‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎โลก ถิ่นกำเนิดของหลายล้านสายพันธุ์
‎แต่มีอะไรที่อาจอยู่... นอกโลกบ้าง
‎นักดาราศาสตร์ค้นพบดาวเคราะห์หลายพันดวง
‎นอกระบบสุริยะของเรา
‎พวกเขาเชื่อว่ายังมีอีกหลายล้านล้านดวง
‎หากมีสิ่งมีชีวิต อยู่บนเศษเสี้ยว ‎ของดาวเหล่านั้นเท่านั้น
‎งั้นจักรวาลก็คงมีชีวิต
‎สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีความต้องการเหมือนกัน
‎กิน...
‎สืบพันธุ์...
‎และวิวัฒนาการ
‎จากการประยุกต์กฎของสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎กับดาวดวงอื่นๆ ในจักรวาล
‎จึงเป็นไปได้ที่จะจินตนาการถึง
‎สิ่งที่อาจมีชีวิตอยู่...
‎บนโลกต่างดาว
‎ดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ที่เรารู้จักนั้นโหดร้ายมาก
‎ดูเหมือนจะไม่มีอะไรสามารถมีชีวิตอยู่ได้เลย
‎แต่มันวิเศษที่สิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นได้
‎เท่าที่ฉันจำได้ แม่บอกฉันตลอด ‎ว่าฉันเป็นมนุษย์ต่างดาว
‎เพราะฉันสนใจเรื่องอวกาศมาตั้งแต่แรก
‎ฉันรู้มาตลอดว่าฉันอยากไปข้างนอกนั่น ‎และสำรวจจักรวาล
‎(แอ่งดานาคิล ‎ประเทศเอธิโอเปีย)
‎โอ้พระเจ้า
‎(เคนน์ดา ลินช์ ‎นักชีวดาราศาสตร์)
‎ฉันคิดว่านี่เป็นที่ที่น่าทึ่งที่สุดที่ฉันเคยเห็นเลย
‎ฉันวาดฝันว่าดาวเคราะห์ดวงอื่น ‎จะหน้าตาเป็นแบบนี้
‎มันเหลือเชื่อ
‎ใช่ค่ะ
‎แอ่งดานาคิล ‎รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "ประตูสู่นรก"
‎อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล 120 เมตร ‎และเกิดจากภูเขาไฟ
‎มันคือที่ที่ร้อนที่สุดในโลก
‎อุณภูมิอยู่ที่ 79 องศาเซลเซียส ‎82 องศาเซลเซียส
‎ตรงนี้ชนะเลิศที่ 87
‎ถ้าสิ่งมีชีวิตรอดชีวิตที่นี่ได้...
‎มันก็สามารถอยู่ในหลายๆ โลกในจักรวาลนี้ได้
‎สิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงอื่น มันต้องมีเคมี
‎ไม่ว่ามันดูเหมือนของเราเป๊ะหรือไม่
‎เราไม่รู้ แต่มันต้องมีเคมี ‎ที่ช่วยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ได้
‎และเคมีนั้นจะต้องอยู่ภายใต้ขีดจำกัด
‎ยกตัวอย่างเช่น ทุกชีวิตประกอบด้วยเซลล์
‎ภายในเซลล์เหล่านี้มีสารชีวโมเลกุล
‎ที่ทำให้เซลล์ทำหน้าที่และมีชีวิตอยู่และทำงาน
‎นั่นคือเครื่องยนต์กลไกของเราที่ทำงาน ‎และทำให้เคมีนี้เกิดขึ้น
‎ที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีชีวิตอยู่
‎และเราอยากเข้าใจจริงๆ ว่า ‎เครื่องยนต์กลไกนั้นทำงานยังไง
‎และอะไรที่จะทำให้เครื่องยนต์กลไกนั้นพัง
‎ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีการสันนิษฐานว่า ‎ดานาคิลโหดร้ายเกินกว่าจะรองรับสิ่งมีชีวิตได้
‎แต่เหล่านักชีวดาราศาสตร์มาที่นี่ ‎เพื่อหาจุลินทรีย์เซลล์เดียวธรรมดาๆ
‎ที่มีชื่อว่าอิกซ์ตรีโมไฟล์
‎จุลินทรีย์เล็กเกินกว่าจะมองด้วยตาเปล่าได้
‎มันก็เลยจะไม่ง่าย ‎เหมือนการตักน้ำไปจากทะเลสาบนิดหน่อย
‎ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่อง ‎และมองเห็นแมลงเต็มไปหมด
‎วิธีเดียวที่จะตรวจพบการมีอยู่ของอิกซ์ตรีโมไฟล์
‎คือการหาร่องรอยของดีเอ็นเอของพวกมัน...
‎โดยใช้เครื่องตรวจหาลำดับพันธุกรรมแบบพกพา
‎นี่คืออุปกรณ์ที่เล็กมากและอ่อนไหวต่ออุณหภูมิมาก
‎และเราอยู่ในหนึ่งในที่ที่ร้อนที่สุดในโลก
‎และในงานภาคสนามตอนนี้ เรามีบล็อกเย็น
‎เพื่อรักษาความเย็นให้มัน ‎และช่องสัญญาณกำลังทำงานอยู่
‎และเรา...
‎เราเจอการจัดลำดับ
‎การจัดลำดับกำลังเกิดขึ้นจริงๆ
‎เรามีดีเอ็นเออยู่ในนี้
‎เยี่ยมเลย
‎การจัดลำดับดีเอ็นเอคือหลักฐาน
‎ว่าอิกซ์ตรีโมไฟล์สามารถอยู่รอดได้ ‎ในน้ำที่เป็นกรดของดานาคิล
‎เจ้าพวกนี้เป็นเหมือนยอดมนุษย์ของจุลินทรีย์ ‎และมันวิเศษมาก
‎ในขณะที่เราได้เรียนรู้มากขึ้นเรื่อยๆ ‎เกี่ยวกับกลยุทธ์และกลไกที่หลากหลาย
‎ที่พวกมันคิดขึ้นมาเพื่อเอาชีวิตรอด ‎ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
‎การค้นพบสิ่งมีชีวิตที่นี่ ‎ทำให้เกิดความเป็นไปได้ใหม่ที่น่าทึ่ง
‎แต่รูปแบบชีวิตบางรูปแบบก็แกร่งพอ ‎ที่จะอยู่รอดได้ทุกที่...
‎แม้แต่ในที่ที่ห่างไกลที่สุดในอวกาศ
‎ดาวแคระแดง
‎ดาวฤกษ์ที่มีอยู่มากที่สุดในกาแล็กซีของเรา
‎ลองจินตนาการถึงดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง
‎ในวงโคจรที่ใกล้ขนาดนี้ การหมุนของมัน ‎ถูกล็อกโดยแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์
‎มันจึงหันไปหาพระอาทิตย์ของมันด้านเดียวเสมอ
‎นี่คือเจนัส
‎สิ่งมีชีวิตจะปรับตัวอย่างไรในโลกที่สุดโต่งขนาดนี้
‎ในด้านหนึ่งของดาวเคราะห์ เป็นกลางวันเสมอ
‎ทะเลทรายที่ร้อนสุดขีด
‎ในอีกด้าน เป็นกลางคืนตลอดกาล
‎ดินแดนแห่งความมืดที่หนาวเหน็บ
‎ที่ถูกบีบอยู่ระหว่างสองด้าน ‎คือแสงสนธยาสีเงินที่เกิดขึ้นตลอดเวลา
‎น้ำเย็นจัดที่ละลายไหลจากด้านที่หนาวเย็น
‎ทำให้เกิดหุบเขาลึกทั่วภูมิประเทศ
‎แม้แต่ที่นี่ ที่ไม่เหมาะสำหรับ ‎อยู่อาศัยที่สุดของดาวเคราะห์
‎ก็ยังมีพืชพันธุ์เล็กน้อย
‎แต่ลึกเข้าไปในหุบเขาลึกเหล่านี้
‎มีสิ่งมีชีวิตห้าขาที่ไม่ธรรมดาอาศัยอยู่...
‎มันคือเพ็นทาพ็อด
‎ตัวใหญ่พอๆ กับแมว
‎มันคือรูปแบบชีวิตที่เหนือกว่าบนเจนัส
‎สามารถปรับตัวเข้ากับทุกสภาวะ
‎ในด้านที่หนาวเย็น
‎มันอ้วนเตี้ยและมีขนดก
‎ในด้านที่ร้อน มันตัวเงา ผอมเพรียว และขี้ตกใจ
‎เพ็นทาพ็อดสามารถกลายเป็น ‎อะไรก็ได้ที่อยากเป็น
‎เพื่ออยู่รอด
‎บนโลก สัตว์ทุกชนิดปรับตัว ‎เพื่อให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของมัน
‎แต่บางชนิดปรับตัวได้มากกว่าชนิดอื่น
‎(หุบเขาอาริมา ‎ประเทศตรินิแดด)
‎ทางเดินที่ฉันเพิ่งเดินผ่านมานี้
‎เป็นทางเดินที่สวยงามเรียบร้อย
‎และคุณคงคิดว่ามันเกิดจากฝีมือของสัตว์ใหญ่ ‎หรืออาจจะเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ
‎แต่จริงๆ แล้วเป็นฝีมือของมดค่ะ
‎พูดให้เฉพาะเจาะจงคือมดตัดใบไม้
‎ตอนนี้ทุกอย่างดูเงียบ
‎แต่ถ้าเรากลับมาตอนกลางคืน ‎ที่นี่จะกลายเป็นทางหลวงพิเศษของมดเลยจริงๆ
‎โดยที่ใบไม้จะหลั่งไหลขึ้นไป ‎ตรงไปที่รังของพวกมัน
‎โอ้ ว้าว
‎ดูนั่นสิคะ
‎นี่คือรังมด
‎คุณสามารถมองเข้าไปที่ใจกลาง ‎ของอาณานิคมนี้ได้เลย มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย
‎สำหรับมดตัดใบไม้ มันมีชนชั้นที่หลากหลาย
‎มีทหาร
‎มีมดงานที่แตกต่างหลากหลาย
‎มีราชินีด้วย
‎มันเป็นตัวเดียวที่วางไข่ ‎และมีราชินีเพียงตัวเดียวเท่านั้น
‎ถ้าไม่มีมัน ที่นี่ก็จะไม่มีมดสักตัว
‎อาณานิคมมดขึ้นอยู่กับการแบ่งชนชั้นแรงงาน
‎ชนชั้นที่ต่างกันมีหน้าที่แตกต่างกัน
‎และพวกมันมีทุกรูปร่างและทุกขนาด
‎ฉันเพิ่งหยิบทหารตัวหนึ่งขึ้นมา
‎และฉันหยิบมดงานที่ตัวเล็กมากๆ ขึ้นมาด้วย
‎และมันไม่ใช่มดงานที่ตัวเล็กที่สุดในอาณานิคมนี้
‎แต่ก็เกือบเล็กสุด
‎และสำหรับทหาร ฉันแทบจะจับมันไว้ไม่ได้
‎มันยากมาก ฉันรู้สึกได้ถึงพลังของมัน
‎รู้สึกได้ว่ามันพยายามจะหนีไป ‎ขากรรไกรของมันเปิดกว้าง
‎แต่ความแตกต่างนั้นน่าทึ่งมาก
‎เมื่อคิดว่าพวกมันทุกตัว ‎เริ่มต้นมาจากตัวอ่อนเดียวกัน
‎มดทุกตัวในอาณานิคม ‎มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด
‎พวกมันมียีนเหมือนกันเป็นส่วนใหญ่
‎แต่เมื่อพวกมันโตขึ้น
‎บางยีนก็เปิดทำงาน บางยีนก็ปิดไป
‎ขึ้นอยู่กับอาหารที่พวกมันกิน
‎ทุกตัวสามารถเป็นมดงาน ‎ผู้หาอาหาร หรือทหารได้
‎ความสามารถในการสร้างรูปร่างและรูปแบบ ‎ที่แตกต่างกันจากพิมพ์เขียวเดียวกันนี้
‎สิ่งนี้เรียกว่าพอลิฟีนิซึม
‎"พอลิ" หมายถึงมากมาย ‎และ "ฟีนิซึม" หมายถึงรูปร่าง
‎โอ้ แมงมุมเพิ่งทำสิ่งที่ฉัน ‎พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดทั้งคืน
‎มันเดินเข้าไปใน ‎ทางเดินหนึ่งของมดตัดใบไม้พวกนี้
‎และนั่นไม่ใช่ข่าวดีเลย
‎คุณจะเห็นพลังของทหารพวกนี้ ‎และขากรรไกรของพวกมัน
‎ถ้ามีอะไรมารบกวนอาณานิคม
‎เป็นหน้าที่ของพวกมันที่ต้องเข้ามาจัดการ ‎นั่นคือสิ่งที่พวกมันทำ
‎โอ้ ว้าว
‎ฉันโดนโจมตีซะแล้ว
‎ต้องเจ็บแน่ๆ
‎พวกมันกำลังมาหาฉันแล้ว
‎ดังนั้นสิ่งมีชีวิตอะไรก็ตามที่มีความสามารถ ‎ในการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและโต้ตอบ
‎เพื่อเปลี่ยนแปลงในสภาพแวดล้อมของมัน ‎ได้เร็วเหมือนที่มดทำได้
‎จะมีข้อได้เปรียบที่วิเศษ ที่ไม่ใช่แค่การอยู่รอด
‎แต่จะครอบครองโลกของมันได้ด้วย
‎(ช่วงการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ)
‎บนเจนัส
‎เพ็นทาพ็อดคือเจ้าแห่งพอลิฟีนิซึม
‎เช่นเดียวกับมด มันสามารถพัฒนา ‎เป็นรูปแบบที่หลากหลายได้
‎แต่พวกมันเริ่มต้นชีวิตในที่เดียวกันทุกตัว...
‎แดนสนธยา
‎ตัวเต็มวัยหนึ่งคู่พร้อมผสมพันธุ์แล้ว
‎ทั้งคู่เป็นทั้งตัวผู้และตัวเมีย
‎กะเทย
‎ทั้งคู่สามารถให้กำเนิดลูกหลาน...
‎เพิ่มโอกาสสืบพันธุ์สำเร็จเป็นสองเท่า
‎เมื่อผสมพันธุ์แล้ว ‎เพ็นทาพ็อดจะออกจากที่พักในหุบเขาลึกไป
‎มันปีนขึ้นไปบนพื้นสูง...
‎พร้อมวางไข่
‎บนยอด ลมพัดระหว่างด้านที่เย็นและด้านที่ร้อน ‎ของดาวเคราะห์อย่างต่อเนื่อง
‎แต่ลมทำให้มีโอกาสในการกระจายตัวอ่อนของมัน
‎วิธีนี้ พวกมันสามารถ ‎ยึดดาวเคราะห์เป็นอาณานิคมได้
‎ในด้านที่ร้อน น้ำหายากมาก...
‎ไอน้ำกลั่นตัวในพื้นที่ที่มีร่มเงาเท่านั้น
‎หากไม่มีอะไรให้กิน พวกมันจะเดินต่อไป
‎เพราะมีขาห้าข้าง ‎พวกมันจึงเดินไปได้ทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว
‎และเพราะมีตาสิบดวง
‎จึงไม่ค่อยมีอะไรหนีความสนใจพวกมันไปได้
‎หากพวกมันรู้สึกได้ถึงอาหาร
‎พวกมันใช้หนวดค้นหามันออกมา
‎พวกมันต้องใช้โอกาส ‎ในการหาอาหารให้ได้มากที่สุด
‎(หุบเขาแห่งไฟ ‎เนวาดา สหรัฐฯ)
‎สิ่งมีชีวิตในทุกทะเลทรายล้วนทุกข์ทรมาน
‎ผู้ที่แกร่งเท่านั้นที่รอดตาย
‎และในโลกของธรรมชาติ
‎ไม่มีอะไรที่แกร่งกว่า...
‎แมงป่อง
‎- เจออะไรไหม ‎- คิดว่าไม่
‎ความทรงจำแรกในวัยเด็กของผม ‎เกี่ยวกับแมงป่อง
‎ผมอายุสิบขวบ และผมเห็นแมงป่องตัวใหญ่ตัวหนึ่ง
‎ผมตะโกน "แม่!"
‎แล้วแม่ก็มาช่วยผม
‎และพูดว่า "อะไร เกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วผมก็ชี้ไปที่แมงป่องบนเพดาน
‎ผมพูดว่า "เจ้านั่นกำลังจะกินผม"
‎และแม่บอก "ไม่ มานี่ ใจเย็น นี่มันแค่แมงป่อง"
‎และในฐานะแม่ชาวเม็กซิกันผู้น่ารัก
‎แม่ถอดรองเท้าแตะออก ‎และตีเจ้าวายร้ายบนเพดาน
‎คาร์ลอส ซานติบัญเญส โลเปซ ‎ปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านแมงป่อง
‎เชี่ยวชาญเรื่องการศึกษาพิษของมัน
‎ผมออกไปตอนกลางคืนและใช้แสงยูวี
‎เพราะแสงยูวีทำให้แมงป่องเรืองแสง
‎พวกมันมีโปรตีนพิเศษที่เปลือก
‎ใช่ มาดูตัวนี้กันดีกว่า
‎ดูนี่สิ
‎แมงป่องเพียบเลย
‎ใช่ ตัวนี้เจ๋งเลย
‎แมงป่องแทบไม่เปลี่ยนไปเลยในรอบ 400 ล้านปี
‎เป็นสิ่งมีชีวิตในทะเลทราย ‎ที่ปรับตัวได้อย่างดีเยี่ยม
‎แมงป่องมีกระบวนการเผาผลาญอาหารที่ช้ามาก
‎พวกมันสามารถอยู่ได้นานโดยไม่กินอาหารหรือน้ำ
‎เรามีบันทึกว่าบางสายพันธุ์อยู่ได้หนึ่งปี
‎โดยไม่กินอะไรเลย
‎และพวกมันมีพลังงานมากพอที่จะรักษา
‎การทำงานที่จำเป็นไว้ ‎เพื่อทำให้พวกมันมีชีวิตอยู่ได้
‎พวกมันต้องทำให้แน่ใจว่าครั้งต่อไปที่มีอาหาร
‎พวกมันจะจับมันได้
‎แมงป่องจึงพัฒนาอาวุธขึ้นมากมาย ‎ที่สามารถใช้ล่าเหยื่อได้
‎รวมถึงอาวุธที่สำคัญที่สุด...
‎พิษ
‎เพื่อศึกษาพิษของแมงป่อง
‎คาร์ลอสต้องแยกพิษออกมาจากต่อมที่อยู่ในหาง
‎พิษเป็นส่วนผสมทรงพลัง ‎ที่ประกอบด้วยแร่ธาตุ เกลือ
‎และโปรตีนหลายร้อยชนิด ‎ที่มีการทำงานแตกต่างกัน
‎พยายามเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ
‎อย่างนั้นแหละ
‎เราใช้กระแสไฟฟ้ากระตุ้นกล้ามเนื้อ
‎เราจะเอาพิษมาแค่นิดเดียวเท่านั้น
‎แค่หยดเล็กจิ๋ว
‎แต่หยดนี้มีค่ามากจนเราไม่อยากเสียมันไป
‎นวดให้มันดีๆ
‎ใช่ มีหยดเล็กๆ ออกมาแล้ว
‎โอ้ เยี่ยม โอเค
‎ได้ผล เราได้พิษมาแล้ว
‎มันอยู่ตรงนั้น แต่มันเป็นหยดที่เล็กจิ๋วมาก
‎- ใช่ ‎- คุณเห็นมันไหม
‎- เห็น ‎- มันเหมือนกับหยดน้ำ
‎พิษเป็นอาวุธที่ทรงประสิทธิภาพมาก
‎ผู้ใช้พิษได้แก่สัตว์เลื้อยคลาน แมลง และปลา
‎มันพัฒนาขึ้นอย่างอิสระ อย่างน้อย 30 เท่า
‎ยิ่งคุณสมบัติอย่างพิษ ‎พัฒนาขึ้นบนโลกบ่อยมากเท่าไหร่
‎โอกาสที่มันจะมีอยู่บนดาวเคราะห์ดวงอื่น ‎ก็มีมากขึ้นเท่านั้น
‎บนด้านที่ร้อนของเจนัส
‎เพ็นทาพ็อดใช้พิษในการจับเหยื่อ
‎แต่การล่าตามลำพังนั้นเสี่ยง
‎แม้แต่ผู้ล่ามีพิษก็ยังไร้อำนาจ
‎เมื่อเจอฝูงแมลง
‎บนด้านที่หนาวเย็นของดาวเคราะห์ ‎อะไรๆ ก็โหดร้ายพอกัน
‎ในความมืดมิดตลอดกาล ‎และไม่มีพลังงานจากดวงอาทิตย์...
‎จะมีอะไรมีชีวิตรอดได้อย่างไร
‎บนโลก สิ่งมีชีวิตเกือบทุกชีวิต ‎ต้องพึ่งพาแสงอาทิตย์
‎พืชเปลี่ยนพลังงานแสงอาทิตย์เป็นอาหาร
‎ซึ่งเป็นอาหารให้รูปแบบชีวิตอื่นๆ
‎แต่มีสถานที่ไม่ธรรมดาบางแห่งบนโลก
‎ที่สิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการโดยไม่มีแสงสว่างใดๆ เลย
‎(ถ้ำวิลลาลุซ ‎ประเทศเม็กซิโก)
‎เวลาฉันใคร่ครวญถึงการเข้าไปในถ้ำแบบนี้ ‎สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้
‎คือมันเป็นสภาพแวดล้อมของต่างดาว
‎- มันเป็นฝ้าขึ้นมานิดหน่อย ‎- ใช่
‎มันเต็มไปด้วยวิธีที่จะตาย
‎สิ่งหนึ่งที่เสี่ยงมากในถ้ำนี้ ‎คือมันมีไฮโดรเจนซัลไฟด์เยอะมาก
‎ไฮโดรเจนซัลไฟด์ฆ่าคุณได้
‎- พร้อมไหม ‎- พร้อม
‎สามีฉันจึงตามมาด้วย ‎เพื่อทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย
‎เขาไม่กลัวที่จะดึงเราออกไปและพูดว่า
‎"ได้เวลากลับแล้ว คุณอยู่ในนี้มากพอแล้ว"
‎ถ้ำวิลลาลุซคือทางคดเคี้ยวของโพรงหินปูน
‎ไฮโดรเจนซัลไฟด์ผุดขึ้นเป็นฟองจากเปลือกโลก
‎เมื่อรวมตัวกับออกซิเจน ทำให้เกิดกรดกำมะถัน ‎และเปลี่ยนน้ำให้เป็นสีขาวเหมือนนม
‎แต่รูปแบบชีวิตบางรูปแบบก็ยังรอดตาย
‎และเติบโตได้ในสภาวะแบบนี้
‎สนอตไทต์...
‎อาณานิคมการหยดของแบคทีเรีย
‎ในสนอตไทต์หนึ่งหยดมีสิ่งมีชีวิตอยู่มากมาย
‎แทนที่จะพึ่งพาการสังเคราะห์ด้วยแสง
‎พวกมันกินไฮโดรเจนซัลไฟด์
‎และใช้มันเป็นแหล่งพลังงาน
‎- โอเค พร้อมจุดไฟไหม ‎- พร้อม
‎ทำให้มันเรียบร้อยและปลอดเชื้อ
‎โอเค ช่วยปิดฝาที
‎โอเค เอาเป็นอันนี้แล้วกัน
‎โอเค
‎โอเค สนอตไทต์หนึ่งหยด
‎นี่คือสนอตไทต์ที่ดีที่สุดในโลก
‎เป็นกรดมาก
‎เป็นกรดมากกว่าน้ำกรดในแบตเตอรีรถยนต์ซะอีก
‎ระบบนิเวศทั้งหมดวิวัฒนาการขึ้น
‎เพื่อกินอาหารจากสนอตไทต์
‎สิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์
‎คุณเห็นพวกนั้นไหม
‎เห็นแล้ว
‎มีบางตัวที่ใหญ่มากๆ ด้วย ตรงนี้ ทางด้านขวา
‎ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณเห็น ‎สายยาวสีขาวของแบคทีเรียพวกนั้น
‎คุณจะเห็นปลาว่ายตามมันไป
‎โอเค ตรงนั้นมีมาเพิ่มอีก เห็นไหม ‎ตัวใหญ่มาแล้ว เห็นไหม
‎มันกำลังมา นั่นไง มันคว้าไปแล้ว
‎การศึกษาชีวิตในความมืดสนิท
‎ได้เพิ่มวิธีการที่เรามองหาสิ่งมีชีวิต ‎ในสถานที่อื่นในจักรวาล
‎มันทำให้เราคิดถึงความจริงที่ว่า ‎เราอาจพบสิ่งมีชีวิตได้
‎ในสถานที่ที่เราไม่เคยนึกถึงมาก่อน
‎- ยี่สิบห้า ‎- ยี่สิบห้า
‎มันเริ่มสูงขึ้นมาก
‎เอาละ คุณคิดว่าเราควรออกไปจากที่นี่รึยัง
‎ทุกชีวิตต้องการรูปแบบของพลังงาน
‎บนด้านที่ร้อนของเจนัส มันมาจากแสงดาว
‎บนด้านที่หนาวเย็น มันมาจากเบื้องลึกภายใน
‎การเคลื่อนไหวของความร้อนใต้พื้นพิภพ
‎เวลาที่แรงดันภูเขาไฟผลักดันให้น้ำขึ้นมาบนพื้นผิว
‎จะมีการปลิวว่อนของชีวิตใหม่...
‎ซึ่งปลุกให้เพ็นทาพ็อดเคลื่อนไหว
‎พวกมันไล่ตามกรับ ‎ที่โผล่ขึ้นมารอบๆ บ่อความร้อนใต้พิภพ
‎แต่มันไม่ง่ายนัก
‎กรับได้พัฒนาการป้องกันตัวขึ้น
‎พวกมันกระโดดและส่องแสงวาบ ‎ส่งสัญญาณเตือนตัวอื่นๆ
‎ทำหน้าที่เป็นหนึ่งเดียวเพื่อความอยู่รอด
‎บนโลก สัตว์บางชนิด ‎ใช้แสงสว่างแบบเดียวกัน...
‎เพื่อส่งสัญญาณ
‎(ป่าสงวนแห่งชาติแอลเลเกนีย์ ‎เพนซิลเวเนีย สหรัฐฯ)
‎ทุกจุดของแสงสว่าง ‎ที่คุณมองเห็นข้างนอกนั่นคือหิ่งห้อย
‎ทันทีที่พระอาทิตย์ตกดิน ‎คุณจะเริ่มมองเห็นพวกมันปรากฏตัว
‎เหมือนประกายไฟเล็กๆ ลอยขึ้นมาจากไฟ
‎มันน่าประทับใจ ‎และมันยิ่งสวยขึ้นเมื่อดึกมากขึ้น
‎หิ่งห้อยส่องแสงวาบในรูปแบบของการสื่อสาร
‎พวกมันเป็นสัตว์บกประเภทเดียว
‎ที่สื่อสารด้วยแสงที่ผลิตขึ้นมาเอง
‎การเรืองแสงทางชีวภาพ ‎วิวัฒนาการขึ้นในหมู่หิ่งห้อย
‎เพื่อเป็นการเตือนเหล่าผู้ล่า
‎ว่าพวกมันเต็มไปด้วยพิษ ‎และควรได้รับการทิ้งระยะห่าง
‎กลไกแบบเดียวกัน
‎ถูกใช้เพื่อหาคู่ผสมพันธุ์
‎หิ่งห้อยผลิตแสงจากอวัยวะหนึ่ง ‎บนท้องของมันที่เรียกว่าโคมไฟ
‎และอวัยวะนี้มีเอนไซม์
‎ที่ผลิตแสงหนึ่งโฟตอน
‎ปฏิกิริยาทางเคมีนี้เกี่ยวข้องกับออกซิเจน
‎จากการควบคุมการไหลของออกซิเจน ‎ไปยังโคมไฟของมัน
‎มันสามารถผลิตแสงวาบได้ ‎มันสามารถเปิดและปิดปฏิกิริยาทางเคมีนี้ได้
‎และใช้แสงวาบเหล่านี้ในการสื่อสารกับตัวอื่นๆ
‎ตัวผู้กำลังบินไปรอบๆ ‎และพวกมันกำลังทำการโฆษณานิดหน่อย
‎แสงวาบเล็กน้อยเป็นการบอกว่า ‎"ฉันอยู่นี่ นี่ฉันเอง มาดูฉันสิ"
‎และตัวเมียรออยู่บนพื้นดินด้านล่าง และมองขึ้นไป
‎และพวกมันเห็นตัวผู้ที่พวกมันชอบ ‎พวกมันส่องแสงวาบตอบ
‎จากนั้นตัวผู้จะลงมา ส่องแสงวาบอีกครั้ง
‎ตัวเมียส่องแสงตอบ ‎และมาเจอกันและผสมพันธุ์กัน
‎และจริงๆ แล้วนี่คือ ‎การเต้นรำเกี้ยวพาราสีครั้งใหญ่
‎ที่เรากำลังเห็นอยู่ข้างหลังเรา
‎แต่ละสายพันธุ์สร้างภาษาของตัวเองขึ้น
‎ไว้ใช้ตามหาตัวอื่นๆ ในความมืด
‎แต่การใช้แสงสว่างเพื่อสื่อสารนั้น ‎เป็นการเสี่ยงโดยธรรมชาติ
‎บางสายพันธุ์พัฒนาการปล่อยสัญญาณปลอมขึ้น
‎สิ่งนี้คือหิ่งห้อยโฟตูริสตัวเมีย ‎ที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร
‎มีอีกชื่อคือหญิงอันตราย เพราะพวกมันมีชื่อเสียง
‎เรื่องการหลอกล่อตัวผู้ของสายพันธุ์อื่นมากิน
‎พวกมันสามารถแทรกเข้าไป ‎ในการสื่อสารระหว่างตัวผู้และตัวเมีย
‎และใช้สิ่งนั้นเป็นข้อได้เปรียบ
‎ดังนั้นคุณสามารถบอกได้ว่านี่คือ ‎หิ่งห้อยที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร
‎เพราะโคมไฟของมันมีรูปร่างที่แตกต่างออกไป
‎มีแค่สองเส้นที่ส่องสว่าง ‎เกือบจะเหมือนเครื่องหมายเท่ากับ
‎ก็คือตัวผู้จะบินไปรอบๆ เพื่อหาคู่ผสมพันธุ์
‎จากนั้นพอตัวผู้ส่องแสงวาบ ‎พวกมันก็ส่องแสงตอบ
‎ราวกับพวกมันคือตัวเมียของสายพันธุ์นั้น
‎พวกมันเลียนแบบตัวเมียของสายพันธุ์อื่น
‎เพื่อให้ตัวผู้บินมาหา ‎แต่พวกมันไม่ได้อยากผสมพันธุ์กับตัวผู้ตัวนั้น...
‎มันอยากกินตัวผู้ตัวนั้น
‎และมันทำแบบนั้นในแบบที่รุนแรงสุดๆ
‎นี่คือตัวอย่างที่ดีเยี่ยมของผู้ล่าที่ใช้การล้อเลียน
‎สายพันธุ์หนึ่งเลียนแบบพฤติกรรม ‎ของอีกสายพันธุ์...
‎เพื่อที่จะฆ่ามัน
‎การโกหกและหลอกลวงมีอยู่แพร่หลายมาก ‎ในโลกของสัตว์ ฉันคงต้องพูดอย่างนั้น
‎และฉันคิดว่ามันคงมีอยู่บนดาวเคราะห์ทุกดวง
‎บนเจนัส กรับใช้แสงสว่างในการเอาชีวิตรอด
‎แต่ระบบของพวกมันกำลังจะถูกเจาะ
‎เพ็นทาพ็อดดูดซับการเรืองแสงทางชีวภาพ ‎ของกรับ จากการไล่จับกรับไม่กี่ตัว...
‎และเลียนแบบสัญญาณเตือนของพวกมัน
‎กรับกระโดดหนีจากแสงวาบตามสัญชาตญาณ
‎แต่คราวนี้ มันคือกับดัก
‎เพ็นพาท็อดทำให้พวกมัน ‎ไปอยู่ในที่ที่มันต้องการได้
‎เช่นเคย ความสามารถในการปรับตัว ‎คือเคล็ดลับในการอยู่รอดของพวกมัน
‎แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนเจนัส
‎การมีชีวิตอยู่ขึ้นอยู่กับ ‎ส่วนประกอบหลักเพียงอย่างเดียว
‎ไม่ว่าจะในโลกที่ร้อน หนาว หรือโลกสนธยา
‎น้ำ
‎(พื้นที่ความร้อนใต้พิภพคึเวเรีย ‎ประเทศไอซ์แลนด์)
‎ทุกคนรู้จักเรื่องราวของ ‎"เด็กหญิงผมทองกับหมีสามตัว"
‎เธอแอบเข้าไปในบ้านพวกมัน ‎และพยายามกินข้าวต้มของพวกมัน
‎ชามแรกร้อนเกินไป
‎ชามที่สองเย็นเจี๊ยบ
‎ตอนที่เธอลองกินชามที่สามเท่านั้นแหละ ‎ที่เธอมีความสุข
‎"ชามนี้แหละ" เด็กหญิงผมทองกล่าว
‎"มันกำลังดี"
‎เมื่อเรามองไปรอบจักรวาล เพื่อค้นหาสิ่งมีชีวิต
‎เรากำลังมองหาสภาวะที่ "กำลังดี"
‎และ "กำลังดี" ในกรณีนี้
‎นิยามโดยการมีอยู่ของสิ่งนี้
‎น้ำ
‎น้ำลำเลียงสิ่งจำเป็นให้กับสิ่งมีชีวิตทั่วโลก...
‎และทั่วทุกร่างที่มีชีวิต
‎มันคือสสารที่สำคัญที่สุดในจักรวาล
‎เพราะเราคุ้นเคยกับน้ำมาก
‎ถ้าคุณไม่หยุดและคิดถึงมันจริงๆ ‎คุณจะไม่รู้เลยว่ามันประหลาดแค่ไหน
‎น้ำประกอบด้วยออกซิเจนหนึ่งอะตอม...
‎และไฮโดรเจนสองอะตอม
‎และเพราะธรรมชาติขององค์ประกอบ ‎และวิธีที่มันรวมตัวกัน
‎เราจึงได้ประจุลบสุทธิที่ด้านของออกซิเจน
‎และประจุบวกที่ด้านของสองไฮโดรเจน
‎นั่นแปลว่าทุกไฮโดรเจนในหนึ่งโมเลกุล
‎สามารถมีปฏิกิริยากับออกซิเจน ‎ในโมเลกุลอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงได้
‎ทำซ้ำการดึงดูดโมเลกุล ‎หลายพันล้านโมเลกุลที่อยู่ใกล้เคียงนี้
‎แล้วคุณก็จะได้สสารที่เหนียวมาก
‎โมเลกุลของน้ำไม่ได้ดึงดูดกันเองเท่านั้น
‎มันดึงดูดโมเลกุลอื่นๆ เกือบทุกโมเลกุล ‎ที่มันได้สัมผัส
‎มันแยกสสารอื่นออกจากกัน
‎ทำลายมัน และละลายมัน
‎น้ำคือตัวทำละลายทั่วไป
‎เพราะความสามารถในการละลาย ‎สารอาหารและสารเคมีที่ไม่เหมือนใครของมัน
‎ดูเหมือนจะแน่นอนว่าการเกิดขึ้น ‎ของสิ่งมีชีวิตชนิดแรกบนโลก ไม่ใช่บนบก...
‎แต่เป็นในน้ำ
‎ใต้น้ำลึก ในมหาสมุทรยุคกำเนิดโลก
‎ส่วนประกอบทางเคมีสำหรับสิ่งมีชีวิต ‎หมุนวนไปรอบๆ
‎สิ่งที่จำเป็นคือสถานที่ ‎ที่จะทำให้ส่วนประกอบนี้เข้มข้นขึ้น...
‎เพื่อให้เกิดปฏิกิริยาทางเคมี ‎ที่จะนำไปสู่สิ่งมีชีวิตในที่สุด
‎สถานที่นั้นอาจเป็นปล่องน้ำร้อนใต้ทะเล
‎น้ำมีปฏิกิริยากับหินร้อนที่อยู่ใต้ดินลึก
‎มันพุ่งทะลักกลับขึ้นมาในน้ำทะเลที่เย็นจัด
‎ลำเลียงสารอาหารและสารเคมีมาด้วย...
‎ฟองแห่งชีวิตเล็กๆ
‎สายสัมพันธ์ระหว่างน้ำและชีวิตนั้นแข็งแกร่งมาก
‎มันยากจะจินตนาการได้ว่า ‎ชีวิตใด ณ ที่ใดในจักรวาล
‎ที่มีชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีน้ำ
‎มันเหลือเชื่อจริงๆ เมื่อคิดว่า
‎ชีวิตหาทางรอดได้ยังไงในสถานที่ที่สุดโต่งมากๆ
‎ร้อนมาก หนาวมาก ‎และสุดท้าย ทุกอย่างเกี่ยวกับน้ำ
‎ถ้ามีน้ำในรูปของของเหลว คุณจะเจอสิ่งมีชีวิต
‎น้ำบนเจนัสนั้นหายาก
‎ถ้าไม่เย็นเป็นน้ำแข็ง...
‎ก็ระเหยไปในกระแสลม
‎แต่มีน้ำในรูปของของเหลวมากพอ
‎ที่สิ่งมีชีวิตจะเกิดขึ้นได้
‎และสิ่งมีชีวิตที่แกร่งที่สุด
‎จะปรับตัวและอยู่รอดได้
‎ที่นาซา มีคำกล่าวว่า
‎"หากคุณอยากพบสิ่งมีชีวิต...
‎ให้ตามน้ำไป"
‎สิ่งมีชีวิตจะปรับตัวอย่างไรในโลกที่แตกต่าง
‎โลกที่มีดาวฤกษ์สองดวง
‎ที่ที่มีพลังงานมากกว่าบนโลก
‎ดาวเคราะห์ที่เหมาะสำหรับสิ่งมีชีวิต
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล