Pomóż mi!
Mogomotsi.
Co ci? Co się stało?
Dobra. Czekaj, pomogę ci.
Co się dzieje?
Usłyszałam hałas. Co jest?
Szybka jesteś.
- Co się dzieje? Wszystko w porządku? - Mogomotsi.
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Nie wiem.
Nie wyglądasz za dobrze.
Chyba urwał mi się film.
Mo, ostatnio mają miejsce dziwne rzeczy.
Co się dzieje?
Ostrożnie.
Halo?
Jesteś pewien?
Co się dzieje?
Mo, co jest?
Nasz tata.
Co? Nie.
Nie.
- Nie, nie! - Wszystko będzie dobrze.
Nie…
Co się stało? Co jest?
Wujek Simon? Znaleźli go?
Twój dziadek.
Odszedł.
Tak?
Już jadę.
Jak to się stało, Sting?
Mój ojciec miał być chroniony.
Cała moja rodzina miała być pod ochroną.
Szefie, dowiemy się, kto za tym stoi.
Mój ojciec, kurwa, nie żyje!
Rozumiesz to?!
Obaj mieliście zadbać o to, żeby do niczego podobnego nie doszło.
Wiecie co, tak szczerze…
Zaczynam się zastanawiać nad waszą rolą w tej rodzinie.
Kto to, kurwa, mógł zrobić?
Możliwe, że Danny Steenkamp maczał w tym palce.
Nie, nie sądzę. Uderzyłby od razu w nas.
Bezpośrednio.
W takim razie kto? No kto?
Czy to ma związek ze zniknięciem Simona?
Macie dobę na znalezienie zabójcy mojego ojca.
A póki co wzmocnijcie ochronę mojej rodziny.
A teraz wypierdalać.
Szefie, Amerykaniec węszył w domu Robin.
Czego szukał?
Nie wiem, ale cokolwiek to było, znalazł to.
Dowiedz się, co to takiego, i daj mi znać.
Aha, i Leonie…
niech to zostanie między nami.
Zrozumiałem.
Tato, w takich momentach żałuję, że nie ma z nami wujka Simona.
Tak, ja też.
Ja też.
Pierdolcie się!
Jedziemy.
Dzień dobry. Jak mogę pani pomóc?
Wszystko w porządku, proszę pani?
Mo, przestań do mnie wydzwaniać.
Zastrzelili go.
Kogo?
Mojego ojca.
Zastrzelili go jak psa.
Proszę pani?
Wszystko w porządku?
Dzięki, że przyszłaś.
Co? To twój ulubiony smak?
- Mhm. - Podziękuj mi, bo masz je ode mnie.
- Powiedz „dziękuję”. - Nie.
Powinniśmy podziękować kucharzowi.
Czemu ciągle chcesz się ze mną kłócić?
- Uspokójcie się. - Nudzi mi się.
Co chcesz porobić?
O, wiem! Pobawmy się w chowanego!
O, dobry pomysł. Zacznij liczyć, Vero.
- Tak. - A czemu ja?
Bo jesteś najstarsza.
Jak chcecie.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem,
sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Szukam!
Keneilwe?
Mo?
Keneilwe?
Chcesz cukierka?
Mo?
Mówiłem, żebyś tam nie wchodziła!
Przepraszam.
- Zaczniesz kiedyś słuchać? - Przepraszam.
Nie waż mi się tam zaglądać!
- Dobrze. - Idź do swojego pokoju! Ale już!
Ojcze Wszechmogący, Panie.
Jesteśmy Ci wdzięczni za to, że stworzyłeś nas na Swój obraz.
Przekazałeś nam dary i talenty, abyśmy mogli Ci służyć.
Dziękujemy Ci za życie mojego brata.
Był dziadkiem, ojcem i mężem.
Dziękujemy Ci za wszystkie lata, które pozwoliłeś nam z nim spędzić.
Dziś chcielibyśmy uczcić dobro, które w nim widzieliśmy,
i miłość, którą pozwolił nam odczuć.
O, Wszechmogący Panie.
Choć Simona Masire'a nie ma już wśród nas,
prosimy Cię, abyś przyjął go do Siebie i o niego dbał.
Prosimy Cię również,
aby jego dzieci i jego bliscy…
znaleźli siłę, aby pogodzić się z jego odejściem.
Żeby zrozumieli, że będziesz się o niego troszczył
i zapewnisz mu życie wieczne.
Prosimy cię o to wszystko w imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Amen.
Jest teraz w lepszym miejscu, moje dziecko.
Synu…
Chodźmy.
Trochę dalej. Zobaczymy, co z tym zrobimy.
Dobrze.
Wiem, że już się poznaliście,
ale nie wiem, czy pamiętasz Veronicę Masire.
Wujek Taledi.
Veronica?
Córka mojego brata.
- We własnej osobie. - Niebywałe.
Ostatnio, kiedy cię widziałem, nie sięgałaś mi nawet do pasa.
- Była zasmarkana. - Przestań już.
Ty też nie odmłodniałeś.
Myślałem, że nie żyjesz.
No chodź.
Bracie…
Zabieramy cię teraz
w twoją ostatnią podróż.
Zaniesiemy twoje ciało w miejsce wiecznego odpoczynku.
Przekaż nasze pozdrowienia, kiedy już dotrzesz… Mogomotsi.
Przekaż je naszym dziadkom i przodkom. Spoczywaj w pokoju, Mogomotsi.
Nie lękam się, bo prowadzi mnie Pan…
SŁYSZAŁEM O TWOIM OJCU. PRZYKRO MI. MOŻEMY POGADAĆ?
Miło, że przyjechałeś.
Podróż to żaden problem, kiedy brat jest w żałobie.
Wściekam się na myśl, że my możemy być następni.
Obiecuję ci jedno, królu.
Dorwiemy skurwieli.
Cieszę się.
Wstrzymuję transakcję.
Słuchaj.
Z całym szacunkiem dla umarłych… Nie powinniśmy tego robić.
Im dłużej będziemy to odwlekać,
tym większe ryzyko, że znajdą złoto.
Problem w tym, że nie spuszczają nas z oka.
Gdybyśmy wiedzieli, gdzie jest złoto, moglibyśmy pomóc ci go strzec.
Nie licz na to.
Ta.
Odezwę się, jak wrócimy do Johannesburga. Dzięki, że przyjechałeś.
Wsiadaj!
Cały klub, kurwa, spłonął. Jest nie do rozpoznania.
Kelnerka z budynku obok około czwartej widziała samochód.
Trzech białych mężczyzn… młodych.
Steenkamp.
Nie wiemy tego na pewno.
Nie bądź naiwny, Mo.
Spróbuję się czegoś dowiedzieć.
Tak, zajmij się tym.
Kurwa!
Co znowu?
Simon zniknął na moment.
Dosłownie na moment. A już wszystko, kurwa, szlag trafia!
Naprawimy to.
Naprawimy? Tak? Pewny jesteś?
Tylko że ty… ty miałeś tam z nim być.
Gdzieś ty, kurwa, był, kiedy on cię potrzebował?!
Dobra, Tlotlo, uspokój się. Nie powinniśmy się teraz kłócić…
Nie, wiesz co, pierdolę to!
Wszystko było idealnie, dopóki nie wyszedłeś z paki!
Najpierw się dowiaduję…
że masz siostrę, o której prawie nic nie wiedziałem.
Teraz przepadł wujek Simon, dziadek nie żyje,
a klub, który dostałem od wujka, kurwa, spłonął!
Posłuchaj.
Kurwa! Ja pierdolę!
Zostaw go.
Musi się po prostu na kimś wyżyć.
Tak, ale w sumie ma rację.
Może to rzeczywiście moja wina.
Mo.
Mogomotsi?
Co się właściwie stało z Simonem?
Simon miał kochankę.
Amerykankę o imieniu Robin.
Mieli dziecko.
Dali mu na imię Sam Junior.
Próbował go przed wszystkimi ukryć.
Dowiedziała się o Simonie kilku rzeczy… które jej się nie spodobały.
Na przykład czego?
Nie wiem, ale tak się przestraszyła,
że uciekła z małym do Botswany, nic nie mówiąc Simonowi.
Szukał jej pewien amerykański zabójca.
Ciążył na niej jakiś wyrok z przeszłości.
W co mogła być zamieszana?
Tego próbuję się dowiedzieć.
Dlatego nie podejrzewasz Steenkampa?
Właśnie.
Jaki to ma związek z Simonem?
Kiedy się dowiedziałem, że tam jest…
dołączyłem do niego, żeby go wesprzeć moralnie.
Vero…
Simon miał klątwę mamy.
Kiedy nie mógł już ochronić syna i dziewczyny…
postanowił…
Co?
Zabić własnego syna.
Dobrze.
Powiem jej. Okej.
Spłonął klub Masire'ów.
To podpalenie.
Ciekawe.
Nie, nie.
Myślę, że ktoś próbuje zmienić status quo.
Może to ma związek ze złotem?
Wszystko ma związek ze złotem.
- Policja RPA! - Cholera.
Ty…
Chyba go nie ma.
Załatwimy nakaz?
Innym razem.
No, Thuso. Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Co myślisz?
Pies chyba uciekł.
Zmywajmy się, kurwa, stąd.
Poczekaj.
No dawaj, Thuso. Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Chodźmy.
Dawaj.
Cholera!
No i jest!
Cholera!
Thuso Tladi, jesteś aresztowany za napad z bronią.
- Ej, spokojnie. - Wybierałeś się dokądś?
Na krótki urlop.
Mam dla ciebie pomysł na urlop.
Idziemy!
Na kolacji będzie dzisiaj jeden, dwóch, trzech, czterech chłopa.
Dobra, już, dobra. Dziękuję.
Wiesz, czemu tu jesteś?
Podobno nie chcesz adwokata. Dlaczego?
Bo wiesz, co ci zrobią, jak się dowiedzą, że cię mamy?
Thuso…
Mamy świadka, który twierdzi, że brałeś udział w napadzie
z zeszłego tygodnia.
Myślisz, że to żart?
To ona. Spójrz na nią!
Pamiętasz ją?
Chyba pamięta.
Zmowa w celu dokonania napadu i porwanie
to bardzo poważne zarzuty.
Grozi ci dożywocie.
Chyba że nam pomożesz.
Słuchaj no, blondasku. Gówno nas obchodzisz.
Chcemy dorwać Masire'ów.
- Chyba chce mówić. - Chyba rzeczywiście.
Chcesz nam pomóc?
Osoba, z którą próbujesz się połączyć, jest poza zasięgiem.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Myślałem, że jestem chroniony.
Że będziesz mnie strzec w każdej chwili.
Zobacz, co się stało.
Tłumaczyłam ci… Potrzebuję krwi.
Jeśli jej nie dostanę, sama wybiorę sobie kogoś z rodziny Masire'ów.
Słuchaj, Angela…
Wiem, o co zapytasz.
Prawda jest taka, że nikt nie zna odpowiedzi.
Ale musisz wiedzieć…
że zrobię wszystko, żeby go odnaleźć.
Tak, wiem.
To w końcu twój brat.
Wiesz, uświadomiłam sobie dzisiaj…
że byłam tak zdesperowana, żeby znaleźć odpowiedzi,
że zaczęłam obwiniać ludzi, którzy go kochają.
Przepraszam.
Nie.
Nie musisz przepraszać.
Muszę.
Byłam samolubna, a wiem, że nie masz złych zamiarów.
Racja.
Dzwoniłaś.
Słuchaj. Niedługo dopniesz swego.
Wiesz, co jest w życiu najbardziej wartościowe?
- Co? - Najbardziej wartościowe.
Wiesz czy nie?
Słuchaj, dogadaliśmy się.
Nadszedł czas.
Więc brat wymyślił, że ukradnie ojcu samochód, kumasz?
Ojciec na trochę wyjechał, więc on wymyślił,
że pożyczy na chwilę samochód, przewiezie swoją dziewczynę.
No pewnie, cały on.
No pewnie, Simon Masire, no nie? Keneilwe i ja poszliśmy do domu.
Veroniki już wtedy nie było.
Usłyszeliśmy hałasy na podwórku.
No więc wstaliśmy, myśleliśmy, że Simon wrócił.
Otworzyłem drzwi… i kogo widzę?
- Tatę? - Tatę.
Simon dostał największe lanie w swoim, kurwa, życiu.
Oj, biedny Simon.
Ta.
Mój młodszy brat… on zawsze musiał pakować się w jakieś tarapaty.
- No tak. - Tak.
Nigdy tego nie zapomnę.
Czy to nie jest niesamowite, że my kiedyś byliśmy…
Najcenniejszą rzeczą w życiu jest czas.
Nie cofniesz go,
ani nie przyspieszysz.
I nawet tego krótkiego czasu, który mamy…
nikt nam nie zagwarantuje.
- Kim… byliśmy? - Parą.
- No tak, małżeństwem. - Małżeństwem. Jeny!
To dosyć obrzydliwe, nie?
Wypiję za to.
Pewnie, tak. No ale to było dawno temu, prawda?
- No. - Tak.
Słyszałam o twoim dziadku.
Co? To twoja sprawka?
Chciałabym.
Może wykazałabym się w tym większą kreatywnością.
Wiesz, co jest najgorsze, kiedy się kogoś traci?
Ból nigdy nie przechodzi.
Z czasem jest lepiej…
ale nigdy do końca nie zniknie.
A czy pamiętasz, gdzie się poznaliśmy?
- Tak, pewnie, że pamiętam. - Tak?
- A ty? - Oczywiście, że tak.
W łazience w The Fast Lanes! Właśnie!
Jakiś gość przyparł cię do ściany i chciał pobić.
Tak.
Postanowiłem cię uratować.
- Wszedłem… - Tak.
Podszedłeś jak taki maczo,
strzeliłeś typkowi w pysk.
Tak. No i oczywiście przyszedł mój brat i jak zwykle…
- Oczywiście. - Wszystkich uratował. Co poradzisz?
Tak. Simon.
No.
Tak bardzo za nim tęsknię.
No tak.
Też za nim tęsknię.
Hej, słuchaj, będzie dobrze. Chodź.
Znajdę go. Obiecuję ci.
Zgoda?
Znajdę go.
Ty i twoja rodzina zabiliście mi ojca.
Odebraliście mu życie.
Odebraliście mu czas.
Myślisz, że złoto mi go przywróci?
Tlotlo, za żadną ilość złota nie odkupię czasu,
który mogłam spędzić z ojcem.
Skończyłaś?
Mamy nową umowę.
Twoje życie… albo życie twojego ojca.
Co się dzieje?
Więc odpowiedź na twoje pytanie brzmi: „Nie, Tlotlo”.
Nie skończyłam.
Napisy: Piotr Szpakowski