SERIAL NETFLIX
Witajcie. Dzień dobry.
Dzień dobry, Áfrico. Wejdź. Chcesz śniadanie?
Spróbuj soku z mango.
Jest pyszny.
Nie z tego świata.
Jak spałaś?
Dobrze. Dawno tak dobrze nie spałam.
Miło to słyszeć.
Mayka czeka na dole, aż skończysz.
Na co?
- Na twoją oficjalną decyzję. - Jaką decyzję?
Wczoraj o tym rozmawiałyśmy.
Pamiętasz?
Cieszymy się, że zostajesz w Edenie.
Zostaję?
Pasujesz do nas.
To tylko formalność.
Pewnie się do tego przyzwyczaiłaś.
Razem dokonamy wielkich rzeczy.
Zobaczysz.
Bez wątpienia. Chcę tylko wiedzieć, co podpisuję.
Nie ufasz nam?
Ufam. Nie o to chodzi.
Nie chcę konfliktów z umowami,
które już mam z moją agencją.
W porządku.
To ważne, więc to logiczne.
- Bez pośpiechu. Przeczytaj dokładnie. - Dobra.
Co się stało?
Nagle się wstydzisz?
Oczywiście, że nie.
Muszę się przygotować.
No tak.
Opuszczasz mnie dziś.
Odwiedzę cię.
Zaproś mnie na następny festiwal.
Nico.
„Potrzebuję czasu dla siebie.
Uszanuj moją decyzję i mnie nie szukaj.
Kocham cię. Sto lat. Zoa”.
Pierwszy raz zaginęła?
Nie.
- Czyli to się zdarzało. - Ale nie tak.
Czasem ucieka na kilka dni, ale zawsze wraca.
Wróci, kochanie.
Zoa by cię nie zostawiła. Kocha cię.
Co ty tam wiesz?
A co w domu?
Jej ojciec.
Zostawił je i musiały same o siebie zadbać.
Odchodzę od zmysłów.
1421 do centrali.
Mów.
Zgłoś zaginięcie. Zoa Rey Gómez-Fajardo.
Dziewiętnaście lat. Numer dowodu osobistego 60712388-F.
- Przyjąłem, 1421. - Dzięki.
Dam wam znać, jeśli dowiemy się czegoś o twojej siostrze. Dobrze?
Przeglądałaś rzeczy Zoi? Uciekinierzy zawsze coś zostawiają.
Paragon, wiadomość, zdjęcie celu podróży.
Dzięki, Pete.
Zjedzmy śniadanie. To wina twojego ojca.
Ile? 20?
Jaki jest limit?
- Nie wiem. 500, ale… - Więc 500.
Tak będzie lepiej.
Dobra.
Idealnie. Policzę dla pewności…
Tak, świetnie.
- Kup sobie, co chcesz. - A ty? Nie idziesz?
Muszę coś załatwić.
Jutro ci oddam, obiecuję.
Jeszcze kilka metrów!
Charly!
Charly.
- Cholera. - Cholera.
Ostro zabalowałeś?
- Nigdy więcej nie piję. - Jasne.
Łeb mi zaraz pęknie.
Miałem porąbane sny.
- Wstawaj. Łódź zaraz tu będzie. - Nie! Jeszcze pięć minut!
Ani pięć, ani dziesięć, ani dwadzieścia pięć. Wstawaj.
- Widziałaś Aldo? - Nie.
- Tam jest moduł Aldo? - Tak.
Gdzie jest Aldo? To jego moduł.
Nie ma go tu.
Jak to?
Nie spał tutaj. Myślałam, że jest z wami.
- To jego łóżko, prawda? - Tak.
Dziwne. Jego rzeczy zniknęły.
Nie było go na imprezie.
Zoa.
Jeśli mogę jakoś pomóc…
Charly.
- Chodź. - Co tam?
Co się stało?
Ulises.
Przepraszam.
- Co? - Aldo zaginął.
- Co? - Aldo? Moduł 11.
Wiem. Właśnie stamtąd przyszłam. Nie wrócił na noc.
Co mam zrobić?
Nie pilnujesz, co kto tu robi?
Nie jest zapisany na żadne zajęcia.
Popytaj. Może ktoś go widział.
To chyba twoja praca.
Powiem o tym kierownictwu.
Wybaczcie.
Chyba ma to gdzieś.
- Niepotrzebnie mu mówiłaś. - Dlaczego?
Widziałem Aldo na imprezie. Myślałem, że to sen, ale…
Gadałeś z nim?
Spokojnie.
Charon przepływający Styks Patinira.
Znasz się na malarstwie?
Może trochę.
Nie.
Uwielbiam sztukę.
Nie znam się na technice,
ale lubię poznawać historie dzieł.
Jaką to ma historię?
To Charon,
który w greckiej mitologii
jest odpowiedzialny za sprowadzanie dusz zmarłych do podziemi.
Patinir przedstawił go w chwili podjęcia decyzji.
Dusza może iść w dwie strony.
Na prawo, do piekła, na wieczne potępienie.
Albo tutaj, na lewo, do raju, ku zbawieniu.
To łatwa decyzja.
Prawda?
Cóż…
To zależy.
To replika. Oryginał jest w Prado.
Cóż…
jest dobrze wykonana.
Raczej nie.
Na oryginale
Charon patrzy w prawo,
w stronę piekła, jakby decyzja została już podjęta.
A tutaj patrzy w lewo.
Moja ulubiona para.
Proszę ze mną.
- Dobry. - Dzień dobry.
- Jak leci? - Cześć.
Co słychać?
Ibón postanowił zostać.
Sam to powiedz.
Zostaję z wami. Jeśli mnie przyjmiecie.
Oczywiście, Ibónie!
Oczywiście. Chodź tu.
Witamy w rodzinie.
Dawno nikt cię tak nie przytulał.
Bardzo dawno.
Od początku miałam dobre przeczucia.
Lubię mieć rację.
To nic wielkiego.
Nasi prawnicy zalecają robić to oficjalnie.
To roczny kontrakt z możliwością przedłużenia.
Więc… możesz go podpisać.
Nie potrzebujesz już opaski.
Oczywiście. Mogę?
Wszyscy będą zaskoczeni.
Może ogłosimy to dziś po południu?
Ale do tego czasu przypłynie łódź i zobaczą, że nie wsiadam.
Nie przejmuj się tym.
Znowu się opóźnia?
Nie martw się. Zrelaksuj się i baw się dobrze.
Przepraszam.
- Tak? - To pilne.
Co się dzieje?
Chodzi o Aldo. Już po wszystkim.
Niech Brenda zorganizuje poszukiwania.
Mamy problem z twoim drogim Aldo.
Słyszeliśmy o Aldo.
Pewnie wczoraj za dużo wypił i gdzieś się zagubił.
Nie sądzę.
Nie mógł opuścić wyspy.
Claudio, dasz nam chwilę?
- Oczywiście. - Dzięki.
Widziałeś, jak ktoś odpływa?
Nie rozumiem.
Aldo mówił Charly’emu, że wyjeżdża.
Znalazł sposób na ucieczkę.
Co się dzieje, gdy ktoś wyjeżdża?
Nie wiem.
Pewnie rozmawia z Astrid, żeby zorganizować podróż…
Widziałeś to?
Nie.
Boję się o Aldo.
Słuchaj,
Brenda będzie go szukać.
Dołączę do poszukiwań, żeby mieć oko na wszystko.
Słuchaj…
Nic nie mów.
Jeśli to prawda, nie chcę, żebyś była w niebezpieczeństwie.
Dobrze?
Grupa pierwsza na północ.
Grupa druga na zachód.
Grupa trzecia, Nico.
Południe.
Przeczeszcie wszystkie sektory.
Upewnijcie się, że macie mapę, kompas, wodę,
apteczkę i baterie naładowane przynajmniej do połowy.
- Claudio. - Daj mi spokój.
Chcę ci zadać pytanie.
Na temat Zoi?
Tak.
Długo jeszcze będziesz pytać?
Chcę wiedzieć, co u niej.
- Źle. - Jak to?
Chodź tu.
Co się stało?
Popytaj, gdzie jest Aldo.
Kogo mam spytać?
Orsona.
Co jest, Bel?
Nagle jednak mam z nim gadać? Nie rozumiem.
Nie chcę, żebyś się z nim zadawał. Ale teraz sytuacja się zmieniła.
Dobrze?
Witam wszystkich.
Dzień dobry, Astrid.
Wszystko słyszałam.
Są już podzieleni na grupy.
- Nie może być daleko. - Ufam wam.
Jesteśmy rodziną i nikogo nie opuścimy.
Ale potrzebujemy pomocy, więc pomódlmy się do Matki Natury,
by nam pobłogosławiła.
Cześć wszystkim.
Chcę się z wami podzielić ważnymi wieściami.
Robię przerwę od mediów społecznościowych.
To nie była łatwa decyzja,
ale od dawna tego potrzebowałam.
Nie wiem, kiedy wrócę.
Nie martwcie się. Nic mi nie będzie.
„Ale
będę za wami tęskniła”.
Od serca.
Tak, masz rację.
„Bardzo was kocham.
Dziękuję za wsparcie”.
Daj.
Nie będzie ci już potrzebna.
Co wiesz o Charlym?
Nie znam go dobrze.
Serio jest taki głupi?
Trochę. A co?
Nic.
- Podoba ci się? - O czym ty mówisz?
Z doświadczenia wiem,
że z głupkami nie ma nieprzyjemnych niespodzianek.
Zaskakują pozytywnie.
WPISZ KOD
Cześć, Zoa. W końcu cię znalazłem. Obiecałem, że o tobie nie zapomnę.
NIE MA TU ZOI.
TU JEJ SIOSTRA
KTO PISZE?
Miałem chęć na spotkanie.
Czekaj. Wczoraj go szukałem i nie mogłem znaleźć.
Nie wiem, o czym mówisz. Daj spokój.
Nie wiem.
Szukają go.
Co ci do tego?
Nie wiem.
I tak nie mógłbym ci powiedzieć.
Zapomniałeś? Masz swój poziom. Ja mam swój.
No dawaj.
POZIOM 2
DANE CZŁONKÓW
PIERWSZA REAKCJA NA DRINKA
SAMOTNICZKA. CHCE POPRAWY. ZDAŁA
ODDANY. ODPOWIEDZIALNY ZDAŁ
NIEPOSŁUSZNY. TOKSYCZNY. WYELIMINOWANY
CECHY PRZYWÓDCZE. ZGORZKNIAŁA. ROZCZAROWANA.
BRAK DECYZJI
„Wiadomości z Florencji,
gdzie dziś odbywa się szczyt G20.
Starcia policji z organizacjami pozarządowymi i ekologicznymi.
32 osoby ranne, cztery w stanie krytycznym,
dziesiątki aresztowano.
Protestujący wzywali przywódców do honorowania porozumienia paryskiego.
Chcieli być wysłuchani.
Ale rządy światowe wolą…”
- Podoba ci się? - Bardzo.
„…nadchodzący kryzys planetarny. Jednym z nich jest powódź
wywołana huraganem na Haiti. Dobrym przykładem są…”
Wciąż szukają.
„…zniszczenia wywołane przez huragan Matthew.
Mieszkańcy są odizolowani od wielu dni bez prądu.
Czekają na pomoc z zagranicy,
a liczba ofiar jest wciąż nieznana”.
Mam tego dość.
Cholera.
„Te huragany są coraz częstsze.
Są silniejsze z powodu zmian klimatu.
Mieszkańcy są odizolowani od wielu dni bez prądu.
Czekają na pomoc z zagranicy,
a liczba ofiar jest wciąż nieznana”.
POZNAŁEM TWOJĄ SIOSTRĘ W EDENIE
CO TO ZA EDEN?
WSPANIAŁY FESTIWAL NA WYSPIE
JAKIEJ WYSPIE?
NIE WIEM
WIESZ, GDZIE JEST ZOA?
NIE ZGUBIŁEM JĄ NA WYSPIE
POGADAMY PRZEZ TELEFON?
NIE TERAZ
JESTEM W PRACY
Coś jest nie tak z zamkiem.
Znowu bierzesz.
Nie.
To co z tobą?
Nie przywykłam do picia.
Przywykłam do innych rzeczy, ale nie do alkoholu.
- Chcesz coś ciepłego? - Tak.
Piwo.
Tyle wystarczy?
Nie złość się na mnie, dobrze?
Tata ma rację. Nigdy się nie zmienisz.
Twój tata pieprzy bzdury.
Żadne bzdury, mamo! To prawda!
Robię, co mogę, dobra?
Nieprawda. Nie robisz.
Myślałam, że ci lepiej.
Wiesz, co zrobimy, gdy Zoa wróci?
Pójdziemy razem na zakupy.
Halo?
Kogo szukamy?
Kogoś, kto ucieszy się na nasze wieści.
Astrid mówiła, że dziś to ogłoszą.
Musi to usłyszeć. Jest dla mnie jak siostra.
To ona się mną opiekowała i mnie uczyła.
Otworzyła przede mną nieznany świat.
Znam ją?
Ibón zostaje z nami!
Postawiłaś na swoim.
- Gratulacje, Almo. - Dzięki.
Gratuluję, Ibónie.
Podjąłeś najlepszą decyzję w życiu.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jeśli skrzywdzisz Almę,
zabiję cię.
CZEŚĆ, MUSZĘ WSZYSTKO
Wszystko, co wiem o synu, jest na USB.
Odkryj to, czego nie wiem.
Muszę zobaczyć wiadomość.
„Cześć. Muszę wszystko przemyśleć.
Nie szukaj mnie. Odezwę się, gdy będę gotów. Ibón”.
Azjatycki numer kierunkowy.
Wiadomość została przekazana, żeby ukryć, skąd pochodzi.
Ibón może być w Singapurze
albo dwie ulice dalej.
Rzuć wszystko i skup się na tym.
Ibón nie jest nieletni.
Jeśli to prawda, nie mogę go zmusić do powrotu.
To się okaże.
Aldo wiedział o tym od początku.
Łódź nie przypłynie.
Jego paranoja przeszła na ciebie.
To prawda.
Powiedzmy Aldo, żeby przestał wmawiać nam głupoty.
Cholera, ale zaginął!
- To był jego wybór. - Bo uwierzę!
Gdzie on jest? Nie ma wyjścia z tego więzienia.
- Przesadzasz. - Nieprawda.
Może porozmawiasz z Astrid, a ona wyjaśni, jak to działa.
Pogadaj z nią.
Na imprezie nieźle się z nią bawiłaś.
Na imprezach nieźle się bawię ze wszystkimi.
- To była moja praca. - Była?
Rzuciłaś pracę i palenie. Co jeszcze rzucisz?
Ta wyspa naprawdę cię zmieniła.
A co w tym złego?
Chodź. Nie chcę, żebyś był tu sam i się denerwował.
Nie odwalaj. Chodźmy.
Ibón, skoro jesteś częścią naszej rodziny,
kogo chciałbyś poddać ewaluacji?
Charly’ego.
Żartujesz sobie?
To dla twojego dobra.
Chce tego, czego wy. Zrobiłaś mu pranie mózgu.
Nie, Charly.
Nikt nie wpłynął na moją decyzję.
Uwierz mi.
Powiedz swoim kumplom, żeby nas uwolnili.
Możesz zostać tutaj z Áfricą.
Zoa, Aldo i ja spadamy.
Jasne.
Nikt cię tu nie trzyma na siłę.
- Serio? - Tak.
To o co chodzi z Aldem? Gdzie on jest?
Jeszcze nie wiemy.
Może jutro to się zmieni.
Jasne, jutro.
Nie mogę tu dłużej zostać. Duszę się.
Charly.
Wróć, proszę.
ZNACZENIE EDENU
BIBLIJNA LOKALIZACJA
KLUB SWINGERSÓW EDEN NA ZIEMI
MOGĘ DO CIEBIE WPAŚĆ?
W DONOSTI?
- CHĘTNIE ZMIENIĘ OTOCZENIE. - WOW!
WSZYSTKO MI OPOWIESZ.
Cieszę się, że wróciłeś.
Po pierwsze, wszyscy podzielamy twój ból.
Ale to nie wina wyspy.
Nie. To przez wyspę w tobie.
Nie rozumiem.
Wykorzystaj swój czas w Edenie. Opowiedz o swoich uczuciach.
Uwolnij się od tego, co cię dręczy od małego.
Chodzi o siostrę.
Skąd to wiesz?
Co roku 22 listopada piszesz do niej te same słowa.
Przestań, proszę.
„Beatriz, myślę o tobie. Nie oczekuję przebaczenia.
- Wiesz, jak bardzo cię kocham”. - Proszę, dość.
Charly, każdy ma swoją przeszłość.
- Dość. - Nikt cię nie osądzi.
- Proszę! - Opowiedz nam!
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Chcecie poznać tę historię?
Dobrze, opowiem wam.
Spędzaliśmy z rodzeństwem lato w domu rodziców na Minorce.
W małym miasteczku na północy, Addaii.
Trzech braci i jedna siostra.
Beatriz była najmłodsza.
Ciągle się wygłupialiśmy, skakaliśmy,
zakładaliśmy się, kto głębiej zanurkuje i wstrzyma oddech na dłużej.
Uważała, że to niesprawiedliwe. „Dlaczego ja też nie mogę?”
„Bo jesteś za mała”.
Aż mnie namówiła.
Dobrze znałem tę jaskinię. Beatriz wydawała się bardziej dorosła.
Zanurkowałem pierwszy.
Była tuż za mną.
Cały czas miałem na nią oko.
Świetnie sobie radziła. Wyglądała na spokojną.
Nie wiem dlaczego, ale przestałem się odwracać.
Wróciłem na powierzchnię.
Ale ona nie.
Miałem osiem lat.
Ona pięć.
Rodzice, zwłaszcza moja matka, nie rozumieli, czemu na to pozwoliłem.
Beatriz była jej ulubienicą.
Nigdy mi nie wybaczyła.
Nienawidzi mnie.
Twoja matka jest niesprawiedliwa.
Nie można winić ośmiolatka za wypadek.
Po co ta nienawiść?
Oni nigdy by cię nie znienawidzili.
Ani ja.
Dość!
Dajcie mu spokój!
- Jego ból to ból wszystkich. - Nie.
Jego ból jest jego!
Czemu nie dacie mu odejść?
Niedługo wejdziesz z Charlym na pokład.
A co z Aldo?
Szukamy go wszędzie.
Kłamiesz.
- Nie kłamię. - Kłamiesz.
Jak wy wszyscy. Jesteście sadystami!
Fajnie wam się nas torturuje?
Eksperymentujecie na nas?
- Co z tego macie? - Zoa, proszę.
Przepraszam.
- Chodź ze mną. - Co robisz? Daj mi spokój.
- Zapomnij o Charlym. - Skrzywdzili go.
Uspokój się.
Uspokoję się na łodzi!
Nie przypłynie.
Nigdy.
- Jak to? - Dzisiaj zrozumiesz.
Nie wydurniaj się. Co?
- Gdzie jest Aldo? - Nie mogę powiedzieć.
Gdy wszyscy zasną, zrozumiesz, o co mi chodzi.
- Nico! - Zaufaj mi.
Zaufaj mi.
Zdejmij to i zostaw na łóżku.
Nie pokazuj się nikomu.
Masz na mnie oko?
Nie.
Troszczę się.
Tak was interesują moje media społecznościowe?
To dzięki nim tu jesteś.
To przerażające, gdy ktoś pamięta, co piszesz.
Dlaczego?
Pięknie piszesz do siostry.
Miewam sny, że wskakuję i ją ratuję.
Ona odeszła.
Ale ty wciąż masz wiele do zaoferowania.
Co jest?
Nie uważasz mnie za idiotę?
Uważam.
Ale masz szczery uśmiech.
Mayka.
Cieszę się, że cię poznałem.
Uwaga.
Autobus do San Sebastián zaraz odjedzie.
- Dobry. - Dobry wieczór.
DZWONI MAMA
Wiesz, że chcę ci pomóc?
Teraz ty musisz pomóc mi.
Obiecaj, że zachowasz spokój.
Obiecuję.
Dobra.
Chodźmy.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz