SERIAL NETFLIX
Proszę.
Nic nie widziałam. Proszę. Nikomu nie powiem.
Nic nie widziałam.
Co robisz? Proszę, do cholery.
Dlaczego mi to robicie?
Dłużej tego nie zniosę.
Co robisz? Daj mi spokój.
Proszę!
Co to jest?
Nie zniosę tego!
Nie.
Nie, proszę.
Błagam cię. Nie.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Proszę!
JUDITH NA ZAWSZE
Tyle czasu leżysz, że myślą, że jesteś chora.
Bo jestem.
- Ulises chce ci zrobić badania. - Co?
- Jakie badania? - Nie wiem.
- Współpracuj, a wszystko będzie dobrze. - Nie pójdę.
Zoa. Słuchaj.
Musimy ich przechytrzyć. Nie mogą podejrzewać, że coś wiemy.
Mamy skończyć jak Judith?
Nie wiem.
Boję się.
Uwaga. Autobus z Barcelony przyjeżdża na…
- Cześć. - Gabi?
- Wyglądasz jak twoja siostra. - Serio?
Według organizacji ludzie wciąż tam są.
Nie wierzę, że nie znalazłeś wyspy na mapie.
Zakazali telefonów.
Gdy pytaliśmy, gdzie jesteśmy, kazali nam się zatopić w doświadczeniu
i po prostu nim cieszyć.
Podobało ci się?
W sumie tak.
Poznałem Zoę.
Byliście razem?
Całowaliśmy się.
- Rozmawiałaś z glinami? - Tak.
Myślą, że uciekła z własnej woli.
„Wiewióreczka”?
Co? Tylko ona mnie tak nazywa.
Nikt inny?
Nikt.
Więc to prawdziwa wiadomość.
Jessica się wkurzyła.
Posłuchaj.
Czego?
Ciszy. Słyszysz?
Przy wyładowaniach elektrycznych jest cicho.
Ostatnia burza była okropna. Prawda, Ulisesie?
Zgadza się.
Piorun wywołał pożar, który strawił 400 hektarów wyspy.
Ta burza jest podobna.
Co myślisz, Zoa?
Nie wiem.
A co wiesz?
Saúl, zbadaj ją.
Coś jest nie tak z naszą przyjaciółką.
Coś cię zdenerwowało?
Wszystko gra.
Ciśnienie krwi jest za wysokie.
Nie szkodzi. Poradzę sobie.
Zaproszono mnie do Edenu przez zdjęcie z mojej pracy tutaj.
Masz to zaproszenie?
Nie. Usunęli zaproszenie i filmik promocyjny.
Czemu wydają kasę na rejsy? Żeby nikt nic nie wiedział?
Wypuszczali napój o nazwie Blue Eden.
Myśleliśmy, że jesteśmy statystami w kampanii marketingowej.
Dawali napoje tym, których opaski świeciły.
Moja się nie zapaliła, ale Zoi tak.
„Blue Eden, napój”. Nic nie mogę znaleźć.
- Nie wiem, czy pomogłem. - Tak. Potrzebowałam więcej informacji.
Szkoda, że musisz iść.
Mój kumpel urządza imprezę w Etxekalte, barze w porcie.
Może kiedy indziej.
Pa, Wiewióreczko.
Wiewióreczko…
Co jest, Zoa?
Czekaj.
Áfrico, widziałam wczoraj coś strasznego.
Co?
Nie nosisz opaski?
Zabrali ją po podpisaniu umowy.
- Ale co widziałaś? - Nie powinnaś była podpisywać.
Przeszkadzam?
- Nie? Wszystko w porządku, Zoa? - Wszystko gra.
- Świetnie. - Po co ci te kwiaty?
Ładne?
Dziwne.
Są piękne. Patrz.
Dziwna noc.
Prawda? Tak…
Zostawiłem otwarte drzwi. Wyjdź, kiedy chcesz.
Pójdę już.
Co mówiłaś?
Uważaj.
Nadchodzi burza.
Kod niebieski. Wszyscy do modułu pierwszego.
Dalej. Chodźmy.
Kod niebieski. Wszyscy do modułu pierwszego.
- Dalej. Chodźmy. - Chodźmy.
- Tutaj. - Chodźmy.
Ulises organizuje schron.
- Byłeś u Isaaca? - Tak.
Opowiedziałem, jak idzie.
Nie może się doczekać.
- Sądzisz, że jest dumny? - Nie sądzę. Wiem.
Tak.
Wiesz, co jest jutro?
Piętnaście lat razem.
Piętnaście lat.
Kocham cię tak samo jak zawsze.
Astrid, masz gościa.
To musi być coś ważnego, skoro przyszłaś.
Martwię się o Zoę.
Ma złe nastawienie.
Jest zawsze czujna. Zawsze w defensywie.
Trudno ją rozgryźć.
Jest mądra?
Jest niebezpieczna.
Chcę mieć na nią oko.
- Podoba ci się? - Nie o to chodzi.
Nico byłby trudną konkurencją.
Dobra. Zbliż się do niej.
Bel.
Uśmiechnij się czasem.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Złamane żebro.
Widzisz?
Oberwałeś w kręgi piersiowe.
Dobrze, że nie w szyjne.
- To poważne? - Orteza i odpoczynek.
Potrzebuję zaświadczenia.
- Lekarskiego. - Nie potrzebujesz.
Właśnie że potrzebuję.
Żeby was pozwać.
Nasze ubezpieczenie wszystko pokryje. Nie ma potrzeby.
Co miałbym powiedzieć? Macie biuro podróży?
Chcę do domu, do cholery.
Z Jessicą na zewnątrz? Przemyśl to.
Z kim? Nie znam laski.
- Co to? - Środek przeciwbólowy.
Nie.
- Żadnych leków. - Złamane żebra bolą.
Jeśli wolisz grać twardziela, to spoko.
- Dobra. - Jeszcze mi podziękujesz.
Ibón.
Musisz iść ze mną.
Co u Charly’ego?
Wyliże się. Chodźmy.
Nie wierzę.
Była tutaj.
Przysięgam. Zabrali ją.
- Judith? - Tak.
Była tu. Miała dziurę w głowie.
Była naga, przykryta prześcieradłem. Miała niebieską rękę.
Była na łodzi.
Na łodzi, Zoa?
- To nie ma sensu. Nie ma tu wody. - To ma sens.
Gdy nadchodzi przypływ, jest woda.
Tak mi powiedział Nico.
Zoa…
nie kłamiesz, prawda?
A niby po co?
Żeby zwrócić mnie przeciwko fundacji.
Charly ma rację. Dopadli cię.
Słuchaj, Zoa. To dla mnie zbyt wiele.
A dla mnie nie? Dobra.
Mnie też zostaw.
Widziałaś, w którą stronę patrzyła Judith?
Nie wiem.
Zoa.
- Myśl. To ważne. W lewo czy w prawo? - Nie wiem.
Patinir.
To, co widziałaś, było odtworzeniem obrazu.
Chcieli, żebyś ją tak znalazła.
Co?
Chcieli cię nastraszyć.
Gdzie byłaś?
Ibón też zasłużył na poznanie prawdy.
Zabrałaś go do jaskini?
- Nie wierzę, że to zrobiłaś. - Nie wierzę, że jej nie ma.
- Co? - Słyszałeś mnie.
Jej, łodzi i całej reszty.
Przypływ musiał ją zabrać.
Nie wiem, ale jej tam nie było.
Jezu. Czemu tak bardzo ufasz Ibónowi?
Bo jest dobrym człowiekiem.
Szkoda, że on nie ufa tobie.
Powiedział ci, że planuje zostać?
Nie.
Dowiedziałaś się dopiero razem z innymi.
Gdzie byliście?
Ty i Zoa.
Na spacerze.
W czasie burzy?
Tak.
Blondyno.
Nie możesz tu być.
A ty?
Nie boisz się piorunów?
Boję się innych rzeczy.
Jakich?
- Nie mam ochoty gadać. - Jasne.
Wolisz rozmawiać z Nico, prawda?
Na twoim miejscu bym mu nie ufała.
To twój łącznik.
Co?
Łącznik z Edenem.
Nie rozumiem.
Trzyma cię tutaj.
Unikaj Nico.
Więcej nie zdołam cię ostrzec.
CHCESZ ODWIEDZIĆ RAJ?
Nie wierzę, że nie znalazłeś wyspy na mapie.
Zakazali telefonów.
Poproszę bilet do Barcelony.
Zaproszono mnie do Edenu przez zdjęcie z mojej pracy tutaj.
CHCESZ ODWIEDZIĆ RAJ?
Wiem, że to porąbane, ale trzymaj się.
Jestem z tobą.
Chcesz coś zjeść?
Mają jagody.
Jesteś moim łącznikiem?
Co?
Wyznaczono cię do bycia moim łącznikiem?
Nie rozumiem.
Łącznikiem? Skąd ten pomysł?
Alma jest łącznikiem Ibóna, a Erick Áfriki.
Z kim rozmawiałaś?
Nieważne.
Skąd znasz to słowo?
Porozmawiamy później.
Idę po jedzenie.
- Na całym ciele. - Naprawdę.
Mogłam pożyczyć ci krem.
- Dobra. - Mogę?
Oczywiście. Wejdź.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Co cię tu sprowadza?
Chodźmy do biura.
Z Zoą nie wypali.
Nie ty o tym decydujesz.
Próbowałem. Bardziej niż z innymi dziewczynami.
Zrobiłeś, co mówiłam?
- Widziała Judith? - Wczoraj.
Ale nie zareagowała tak, jak się spodziewałem.
Wręcz przeciwnie. Dużo gada.
- Gada? - Zadaje pytania.
Ktoś jej pomaga. Jestem pewien.
Masz dowód?
Jeszcze nie.
Wiesz, że nie lubię bezpodstawnych podejrzeń.
Pytała, czy jestem jej łącznikiem.
A co z badaniami?
- Saúl nic nie znalazł. - A ty?
Spokojnie. To moja decyzja. Chcę poznać twoją opinię.
Sądzę, że nie jest tego warta.
Dobrze. Jeśli kwiat nie chce rosnąć, najlepiej go wyrwać.
Idź po nią.
Czekaj. Co jej zrobisz?
Dzięki, Nico. Możesz iść.
Nie róbmy nic drastycznego.
To też twoja odpowiedzialność. Nie zapomniałam.
Nie sądzisz? Nie?
Áfrico, wyjdź.
Co? Dokąd mam iść?
Nie wiem. Na dół?
Wolę zostać.
W porządku. Będzie dyskretna.
Tak. To też mieszkanie Ericka.
- Jeśli uważa… - Erick.
Nie czas na dyskusje.
Tak. Będzie lepiej jeśli…
Zoa.
Chodź ze mną.
Nie martw się, Zoa.
Tylko porozmawiamy. To wszystko.
Co myślisz o Edenie?
Podoba ci się?
Lubisz nas?
Tak.
- Powiedz to z przekonaniem. - Jasne.
Astrid próbuje powiedzieć,
że przez ostatnie parę dni byłaś jakaś…
dziwna.
- Jestem zmęczona. - Daj spokój.
Bądź szczera. Nie oceniamy.
Chcesz nam coś powiedzieć?
To kolejna ewaluacja?
Mało wam?
Jeśli tak to będzie, to niezbyt to pomoże.
Zapraszamy cię do tej wielkiej rodziny.
To nie jest rodzina.
To porwanie. I to bez powodu.
Chcemy, by członkowie Edenu czuli się dobrze.
Ty też.
Nie jestem wam nic winna. Nie chcę być tu uwięziona.
A co z Judith?
Chciała tylko jechać na wycieczkę z przyjaciółką.
Jest jeden problem.
Czytałaś umowę?
- Brendo, co w niej było? - Nie wolno nikogo zapraszać.
- Czemu to robicie? - Chodź.
Chodź.
Mimo to postanowiłaś zabrać ze sobą Judith.
- Złamałaś warunki umowy. - Nie.
- Chciała tu być. - Nie kłam.
Zoa, nie kłam.
Poinformowano was o złamaniu warunków.
Co powiedziałyście?
Nie pamiętam.
- Nie jesteś zaproszona. - Co?
Oczywiście, że tak. Spróbuj jeszcze raz.
Proszę się odsunąć.
- Następny. - Bez niej nie jadę.
Judith mogła być teraz w domu.
Bawić się na imprezie.
Uczyć się do egzaminu.
Ale gdzie jest Judith?
Powiedz to.
Nie żyje.
Wiem, że to trudne.
Ale czyja to wina,
że Judith przybyła na tę wyspę?
Moja.
To moja wina.
Chciałam wyrwać się z domu.
Zapomnieć o wszystkim.
Powiedziałam jej.
Żałuję, że tu przyjechała.
Gdzie usłyszałaś o łączniku?
Od Aldo.
Usłyszał to od kogoś.
Brendo.
Przepraszam.
Naprawdę. Bardzo mi przykro.
Masz rację.
Zasługuję na waszą karę.
Mogę się postarać.
Mogę
nauczyć się doceniać to miejsce.
Dajcie mi tylko szansę.
Sęk w tym, że daliśmy ci zbyt wiele szans.
Ciężko uwierzyć, że tym razem się uda.
Pokażę wam.
Chcę
mieszkać w Edenie.
Chcę być dla was dobrą córką.
Więcej was nie zawiodę.
Czyżby?
Wszystko dobrze? Czemu kazali ci przyjść?
- Co ci zrobili? - Nic.
Nic?
Bardzo się martwiłem.
Mówiłem, że musimy uważać.
W porządku.
Wyciągnę cię stąd.
Obiecuję.
Proszę tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Co robimy?
To.
Tego chcę.
Miałaś rację.
Nie możemy nikomu ufać.
Pójdę twoim tropem i znów będziemy razem.
Może to dobrze, że jesteśmy podobne.
Dobrze.
Kontynuujmy.
Dalej tak intensywnie.
Dzięki temu ćwiczeniu
odzyskamy energię,
która opuszcza naszą sferę światła.
W ten sposób wróci do naszego ciała.
Jasna cholera! Wystraszyłaś mnie. To boli.
Jak leci? Błyskawica dała ci supermoce?
Co, nudzisz się?
Musiałaś przyjść mnie powkurzać?
Nikt się nie rucha pod kocem czy co?
Widzę, że nie potrzebujesz towarzystwa.
Nie, zaczekaj, proszę.
Żartowałem.
Proszę, Mayko. Zabierz mnie stąd. Nudzi mi się.
Nie mogę.
Lekarz kazał ci odpoczywać.
Daj spokój. Wszyscy śpią.
Możesz poruszać się po całym terenie.
No weź. Proszę.
Astrid i ja nie zmieniliśmy co do ciebie zdania.
Kochamy cię.
Astrid mnie nie lubi.
Widziałeś, jak mnie wyrzuciła. Nie chce mnie przy tobie.
Śpisz na dole. My na górze. Zawsze tak było.
Czuję się głupio.
Myślałam, że jestem wyjątkowa.
Dla mnie jesteś.
Jak wszyscy.
To znaczy, że nikt nie jest wyjątkowy.
Áfrico, żeby to się kręciło, potrzebna jest hierarchia.
Widziałaś nadgarstki innych?
Tak, gwiazdki.
Ufamy ludziom z dwiema gwiazdkami.
Na przykład…
Proszę. Ile widzisz?
Jak je zdobyłeś?
Oto jest pytanie.
To zależy od osoby. Ulises dostanie trzecią.
Jest z nami od początku.
Piętnujecie nas w zależności od użyteczności?
To nie piętno. To insygnia.
To tylko tatuaż.
Pokój gościnny jest wolny.
Wejdę na szczyt
samodzielnie.
Szybciej niż myślisz.
Zuch dziewczyna.
Narobili bałaganu.
Zrobiłem, co mogłem z Zoą. Zasługuję na ten awans bardziej niż oni.
Rozkaz jest jasny.
- Gwiazdki są za wyniki. - Jasne.
To proste, co?
Sam spróbuj, jak jesteś taki czarujący.
Musisz bardziej się starać.
Masz konkurencję.
O czym gadaliście?
- O niczym. - Jasne.
Wiesz, co zrobili z ciałem Judith?
Nie znalazłeś jej przypadkiem, co?
Wiedziałeś, że ją zabili.
Ona jest nieważna.
Nie żyje.
Zaakceptuj to, do cholery.
Że co?
Mieszkasz tutaj?
Nieźle, co?
Cholera.
A ja dzielę moduł z dwoma frajerami. Bez jaj.
- Co to za czerwone światło? - Nie twój interes.
Dobrze, przepraszam.
Aleś ty tajemnicza.
No nie?
Ostrożnie, do cholery.
To boli, ziom.
Nie zostawiaj mnie tu samego.
Nieźle się tu urządziłaś.
Gdzie jest dron? Chcę się przywitać.
Do nogi!
Do nogi, mały!
Dam ci smakołyk.
Proszę. To inny środek przeciwbólowy.
Zrobisz bez miąższu?
Żartuję. Pycha.
Więc…
Co robimy?
Gdzie będziesz spać?
- Nie jestem zmęczona. - Ja też nie.
Nie zmieścimy się tutaj.
Nie chcę bawić się w pielęgniarkę.
Nie?
Cały dzień byłeś dziwny.
O co chodzi?
O Zoę.
Myśli, że ludzie z Edenu zabili jej przyjaciółkę.
To niedorzeczne, prawda?
Almo, powiedz, że to nieprawda.
Almo.
Ibón, wciąż jesteś tu nowy. Później zrozumiesz.
- Tu jest inaczej. - Inaczej?
Na tyle, by kogoś zabić?
Astrid i Erick wiedzą, co jest dla nas najlepsze.
Zaufaj im.
Jutro porozmawiamy z Brendą.
Dobrze mi to wytłumaczyła.
Muszę się stąd wydostać.
- Dokąd pójdziesz? - Do domu.
Nie możesz.
- Podpisałeś umowę. - Co jest?
- Proszę… - Zostaw mnie.
David?
Gabi?
Nawet o tym nie myśl.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz