SERIAL NETFLIX
Nasz projekt zaczął się 15 lat temu.
Zaczęły nas ścigać największe potęgi gospodarcze.
Groziły nam.
Ale nasza misja już trwała i nic nie mogło nas powstrzymać.
Szacujemy, że prawie osiągnęliśmy klimatyczny punkt krytyczny.
Gdy do tego dojdzie, ludzkość nie ocali się przed zagładą.
Ale my będziemy gotowi.
Astrid, dziękuję za te ostatnie 15 lat.
Powiem ci to, co mówię każdego ranka.
„Razem w raju”.
ZDYCHAJ, ASTRID
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
- Claudio… - Nie.
Stań tam. Odwróć się.
Wczoraj… coś mnie napadło.
- Odbiło mi… - A gdybyś go zabiła?
Nie jesteś morderczynią.
Doniesiesz na mnie?
Nie.
Dlaczego?
Nazywał się Fran.
Opiekowaliśmy się sobą przez dwa lata.
- Co się z nim stało? - Miał tego dość.
I…
chciał pomóc ludziom, coś zrobić.
- Bel go przekonała. - Bel?
Bel myśli, że może wszcząć bunt przeciwko Astrid.
Jest gotowa posunąć się tak daleko jak Astrid.
Bel z tobą rozmawiała, prawda? Wybrała cię na nową zabawkę.
Trzymaj się z dala od niej i buntu. Żyj.
Przynajmniej póki nie uciekniemy na kolejnym festiwalu.
- Kolejnym? - Organizują je od czasu do czasu.
Muszą mieć nowych rekrutów.
- Planujesz ucieczkę? - Tak. Spróbuję wślizgnąć się na łódź.
Z Franem się nie odważyłam, ale nie mam już nic do stracenia.
Matka Natura daje nam kolejną szansę.
Wykorzystajmy ją.
Miłej rocznicy, Ericku.
Gratuluję, Ericku.
To był wypadek, Néstorze.
Co robi Charly, kiedy my się tu męczymy?
Imprezuje sobie.
Masz dom, męża, dzieciaka.
- A my mieszkamy z tym dupkiem. - Nie zaczynaj.
Możecie przestać?
Pewnie, mamo.
MAMO, NIE WRACAM DO DOMU. MUSZĘ POMYŚLEĆ.
NIE MARTW SIĘ.
OTRZYMANO WIADOMOŚĆ
OD: MAMA NIE WIERZĘ, ŻE CIĘ DZIŚ TU NIE MA.
TO JUŻ PRZESADA. NIE WRACAJ.
- Áfrico. Co tam? - Cześć.
Chcę ci pogratulować rocznicy… a właściwie tobie i Astrid.
- Świecicie dla nas przykładem. - Dobra, dobra. Czego chcesz?
Niczego nie zorganizujecie?
- Jakiejś imprezy? - To kiepski moment.
Nie czas na to. A dlaczego?
Bo… Myślałam o tym, co mi wczoraj powiedziałeś.
Jak mogę pomóc.
Mam duże doświadczenie w zarządzaniu masami followersów.
No i?
Może wam pasuje zgrywanie bogów olimpijskich,
ale ludzie muszą was pokochać.
- Myślisz, że nie kochają? - Podziwiają was, ale na dystans.
Jeśli całe życie jesteście na piedestale,
ktoś was z niego zrzuci.
- Co sugerujesz? - Niech poczują, że są wam bliscy.
Jak przyjaciele.
- Pokażcie skromność i wrażliwość. - Podoba mi się to.
- Tak? - Absolutnie.
Świetnie. Zaufaj mi. Wszystkim się zajmę.
Cześć.
Cholera, moje plecy.
- Masz. - Coś ty mi zrobiła?
Podać ci ortezę?
Tak, proszę. Pomóż mi.
Ręce do góry.
Wczoraj było nieźle, co?
Mnie się podobało.
Mnie też.
Wiesz, co dzisiaj jest?
Wtorek? Sobota? Nie jestem pewien.
Nie, głuptasku.
To dla ciebie ważny dzień?
Zapomniałem, że mnie obserwujecie.
Ale tak. Jedenaście lat temu zmarła moja siostrzyczka.
Przykro mi.
Tak. Powinienem być teraz z rodziną.
Chociaż pewnie za mną nie tęsknią.
Na pewno tęsknią.
A ty? Kiedy przypłynęłaś na wyspę?
- Niezły chwyt. - Nie, serio.
Wiesz o mnie wszystko, a ja o tobie nic.
Kiedy cię zaproszono?
Nie zaproszono.
Znalazłam ich.
- Przybyłaś sama z siebie? - Tak.
Dlaczego?
Pamiętasz… pierwszą rzecz, którą mi powiedziałeś?
- Zapytałem cię o imię. - Nie.
Zapytałeś, od kiedy jestem Mayką.
Tak. To też powiedziałem.
To moje stare życie. Byłam codziennie zła na cały świat.
Z powodu imienia?
Od kiedy nazywasz się Charly?
A jak naprawdę?
Co masz w dowodzie?
Co masz między nogami?
A jak będziesz żałować?
Na pewno jesteś Charly?
Przekonaj mnie, że jesteś. Przekonaj, albo ci przypieprzę.
To nie jest tylko imię, jasne?
To moja tożsamość.
Dowód, że jestem, jaka jestem.
Znalazłam tę wyspę.
Zrozumiałam, co tworzą.
Napisałam do nich. Ustaliliśmy, że pomogę z instalacją techniczną.
Wiesz, co powiedziała do mnie Astrid?
„Witaj,
Mayko”.
Ibón!
- Spadaj. - Miałeś nie opuszczać modułu pierwszego.
Mam w dupie wasze protokoły i zasady.
- Chodź. - Nie dotykaj mnie!
- Chodź ze mną. - Dokąd?
Czeka na mnie łódeczka?
Nawet dwie. Co ty pieprzysz?
- Zabiliście ją, dranie. - Co ty pieprzysz?
Nie wtrącaj się.
- Kto ci mówił o łódeczce? - Co ty robisz?
Dość tego.
Ibón, chodźmy.
- Chodź. - Dupek!
- Wybacz mu. Jest podenerwowany. - Faszysta!
Chodźmy, Charly. Ty też.
- O co chodziło? - Opowiem wam.
SAN SEBASTIAN
MAMA
AKWARIUM
Mogłeś spać u siebie.
Luzik.
Było sporo miejsca.
Gabi, przestań.
- Co? - Rozmawialiśmy o tym wczoraj.
Nie pamiętasz?
Próbowałaś mnie pocałować przy kumplach.
No tak.
Nie przywykłam do alkoholu.
Dokładnie.
Jesteś jeszcze dzieckiem.
Davidzie.
Cały ten festiwal wydaje się niewiarygodny.
Masz dowód, że tam byłeś?
To wystarczy?
Na łodzi zabrali wszystkim opaski, ale ja swoją schowałem.
Zoa miała świecącą?
Była wśród wybrańców.
SAN SEBASTIAN
Słuchaj…
mogę ją zachować?
Ibónie, nie mogą nas takimi widzieć. Żadnego krzyczenia i narzekania.
- To co mamy robić? - Przeżyć.
Więc są mordercami,
ale nieźle się tu urządzili.
Co na obiad?
Musimy udawać, że jesteśmy z nimi.
Pracować i się nie wychylać. Jak mrówki.
- Póki nas nie zadepczą. - Póki nie uciekniemy.
Na następnym festiwalu ukryjemy się na łodzi.
- Nie możemy uciec. Wszystko zobaczą. - Możemy poruszać się pod ziemią.
- Jaskiniami. - Tak. Wyspa jest pusta.
Znajdziemy drogę na łódź. Do tego czasu nie ufajmy nikomu poza nami.
- Unikajcie Bel. - Dlaczego?
Udawajcie przed swoimi łącznikami.
- Ibón z Almą. Ja z Nico. - Nie proś mnie o to.
Mnie też się to nie podoba, ale mogą nam się przydać.
Charly, masz szczęście. Nie masz łącznika.
Ibón…
Byłem wczoraj zmęczony, Almo.
I zagubiony.
Źle się do ciebie odzywałem.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Chcesz mi pomóc?
- Pewnie. - Dobrze.
Weź to.
Gotowe.
Gdzie byłeś?
- Na spacerze z Zoą. - Z Zoą?
Mówiła coś o Claudii?
- Nie. A co? - Nie widziałeś, jak się zakumplowały?
Mają wspólny moduł, nie?
Tak, ale Claudia…
Nie potrzebuję was tu tyle. Pójdziesz po wodę?
Jasne.
Ibónie.
Byłeś z Zoą? Mówiła coś?
Nie, nic.
Rozumiem.
Claudio.
Co u ciebie?
Jestem zajęta. Czego chcesz?
To nic wielkiego. O czym rozmawiałaś wczoraj z Zoą?
Nie rozmawiałam z nią.
Nie musisz kłamać.
Wal się.
Błędy Frana niczego cię nie nauczyły.
Słucham?
Też próbował nas okłamywać.
Powiedziałam o tym Ulisesowi. Dopilnował, żeby go ukarano.
Ukarano, szmato?
Chętnie zrobiłabym ci to samo.
Wybacz, jeśli cię uraziłam.
Jak ewaluacja?
Tak, ale uroczysta.
My będziemy mówić, a oni słuchać.
- África ci to podsunęła? - Próbuje zasłużyć na swoją pozycję.
Nie za wcześnie na to?
Każemy im się poprawiać, a sami ich nie słuchamy?
To co my tu robimy?
Ufasz jej?
- Tak. - Dobrze. Więc postanowione.
Dobrze. Świetnie.
- Astrid? - Tak?
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Chodzi o Claudię.
Proszę. Dzięki.
- Cześć. - Mogę na chwilę?
To dla ciebie.
Dzięki! Pa, pa!
ODBIÓR ZDJĘĆ
AKWARIUM
Wezmę to.
Dzięki.
Gabi!
- Co tu robisz? - To wielki budynek.
- Chciałam wszystko obejrzeć. - Skąd to masz?
- Nie chciałam wydawać na bilet. - Nie jedziesz do Barcelony?
Mam autobus wieczorem.
Dlatego tu jestem. Chciałam się porządnie pożegnać.
Dziękuję za wszystko. Pa.
Pierwsze danie to egzotyczne ceviche.
Następnie wykwintne chilaquiles.
Już mamy menu na ten tydzień. Polegamy na tym, co hodujemy.
Nie możemy improwizować.
Spróbujemy.
To musi wyglądać na wyjątkowe wydarzenie.
Pamiętaj, to impreza Astrid i Ericka. Daj im bawić się z gośćmi.
Nie przyczepiaj się do nich jak rzep do psiego ogona.
Co z tym reflektorem? Kto powiedział, że ma być tam?
Ulises.
Ulises? O nie, Ulises tu nie rządzi.
Mówiłam ci. Chcę się na wszystkim skupić.
Zanieście go tam. Szybko! Dziękuję.
Nadajesz się do bycia zołzą.
Jeśli masz coś do mnie, pogadaj z Erickiem.
Tatuś Erick. Zobaczymy, jak szybko mu się znudzisz.
- Mayka. - Twoje nagranie, szefowo.
- Podoba mi się szefowanie. - Nie przyzwyczajaj się.
Erick musi je sprawdzić.
Podłącz je do ekranu.
- Nie chcę żadnych niespodzianek. - Jasne.
Ulisesie! Jeszcze z tobą nie skończyłam.
Musimy omówić deser, światła…
Wszyscy zbierać się do domu.
Co mnie ominęło?
Ze 200 połączeń od Galaterry.
Twoja gwiazda nie wróciła?
Mówiłem, że zaginęła.
- Ma zawieszone kampanie. - Wysłali propozycję mailem.
Jaką?
Nie odbieraj moich telefonów.
„Galaterra”. Temat: „Rozwiązanie sprawy Afrilux”.
„Jak leci? Nie mogliśmy się dodzwonić.
Nie chcemy zrywać umowy.
Proponujemy kampanię z Áfricą.
Oto propozycja.
Legenda Afrilux.
Zapomnij o wszystkim z Galaterrą”.
Znajdź wszystkie nasze zdjęcia Afrilux.
- África cię zabije. - Podpisała umowę.
Niech spróbuje.
Mayko.
Więc tylko chciałaś mnie w to wciągnąć?
- Co? - Jesteś moim łącznikiem.
Nieprawda.
O co chodziło wczoraj?
Wczoraj? Chciałam cię przelecieć. To wszystko.
Myślałem, że to coś więcej.
Słuchaj, lubię spędzać z tobą czas, ale masz rację, jestem jedną z nich.
Nie wygrasz, jeśli mam wybierać
między tobą a Edenem.
Dobry wieczór!
Dobry wieczór wszystkim!
Brawo!
Słabiutkie te brawa.
Ale nie szkodzi.
Możecie goręcej powitać moją partnerkę, Astrid.
Chodź tu do nas.
Proszę.
Jazda!
Proszę.
Dalej!
Śmiało.
Nasz projekt zaczął się 15 lat temu.
A nawet coś więcej. Nasza historia miłosna.
15 lat temu na przyjęciu…
Nie! Skąd to się tu wzięło? Co za tupet.
Zapomnijcie o nim.
Jak już mówiłem, zobaczyłem ją 15 lat temu na przyjęciu.
Nie znaliśmy się. Przyleciałem do Europy z Buenos Aires.
Gdybym nie poszedł na to przyjęcie, nikogo z nas by tu nie było.
Ale poszedłem. Coś nas połączyło.
Może zrządzenie losu, może przypadek.
- Opatrzność. - Miłość!
Kiedy ją ujrzałem, pomyślałem,
że chcę z nią spędzić życie.
Wtedy usłyszałem tę piosenkę.
I od tamtej pory jesteśmy nierozłączni.
- Tak to było? - Tak.
Ktoś jeszcze jest ważny w tej historii.
Doktor Florián Bartos.
Poświęcił całe życie na badanie zmian klimatycznych.
I był moim teściem.
Jego dzieła były tak prorocze,
że wszystko, przed czym ostrzegał, dokładnie się spełniło.
Uprzemysłowione kraje robiły wszystko, żeby go uciszyć.
Udało im się.
Doktor Bartos zmarł w „tragicznym wypadku”.
Zabili go.
- Sprawdzałeś jaskinie? - Jutro.
Jedna nada się do ucieczki.
…najlepsze uniwersytety. Studiowaliśmy razem.
Ja ledwo zaliczałem, a ona zawsze miała same piątki.
Kiedy mieliśmy wolny weekend, sugerowałem…
Możemy pogadać?
Wybrała Arktykę.
Walczyła z japońskimi myśliwymi polującymi na wieloryby.
Kontynuując dziedzictwo doktora Bartosa…
Wybaczysz mi?
To, co mówiłem o Judith…
Nie zasłużyłaś na takie traktowanie.
Byłem zazdrosny. Usłyszałem, że z kimś jesteś i mam konkurencję.
Konkurencję?
- Nie jestem trofeum. - Ale uznałem, że jesteś moją…
Nie jestem twoim niczym.
Rozumiem.
Masz rację. Lepiej tego nijak nie nazywajmy.
Liczysz się tylko ty.
Na pewno?
Potrzebowaliśmy domu dla naszej rodziny
i go znaleźliśmy.
Znów zaczęły nas ścigać potęgi gospodarcze.
Groziły nam.
Ale nasza misja już trwała…
Szacujemy, że prawie osiągnęliśmy klimatyczny punkt krytyczny.
Gdy do tego dojdzie,
ludzkość nie ocali się przed zagładą.
Ale my będziemy gotowi.
Astrid, dziękuję za te ostatnie 15 lat.
Powiem ci to, co mówię każdego ranka.
„Razem w raju”.
ZDYCHAJ, ASTRID
- Co robisz? Co w ciebie wstąpiło? - Mówiłeś, że jej ufasz!
- África tego nie zrobiła. To bez sensu. - Wszystko zorganizowała.
Była tak samo zszokowana jak my.
Nigdy nie pozwalamy na tak szybkie awansowanie.
- Nie powinieneś był jej słuchać. - Ale jestem jej łącznikiem.
Zdobywa zbyt wielką władzę. Zwłaszcza nad tobą.
- Nie mamy z tym nic wspólnego. - To w waszym stylu.
Nie mam powodu kłamać. Jesteś jedną z nas.
Nie jestem taka jak wy.
Claudio.
Potrzebujemy cię.
Nigdy.
Winny za to zapłaci.
Jak?
Jest tylko jeden sposób.
Zwołaj komitet.
Dobrze.
Teoretycznie nikt tutaj nie umie tak hakować.
Świetnie. Ktoś ma ukryty talent.
Kiedy go znajdziemy?
Prawdopodobnie nigdy.
Winny czy nie, ktoś musi za to zapłacić.
Planeta się sypie. Tylko my przetrwamy.
Nikt nie może zagrozić Fundacji Eden.
Jakieś sugestie?
Ktoś mi dzisiaj podpadł.
Zgadzasz się na to?
Czemu pytasz?
Interesuje mnie twoja opinia. Dlatego mamy to spotkanie.
Nie nadaje się do przykładnego ukarania.
Tak myślę.
A inne sugestie?
Ja mam.
Wiem, co myślisz.
Nie zaakceptowała śmierci przyjaciółki. Tylko udaje.
- Dokładnie. - Zgadzam się.
Ale stara się. Pokładam w niej nadzieję.
Ale jeśli większość ją wybierze,
zgodzę się.
Zagłosujemy?
Poświęcenie Zoi.
Za…
czy przeciw?
Za.
Przeciw.
Za.
Przeciw.
Trzy do trzech.
Saúl?
Śpij dalej.
Przeciw.
No to kto?
- Chodź. - Zostaw rzeczy.
Chodźmy.
- Dokąd? - Dokąd idziecie?
- Nie twoja sprawa. - Nie wtrącaj się.
- Claudia jest niewinna. - Więc nie ma czego się obawiać.
Tu zabiliście Frana?
Tu zaczyna się podróż.
Kto zmienił nagranie?
Ja.
- Kłamiesz. - Ja.
Nienawidzę Astrid z całych sił.
Nienawiść kosztuje.
NOWA WIADOMOŚĆ
O TO PROSIŁAŚ: OSOBY ZAGINIONE, 11 MAJA
ŚCIĄGNIJ
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz