SERIAL NETFLIX
Ej, nowi!
Proszę do mnie.
Dobre wieści. Pogoda się poprawiła
i łódź może niedługo ruszać.
- Super! - Wreszcie.
Jutro przed południem dotrze na wyspę.
Powinniśmy to uczcić.
- Spoko. - Póki możemy.
- Co zrobimy? - Muszę zadzwonić.
Sekretarka musi zmienić grafik.
Tu nie ma zasięgu.
To skąd wiesz o łodzi?
Mamy inne kanały komunikacji.
Macie nas tu za idiotów.
Uspokój się trochę.
Bardziej niż trochę. Wyluzuj.
W międzyczasie dołączcie do nas.
- Spodoba wam się. - Pewnie.
Dziękujemy. Miło z twojej strony.
- Halo? - Mamo, dzwoniła do ciebie Zoa?
Nigdy do mnie nie dzwoni. Co się dzieje?
Od paru dni się nie odzywa.
Wysłała mi wiadomość, że chce odnaleźć siebie.
Mamy jej nie szukać i wszystko gra.
Pokłóciłyście się?
Nie bardziej niż zwykle.
Co mówi twój ojciec?
Wyjechał.
Na jak długo tym razem?
Nie wiem. Ze dwa tygodnie.
Będziesz sama w domu przez dwa tygodnie?
- Wiesz, co jest dziwne? - Co?
Zoa zamówiła tort na moje urodziny i nawet nie przyszła świętować.
Gabi, kochanie, przepraszam. Nie zapomniałam.
- Wczoraj byłam bardzo zajęta… - Nie szkodzi.
Nie martw się. Poszukam twojej siostry.
- Naprawdę? - Tak. Zajmę się tym.
- Dziękuję. - Jasne. Dobra. Kocham cię.
Cześć.
Co tam?
Jak wrócę do domu, to po mnie.
Mieszkasz z rodzicami? Ja wyniosłem się w wieku 15 lat.
Chrzanić rodzinę.
Pierwszy raz widzę tych ludzi.
Może przypłynęli łodzią.
Masz to gdzieś, co, Chopinie?
Nie nazywam się Chopin.
Nie znasz mnie.
Ale tylko ja się im przeciwstawiam.
- Jutro spadamy. - Ty naiwny Cho…
Tylko nie Chopin, bo cię zleję.
Masz jakiś problem? Co do diabła?
Rób, co chcesz, ale ja spadam z tej wyspy.
- Fajnie. - Chcesz się przejechać?
Jasne.
Pozwól.
Ale czad.
- Spoko? - Tak.
Na pewno?
Nie wiem, co robię.
Luz. Dziś będzie twój pierwszy raz.
- Czy na wyspie są dzieci? - Dzieci?
- Nie. A co? - Wczoraj widziałam dzieciaka.
Miał 11 czy 12 lat.
- Gdzie był? - W obozie.
To niemożliwe.
Pewnie byłaś zmęczona albo zdenerwowana.
- To się zdarza. - Nieważne. Wiem, co widziałam.
Halo?
Zoa?
Jak się tu dostałaś?
Kazałam ci pozbyć się kluczy. Tata nie chce, żebyś je miała.
Nie chcę słyszeć o tacie.
Ma dziewczynę?
- Nie wiem. - Ile ma lat? Czternaście?
Proszę. Wszystkiego najlepszego.
Dwa tygodnie dla nas. Zaopiekuję się tobą, a ty mną.
Co ty na to?
Twój ojciec nie dowie się, że tu byłam.
Zoa się odzywała?
Miałaś jej szukać.
Dzwoniłam do znajomego gliniarza. Mówi, żeby wyluzować.
- Wróci. - To wszystko?
Nie pierwszy raz znika na parę dni.
Rozmawiałam z rodzicami Judith i się martwią.
- Ona też nie wróciła. - No to wszystko jasne.
Są razem.
Myślisz, że są parą?
- Nie gadaj bzdur. - Gabi, nie przejmuj się.
Też uciekałam w jej wieku.
Kupiłam piersi z kurczaka.
Posłuchaj mnie choć raz, do cholery. Czy tylko ja się tym martwię?
Nie mów tak do mnie. Wyluzuj.
Chcesz mieć szlaban?
Teraz rozumiem Zoę.
Też powinnam uciec.
Co ci powiedziała?
Niby kto?
Eden.
Wyspa.
- Co? - Gadająca wyspa?
Oczywiście…
Posłuchaj.
Nie słyszysz?
Coś do nas mówi. Posłuchaj.
Chyba ogłuchłam.
Mówi, że bardzo cię lubi.
Jesteś jedną z jej ulubionych córek.
I masz nie martwić się o Gabi. Nic jej nie jest i czeka na ciebie.
Tego ci nie powiedziała.
Matka Natura wie wszystko. Bada nas, synchronizuje nasze rytmy.
Nasze serca biją razem.
Słuchaj.
Czujesz to?
Bum, bum.
Czujesz?
Świetnie.
Hodowle emitują tyle samo gazów, co cały światowy transport.
Przemysł mięsny przyspiesza zmiany klimatu.
Nadmierna konsumpcja mięsa ma poważne konsekwencje zdrowotne.
Skażenie alg ma poważny wpływ na zdrowie…
- Co robiłeś dziś rano? - Czyściłem konie. Były umorusane.
To kabaczek z imbirem.
Z naszego ogródka.
Fuj. O mój Boże!
Nie jemy tu mięsa.
- Nawet burgerów? - Jemy burgery z komosy ryżowej.
- Nigdy nie próbowałem komosy. - Właśnie ją jesz.
Cholera. Całkiem niezła.
Daruję sobie. Kto wie, co tam dosypali?
To najlepsze, co w życiu jadłam.
Szefowa patrzy na ciebie.
Inwazja toksycznych alg ma niszczycielski wpływ na ludzkość.
Jeśli jej nie powstrzymamy,
na naszych wybrzeżach pływanie będzie zakazane.
Przestrzegałam procedur firmy i ostrzegłam przełożonego.
Emitowaliśmy za dużo dwutlenku węgla.
Nic nie zrobił.
Rozmawiałam z kierownikami i managerami.
Mijały miesiące i nic się nie zmieniało.
Wrzuciłam trzy albo cztery tweety, żeby się wygadać.
Co się stało?
Zobaczyli tweety
i mnie zwolnili.
Widzicie?
Nie zależy im na was. Jesteście tylko pionkami.
Bezimiennymi i bez prawa głosu.
Umrą z grubymi portfelami,
a wy odziedziczycie planetę zniszczoną ich chciwością.
Wyszło ci to na dobre, Bel.
„Jeśli ptak nie spróbuje latać, nie dowie się, że żyje w klatce”.
Wszystko dzięki tobie, Astrid.
Dziękuję, że nam to opowiedziałaś.
Jeszcze jedno.
Jak niektórzy z was wiedzą,
to ostatnia noc, którą spędzą z nami nasi goście.
Chodźcie. Nie wstydźcie się.
Znamy się od niedawna, ale czuję, jakby od zawsze.
Życzymy wam jak najlepiej. Może jeszcze się spotkamy.
Dobra.
Nie rozklejajmy się.
Urządzimy przyjęcie. Znacie nas.
Będzie o zachodzie słońca.
Kiepsko.
Co się stało z pokojem twojej siostry?
- Nic. - Ma tam gruzowisko.
Luz. Potem posprzątam.
Masz coś na kolację? Wychodzę.
Nie smuć się. Tak ładnie się uśmiechasz.
- Z kim idziesz? - Ze znajomymi. Nie znasz.
Wziąłem parę euro od twojej siostry. Nie obrazi się.
Pamiętasz naszą zasadę?
Nie rozstawaj się w gniewie.
Wrócę późno.
- Ibón, wyglądasz świetnie. - Naprawdę?
Nie przesadziłem?
Nie. Świetnie wyglądasz.
Tak?
Poprosiłam, żeby je wystawili.
Mówiłem, że nie mogę grać.
Wszyscy chcieliby cię usłyszeć.
Nie mogę.
Wiem, że możesz.
Cześć.
- Wszystko gra? - Cześć.
- Wybacz, ale dziś nie zagram.
- Alma mówiła, że dobrze grasz. - Nie ma mowy. Dawno nie grałem.
- To jak z jazdą na rowerze. - Będzie fajnie.
- Może w prezencie pożegnalnym? - Dalej.
- Brawo! - Świetnie!
Brawo!
Ale ciacha!
Nie!
Zepsułaś mój flow.
- To był flow? - Rozgrzewałem się.
Puść coś latynoskiego, to cię powalę.
Może później.
Podoba mi się twój flow. Serio.
Jak masz na imię?
Mayka.
- A tak naprawdę? - Naprawdę zawsze byłam Mayką.
Przepraszam.
Przepraszam. Nawaliłem.
Zaczniemy od nowa?
Cześć. Jestem Charly. Miło cię poznać.
- Wiem, kim jesteś. - Serio?
Już miałaś na mnie oko.
Nie tylko na ciebie. Na wszystko.
Czy to jakaś religijna metafora, której nie kumam?
Zgaduj dalej.
Sterujesz dronem?
O stara…
Nie jestem fotogeniczny.
Z bliska lepiej wypadam.
Jesteś za blisko.
Przepraszam.
- Nigdy nie poznałem kogoś takiego jak ty. - Co masz na myśli?
Nie wiem. Innego.
Tak! Tak jest!
- Zatańczysz ze mną? - Nie, słonko.
Zrobiłam to, żebyś się zamknął.
- Uważaj. - Jasne.
Tu jesteś.
Wszyscy o ciebie pytają. Nie chcesz tam iść?
Nie mam ochoty.
Trudno ci zaimponować.
Co jest? Źle się bawiłaś?
Nie o to chodzi.
Chodzi o to,
że całe to życie w naturze
i terapie grupowe…
To nie moja para kaloszy.
Nie bierz tego do siebie.
Biorę.
Poważnie traktuję szczęście moich gości.
To mój priorytet.
Tak jak z twoimi obserwującymi. Myślisz, że tęsknią?
Mam to gdzieś.
Chodź.
Chodź ze mną.
Zoa jest sama.
Mówię ci, że nie.
Dalej. Idź się zabawić.
Upierdliwy jesteś.
- Cześć! - Hej.
Chciałam do ciebie podejść.
- Dlaczego? - Podobała mi się twoja mowa.
- To nic takiego. - Była fajna.
Pogadamy w spokojniejszym miejscu?
Bel! Widzę, że poznałaś Zoę.
Tak. Właśnie się przedstawiłam.
Gratulowałam jej przemówienia.
- Było piękne. - Tak.
Ale przywykliśmy do tego od Bel. Prawda?
Przepraszam. Nie mam butelki dla ciebie.
Dam jej swoją. Ja nie chcę.
Czemu nie?
Miałam złe doświadczenia.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie?
Nikt ci nie każe pić, jeśli nie chcesz.
No nie wiem.
No dobrze. Troszkę.
Troszkę.
Coś nie tak?
To przez pocałunek?
Czemu to zrobiłaś?
Byłam z ciebie dumna i miałam taką ochotę.
Przepraszam.
- Nie podobało ci się? - Podobało.
Ale nie wiem.
To zaskakujące i stresujące.
Wszyscy patrzyli.
Co z tego?
Słuchaj.
To zabrzmi głupio…
ale sama tego chciałaś czy oni tego chcieli?
Naprawdę cię lubię, Almo.
Ja ciebie też.
Jutro wyjeżdżam.
Nie musisz.
Hej!
Co z tobą?
Czego chcesz?
Czemu wczoraj tak odeszłaś?
Co jest? Nie podobam ci się?
- Mam wyjechać bez buziaka? - Nie wyjedziecie stąd.
- Co? - Umrzecie na tej wyspie.
Charly. Znalazłem wyjście.
- Musimy uciekać. - Umrzemy.
Co? Słuchasz mnie?
Umrzemy.
- Idziemy! Charly? - Umrzemy tutaj.
- Słyszysz? Co do cholery? Charly. - Umrzemy.
Dwa dni bez rozmowy z obserwującymi. Ilu straciłaś?
Zawsze chcą coraz więcej.
Ale pewnego dnia zrobisz coś, co ich zawiedzie.
Przestaną cię obserwować bez zastanowienia.
Całe imperium, które zbudowałaś,
pójdzie z dymem.
Ale tutaj jest inaczej.
Wejdź.
Tutaj widzimy nie tylko drogie ubrania,
kontakty i sławę.
Kochamy cię taką, jaką jesteś.
Na zawsze.
- Napijesz się? - Jasne.
Czy inni też piją szampana, kiedy chcą?
Jeśli poproszą, możemy to omówić. Po to są zgromadzenia.
Mam wobec nich wielkie plany. Jest nas mało, ale będzie więcej.
Dużo więcej.
Co wtedy zrobisz? Jaki masz plan?
Uratujemy ich.
Przed czym?
Przed nimi samymi.
Jasne. Jeśli ci na to pozwolą.
Są jak dzieci.
Akceptują autorytet matki, bo gwarantuje im przetrwanie.
To jak umowa.
Słuchaj mnie,
a ja dam ci wspaniałe życie.
Tak działają rodziny, prawda?
Gdy stają się nastolatkami, uznają, że cię nie potrzebują,
i buntują się.
Pamiętasz swój bunt?
Wolę nie pamiętać.
Byłaś szczęśliwa?
Spełniona?
Nie.
- Nie. - Nie.
Nie odcinamy ich od świata.
Chronimy ich przed nim.
Chodź.
Odprowadzisz ją?
Jestem wykończona.
África może nocować w pokoju gościnnym.
To jej ostatnia noc.
Oczywiście. Moja ostatnia noc.
Prawda?
No tak.
…to moja żona, a to ja.
Ten był lepszy.
- Nie lubię takich żartów. - Czemu?
Mają tu paranoję na punkcie zmian klimatu.
- Prawda. - Ja mam to gdzieś.
Chcę, żeby dalej z nami współpracowali.
Masz rację.
- Fundacja Eden dobrze płaci. - Czym się zajmuje?
Nie wiem.
Wejdź.
Możesz się rozgościć i odpocząć.
Nie mogę się doczekać powrotu do domu
i opowiedzenia o tym wszystkim moim fanom.
Ale najpierw muszę zrozumieć, co to jest.
Czym się zajmujecie?
Masz całą noc, by to rozgryźć.
Podpowiedz mi.
Co to znaczy?
Ktoś na ciebie czeka?
- Kto czeka na ciebie w domu? - Nikt. Zawsze byłam sama.
A twoi rodzice?
Miałem podobne dzieciństwo.
Rodziców nigdy nie było w domu. Wychował mnie szofer.
Pedro.
Spędzałem z nim całe dnie.
Teraz, gdy ktoś mówi „tata”,
myślę o Pedro.
Dobrze,
że miałeś kogoś takiego w swoim życiu.
Rodzina dba o swoich.
Bez względu na więzy krwi.
Dzięki.
Za co?
Za opiekę nad mną.
My się tutaj wspieramy.
Będziesz za mną tęsknił?
Oczywiście.
Zostawiasz mnie tu z Claudią.
Przez trzy lata powiedziała mniej niż ty dzisiaj.
A ty zatęsknisz?
- Może. - Tylko może?
Rany. Dzięki.
Ale
będę tęsknić za tym, kim jestem z tobą.
Wredna jesteś.
Chcesz, żebym płakał?
Nie.
Opowiedz mi o wyspie, która mówi ci rzeczy, których nie słyszę.
- Nie spodoba ci się to, co mówi. - Nie?
Mówi: „Nie wyjeżdżaj”.
Jeśli to zrobisz, stanę się kimś o wiele gorszym.
Dzień dobry.
Wybacz, musiałem uciec.
Na kolana.
Co?
Powiedziałam: „Na kolana”.
Co zamierzasz?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz