‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎โลก ถิ่นกำเนิดของหลายล้านสายพันธุ์
‎แต่มีอะไรที่อาจอยู่... นอกโลกบ้าง
‎นักดาราศาสตร์ค้นพบดาวเคราะห์หลายพันดวง
‎นอกระบบสุริยะของเรา
‎พวกเขาเชื่อว่ายังมีอีกหลายล้านล้านดวง
‎หากมีสิ่งมีชีวิต อยู่บนเศษเสี้ยว ‎ของดาวเหล่านั้นเท่านั้น
‎งั้นจักรวาลก็คงมีชีวิต
‎สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีความต้องการเหมือนกัน
‎กิน...
‎สืบพันธุ์...
‎และวิวัฒนาการ
‎จากการประยุกต์กฎของสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎กับดาวดวงอื่นๆ ในจักรวาล...
‎จึงเป็นไปได้ที่จะจินตนาการถึง
‎สิ่งที่อาจมีชีวิตอยู่...
‎บนโลกต่างดาว
‎การเป็นนักดาราศาสตร์ ‎ก็เหมือนกับการเป็นสิ่งที่คนสนใจ
‎มีอยู่สองคำถามที่เราเจออยู่เสมอ ‎คำถามแรกคือ "มีอะไรอยู่ในหลุมดำ"
‎และคำถามที่สอง ซึ่งเป็นคำถามที่คนสนใจมาก
‎คือ "แล้วสิ่งมีชีวิตที่อยู่ที่อื่นในจักรวาลล่ะ"
‎และเกือบจะตลอดเวลาเลยที่เรามาที่นี่กัน
‎(อดัม แฟรงก์ ‎นักดาราศาสตร์ฟิสิกส์)
‎(แอเรีย 51 เนวาดา สหรัฐฯ ‎ลับสุดยอด)
‎(หยุด)
‎แอเรีย 51 คือฐานทัพอากาศลับของสหรัฐฯ
‎การมีอยู่ของมันเพิ่งเป็นที่รับรู้ ‎อย่างเป็นทางการเมื่อปี 2013
‎แล้วเกิดอะไรขึ้นในนั้นกันแน่
‎ไม่มีใครรู้ครับ
‎แน่นอน บางคนคิดว่าพวกเขารู้ ‎ผู้เชื่อ นักทฤษฎีสมคบคิด
‎พวกเขาคิดว่าที่นั่นมีร่างของมนุษย์ต่างดาวอยู่
‎มนุษย์ต่างดาวที่ตายแล้วในยานอวกาศที่พุ่งชน ‎ถูกพาไปที่ไหนสักแห่งข้างหลังนั่น
‎และถูกเก็บไว้ในตู้เย็นหรือตู้อะไรสักอย่าง
‎หรือเทคโนโลยีอะไรก็ตามที่คุณต้องการ ‎เพื่อเก็บร่างมนุษย์ต่างดาว
‎และนั่นคือที่ที่เก็บความลับทั้งหมด
‎ที่เราไม่ได้รับอนุญาตให้รู้
‎(แอเรีย 51)
‎นี่คือภาพถ่ายวิดีโอ ‎แสดงให้เห็นร่างของมนุษย์ต่างดาว
‎กำลังถูกตรวจสอบที่แอเรีย 51
‎แต่วิดีโอตัวนี้เป็นของปลอม...
‎ที่ทำให้เราเชื่อไปตลอดกาล ‎ว่ามีมนุษย์ต่างดาวอยู่ท่ามกลางพวกเรา
‎(มนุษย์ยินดีต้อนรับมนุษย์ต่างดาวตัวน้อย) ‎(ร้านอาหาร บาร์ โรงแรม)
‎เหตุผลที่ยูเอฟโอวิทยาส่วนใหญ่ ‎ฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ก็คือ
‎มันเป็นนิยายวิทยาศาสตร์จริงๆ
‎แต่รู้ไหม ‎ถึงแม้ว่าเรื่องยูเอฟโอวิทยาจะเหลวไหล
‎แต่ผมก็เชื่อจริงๆ ว่ามีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ในจักรวาล
‎และในฐานะนักวิทยาศาสตร์ ผมชอบความเชื่อนั้น
‎เพราะผมเชื่อจริงๆ ‎ว่านั่นคือที่ที่ตัวเลขกำลังชี้นำเราอยู่
‎(เครื่องบินบินต่ำ)
‎สองสามปีก่อน ผมกับเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง
‎พยายามเอาข้อมูลที่น่าทึ่งทั้งหมดที่เรามีอยู่ตอนนี้
‎และเขียนสมการลงไป ซึ่งทำให้เรา
‎คำนวณตัวเลขทั้งหมดของดาวเคราะห์ที่มีอยู่
‎ที่อาจมีอารยธรรมอยู่บนนั้นได้
‎สิ่งที่เราพบคือมันมีดาวเคราะห์อยู่หนึ่งหมื่นล้าน
‎ล้านล้านดวง
‎อยู่ข้างนอกนั่น...
‎ในสถานที่ที่เหมาะสม ‎ที่สิ่งมีชีวิตและอารยธรรมอาจเกิดขึ้นได้
‎ดาวเคราะห์พวกนั้นทุกดวงคือการทดลอง
‎และเพราะไม่มีดาวเคราะห์ดวงไหนเลย ‎นอกจากดาวเคราะห์ของเราที่มีอารยธรรม...
‎นั่นก็เป็นการคาดหวังมากทีเดียว
‎ถ้าอารยธรรมต่างดาว ‎มีความเป็นไปได้สูงในเชิงสถิติ
‎แล้วทำไมนักดาราศาสตร์ ‎ถึงไม่พบสัญญาณของมันเลย
‎ทุกคนอยู่ที่ไหน
‎ลองคิดแบบนี้สิ
‎ในมหาสมุทรแปซิฟิกข้างนอกนั่น ‎มีน้ำอยู่ 187 ล้านพันล้านแกลลอน
‎ทีนี้ถ้าผมหยิบถังใบนี้ขึ้นมาแล้วโยนลงไป...
‎จากนั้นก็ดึงขึ้นมา
‎ดูสิว่าอะไรอยู่ในถัง
‎เอาละ เราเห็นอะไรครับ
‎ไม่เห็นอะไรเลย
‎ผมควรสรุปว่าการที่ผมไม่เห็นสิ่งมีชีวิตในถังเลย
‎แปลว่าไม่มีสิ่งมีชีวิต ‎อยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกรึเปล่า
‎มันคงบ้าใช่ไหมล่ะครับ ในน้ำนั่นมีสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
‎มีนากทะเล ปลาวาฬ ‎และหมึกยักษ์ และแมงกะพรุน
‎และพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น
‎มันแค่ไม่อยู่ในถังใบนี้
‎นี่จึงเป็นการเปรียบเปรยที่สมบูรณ์แบบ
‎สำหรับการค้นหาภูมิปัญญาจากต่างดาว
‎ทุกครั้งที่เรามองดูดาวฤกษ์ดวงหนึ่ง ‎ก็เหมือนการโยนถังหนึ่งใบลงไปในมหาสมุทร
‎เราต้องดูดาวฤกษ์จำนวนมาก
‎และเราต้องค้นหาข้อมูลจำนวนมาก...
‎จนกว่าจะเจอเบาะแสที่นำเราไปสู่อีกอารยธรรม
‎อารยธรรมต่างดาวแบบไหน ‎ที่อาจมีอยู่ในอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล
‎ลองจินตนาการถึงดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ‎อายุ 9,000 ล้านปี อายุมากกว่าโลกสองเท่า
‎มีอายุมากพอที่ภูมิปัญญาล้ำสมัยอย่างแท้จริง ‎อาจวิวัฒนาการขึ้นได้
‎นี่คือเทอร์รา
‎มันเคยเป็นโลกที่อุดมสมบูรณ์
‎ปัจจุบัน มันแห้งแล้ง
‎แต่สิ่งมีชีวิตยังคงเติบโตที่นี่ได้
‎ในโดมเทียม
‎พืชเปลี่ยนแสงอาทิตย์เป็นพลังงานกลูโคส...
‎ซึ่งเป็นอาหารให้ผู้อยู่อาศัยในเทอร์รา
‎กล่องแต่ละใบมีเนื้อสมอง ‎ของสิ่งมีชีวิตสุดชาญฉลาดอยู่
‎เมื่อเวลาผ่านไป มันวิวัฒนาการ ‎ให้ไม่ต้องการร่างกายของพวกมัน
‎มันมีชีวิตอยู่ในสภาพเนื้อเยื่อประสาทเท่านั้น
‎มันไม่เคยแก่
‎มันไม่เคยตาย
‎มีหุ่นยนต์คอยเฝ้าดูและเลี้ยงดูพวกมัน
‎สมองแต่ละก้อนเป็นปัจเจก
‎แต่พวกมันเชื่อมต่อกันเพื่อคิดเป็นหนึ่งเดียว...
‎ความคิดเอกภาพ
‎นี่คืออารยธรรมที่ล้ำสมัยอย่างมาก
‎บนโลก มนุษย์เป็นสายพันธุ์เดียวเท่านั้น ‎ที่สร้างรูปแบบทั้งหมดของอารยธรรมขึ้น
‎ทำไมสิ่งมีชีวิตที่มีปัญญาชนิดอื่น ‎ถึงไม่ทำแบบเดียวกัน
‎(ซีแอตเทิล ‎วอชิงตัน สหรัฐฯ)
‎หมึกยักษ์มีความใกล้เคียง ‎ภูมิปัญญาต่างดาวมากที่สุด
‎เท่าที่มีอยู่บนดาวเคราะห์ของเรา
‎หมึกยักษ์อยู่ในกลุ่มที่ชื่อว่าเซฟาโลพอด
‎และมันได้วิวัฒนาการไปคนละทางโดยสิ้นเชิง
‎หมึกยักษ์มีระบบประสาทที่แยกจากกัน ‎ในหนวดแต่ละเส้นของมัน
‎หนวดแต่ละเส้นประกอบด้วย ‎เซลล์ประสาท 14 ล้านเซลล์
‎และแต่ละเส้นสามารถตัดสินใจได้อย่างอิสระ
‎เราสามารถพูดได้ว่า ‎หมึกยักษ์มีสมองแยกจากกันเก้าสมอง
‎ฉันอยากเอื้อมมือไปจับมันจัง
‎เลโก้เป็นสิ่งที่แกะออกจากกันยากมาก
‎แต่เราอยากเห็นว่ามันจะแกะออกได้รึเปล่า
‎หมึกยักษ์ฉลาดอย่างเห็นได้ชัด
‎แต่การฉลาดไม่เพียงพอต่อการสร้างอารยธรรม
‎สิ่งสำคัญคือการร่วมมือกัน...
‎การแบ่งปันความคิด...
‎ส่งต่อความรู้จากรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่ง
‎วัฒนธรรมของเรากำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
‎เราสร้างสิ่งใหม่เพิ่ม ‎จากสิ่งประดิษฐ์ของกันและกันเรื่อยๆ
‎เอาละ
‎อย่างเช่นการขึ้นแท็กซี่คันนี้
‎ล้อถูกสร้างขึ้นมานานกว่า 5,500 ปีแล้ว
‎เหล็กถูกหลอมมานานกว่า 4,500 ปี
‎ยางวัลคาไนซ์ถูกใช้ทำยางรถยนต์ ‎ตั้งแต่ประมาณ 180 ปีก่อน
‎ดังนั้นสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้น
‎เป็นสิ่งจำเป็นในการสร้าง ‎สิ่งที่ซับซ้อนอย่างรถคันนี้
‎(เหลือง)
‎ถ้าเปรียบเทียบกัน ‎หมึกยักษ์แทบจะต้องคิดทุกอย่างด้วยตัวเอง
‎ไม่มีการพัฒนาและการสร้าง ‎จากวิธีแก้ปัญหาก่อนหน้านี้
‎และนั่นค่อนข้างจำกัด แม้คุณจะมีเก้าสมองก็ตาม
‎อารยธรรมก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิต...
‎ที่มีสิ้นส่วนเชื่อมต่อกันเป็นล้านๆ ชิ้น
‎การเชื่อมต่อนี้เอง
‎ที่ทำให้มันเติบโตขึ้น
‎(ความรุนแรงของดาวฤกษ์)
‎แต่อารยธรรมบนเทอร์รากำลังตกอยู่ในอันตราย
‎ดาวฤกษ์ของมันมีอายุมากกว่า ‎พระอาทิตย์ของเราสองเท่า
‎และเมื่อดาวฤกษ์อายุมากขึ้น ‎มันก็แผดเผาใหญ่ขึ้นและสว่างขึ้น
‎สุดท้ายแล้ว ดาวเคราะห์เทอร์รา ‎จะถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
‎จึงมีการดำเนินการแผนการหลบหนี
‎เพื่อยึดครองดาวเคราะห์ดวงอื่น ‎ในระบบสุริยะเดียวกัน...
‎ที่อยู่ไกลจากดาวฤกษ์มากกว่าเทอร์รา
‎บนโลกใบนี้มีน้ำแข็ง แต่ไม่มีชั้นบรรยากาศ
‎มันจำเป็นต้องถูกสร้างขึ้น
‎นี่คือวิศวกรรมในระดับดาวเคราะห์
‎เครื่องจักรขนาดยักษ์หลอมละลายพืดน้ำแข็ง
‎เพื่อปล่อยไอน้ำและก๊าซออกมา
‎สร้างชั้นบรรยากาศที่มากพอ ‎ที่จะให้ความอบอุ่นดาวเคราะห์ได้
‎โครงการที่อลังการขนาดนั้น ‎ต้องใช้พลังงานที่มากมายมหาศาล...
‎ซึ่งส่งตรงมาจากดาวฤกษ์ที่แก่ชรา
‎ความสามารถในการควบคุมพลังงาน ‎คือรากฐานของอารยธรรมในตัวเองอยู่แล้ว
‎(มาร์ราคิช ‎ประเทศโมร็อกโก)
‎ส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมทำ ‎คือการพยายามทำนายอนาคต
‎และคุณสามารถย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์ ‎และได้ความคิดมากมายจากตรงนั้น
‎แต่มันมีกระแสที่ซ่อนอยู่ซึ่งเราสามารถ ‎ใช้ดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้ในระดับหนึ่ง
‎เช่น อายุขัย ความมั่งคั่ง ขนาดประชากร
‎และหนึ่งในสิ่งที่เปิดเผยมากที่สุด ‎คือปริมาณของพลังงานที่อารยธรรมใช้
‎ยิ่งอารยธรรมเข้าถึงพลังงานได้มากเท่าไหร่
‎มันจะยิ่งทรงพลังมากเท่านั้น
‎นั่นคือความลับของความเจริญก้าวหน้า...
‎ตั้งแต่ยุคหินจนถึงวันนี้
‎การปล่อยความร้อนและพลังงานในถ่าน
‎ทำให้เราได้อุณหภูมิที่สูงพอจะหลอมโลหะ
‎เพื่อทำเครื่องมือและอาวุธได้
‎แน่นอนว่าต่อมาภายหลัง
‎เราควบคุมพลังงานฟอสซิล ‎อย่างถ่านหินและก๊าซได้
‎ทำให้มีการสร้างยานพาหนะที่พาเราพุ่งไปทั่วโลก
‎ที่ความเร็วมากกว่าที่เราเคยมีมาก่อนมากได้
‎แต่แหล่งพลังงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎แน่นอนว่าเป็นดาวฤกษ์ของเรา
‎โรงไฟฟ้านัวร์เป็นโรงไฟฟ้า ‎พลังงานแสงอาทิตย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎กระจกห้าแสนแผ่นตั้งอยู่ที่ริมทะลทรายซาฮารา
‎กระจกที่อยู่ตรงนี้คือเฮลิโอสแตต
‎และมันจะหันตามพระอาทิตย์ ‎เมื่อเคลื่อนผ่านท้องฟ้า
‎และรวมพลังงานทั้งหมดของมันไปที่หอคอยนั้น
‎และพลังงานนั้นถูกส่งออกไปสู่โลก
‎และให้พลังงานอารยธรรมยุคใหม่
‎มากขึ้นเรื่อยๆ ในการขนส่งของเรา
‎การให้ความสว่างของเรา เกษตรกรรมของเรา
‎สำคัญสำหรับที่นี่มาก ระบบปรับอากาศ
‎จริงๆ แล้วทุกอย่างที่ทำให้เราปลอดภัย
‎ทำงานและเพลิดเพลินได้ ล้วนมาจากไฟฟ้า
‎และไฟฟ้านั้นก็มาจาก
‎โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์แบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
‎แต่มนุษย์ใช้พลังงานจากพระอาทิตย์ ‎เพียงเศษเสี้ยวของพลังงานทั้งหมดเท่านั้น
‎พลังงานของพระอาทิตย์ส่งมายังโลก ‎ล้านล้านล้านจูลทุกชั่วโมง
‎เทียบได้เท่ากับเกิดระเบิดที่ฮิโรชิมะ ‎ราวๆ 2,000 ลูกทุกวินาที
‎พลังงานเยอะมาก เราใช้มากแค่ไหนเหรอ
‎มนุษย์ใช้พลังงาน 410 ล้านล้านล้านจูล... ‎ในหนึ่งปี
‎แปลว่าในเวลาหนึ่งปี เราไม่สามารถใช้
‎พลังงานทั้งหมดที่พระอาทิตย์ ‎ส่งมาให้เราได้ในหนึ่งชั่วโมง
‎ลองจินตนาการสิว่า ‎ถ้าเราเก็บพลังงานทั้งหมดนั้นได้
‎และใช้มันเพื่อให้พลังงานอารยธรรมของเรา
‎เราจะสร้างปาฏิหาริย์อะไรได้
‎เราจะสำรวจสถานที่อะไรได้ ‎ด้วยพลังงานทั้งหมดนั้น
‎จากข้อมูลของนักดาราศาสตร์ฟิสิกส์
‎ทุกอารยธรรมที่ล้ำสมัยอย่างแท้จริง ‎จะสามารถควบคุมพลังงานทั้งหมดของมันได้...
‎โดยตรงจากดาวฤกษ์
‎จากวิธีการประเมินนี้ ‎อารยธรรมบนเทอร์รานั้นล้ำสมัยอย่างมาก
‎มันได้สร้างแผงโซลาร์เซลล์ไว้ในอวกาศ
‎ใกล้กับดาวฤกษ์ของมัน...
‎เพื่อประสิทธิภาพสูงสุด
‎แต่ในขณะที่ดาวฤกษ์ดวงใหญ่ขึ้นและสว่างขึ้น...
‎มันก็ปะทุง่ายขึ้นด้วย
‎เปลวสุริยะ
‎ไม่ช้าก็เร็ว นี่จะเป็นชะตากรรม ‎ของเทอร์ราเอง...
‎ที่จะถูกกวาดล้างไป ‎ด้วยพลังของพระอาทิตย์ของมัน
‎ทางแก้คือต้องยึดครองดาวเคราะห์ดวงใหม่ ‎ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
‎ที่นี่ไม่มีรูปแบบชีวิตอยู่
‎งานทั้งหมดทำโดยเครื่องจักร
‎พวกมันสามารถคิดเพื่อตัวเองและตัดสินใจเองได้
‎พวกมันคือปัญญาประดิษฐ์
‎ถ้ามนุษย์ต้องสร้างอาณานิคมในอวกาศ
‎รากฐานก็จะถูกสร้างด้วยวิธีเดียวกัน...
‎นั่นคือการใช้หุ่นยนต์
‎และหุ่นยนต์เหล่านั้นจะได้รับการออกแบบ
‎โดยคนอย่างฟิลิป เม็ตซเกอร์
‎เขาใช้ทั้งชีวิตของเขา ‎ในและรอบๆ โครงการอวกาศ
‎พ่อผมเคยทำงานในอาคารหลังนี้
‎เขาช่วยสร้างจรวดแซทเทิร์น 5
‎ที่ใหญ่พอจะพามนุษย์ไปดวงจันทร์ได้
‎อะพอลโล 11 นี่คือปฏิบัติการปล่อยจรวด
‎ทีมปล่อยจรวดขอให้คุณโชคดีมีชัย
‎ขอบคุณมาก ต้องเป็นการเดินทางที่ดีแน่
‎(เคปคานาเวอรัล ‎ฟลอริดา สหรัฐฯ)
‎ผมจะไม่มีวันลืมการบินของอะพอลโล 11 เลย
‎ตอนนั้นผมอายุเจ็ดขวบ
‎ผมกำลังข้ามแม่น้ำระหว่างการปล่อยจรวด ‎กำลังดูมันอยู่
‎มีเฮลิคอปเตอร์บินวนรอบๆ
‎ผู้คนมาจากทั่วทุกมุมโลก
‎เพื่อดูการปล่อยจรวดไปพระจันทร์
‎มันน่าตื่นเต้นมาก
‎นักบินอวกาศรายงานว่ารู้สึกดี ‎ยี่สิบวินาทีและนับต่อไปเรื่อยๆ
‎อีก 15 วินาทีปล่อยจรวด ‎เครื่องนำทางอยู่ภายใน
‎สิบสอง สิบเอ็ด
‎สิบ เก้า
‎เริ่มต้นลำดับการจุดระเบิด
‎หก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง...
‎ศูนย์
‎ปล่อยจรวดแล้ว
‎เราปล่อยจรวดแล้ว
‎ระหว่างที่มันไต่ขึ้นไปบนท้องฟ้า ‎คุณจะเห็นเปลวไฟที่ยาว สวยงาม
‎ส่องระยิบระยับทั่วผืนน้ำ
‎ยกกระโปรงขึ้นรึยัง
‎รับทราบ ยืนยันว่ายกกระโปรงขึ้นแล้ว
‎ผมเลยอยากเป็น ‎นักวิทยาศาสตร์จรวดมาตลอดชีวิต
‎ฟิลิปได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ของนาซา
‎แต่แทนที่จะยืนหยัดในการออกแบบจรวด
‎เขาย้ายไปออกแบบหุ่นยนต์
‎ถ้าเราอยากทำอะไรที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ‎ในอวกาศ เราต้องการหุ่นยนต์
‎เรสเซอร์ถูกออกแบบมาเพื่อทำงาน ‎ในสภาพแวดล้อมของดาวเคราะห์ที่ทรหด
‎มันสามารถปีนก้อนหินได้
‎ถ้ามันติดอะไร มันสามารถหลุดออกมาเองได้
‎ถ้ามันพลิกหงายหลัง มันก็พลิกตัวเองกลับมาได้
‎มันสามารถเอาตัวเอง ‎ออกมาจากปัญหาได้ทุกสถานการณ์
‎สิ่งที่ง่ายที่สุดที่เราขุดได้ ‎บนดาวเคราะห์คือชั้นผิวดิน
‎มันคือดินที่ปกคลุมพื้นผิวของดาวเคราะห์
‎คุณสามารถสกัดโลหะจากชั้นผิวดินได้
‎คุณยังสามารถผลิตเซรามิก ‎ที่ใช้เพื่อป้องกันระบบไฟฟ้าได้
‎และคุณสามารถผลิตเชื้อเพลิงจรวดได้
‎แต่การขุดต้องความฉลาดจริงๆ
‎คุณต้องรู้ว่าจะขับไปที่ไหน ตัดที่ไหน
‎ต้องไม่หลงทาง ทำให้ตัวเองไม่ติดกับอะไร
‎ดังนั้นต้องใช้เครื่องจักรที่ฉลาดอย่างเรสเซอร์
‎ถึงจะเริ่มสร้างอุตสาหกรรมในอวกาศได้
‎สิ่งที่ต้องการอย่างย่ิงในการออกแบบหุ่นยนต์ ‎คือการลอกเลียนแบบตัวเอง
‎เครื่องจักรที่สามารถคัดลอกตัวเองได้
‎นี่คือล้อสำรองสำหรับเรสเซอร์
‎ชิ้นส่วนของหุ่นยนต์ที่ผลิตโดยหุ่นยนต์ ‎เพื่อหุ่นยนต์อีกตัวโดยใช้วัสดุจากอวกาศ
‎แต่นี่เป็นตัวอย่างแรกๆ ของวิธีที่เราพัฒนาหุ่นยนต์
‎ไปสู่นิเวศวิทยาของหุ่นยนต์ที่ปิดเต็มรูปแบบ ‎ที่สามารถทำสำเนาตัวเองในอวกาศได้
‎เมื่อคุณได้หุ่นยนต์ที่ทำสำเนาตัวเองได้แล้ว ‎คุณก็สามารถไปได้ทุกที่
‎ผมคิดว่ามันไม่มีขีดจำกัดเลย
‎เพราะไม่มีข้อมูลจากรูปแบบชีวิตใดๆ...
‎หุ่นยนต์จึงปรับโครงสร้างดาวเคราะห์ใหม่...
‎ทำให้มันพร้อมสำหรับการตั้งอาณานิคม
‎ตอนนี้ ได้เวลาทิ้งเทอร์ราแล้ว
‎โดมแต่ละหลังถูกออกแบบมาเพื่อช่วงเวลานี้...
‎เพื่อเข้าสู่วงโคจร
‎พวกมันจะเดินทางไปยังบ้านใหม่จากตรงนี้
‎โดมมีระบบช่วยชีวิตของมันเอง
‎แต่มันช่วยอะไรไม่ได้
‎เมื่อเจอการระเบิดของพลังงานที่รุนแรง ‎ของการแผ่รังสีของดวงอาทิตย์
‎ไม่มีอะไรที่วิวัฒนาการมาให้อยู่รอดได้ ‎ในอวกาศอันว่างเปล่า
‎นี่เป็นเรื่องจริงสำหรับมนุษย์ต่างดาว ‎และเป็นเรื่องจริงสำหรับมนุษย์
‎ไมเคิล โฟลรู้อันตรายทุกอย่าง ‎ในการเดินทางในอวกาศ
‎ในปี 1977 เขาเป็น ‎นักบินอวกาศรับเชิญชาวอเมริกัน
‎บนสถานีอวกาศมีร์ของรัสเซีย
‎ระหว่างการชนครั้งแรกในอวกาศ
‎วาซิลี ผู้บัญชาการชาวรัสเซีย ‎และเพื่อนร่วมทีมของเขาพยายามที่จะ
‎ควบคุมยานสินค้าที่หนักเจ็ดตัน
‎และจอดมันโดยไม่มีเรดาร์ ไม่มีความเร็ว ‎ไม่มีการวัดระยะทาง
‎จอดเทียบท่าสถานีอวกาศของเรา
‎ผมรู้สึกได้ถึงสถานี
‎ผมไม่ได้ "รู้สึก" ถึงมัน ผมเห็นสถานี ‎เคลื่อนไปรอบๆ ตัวผม แล้วก็ได้ยินเสียงโครม
‎และตอนนั้นผมคิด "คงจบแล้วละ" ผมตายแน่
‎เพราะผมกำลังมองดูสลักพวกนั้น
‎และผมรอให้สลักพวกนั้นแยกจากกัน
‎และเปิดออก และเห็นอวกาศอันว่างเปล่า
‎จากนั้น พัดลมทุกตัว ไฟทุกดวง ‎คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องก็ดับและเงียบไป
‎และตอนนี้เราอยู่ในสถานีที่เงียบสงัด
‎ที่เริ่มหนาว
‎เราสูญเสียพลังงาน
‎แรงดันอยู่ที่ 602
‎จากนั้นหูผมก็เริ่มแตกเปรี๊ยะ
‎ผมรู้ว่าเรากำลังลดความดันอากาศลง
‎และโดยพื้นฐานแล้ว ‎อากาศกำลังออกไปจากสถานีอวกาศ
‎และเรามีเวลามีชีวิตอยู่อีกแค่ 23 นาที
‎ถ้าเราอยู่ที่นั่นและไม่หยุดการรั่ว
‎ผมเริ่มช่วยซาช่าดึงสายเคเบิลพวกนั้นออก
‎สายเคเบิลขนาดใหญ่ที่ผมคิดว่า ‎ต้องใช้เวลาปลดหลายชั่วโมง
‎แต่เราปลดกันแค่หกนาที
‎และเราเอาฝาครอบมา และเราใส่มันเข้าไป ‎และมันดูดเข้าไป มันดูดแบบ...
‎และตอนนั้นเอง เราหยุดการรั่วได้
‎และตรงนั้นเอง ที่ด้านหน้าของหน้าต่าง ‎มองไปที่กาแล็กซี...
‎ผมพูดว่า
‎"ผมรู้นะว่าวันนี้เป็นวันที่แย่มาก ‎แต่วิวนี้สวยน่าทึี่งจริงๆ"
‎คุณรู้สึก พยายามรู้สึกถึง ‎การมีอยู่ทั้งหมดในจักรวาล
‎ไมเคิลโฟลไปในอวกาศ ‎เพื่อทำภารกิจรวมทั้งหมดหกภารกิจ
‎โอ๊ะ ผมลอยไปอีกแล้ว
‎แต่ทุกวินาทีที่ใช้อยู่นอกโลก
‎เพิ่มปริมาณรังสีของเขา
‎เราได้รับรังสีบนโลก
‎แต่เมื่อคุณเข้าไปอยู่ในวงโคจร
‎คุณจะได้รับรังสีมากขึ้นเป็นพันๆ เท่า
‎และรังสีนั่นทำลายดีเอ็นเอของเราเร็วกว่ามาก
‎และวิธีการแก้ไขที่เราวิวัฒนาการขึ้น
‎ก็รับมือมันไม่ได้
‎หลังจากผมกลับมาจากการเดินทางในอวกาศ
‎พวกเขาพบว่าเซลล์เม็ดเลือดขาวของผม ‎มีการเปลี่ยนแปลงของดีเอ็นเอสี่เปอร์เซ็นต์
‎ส่วนใหญ่เซลล์ที่เปลี่ยนแปลงพวกนี้ ‎ถูกเซลล์เม็ดเลือดขาวในร่างกายคุณฆ่าตาย
‎แต่โชคไม่ดีที่บางเซลล์ก็ไม่ตาย
‎มันทำสำเนาและเปลี่ยนแปลง ‎และกลายเป็นมะเร็ง
‎นั่นคือความเสี่ยงพื้นฐานสำหรับนักบินอวกาศ
‎และถ้าเรานึกถึงการออกไปยังดาวฤกษ์
‎อาจเป็นไปได้ว่าจากยานร้อยลำ ‎จะมีเพียงลำเดียวที่ไปถึง
‎การเดินทางในอวกาศระยะไกล ‎จะมีความเสี่ยงเสมอ...
‎แม้แต่สำหรับมนุษย์ต่างดาวที่ชาญฉลาด
‎ไม่มีการป้องกันการระเบิดกะทันหัน ‎ของรังสีของดาวฤกษ์
‎แต่สำหรับผู้ที่ไปถึงปลายทาง ‎ของการเดินทางได้สำเร็จ
‎นี่คือรางวัลของพวกมัน
‎เทอร์ราดวงใหม่
‎แทนที่จะปรับตัวให้เข้ากับโลกที่แตกต่าง
‎พวกมันสร้างสำเนาโลกใบเก่าของพวกมันขึ้น
‎นั่นคือข้อได้เปรียบของอารยธรรมที่ล้ำสมัย
‎แต่ช่วงเวลาดีๆ จะคงอยู่นานแค่ไหน
‎ดาวฤกษ์โตขึ้น ใหญ่ขึ้น และสว่างขึ้นเรื่อยๆ...
‎คายรังสีออกมามากขึ้น
‎ท้ายที่สุด มันจะทำให้ดาวเคราะห์ดวงใหม่ ‎ไร้สิ่งมีชีวิตเช่นเดียวกับเทอร์รา
‎จากนั้นพวกมันก็จะต้องย้ายที่อยู่อีกครั้ง
‎ไปยังดาวเคราะห์ดวงใหม่ ‎ห่างจากดาวฤกษ์มากขึ้น
‎นี่คือข้อได้เปรียบของการเคลื่อนไหวได้
‎ทำให้เดินทางจากโลกใบหนึ่งไปอีกใบหนึ่งได้
‎สร้างและสร้างบ้านใหม่ได้
‎บางทีอาจมีอารยธรรมต่างดาว ‎ที่มุ่งหน้ามายังโลกแล้วก็ได้
‎หากเป็นเช่นนั้น เราควรหลบจากพวกมัน
‎หรือแสดงตัว
‎โอเค
‎ขอผมจบด้วยการพูดว่า...
‎ขอผมปิดท้ายด้วยการบอกคุณว่า ‎ทำไมเราถึงควรเริ่มการส่งสัญญาณ
‎และทำไมเราถึงควรเริ่มทำตอนนี้เลย
‎(ดั๊ก วาคอช ‎นักชีวดาราศาสตร์)
‎ดั๊ก วาคอชต้องการเปิดบทสนทนา ‎กับสิ่งที่อาจเป็นมนุษย์ต่างดาว
‎ด้วยการส่งข้อความทางวิทยุไปหาพวกมัน
‎แต่ก่อนอื่น พวกเขาต้องโน้มน้าว ‎นักดาราศาสตร์บนโลกให้ได้ก่อน
‎ว่ามันเป็นความคิดที่ดี
‎นี่คือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น
‎กล้องโทรทรรศน์วิทยุที่ใหญ่ที่สุดที่โลกเคยมี
‎(หอดูดาวอาเรซิโบ ‎เปอร์โตริโก)
‎มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการอยู่ที่นี่
‎ความเจ๋ง ขนาดของสถานที่
‎ในปี 1974 นี่คือสถานที่ที่เราส่ง ‎ข้อความแรกของมนุษย์ไปยังอวกาศ
‎มันเริ่มต้นด้วยจังหวะพวกนี้ ‎ที่นับเลขจากหนึ่งถึงสิบ
‎หลังจากเราแสดง ‎ให้สิ่งมีชีวิตนอกโลกเห็นว่าเรานับยังไง
‎เราใช้ตัวเลขพวกนั้นเพื่ออธิบาย
‎องค์ประกอบทางเคมีบางอย่าง ‎ที่จำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎แล้วหลังจากนั้นก็...
‎เราหน้าตาเป็นยังไง
‎มีมนุษย์กี่คน
‎เราตัวสูงแค่ไหน
‎หลังจากนั้นก็เป็นภาพของระบบสุริยะของเรา
‎จากนั้นก็ปิดท้ายด้วยภาพของกล้องโทรทรรศน์ตัวนี้
‎ซึ่งเป็นตัวส่งข้อความไป
‎จังหวะของข้อความอาเรซิโบ
‎สามารถจัดเรียงเป็นตัวหนังสือภาพ ‎เพื่อแจ้งมนุษย์ต่างดาวที่ชาญฉลาด
‎เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตบนโลกได้
‎แต่มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งเดียว
‎เล็งไปที่กลุ่มดาวฤกษ์ ‎ที่อยู่ห่างออกไป 25,000 ปีแสง
‎ถ้าเราส่งข้อความ ‎ไปยังดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้เคียงเรื่อยๆ
‎เวลาเดียวกับที่เราส่งข้อความอาเรซิโบ
‎วันนี้เราอาจได้รับการตอบรับ ‎จากดาวหลายพันดวงแล้วก็ได้
‎แต่เราไม่ได้ทำ เราจึงไม่ได้รู้อะไรเลย
‎เหตุผลสำคัญที่สุดที่เราไม่ได้ส่งข้อความไปอีก ‎ก็เพราะเรากลัว
‎เพราะหนังนิยายวิทยาศาสตร์ดังๆ
‎แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ต่างดาวมาที่โลก ‎และทำลายล้างเรา
‎เราจึงคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎ผมคิดว่าความท้าทายที่โดดเด่นที่สุด ‎คือความกังวลของคนบางคน
‎ว่าการส่งข้อความออกไปอย่างตั้งใจ ‎จะทำให้มนุษย์ต่างดาวบุกโลก
‎และผมคิดว่าการตอบโต้เรื่องนั้นที่ง่ายที่สุด ‎คือโลกของเราเผยให้เห็นหลักฐาน
‎ของสิ่งมีชีวิตมา 2,000 ล้านปีแล้ว
‎ดังนั้นถ้ามีมนุษย์ต่างดาวที่หวาดระแวงอยู่จริงๆ
‎ที่อยากทำลายล้างคู่แข่งล่ะก็
‎พวกมันคงมาที่นี่นานแล้ว แต่ผมไม่เห็นพวกมันเลย
‎แทนที่จะส่งข้อความไปในอวกาศเป็นครั้งคราว
‎แผนการของดั๊กคือ ‎การส่งข้อความหลายพันข้อความไป...
‎เวลาที่กล้องโทรทรรศน์อาเรซิโบไม่ทำงาน
‎คุณส่งสัญญาณตอนไหนก็ได้ของวัน ‎โดยใช้ดาราศาสตร์วิทยุ
‎แต่... ผมชอบส่งตอนกลางคืน
‎กาเฟอีนเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนักดาราศาสตร์
‎อยู่ในหอดูดาวดึกๆ หลายคืน ‎และเราต้องตื่นตัวเข้าไว้
‎เดือนละครั้ง
‎อาเรซิโบจะทำการสำรวจ ‎ดาวเคราะห์น้อยที่เพิ่งค้นพบล่าสุด
‎บ่อยครั้งที่มันมีช่องว่าง
‎อาจจะหนึ่งชั่วโมงที่เครื่องส่งสัญญาณ ‎กำลังส่งสัญญาณไปในอวกาศในที่ที่ไม่เจาะจง
‎สิ่งที่ผมกำลังเสนอก็คืออาเรซิโบ ‎ควรใช้ช่องว่างพวกนั้นในตาราง
‎เพื่อเล็งดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้เคียงด้วยข้อความ
‎เผื่อว่ามีสิ่งมีชีวิตนอกโลก ‎อยู่ในวงโคจรรอบดาวฤกษ์ดวงนั้น
‎ในแต่ละเดือน เราสามารถ ‎เล็งดาวฤกษ์ได้ราวๆ 50 ดวง
‎ที่อาจสนับสนุนสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาดได้
‎ผมว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดเลย ‎ผมว่าเราควรทำมัน
‎ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่บางครั้งเรียกว่า
‎"การเข้าร่วมชมรมกาแล็กซี"
‎และสิ่งที่ผมพบว่าแปลกมาก ‎เกี่ยวกับความคล้ายคลึงนั้นคือไม่มีใครเคยพูดถึง
‎การอดทนทุ่มเทของเรา ‎หรือแม้แต่การส่งใบสมัครมาเลย
‎และนั่นคือสิ่งที่ ‎การส่งข้อความถึงภูมิปัญญานอกโลกทำ
‎มันอาจเป็นวิธีการของเราในการติดต่อครั้งแรก
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมากค่ะ ดักลาส ‎สำหรับการนำเสนอที่น่าสนใจ
‎เวลาที่เราติดต่อดาวฤกษ์ดวงอื่น ‎เวลาที่เราส่งข้อความของพวกเราไปถึงพวกมัน
‎ในกรณีที่ดีที่สุดคือ ‎เราคงได้รับการตอบกลับในสิบหรือ 20 ปี
‎แต่ความจริงแล้ว อาจต้องใช้เวลาหลายพันปี
‎ดังนั้นนี่คือบางสิ่งที่เรากำลังทำ
‎ไม่ใช่เพื่อตัวเราเอง แต่เพื่อลูกของเรา ‎เพื่อหลานของเรา
‎และเพื่อมนุษย์ต่างดาวด้วย
‎แปด เจ็ด หก
‎ห้า สี่ สาม
‎สอง หนึ่ง
‎ปล่อยจรวด
‎ในปี 2018 กล้องโทรทรรศน์ ‎ค้นหาดาวเคราะห์ตัวล่าสุดเข้าสู่วงโคจร
‎มันกำลังค้นหาหลักฐานของโลกใบใหม่
‎ทั่วท้องฟ้ายามราตรี
‎นักดาราศาสตร์คิดว่าไม่ช้าก็เร็ว
‎จะต้องค้นพบรูปแบบชีวิตของมนุษย์ต่างดาวแน่นอน
‎ท่ามกลางพวกมันอาจมีสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาด
‎สักวันหนึ่ง เราจะได้รู้แน่นอน
‎แต่ระหว่างนี้ เราได้แต่เดาว่า ‎มีใครหรืออะไรอยู่ข้างนอกนั่น
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล