
Wy potrzebujecie pieniędzy. My za to panny młodej. Nie potrzebujemy niczego więcej.
Życzę szczęścia Henry'emu i Eloise, jedynie…
Elodie.
Słucham?
Moja pasierbica. Ma na imię Elodie.
Tak powiedziałam. Do widzenia, Lady Bayford.
Idealna. Wszystko tutaj jest idealne.
Wszystko dobrze? Czy coś się stało?
Elodie, co prawda nie zawsze było nam po drodze, ale musisz mnie teraz uważnie
posłuchać. Ślub z księciem… to duży błąd.
Co?
Nic nie rozumiem.
Ci ludzie… Nie ufam im. Ciężko to wyjaśnić, ale w sercu wiem, że mam rację.
Jeszcze wczoraj byłaś zachwycona tym miejscem.
Floria.
To był błąd. Choć jest to rodzina królewska, to w ogóle nie można ufać tym
ludziom.
Dobrze, a co mówi ojciec?
Nie rozmawia ze mną na ten temat, a gdy dzielę się z nim wątpliwościami wybucha
gniewem.
-Bo zachowujesz się niedorzecznie. -Nie mów tak, Flo.
Elodie, przysięgam, że chcę dla ciebie wszystkiego, co najlepsze.
Nie przeszkodziłem wam w rozmowie?
Nie. Tylko plotkujemy.
Jutro czeka nas ważny dzień. Dziewczynki muszą odpocząć.
Zastanów się nad tym. Nadal jest czas.
Czas na co?
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Dobranoc, aniołki.
-Dobranoc, ojcze. -Dobranoc, ojcze.
Dobranoc.
Rety.
Możesz pocałować żonę.
Przed wami mój syn i moja córka, Elodie. Księżniczka Aurei.
Do zobaczenia.
Chciałabym kiedyś być tak piękna jak ty dzisiaj.
Jesteś przepiękna, siostro. Kocham cię.
A ja ciebie.
Hej! He-hej! Hej! He-he-hej!
Dokąd jedziemy?
Pamiętasz o pradawnych ceremoniach w górach, o których ci
mówiłem?
Tak.
Jedziemy oddać cześć moim przodkom.
Witamy, księżniczko. Nasza rodzina już od wielu pokoleń stoi na straży
bezpieczeństwa poddanych. Cena jest wielka, ale nagroda również. Dzisiaj
dołączysz do zacnego grona kobiet, które pomogły przetrwać królestwu.
Gdy nasi przodkowie osiedlili się w tej krainie, nie byli jej jedynymi
mieszkańcami. Pierwsza żyła tu bestia. Ostatnia ze swego gatunku. Tak łaknęła
krwi, że opuściła pieczarę i zaatakowała wioskę. Więc król zgromadził żołnierzy,
żeby pomścić swój lud. Stal na nic się nie zdała w walce z potworem. Dzielni rycerze
ponieśli śmierć. Wszyscy oprócz króla. Ponieważ jemu bestia zgotowała o wiele
gorszy los. Miał poświęcić trzy swoje córki, jeśli chciał dalej rządzić. Okrutna
tortura. Bowiem król kochał córki. Jednak władca był lojalny wobec poddanych. Więc
zawarł z bestią pakt. Trzy księżniczki skończyły w brzuchu podłego potwora. Wtedy
powstało królestwo.
Każde pokolenie upamiętnia ich wielkie poświęcenie. Tradycja sięga wielu stuleci
wstecz.
Daj dłoń, dziecko.
Stałaś się częścią dziedzictwa. To prawdziwy zaszczyt, księżniczko Aurei.
Niech nasze rody się złączą i staną się jednością.
W jej żyłach jest królewska krew.
Aby zapewnić dalszy dobrobyt naszemu królestwu, musisz spłacić dług.
Wrzuć monetę do czeluści.
Ceremonia dobiegła końca. Możecie się oddalić.
Powinienem cię wynieść.
Mogę wyjść sama, naprawdę.
Floria by teraz piszczała.
Zamknij oczy. Nie bój się.
Przepraszam.
Na pomoc!
Pomocy.
Czy jest tam ktoś?
To nie moje. Złożyli mnie w ofierze. Złożyli mnie w ofierze…
Biedactwo. Co ci się stało?
Daj mi siłę, matko.
Matka.
Twoje imię, ptaszyno? Powiedz je.
Elodie.
El-o-di.
Ładnie.
Czego chcesz?
Chcę tego, co mi obiecano. Co mi się należy.
Twoi krewni w każdym pokoleniu płacą dług
Moi krewni?
Zdradził cię zapach królewskiego rodu. Masz go we krwi.
A teraz moja ulubiona zabawa.
Uciekaj.
Nie.
Zraniłam cię?
Już nie ćwierkasz?
Sprytna jesteś.
Ostatnia nie wytrwała tak długo.
Nie.
Mama kazałaby ci walczyć.
Nie! Nie, nie!
Nie! Nie!
I to księcia.
Muszą się dobrze poznać.
Marzę o tym, żeby podróżować po świecie.
Pewnego dnia nam się uda.
Zmyślna suknia.
Nie bój się. Nie skrzywdzę cię.
Prawie cię miałam, ptaszyno.
Będziesz się chować? Tamte też próbowały.
TU JEST BEZPIECZNIE SMOCZYCA TU NIE WEJDZIE
To nie ma znaczenia. Ta historia zawsze kończy się tak samo.
V. Victoria.
Beatris. Artemis. Genevieve. Fatima. Carlotta.
Tak wiele…
Czy którejś udało sie uciec?
Proszę, proszę chcę stąd uciec. Pomóżcie mi.
Okłamali nas.
Aaaa, złaźcie.
Bardzo was przepraszam. Nie widziałam, że chcecie pomóc.
To mapa. Ale gdzie jestem? Drzewo.
Tam mnie zrzucili. Poszłam w dół. Jaskinia z ptakami.
Uciekłam krętym tunelem… dotarłam do wody.
Świetlista jaskinia. Potem dalej w dół.
Tu jestem. Ale jak stąd uciec?
To wyjście?
Czy któraś księżniczka uciekła?
Trzy drogi. Pójdź tą środkową.
Nutka. Kryształy.
Idź dalej i… będziesz wolna.
Środkowa z trzech dróg.
Muzyka.
Kryształy.
To wyjście.
Dzięki za wszystko.
Wyrwałaś się stąd.
Nie, nie!
Nie!
Elodie.
Leć, ptaszyno, leć.
Ludzie.
Ratunku!
Tutaj! Heeeej! Pomocy! Na pomoc!
Nie uciekniesz stąd, księżniczko.
Żadna stąd nie ucieknie.
Trzy odebrano. Trzy muszą zginąć.
Elodie!
Co to ma być?
Elodie!
Ruszajcie!
Zrobiłem, co obiecałem. Poczekam na górze.
To nie wchodzi w grę. Miałeś nas do niej zaprowadzić. Nikt stąd nie wyjdzie, póki
jej nie znajdę.
Elodie!
Pierwsza żyła tu bestia. Ostatnia ze swego gatunku.
Okłamali nas.
Trzy odebrano.
Zabić te szkarady.
Formacja!
Proszę, daruj! Okaż litość! Oddam ci, co tylko chcesz!
Śmierć to zbyt lekka kara. Będziesz cierpiał jak ja.
Elodie!
Proszę, bądź cicho. Usłyszy cię.
Ostrzegałem, już za późno. Bestia czyha w leżu. Pewnie zabrała księżniczkę, by ją
-pożreć… -To leże? Gdzie ono jest?
Panie, twa córka była w jaskini za długo. Jestem pewny, że już nie żyje.
Elodie!
Podobno próbowano ubić bestię… Dla jej krwi.
Nonsens.
Co tutaj robisz?
Przyszedłem po córkę.
Ojcze!
Ojciec.
Proszę. Błagam cię.
Nie mnie powinieneś prosić o łaskę. Zawołaj ją.
Nadal żyje? Udało jej się przetrwać?
Czuję ją. Ukrywa się. Obserwuje.
Wołaj ją.
Nie.
Zawołaj!
Elodie… Słyszysz mnie?
Wiem, że… popełniłem ogromny, ogromny błąd. Jak mogłem poświęcić to, co kocham
najbardziej, oddać twe życie za dobro poddanych. Myślałem, że zabiorę złoto, że
będę mógł z tym żyć. Ze zdradą. Ale nie mogę. Nie mogę.
Powiedz, żeby do ciebie przyszła.
Ostatnia szansa.
Elodie. Słyszysz? Jestem twoim ojcem. Masz mnie słuchać. Rozkazuję ci. Nie daj
się złapać!
Nie.
Nie!
Ellie.
Ucieknij po linie. Twoja macocha i Floria czekają na ciebie przy statku.
Wybacz mi.
Wio, wio, wio!
Wiej!
Do diabła z nią. Czułam, że będą kłopoty.
Dokąd idziesz?
Ratować nas.
Stać! Cofnąć się!
Elodie.
Otwieraj! Zejdź nam z drogi!
Nie!
Brać ją.
-Nie możesz! Nie! To tylko dziecko! -Nie! Nie dotykaj mnie! Pomocy!
-Pomocy! Nie! Puśćcie mnie! Mamo! -Nie! Nie! Floria!
Elodie.
Pani matka.
-Elodie. -Pani matko.
O, dzięki Bogu.
Co się stało?
Nic poważnego.
Gdzie jest Floria?
Wzięli ją do jaskini za ciebie. Naprawdę starałam się ich powstrzymać. Nie pozwolę
-jej zginąć! -Nie, zostań. Odnajdę ją.
A jeśli nie żyje?
Nie! Zdążę ją uratować.
Twój ojciec…
Jedź.
Proszę. Puśćcie mnie! Proszę, puście mnie!
-Nic nie zrobiłam. -Matko, to obłęd! Jest za młoda.
Książę ma chronić królestwo bez narzekania i rozterek. Daj swoją dłoń.
Puszczajcie! Nie!
Nie zrobię tego. To tylko dziecko.
Jesteś słaby.
Nie. Nie! Proszę, nie rób mi tego!
Puszczajcie mnie! Zostawcie mnie, błagam!
-Wrzućcie ją! -Nie!
Floria! Floria! Floria!
Uratuję cię, Flo.
Moje maleństwa… Nie pozwolili wam żyć. Więc ja nie pozwolę żyć Elodie.
Twoja siostra po ciebie przyjdzie.
Proszę, już tu jest.
Hej, Floria, Floria słyszysz mnie? Wstawaj! Trzeba uciekać! Floria!
Ellie.
Elodie, ty żyjesz.
Okej. Wydostanę cię stąd.
Noga. Coś sobie zrobiłam.
Nie mamy czasu, Flo.
Nie, nie, nie. Jeszcze nie.
-Co teraz? -Musisz się szybko ukryć.
A co z tobą?
Ja powiem jej prawdę. Chodźmy.
Gdzie się ukryłaś?
Tutaj.
To mnie nie zabije, ale bardzo mnie zdenerwuje.
Dobrze. Bo mam już tego dość.
Obie zostałyśmy okłamane. Podobno zaatakowałaś wieś, a król chciał obronić
swój lud przed tobą.
Oni zaatakowali mnie pierwsi…
Poznałam prawdę. Wiem, że zabili twoje dzieci.
-Oni? Wy. Twoi krewni, twoja krew. -Nie!
Gdy moje córki zginęły, wygasł mój ród. Więc będę mścić się za to, póki nie obrócę
się w proch.
Wcale się nie mścisz. Nie zabijasz krewnych króla.
Znów kłamstwa.
Ellie!
A teraz zaznasz bólu moich córek.
Nie!
To nie są moi krewni!
Czuję ich zapach w twojej krwi.
El-o-di. Przestań z tym walczyć. Taki nasz los. Obie umrzemy w samotności.
Nie. Jest tu ze mną cała armia. Należą do niej niewinne kobiety, którym odebrano tu
życie.
Ludzie nigdy nie byli niewinni.
To na co czekasz? Pokaż co potrafisz.
No? Co cię powstrzymuje? Spal mnie. Spal mnie!
Moja siostra też to ma. Jak każda z nas. Tak robili z nas swoje córki. Właśnie
dlatego czułaś ich krew.
Oszukali cię. Przez lata zabijałaś niewinne córki, tak jak oni.
Śmiało, skończ to.
Nie. Mam dość robienia tego, co mi każą.
Elodie.
Ja… musisz mi wierzyć. Nie zmrużyłem oka, odkąd…
… próbowałeś zabić moją siostrę?
-Zmuszono mnie. -Nie waż się tłumaczyć
naszych decyzji… tej prostaczce.
Czy ona miała być trzecią? Trzecią księżniczką?
Jest ostatnia, a potem mogę poślubić kogo tylko…
Zamilcz wreszcie, Henry. Nie rozumiesz, przez co przeszliśmy. Nie masz pojęcia o
naszej historii.
Zabierz rodzinę… i uciekaj.
Wszyscy dostajecie ostatnią szansę, by ujść z życiem.
Nie?
Lepiej waż swoje słowa. Myślisz, że będziemy się ciebie bać? Bo co? Bo jakimś
cudem udało ci się uciec smoczycy?
To nie mnie powinniście się bać.
Dziś wasza historia dobiega końca.
Nie!
Nie mówisz poważnie.
Ależ tak. Razem damy radę. Mamy mnóstwo zapasów. Dzięki nim przetrwamy i te mrozy,
i kolejne.
Och, Elodie.
Nikt nie zadba o naszych poddanych tak jak ty, mamo.
Też mogę pomóc?
Floria. Oczywiście, że tak.
Pani matko! Ale pięknie prawda?
Och, co za kolory!
Moja pani, jaki obrać kurs?
Dom.