SERIAL NETFLIX
Musimy wrócić po dwie dziewczyny.
Nic z tego.
- Mamy harmonogram. - Nie możemy ich zostawić.
Spokojnie. Będzie kolejny rejs. Na wyspie są pracownicy.
Zaopiekują się nimi.
Fran.
Eva.
Wszystko, co jemy, hodujemy na wyspie.
Wszystko jest zrównoważone. W Edenie jesteśmy samowystarczalni.
Dzielimy się swoimi problemami.
Razem znajdujemy rozwiązanie.
Jak w ulu.
Pszczoły robotnice.
- Coś w tym stylu. - Ile osób tu mieszka?
- 53. - Na razie.
Ziarnko do ziarnka.
Dołączycie do nas?
Tędy.
Wdech.
Jak widzicie, ciężko pracujemy, by mogli żyć wygodnie.
Wygodnie? W takich domach?
To są moduły.
Zaprojektowaliśmy je tak, by dobrze wykorzystać zasoby wyspy.
- Nie bądź taki skromny. - Co?
Sam je zaprojektował.
- Rany. Super. - Cóż…
- Bez jaj. - Dbamy o naszych.
Możecie zostać dożywotnimi członkami fundacji.
- Jeśli chcecie. - Nie, dzięki.
Chętnie zostanę na kilka dni.
Ile płacicie?
- Nic. - Nic?
Tędy. Chodźmy dalej.
To nie biznes.
Ludzie przyjeżdżają tutaj z własnej woli.
Nikogo nie zmuszamy.
Tutaj wszyscy wnoszą wkład.
Tak działa ta społeczność.
To czysta wielkoduszność.
Evo.
Evo, nie.
Evo!
Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
Co to ma wspólnego z wczorajszą imprezą?
- Musimy zarabiać. - Na napoju.
Dokładnie. Ma same naturalne składniki.
Niedługo wejdzie na rynek.
Będziecie w naszej reklamie.
Pokażecie też swoje błędy?
Przez was pięć osób utknęło na wyspie.
Niełatwo urządzić imprezę w takim raju.
- Wiesz? - Mam to gdzieś.
Jasna cholera.
To nasze mieszkanie.
Przepraszam, czy tylko my zostaliśmy?
- A co? - Szuka dziewczyny.
Wygląda na to, że tylko wy.
Do jutra zapomnicie o problemach.
Do jutra?
Żartujesz sobie?
Nie martw się. Mamy dużo miejsca.
Możecie odpocząć i cieszyć się pobytem.
Damy znać, gdy przypłynie łódź.
Musimy mieć opaski?
Dzięki nim będzie wiadomo, że jesteście gośćmi honorowymi.
Dobra.
Ulisesie, zabierz ich do ich modułów.
Chodźcie za mną.
- Mogę złożyć skargę. - Aldo, daj spokój.
- Wkurzasz mnie. - Chodź.
Wyluzuj.
Przepraszam.
Rozchmurz się. Zobacz, jak tu ładnie.
Załatwione.
BARCELONA
Cześć.
Dzień dobry.
Co czytasz?
Mogę zobaczyć?
Nie.
Miło cię poznać.
Boże. Która godzina?
Cześć, skarbie.
Cześć.
Dzień dobry.
Ale mam jet lag.
- Umieram z głodu. - Nie ma Zoi.
- Widzę. - Nie ma jej od piątku.
Pewnie śpi u Judith.
- Zostały jajka? - A ty?
Rozmawiałeś z mamą?
- Nie. A co? - Wyszła z odwyku.
Chciała wpaść.
Nie.
Przykro mi. Znasz zasady.
Dlaczego? Już jej lepiej.
Jak poprzednie 20 razy.
Opiekuję się tobą, a nie nią. Gadaliśmy o tym.
Nie chcę o tym mówić przy…
Co się dzieje?
Nie chce, żebyś coś usłyszała o jego żonie.
Dobra. Myślałam, że mówiłeś o swojej byłej żonie.
To przyszła była żona. To skomplikowane.
Dzięki.
Która godzina?
Mam dziś kolejny lot. Jak sobie radzisz?
Dobrze, jak zawsze.
Zuch dziewczyna.
Kotku.
Jutro cię tu nie będzie?
Kochanie, wyjdźmy gdzieś. No weź.
Może na hiszpańską paellę? Ja stawiam.
TATA TU JEST
Z KOLEJNĄ DZIEWCZYNĄ
PRZYJDZIESZ CZY NIE?
GDZIE JESTEŚ, DO CHOLERY?
Śpimy tu?
- Nie wiem. Mam dość tych butów. - Nic dziwnego.
Mogę spać i na podłodze.
Oby mieli dobre łóżka.
Aldo, moduł 11.
Ibón, 12.
- Idziemy? - Jeszcze jedno.
Nie śpimy razem?
Nie. Przydzielono wam wolne łóżka.
África…
moduł szósty.
Zoa, moduł ósmy.
Charly, moduł siódmy.
- Odpocznijcie. - Dzięki.
Jesteśmy sąsiadami?
Cześć.
Fajnie. To wszystko dla mnie?
„Eden. Witamy”.
„Od Fundacji Eden”.
- Chcesz trochę? - Nie. Jedz.
Jesteś tą wariatką z zeszłej nocy.
Próbowałaś skoczyć z klifu.
- Jak leci? - Dobrze.
Nawaliłaś się, co?
- A może zwykle taka jesteś? - Nie.
Dzięki.
Spoko. Nie przedstawiłaś się.
- Zoa. - Zoa.
Nicolás. W sumie Nico.
Nie ma tu zbyt wiele prywatności. Przywykniesz.
- To twoje łóżko. - Myślałam, że to jej.
Nie. Claudia ma swoje.
Przywitasz się z naszą nową współlokatorką?
Cześć.
Claudia nie lubi nowych. Przywyknie.
Nie wierzę, że odpłynęli bez nas.
Tak. Do bani.
Przynajmniej nas znaleźliście.
Daj mi butelkę.
Nie widzisz opaski?
- Daj mi butelkę. - Co tam?
Co mu odbiło? Nie chce mi dać butelki.
Czad.
„Od Fundacji Eden”.
Zarąbiście.
Cholera.
Prześpij się.
Rano wszystko się wyjaśni.
Kto tu rządzi?
Nie ma kogoś, kto reprezentuje pracowników?
- Jak to? - Twoi szefowie mnie ignorują.
- Komu złożyć skargę? - To nie są szefowie.
Dobrze. Królowe pszczół.
Zwykle rozmawiamy z Ulisesem.
Jest późno. Zaczekaj do rana.
Chętnie od razu bym odpłynął.
Czy na tej wyspie nie ma innych łodzi?
Tutaj nie należy zadawać zbyt wielu pytań.
Będę sobie pytał, ile chcę.
Dobrze. Twój wybór.
Jasna cholera! To bolało!
Wybacz. To najszybszy sposób.
Nie bolało. Tylko nie spodziewałem się tego.
Jasne. Bo uwierzymy.
- Cholera. - Twoja kolej.
Nie ma mowy.
- Możecie nas czymś pozarażać. - To obowiązkowe.
Jestem zdrowy.
- W porządku. - Ale macie miny!
- Wyglądamy głupio, co? - Trochę.
Niektórzy z was nadal są pod wpływem.
Nie dziwota.
Załóżcie to.
Dobra.
- Wszystko gra. - Zdaliśmy?
- Gratulacje. - Te ciuchy mi wystarczą.
Tutaj musicie ubierać się jak inni.
- Mamy już opaski. - Wiadomo coś o łodzi?
- Jest w porcie. - Więc?
Nie może przypłynąć. Są niesprzyjające warunki.
Kiedy przypłynie?
Powiemy wam, kiedy się dowiemy.
- Rany. - Chodźmy.
Patrzcie. Jesteśmy częścią rodziny.
Załóż to, Aldo. Niebieski pasuje ci do oczu.
Idź już, śmieszku.
Dzięki, Saúl.
Spoko.
Świetnie.
Nie uda ci się.
Do kogo chcesz zadzwonić?
Do nikogo. Chcę sprawdzić media społecznościowe.
Zabrali ci telefon, zanim weszłaś na łódź.
Jak go przemyciłaś?
W kieszeni.
W butach. Oddaj go.
Nie wierzę, że są tu zakazane.
Widziałaś, że nie ma zasięgu.
Spokojnie. Da się bez tego żyć.
Nie potrafię.
Jestem na okropnym głodzie.
Masz papierosa?
W Edenie się nie pali.
- Czemu? - Nie pal.
Twoje płuca kiepsko wyglądają.
Myślisz, że jestem głupia?
Nie, ale myślę, że musimy dbać o nasze ciała.
To nasze domy.
Musimy panować nad lękiem,
cieszyć się tym, gdzie jesteśmy.
Tak robimy w Edenie. Żyjemy w teraźniejszości.
Dzięki za kazanie, ale skończyłam szkołę katolicką.
Patrz.
„Razem w raju”.
To pierwsze, co Astrid mi tu powiedziała.
A ten?
Ten pojawił się dużo później.
Mam tatuaż ze znakiem dolara.
Nie powiem ci gdzie.
Dobra.
Styl fundacji jest nietypowy, prawda?
Fundacji? To wygląda na sektę.
Zabierają nam telefony, zamykają,
a jeśli wyjdziesz, goni cię dron.
Co oni knują?
Cholera jasna.
Nie spieszy mi się do domu. Mówię wam.
Do zobaczenia.
Niezły z niego numer.
Jeśli nie umówię się z klientem,
czeka ich kupa kłopotów.
Co mają z tego, że nas tu trzymają?
Zabierzcie to do laboratorium Saúla.
Przepraszam.
Cześć.
Co tam? Fajnie, prawda?
Pobyć z tobą?
Dobra.
Jak masz na imię?
Wszystko gra? Płaczesz.
Co?
- Lubisz podglądać? - Chcę pogadać.
Widziałam cię z Judith.
Dziwne, że odpłynęła beze mnie.
- Widziałeś ją na łodzi? - Nie znam Judith.
Spałeś z nią.
Pomyliło ci się.
To na pewno byłeś ty.
Mówię ci, że się pomyliłaś. Jasne?
Erik Satie.
Niektórzy uważają ten utwór za smutny, ale ja nie. Jest melancholijny.
Smutek jest negatywny.
Melancholia to myśl o czymś, co straciłeś.
Uszczęśliwia cię.
W Portugalii nazywa się to saudade.
Świetnie grasz.
Nie tak dobrze jak ty.
Skąd wiesz, że gram?
Twoja kolej.
Po ostatnim koncercie zostałem pobity.
Tu nikt tego nie zrobi.
Nie mogę.
O co chodzi?
O mojego ojca.
Ibónie, pozwól, że ci pomożemy.
Chcę ci pomóc.
Jak masz na imię?
Alma.
Mamy intruza. Sektor czwarty.
Dokąd jechałeś?
Nie wiem.
Zwiedzałem okolicę.
Jeżdżenie bez celu bywa niebezpieczne.
Można utknąć w piasku.
Albo spaść z klifu i zginąć.
Nie musisz niczego kraść, żeby ktoś pokazał ci wyspę.
Jak mnie znalazłaś?
Hej.
- W końcu cię znalazłem. - Cześć.
Jak się nazywa ten wysoki blondyn?
- Nordycki typ. - Orson?
Nie chciał ze mną normalnie gadać.
- O co go pytałaś? - O nic.
Chcę wrócić do domu.
Czeka na ciebie chłopak?
Dziewczyna?
- Spudłowałeś dwa razy. - Mam kiepski dzień.
Ja też.
Gabi, moja młodsza siostra.
Ja jestem jedynakiem.
Ponoć tacy wyrastają na dziwaków.
- Nie wyglądasz na dziwaka. - A jak?
Na cwaniaka.
Dzień dobry.
Wiewióreczka?
- Tak? - Od Zoi.
Już opłacone.
Pa.
Do zobaczenia.
Evo, dziękuję za twoją lojalność i czujność.
Moje gratulacje.
Dziękuję, Astrid.
Możesz zdecydować, kto dziś dokona ewaluacji.
Ona.
Ja?
Jestem tu tylko na chwilę.
Nie szkodzi. To wyjątkowe doświadczenie.
- Naprawdę? - Tak. Śmiało.
Cześć, Zoa.
- Cześć. - Chętnie cię poznamy.
Nie jestem bardzo interesująca. Naprawdę…
Myślę, że jesteś wyjątkowa.
Intuicja nigdy mnie nie zawodzi. Nie wierzysz?
Wiedziałaś, że atomy wokół nas znają prawdę o nas,
zanim my ją poznamy?
Patrz na Zoę.
Co się dzieje?
Patrzę.
Nie wiem.
Co myślisz?
Opowiedz nam.
Będę ją obserwować.
Muszę wrócić do domu.
Jest sztorm i trochę to potrwa, ale…
- Źle ci z nami? - Nie o to chodzi.
- Moja przyjaciółka… - Martwisz się o nią.
Tak.
- Od dawna się znacie? - Od dzieciństwa.
Eden zaprosił ciebie, a ty zaprosiłaś ją.
- Wiem, że to zakazane. - Nie martw się.
Miałaś dobre intencje, prawda?
Wszyscy popełniamy błędy.
Tak czy inaczej, wybaczamy ci.
Opowiedz nam o sobie. Kim jesteś?
Mam 19 lat. Jestem na drugim roku studiów na wydziale biologicznym.
Mieszkam z siostrą, Gabi. Dziś kończy 16 lat.
Mój tata dużo podróżuje, a my same się sobą zajmujemy.
A twoja matka?
Nigdy jej nie ma.
Rodzice rozstali się, gdy miałam 12 lat, a Gabi 9.
Matka zwykle nie zostawia córek.
My, matki, zostajemy z dziećmi.
Masz dzieci?
Co dolega twojej mamie?
Moja matka była…
jest uzależniona od heroiny.
Jak się z tym czujesz?
Żal mi mojej siostry.
Za każdym razem, gdy wypuszczają mamę z odwyku…
jest podekscytowana,
a ja jej mówię:
„Nie łudź się, Wiewióreczko. Mama wróci do nałogu”.
Wiewióreczka.
STO LAT DLA MOJEJ ULUBIONEJ SIOSTRY
„Wiewióreczko, potrzebuję czasu dla siebie.
Uszanuj moją decyzję i mnie nie szukaj, wszystko gra.
Kocham cię. Sto lat. Zoa”.
ŁĄCZENIE…
Wybrany numer jest niedostępny.
Spróbuj później albo wyślij wiadomość…
Może twoi rodzice nie zasługują na córki?
Nie wiem. Moja mama jest chora.
Jeśli tak przez nią cierpisz… to cię nie kocha.
Z tego, co mówisz, wynika,
że twoja matka cię nie kocha.
Przykro mi, ale nie oszukuj się.
Powtarzaj za mną.
„Moja matka mnie nie kocha”.
Powiedz to.
„Moja matka mnie nie kocha”.
„Moja matka mnie nie kocha. Ona mną gardzi”.
„Moja matka mnie nie kocha”.
- „Ona mną gardzi”. - Głośniej.
„Moja matka mnie nie kocha. Ona mną gardzi”.
Nie słyszą cię.
„Moja matka mnie nie kocha. Ona mną gardzi”.
Głośniej.
„Moja matka mną gardzi”.
Po odpłynięciu pamiętaj,
że poznałaś ludzi, którzy okazali ci miłość…
bo wiedzą, jaka jesteś wyjątkowa.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz