‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎โลก ถิ่นกำเนิดของหลายล้านสายพันธุ์
‎แต่มีอะไรที่อาจอยู่... นอกโลกบ้าง
‎มีดาวเคราะห์มากมายนับไม่ถ้วนอยู่ทั่วจักรวาล
‎หากมีสิ่งมีชีวิต ‎อยู่บนเศษเสี้ยวของดาวเหล่านั้นเท่านั้น
‎งั้นจักรวาลก็คงมีชีวิต
‎สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีความต้องการเหมือนกัน
‎กิน...
‎สืบพันธุ์...
‎และวิวัฒนาการ
‎จากการประยุกต์กฎของสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎กับดาวดวงอื่นๆ ในจักรวาล
‎จึงเป็นไปได้ที่จะจินตนาการถึง
‎สิ่งที่อาจมีชีวิตอยู่...
‎บนโลกต่างดาว
‎รูปแบบชีวิตทุกรูปแบบ ‎ต้องการดาวเคราะห์สำหรับอยู่อาศัย
‎แต่ในจักรวาลมีดาวเคราะห์อยู่ทั้งหมดกี่ดวงกันแน่
‎ลองนึกถึงดาวฤกษ์ของเรา
‎พระอาทิตย์
‎มีโลก ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดีโคจรอยู่รอบมัน
‎เป็นเวลาหลายศตวรรษ
‎ที่คนเราถามตัวเองว่า "แล้วดาวฤกษ์ดวงอื่นล่ะ"
‎พวกมันมีดาวเคราะห์เหมือนกันรึเปล่า
‎และเมื่อ 24 ปีที่แล้ว
‎ผมเจอหนึ่งดวง!
‎(หอดูดาวพารานัล ‎ประเทศชิลี)
‎ดีดีเยร์ เควลอซเป็นนักดาราศาสตร์ฟิสิกส์ชื่อดัง
‎เขาเคยได้รับรางวัลโนเบล ‎ที่ค้นพบดาวเคราะห์ดวงแรก
‎นอกเหนือจากระบบสุริยะของเรา
‎ผมอายุ 28 ปี ตอนที่ผมเจอดาวเคราะห์
‎ผมกำลังจะจบปริญญาเอก
‎และอาจารย์ที่ปรึกษาของผม ‎ได้มอบกุญแจอุปกรณ์ให้ผม
‎และหลังจากเฝ้าดูดาว 51 เพ็กอยู่สองสามครั้ง
‎ผมรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นบนดาวดวงนั้น
‎และบอกตามตรง ตอนนั้นผมตื่นตระหนก
‎ผมคิดว่าอุปกรณ์ของผมมีบางอย่างผิดปกติจริงๆ
‎ยิ่งผมอยากเข้าใจเรื่องนี้มากขึ้นเท่าไหร่ ‎มันยิ่งมีเหตุผลน้อยลงเท่านั้น
‎จนถึงจุดที่ผมเชื่อว่ามันต้องเป็นดาวเคราะห์แน่ๆ
‎ตรงนั้นดูเหมือนจะเป็นดาวเคราะห์
‎ตรงนั้นอาจเป็นดาวพฤหัสบดี
‎มันเจ๋งมาก
‎ดาวเคราะห์ที่อยู่ไกลโพ้น ‎มองด้วยกล้องส่องทางไกลไม่เห็น
‎เพราะมันไม่ได้ปล่อยแสงออกมา
‎แต่ถ้าดาวเคราะห์เดินทางผ่านหน้าดาวฤกษ์
‎มันจะทอดเงาเล็กๆ
‎และมีแสงสลัวเล็กๆ ของแสงสว่างของดาวฤกษ์
‎เมื่อนักดาราศาสตร์ตรวจพบ ‎การลดลงในระดับความสว่างนี้
‎พวกเขาพบดาวเคราะห์ดวงใหม่แล้ว
‎สวัสดี ทุกคน
‎กล้องส่องทางไกลส่องตรงนี้อยู่
‎นี่คือภาพจากกล้องส่องทางไกลตอนนี้
‎ตรงกลางคือเป้าหมายที่เราเฝ้าดูอยู่
‎คุณวิเคราะห์อาณาเขตทั้งหมด ‎คุณประมวลผลข้อมูล
‎และถ้าคุณโชคดีพอ คุณจะตรวจพบสิ่งนี้
‎มันมีการลดลงของฟลักซ์เล็กน้อย
‎และนี่บอกผมว่ามีดาวเคราะห์ ‎โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ดวงนั้น
‎เรารู้ว่าในจักรวาลนี้ ‎มีดาวเคราะห์อยู่มากมายเหลือเกิน
‎มันต้องมีสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆ ‎อยู่มากมายนับไม่ถ้วนแน่ๆ
‎มาจินตนาการกันว่านี่คือโลก นี่ครับ นะครับ
‎ลองจินตนาการดูว่าหนึ่งเมตรเท่ากับ 20 ปีแสง
‎ดังนั้นสองเมตรก็เท่ากับ 40 ปีแสง
‎นี่คือจุดที่ 51 เพ็กอยู่ ที่ที่พบดาวเคราะห์ดวงแรก
‎ไฟดวงเล็กๆ พวกนี้เป็นตัวแทนของดาวฤกษ์
‎ที่พบดาวเคราะห์
‎ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
‎ดาวเคราะห์จะปรากฏทั่วทุกแห่ง
‎ดาวเคราะห์ๆ ทั่วทุกแห่ง
‎ตอนนี้มันดูเจ๋งมาก
‎เส้นขอบฟ้าของดาวฤกษ์และดาวเคราะห์
‎อยู่รอบตัว
‎ดาวเคราะห์ที่อยู่นอกระบบสุริยะของเรา ‎เรียกว่าดาวเคราะห์นอกระบบ
‎นักดาราศาสตร์พบดาวเคราะห์ ‎มากกว่า 4,000 ดวง
‎และยังค้นพบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎ตอนนี้พวกเขาเชื่อว่าดาวฤกษ์ ‎มีดาวเคราะห์อย่างน้อยหนึ่งดวงในจักรวาล
‎นั่นแปลว่ามีดาวเคราะห์นอกระบบ ‎กว่าหนึ่งล้าน หนึ่งพันล้าน หนึ่งล้านล้านดวง
‎มากกว่าเมล็ดทรายทั้งหมดบนโลก
‎ผ้าใบผืนมหึมาสำหรับวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต
‎ระยะทางนั้นน่าตกใจ
‎ดาวเคราะห์นอกระบบที่ใกล้ที่สุด ‎อยู่ห่างจากเราหนึ่งล้านล้านกิโลเมตร
‎แต่ทั้งหมดอยู่ภายใต้แรงเดียวกัน ‎กับแรงที่ประคองโลกไว้กับที่
‎แรงโน้มถ่วง
‎ลองจินตนาการถึงโลกใบหนึ่ง ‎ที่มีขนาดเป็นสองเท่าของโลกมนุษย์
‎โดยมีแรงโน้มถ่วงมากกว่าสองเท่า
‎นี่คือแอตลาส
‎สิ่งมีชีวิตจะปรับตัวอย่างไรบนโลกแบบนั้น
‎แรงโน้มถ่วงดึงพืชพันธุ์ ‎ลงมาที่พื้นผิวของดาวเคราะห์
‎แต่เมล็ดพันธุ์สามารถลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าได้
‎นั่นเป็นเพราะแรงโน้มถ่วงที่นี่ทรงพลังมาก
‎โมเลกุลของอากาศรวมตัวกันอย่างแน่นหนา
‎ทำให้เกิดชั้นบรรยากาศลอยตัวที่หนา ‎ที่เมล็ดพืชล่องลอยไปได้
‎และที่ใดที่มีเมล็ดพืช
‎ก็ย่อมมีสกายเกรเซอร์
‎สัตว์กินพืชขนาดยักษ์มีหกปีก
‎เพื่อขับเคลื่อนไปบนอากาศอันหนาแน่น
‎เพราะแรงโน้มถ่วงที่มากเป็นพิเศษ
‎พวกมันจึงหนักมากกว่าที่จะหนักบนโลกถึงสองเท่า
‎แต่พวกมันไม่ร่วงหล่นจากท้องฟ้า
‎ชั้นบรรยากาศหนามากพอ ‎ที่จะทำให้พวกมันลอยในอากาศได้
‎ไม่ว่าจะบนแอตลาสหรือบนโลก
‎การบินคือการต่อสู้เพื่อเอาชนะแรงโน้มถ่วงเสมอ
‎(ทะเลสาบการ์ดา ‎ประเทศอิตาลี)
‎คุณอาจพูดว่าผมมีความสัมพันธ์ ‎ที่ซับซ้อนกับแรงโน้มถ่วง
‎และคุณรู้สึกได้จริงๆ ‎ว่าแรงโน้มถ่วงคือแรงที่ดึงคุณลงไป
‎ในขณะที่คุณดิ้นรนจะขึ้นสู่ด้านบน
‎แต่สุดท้ายแล้ว ความฝันของผม ‎คือการบินได้มาตลอด
‎วู้ฮู!
‎สิ่งที่ผมรักมากที่สุดเกี่ยวกับการเล่นพาราไกลดิ้ง ‎คือมันง่ายดายและเป็นธรรมชาติมาก
‎มีแค่คุณกับอากาศ
‎เช่นเดียวกับสกายเกรเซอร์บนแอตลาส
‎นักเล่นพาราไกลดิ้งใช้ปีกของพวกเขา ‎ในการสร้างแรงยก
‎แต่ชั้นบรรยากาศบนโลกหนาแน่นน้อยกว่า...
‎จึงต้องใช้ความพยายามมากกว่า ‎ในการลอยอยู่ในอากาศ
‎คนส่วนใหญ่ไม่มองว่าอากาศคือสสาร
‎แต่สำหรับผม เวลาผมบิน
‎ผมมองว่ามันคือของเหลว ‎ที่เคลื่อนไหวขึ้นและลงตามหุบเขา
‎และตามสันเขา
‎มันคงจะแปลกมากที่ต้องบิน ‎ในชั้นบรรยากาศที่หนาแน่นมากๆ
‎คุณจะสามารถร่อนไปรอบๆ ได้ตลอดเวลา ‎โดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย
‎วิธีที่ดีที่สุดในการขึ้นที่สูงให้ได้ ‎คือการหาการลอยตัวขึ้นของก๊าซให้เจอ
‎ที่เรียกกันว่ากระแสลมอุ่น
‎เมื่อคุณเจอกระแสลมอุ่น
‎มันคล้ายกับเวลาที่คุณอยู่ในลิฟต์ ‎และมันเริ่มทำงานมาก
‎คุณรู้สึกถึงการดันขึ้นด้านบน
‎ใช่เลย ขึ้นไปแล้ว!
‎แค่พลังของธรรมชาติที่ดึงผมขึ้นไป
‎เวลาผมบินและเห็นนกล้อมเป็นวงกลม
‎มันแปลว่าตรงนั้นมีกระแสลมอุ่นอยู่
‎เราจึงมักจะมองดูพวกมันอยู่ตลอด
‎คุณสามารถรู้สึกได้ถึงความสมดุล ‎ระหว่างแรงโน้มถ่วงที่ดึงคุณลงไป
‎และอากาศที่ยกคุณขึ้น
‎จากนั้นคุณสามารถใช้น้ำหนักตัวคุณ
‎เพื่อเร่งความเร็วและใช้ความเร็วนั้น ‎สร้างพลังงานให้มากขึ้น
‎และรู้สึกว่าคุณกำลังเคลื่อนไหวผ่านอากาศ
‎แรงโน้มถ่วงบนโลกอาจอ่อนแรงกว่าบนแอตลาส
‎แต่ชั้นบรรยากาศที่บางกว่า ‎หมายความว่ามีการลอยที่น้อยกว่า
‎สุดท้ายแล้วทุกอย่างจึงร่วงลงมา
‎(ความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศ)
‎บนแอตลาส สกายเกรเซอร์ ‎ไม่เคยต้องลงมาบนพื้นดิน
‎ปีกหน้าและหลังของมัน ‎มีไว้บังคับทิศทางและผลักดัน
‎ปีกกลางที่ยาวของมันมีไว้จับกระแสลมอุ่น
‎แม้น้ำหนักจะมาก
‎แต่อากาศก็หนาพอที่พวกมันจะใช้ชีวิตอยู่ได้
‎บนท้องฟ้า
‎แต่มันไม่ใช่ชีวิตที่สงบสุขเสมอไป
‎เช่นเดียวกับบนโลก เกรเซอร์ดึงดูดผู้ล่า
‎พวกมันใช้แบคทีเรียที่ผลิตก๊าซไฮโดรเจนได้ ‎ในการทำให้ถุงอากาศของพวกมันพองลม
‎และลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
‎หากอยู่ตัวเดียว ‎พวกมันสู้เหยื่อของพวกมันไม่ได้...
‎พวกมันจึงล่าเป็นกลุ่ม...
‎รอให้สกายเกรเซอร์พลัดหลงจากกลุ่ม
‎เมื่อเห็นเป้าหมาย พวกมันปล่อยก๊าซออก...
‎และจู่โจมจากด้านบน
‎ผู้ล่าที่ว่องไวที่สุดในโลก
‎ใช้กลยุทธ์เดียวกัน
‎ผมสนใจเหยี่ยวบินตรงที่
‎สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของมัน ‎ร่วมกับปัจจัยด้านความเร็ว
‎และวิธีที่พวกมันใช้ความเร็วนั้นเป็นข้อได้เปรียบ
‎แต่แค่ได้มองดูสุดยอดผู้ล่าทำสิ่งที่มันถนัด...
‎ก็ยอดเยี่ยมแล้ว
‎(หุบเขาวินด์ริเวอร์ ‎รัฐไวโอมิง สหรัฐฯ)
‎ตอนนี้ผมน่าจะมีนกอยู่ 30 กว่าตัวได้
‎นกแต่ละตัวมีบุคลิกที่แตกต่างกัน
‎สิ่งที่ผมชอบในตัวเหยี่ยว
‎คือวิธีการที่วิวัฒนาการได้สร้าง ‎แบบอย่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดขึ้น
‎ผมมีสายสัมพันธ์กับนกพวกนี้จริงๆ
‎แน่นอนว่าเป็นจากฝั่งของผมครับ
‎ผมไม่คิดว่าเหยี่ยวมองมันแบบนั้น
‎แต่พวกมันเห็นผมเป็นส่วนหนึ่งของทีมแน่นอน
‎วาเฮ แอลาเวอร์เดียนฝึกวิธีการล่า ‎ให้เหยี่ยวที่ผสมพันธุ์ในที่กักขัง
‎นกพวกนี้ถูกป้อนข้อมูลทางพันธุกรรม
‎ให้เป็นสุดยอดสัตว์ปีกนักล่าตามที่พวกมันเป็น
‎สิ่งที่เราทำในฐานะนักเลี้ยงเหยี่ยว
‎คือพยายามปลุกนิสัยนักล่านั้นในตัวนก
‎การฝึกด้วยเหยื่อล่อคือขั้นตอนแรกๆ
‎มาเลยพรรคพวก!
‎ผมจะเอาเหยื่อล่อนั้นไว้ตรงหน้าเหยี่ยว
‎และทำให้เหยี่ยวประสานตาและเท้า...
‎และเหวี่ยงเท้าออกไปราวกับกำลังจะคว้าเหยื่อ
‎ระหว่างที่สิ่งนั้นเกิดขึ้น ‎ผมพยายามจะดึงเหยื่อออกจากเหยี่ยว
‎เพื่อให้มันพุ่งขึ้นไปในอากาศ ‎และทำขั้นตอนนี้ซ้ำอีกครั้ง
‎ผมอยากเห็นนกตัวนั้นดิ่งลงมา ‎เป็นแนวตั้งมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎นั่นคือสิ่งที่พวกมันจะประยุกต์ใช้ ‎ในเกมล่าหลังจากนี้
‎เมื่อเหยี่ยวพร้อมแล้ว ‎วาเฮจะเอาเหยื่อเป้าหมายมาใช้
‎นกพิราบแข่ง
‎เหยี่ยวไม่สามารถไล่ตามนกพิราบทันได้
‎วิธีที่ดีที่สุดจึงเป็นการทิ้งตัวใส่มัน
‎โดยใช้แรงโน้มถ่วง
‎เมื่อนกคิดว่ามันได้เปรียบ
‎ตอนนั้นแหละที่ปีกของมันจะพับเก็บเข้าไป
‎มันบินถลาลงเป็นรูปทรงหยดน้ำตาหยดเล็กๆ
‎ดิ่งลงมาจากสวรรค์
‎พลังงานจลน์ของเหยี่ยวที่ปะทะนกพิราบ
‎รุนแรงราวกับคุณถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงทีเดียว
‎ในการฝึก นกพิราบหนีไปได้เสมอ
‎เพราะเหยี่ยวถูกทำให้ต้องบินถลาลงมา ‎ในระยะที่ต่ำกว่า 1,000 ฟุต
‎แต่เวลาออกล่าจริงๆ
‎มันจะดิ่งลงมาจากที่ที่สูงกว่ามาก...
‎เพื่อให้เกิดผลถึงตาย
‎(ความเร่งโน้มถ่วง)
‎ผู้ล่าออกเดินทัพ
‎มันใช้ปีกของมัน
‎ในการสร้างแรงต้าน...
‎ทำให้สกายเกรเซอร์ไม่มั่นคง
‎เพื่อกินมันบนพื้นดิน
‎แต่ผู้ล่ากลุ่มนี้กลุ่มเล็ก ‎เกินกว่าจะโค่นสัตว์ตัวใหญ่ขนาดนี้ได้
‎วันนี้ พวกมันจะต้องทนหิว
‎สกายเกรเซอร์ไต่ขึ้นไปบนความสูงที่ปลอดภัย...
‎เพื่อพักฟื้น
‎แต่เพราะเป็นตัวเมียในช่วงเจริญพันธุ์
‎มันจึงมีเพื่อนมาด้วย
‎เกรเซอร์ตัวผู้ แข่งกันเพื่อให้ถูกเลือกเป็นคู่
‎หางที่ใหญ่ผิดปกติของมันคืออุปสรรค
‎ทำให้พวกมันบินได้ยากขึ้น
‎แต่สำหรับตัวเมีย
‎มันคือสัญลักษณ์ของกำลังวังชา
‎ตัวแรกที่ไปถึงตัวเมียก่อนจะได้ผสมพันธุ์
‎และถ่ายทอดยีนของมัน
‎หลักการเดียวกันประยุกต์ใช้บนโลก
‎ไม่ว่าจะเป็นบนท้องฟ้า
‎หรือบนพื้นดิน
‎ตัวผู้แข่งขันกันเพื่อสิทธิ์ในการผสมพันธุ์
‎ผมคิดว่าเวลาคนเรานั่งอยู่ที่บ้าน ดูแมลงในทีวี
‎พวกเขาจินตนาการว่าตากล้องนั่งอยู่ในป่า
‎ในแม่น้ำหรือแนวพุ่มไม้
‎รอให้ตัวด้วงพวกนี้ผ่านมา
‎และสืบพันธุ์หรือต่อสู้กันหน้ากล้อง
‎มันไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ
‎(คอตส์โวลด์ ‎ประเทศอังกฤษ)
‎นี่คือกระท่อมเก่าๆ ใกล้พัง ‎ซึ่งอยู่ติดกับบ้านพ่อแม่ผม
‎ซึ่งอยู่ตรงนั้น
‎ข้อได้เปรียบสำคัญที่มีสถานที่อยู่ติดบ้านพ่อแม่คุณ
‎คือคุณมีอาหารเย็นดีๆ กินในตอนเย็น ‎และมีชาให้ดื่มระหว่างวัน
‎มาดูสิครับว่าเราทำอะไรกันอยู่
‎โอ้พระเจ้า
‎พวกมันคือตัวอะไรเนี่ย
‎มันคือด้วงแรดครับ
‎ตัวผู้มีเขาใหญ่ๆ แบบนี้
‎ตัวเมียไม่มี ‎มันคือรูปแบบของการคัดเลือกทางเพศ
‎เพราะตัวเมียชอบตัวผู้ที่มีเขาใหญ่
‎ดังนั้นทุกครั้งที่พวกมันผสมพันธุ์กัน
‎พวกมันจะผสมพันธุ์กับด้วงที่มีเขาค่อนข้างใหญ่กว่า
‎ด้วงที่พวกมันเจอมาครั้งล่าสุดเล็กน้อย
‎ด้วงตัวผู้ตัวนั้นจึงถ่ายทอดยีนของมันต่อไป
‎ดังนั้นเมื่อผ่านไปแต่ละรุ่นวัย ‎เขาก็เลยใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‎- วางตรงไหนเป็นพิเศษไหม ‎- วางบนขอนไม้ หันหน้าไปหาตัวผู้อีกตัว
‎เอาแล้ว พวกมันพุ่งใส่กันทันที
‎เขาของด้วงแรดตัวผู้
‎ก็เหมือนหางของสกายเกรเซอร์ตัวผู้
‎มันพัฒนาขึ้นเพื่อการแข่งขันทางเพศ
‎ตัวที่เจ๋งกว่าทำสำเร็จอีกแล้ว
‎เป็นช็อตที่ดี
‎นั่นคือช็อตที่เราต้องการ สอดใส่ตัวเมีย ใช่
‎หนึ่ง สอง สาม
‎- โอเคไหม ‎- โอเค
‎- ใช่ ‎- อย่างนั้นแหละ
‎- คุณกำลังใส่นั่นเข้าไปเหรอ ‎- ใช่
‎แมลงตัวผู้ไม่ได้ต่อสู้เพื่อดักคู่ผสมพันธุ์เสมอไป
‎บางครั้งแค่แสดงความองอาจทางกาย ‎ของพวกมันก็เพียงพอแล้ว
‎เอาละ ผมจะเอาตัวผู้ไปวางตรงหน้าคุณนะ
‎มันจะเข้ามาทางขวาของคุณ
‎มันบินไปแล้ว
‎นี่คือแมลงวันก้านตายาว
‎แมลงวันก้านตายาวเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่น่าทึ่ง
‎มันดูคล้ายมดนิดๆ โดยมีตาดวงใหญ่อยู่ที่ปลายก้าน
‎ทั้งตัวผู้และตัวเมีย
‎มีตาอยู่ที่ปลายก้าน
‎แต่ตัวผู้มีก้านตาที่ยาวกว่าตัวเมียมาก
‎ตัวผู้ที่มีก้านตายาว
‎จะเข้าไปหาตัวผู้อีกตัว
‎และพวกมันจะเต้นรำกันนิดหน่อย
‎และพวกมันจะพยายามตัดสิน
‎ว่าใครมีก้านตาใหญ่กว่ากัน
‎นั่นไง นั่นเป็นการคุมเชิงกัน
‎ผู้ชนะจะยืนอยู่ที่เดิม ‎จากนั้นผู้แพ้จะเดินต้วมเตี้ยมถอยไป
‎จากนั้นผู้ชนะตัวนั้นจะเข้าไปหาตัวเมีย ‎และสามารถสืบพันธุ์กับตัวเมีย
‎และวิธีนั้นสามารถถ่ายทอด ‎ลักษณะทางพันธุกรรมที่มันมี
‎ซึ่งจะรวมถึงก้านตาที่ยาวกว่านั่นด้วย
‎- เยี่ยม! เรียบร้อย ‎- ถ่ายอยู่รึเปล่า
‎วิเศษเลย
‎ปกติจะแค่แป๊บเดียวก็แยกกันแล้ว นี่วิเศษมาก
‎ทำไมแมลงวันก้านตายาวถึงพยายาม
‎ที่จะมีก้านตาที่ใหญ่แบบนี้
‎แนวคิดก็คือคุณกำลังส่งสัญญาณ ‎ไปถึงตัวเมียอย่างโจ่งแจ้ง
‎ว่าคุณสามารถมอบพลังที่น่าทึ่งนี้ ‎ให้กับทรัพยากรนี้ได้
‎สิ่งนี้ไม่มีความจำเป็นโดยสิ้นเชิง
‎และถ้าคุณยังอยู่รอดได้
‎ถ้าคุณยังบินต่อได้ และใช้ชีวิต และไม่ถูกล่า
‎และยังมีสิ่งฟุ้งเฟ้อที่ไร้ประโยชน์นี้ ‎โผล่ออกมาจากหัวของคุณอยู่
‎งั้นคุณก็คือการเดิมพันที่ดีทีเดียวที่จะสืบพันธุ์ด้วย
‎บนแอตลาส
‎หางที่ยาวของสกายเกรเซอร์ตัวผู้ ‎แสดงว่ามันคือตัวเลือกที่ดีเลิศ...
‎เพื่อเป็นพ่อของรุ่นวัยต่อไป
‎แต่แม่ไม่สามารถวางไข่บนท้องฟ้าได้
‎มันจึงลงมาบนพื้นดิน
‎เพราะแรงโน้มถ่วง ตัวของมันจึงหนัก ‎เกินกว่าจะกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าได้
‎เพื่อสร้างชีวิตใหม่ มันจำต้องสละชีวิตตัวเอง
‎ลูกๆ เติบโตใกล้กับที่ที่แม่ของพวกมันตาย
‎ตอนนี้พวกมันต้องขึ้นจากพื้นดิน ‎ไปอยู่กลางอากาศแล้ว
‎แต่สัตว์กินซากกำลังรออยู่
‎สิ่งมีชีวิตไร้กระดูก
‎ไม่มีโครงกระดูกที่จะทำให้พวกมันมีรูปร่าง
‎มันฆ่าด้วยวิธีห่อหุ้มและละลายเหยื่อของมัน
‎สกายเกรเซอร์เพิ่งจะฟักไข่เท่านั้น ‎แต่พวกมันก็ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงแล้ว
‎และตอนนี้จะถอยหลังไม่ได้แล้ว
‎(ทะเลทรายคาลาฮารี ‎แอฟริกาใต้)
‎ทุกวันบนโลก
‎สัตว์วัยเยาว์ต้องเอาชนะโอกาสที่เลวร้ายให้ได้
‎หากพวกมันจะอยู่ให้รอด
‎หกสิบเปอร์เซ็นต์ของเมียร์แคต ‎มีชีวิตไม่รอดถึงวันเกิดปีแรก
‎สำหรับลูกเมียร์แคต ในช่วงแรกๆ ของชีวิต
‎ที่นี่มีอันตรายอยู่มากมาย
‎พวกมันถูกโจมตีได้ง่ายอยู่หลายเดือน ‎หลังจากพวกมันเกิด
‎แต่โดยเฉพาะในเดือนแรกหรือเดือนที่สอง ‎หลังจากพวกมันออกมาจากโพรง
‎มีผู้ล่าอยู่ทุกที่และเป็นอันตรายตลอดเวลา
‎ในบริเวณนี้มีงู...
‎ที่จะกินลูกเมียร์แคต
‎ลูกเมียร์แคตปลอดภัยเมื่ออยู่ในฝูง
‎แต่ถ้ามันล่าช้ากว่าตัวอื่น มันก็ถูกโจมตีได้ง่าย
‎แมงป่องเป็นภัยคุกคามอยู่ตลอดเวลา
‎ลูกเมียร์แคตไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิงจริงๆ
‎และโง่เขลาจริงๆ ‎เมื่อเป็นเรื่องของการรับมือกับแมงป่องในขั้นต้น
‎แต่พวกมันจะหลีกเลี่ยงอันตรายนี้ไปตลอดไม่ได้
‎สุดท้ายพวกมันจะต้องเรียนรู้ ‎วิธีหยุดภัยคุุกคามให้ได้
‎ครั้งแรกที่ลูกเมียร์แคตเผชิญหน้ากับแมงป่อง
‎และต้องรับมือมันด้วยตัวเอง...
‎อาจเป็นการเผชิญหน้าที่น่ากลัวมาก
‎นี่คือช่วงเวลาแห่งความจริงที่แท้จริง
‎มันคือพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านที่แท้จริง ‎เพราะทันทีที่มันจัดการเรื่องนั้นด้วยตัวเองได้แล้ว
‎มันก็อยู่ในขั้นที่สามารถ ‎เริ่มออกหาอาหารด้วยตัวเองได้
‎และพึ่งพาตนเองได้ ‎และเป็นสมาชิกของฝูงที่มีประโยชน์
‎แปลว่ามันสามารถหนีจาก ‎ความอ่อนแอของการเป็นลูกสัตว์
‎และเปลี่ยนไปเป็นสัตว์ที่โตแล้วได้
‎มันคือหนึ่งก้าวบนถนนสู่วัยผู้ใหญ่
‎แต่หลังจากนั้นก็ไม่ใช่ขั้นตอนที่ง่ายเลย
‎ข้างนอกนั่นมีภัยคุกคามมากมาย
‎และมันจะต้องเรียนรู้ต่อไป ‎เพื่อที่จะไปให้ถึงวัยผู้ใหญ่
‎หากลูกสกายเกรเซอร์จะเติบโตขึ้น
‎พวกมันไม่มีทางเลือก
‎ได้เวลาบินแล้ว
‎แม้แต่ในอากาศ พวกมันก็ยังไม่ปลอดภัย
‎บนแอตลาส
‎การรอดชีวิตคือเกมของโอกาส
‎ชีวิตดำเนินต่อไปจากรุ่นหนึ่งไปอีกรุ่นหนึ่ง
‎อย่างน้อยก็ในตอนนี้
‎แรงโน้มถ่วงที่ทรงพลังของแอตลาส ‎ดึงดาวเคราะห์น้อยมาบนเส้นทางการปะทะ
‎ส่วนใหญ่ลุกไหม้ไปในชั้นบรรยากาศ
‎แต่ก็มีภัยคุกคามอยู่ตลอด ‎ว่าสิ่งที่ใหญ่อาจผ่านเข้าไปได้...
‎และเปลี่ยนเส้นทางของสิ่งมีชีวิต ‎บนดาวเคราะห์ใหม่หมด
‎เพราะแรงโน้มถ่วงบนโลกน้อยกว่าบนแอตลาส
‎การพุ่งชนของดาวเคราะห์น้อยจึงเกิดขึ้นน้อยกว่า
‎แต่เมื่อมันเกิดขึ้น ก็อาจเป็นหายนะได้
‎นี่คือคาบสมุทรยูกาตัน
‎ป่าเขตร้อนขนาด 70,000 ตารางกิโลเมตร
‎แต่สิ่งที่หลบซ่อนอยู่ในป่า ‎คือหลุมยุบจำนวนมากที่เรียกว่าซีโนเต
‎(คาบสมุทรยูกาตัน ‎ประเทศเม็กซิโก)
‎นี่คือทางเข้าสู่ระบบถ้ำใต้ดินขนาดใหญ่
‎ไม่มีแม่น้ำหรือลำธารบนพื้นดินในคาบสมุทร
‎แหล่งน้ำเดียวจึงเป็นใต้ดินในถ้ำ
‎แต่สิ่งที่น่าสนใจจริงๆ ‎คือสถานที่ตั้งของซีโนเตพวกนี้
‎ถึงแม้อาจจะมีซีโนเตอยู่ ‎มากกว่า 10,000 แห่งทั่วคาบสมุทร
‎แต่ในมุมตะวันตกเฉียงเหนือ...
‎มันเกิดขึ้นเป็นรูปครึ่งวงกลมอย่างชัดเจนมาก
‎ถ้าเราตามครึ่งวงกลมนั้น ‎ออกไปที่อ่าวเม็กซิโก...
‎ตอนนี้เราก็จะได้วงกลมเต็มวง ‎ซึ่งทำให้เป็นรอยที่คนเราจะคาดหวัง
‎จากขอบของหลุมที่ดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนได้
‎เมื่อ 65 ล้านปีก่อน
‎แรงโน้มถ่วงดึงดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ‎ลงมาในระบบสุริยะของเรา
‎มันพุ่งเข้าชนโลกของเรา
‎ทำให้สิ่งมีชีวิต 75 เปอร์เซ็นต์บนโลกสูญพันธุ์
‎การพุ่งชนของดาวเคราะห์น้อย ‎ก่อให้เกิดซากปรักหักพังมากเพียงพอ
‎ที่จะปิดกั้นแสงอาทิตย์ได้ถึงสองปี
‎โลกจมดิ่งสู่ความมืดมิด
‎ไม่มีอะไรเติบโตได้
‎สิ่งนี้จะเกิดขึ้นบนแอตลาส...
‎หากดาวเคราะห์น้อยดวงใหญ่มากพอพุ่งชนมัน
‎ซีโนเตเป็นสถานที่ที่ยากจะมีชีวิตรอดได้
‎เหมือนที่โลกเคยเป็นเมื่อ 65 ล้านปีก่อน
‎ลักษณะพิเศษที่สายพันธุ์หนึ่งต้องมี ‎เพื่ออยู่รอดจากการสูญพันธุ์คืออะไร
‎มีใครบางคนอยู่ในนี้
‎จระเข้เป็นสัตว์ที่มีความทนทานมาก
‎พวกมันอาศัยทั้งในน้ำและบนบก
‎พวกมันมีความสามารถหลากหลาย ‎ไม่ต้องการอาหารเฉพาะเจาะจง
‎พวกมันกินเกือบทุกอย่าง
‎อะไรก็ตามที่หาได้ถือว่าดีพอ
‎จระเข้จะกินมัน
‎ในซีโนเตแห่งนี้
‎จระเข้ตัวหนึ่งตกลงไป ติดอยู่ ไม่มีทางออก...
‎แต่ไม่ว่ายังไง ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง
‎มันอยู่รอดได้
‎พวกมันคือผู้รอดชีวิต
‎ในโลกที่เปลี่ยนไป ‎เป็นเรื่องดีหากมีความสามารถหลากหลาย
‎ไม่ใช่ชำนาญเฉพาะด้าน
‎หากดาวเคราะห์น้อยดวงใหญ่พอพุ่งชนแอตลาส
‎สกายเกรเซอร์และผู้ล่าต้องตายแน่นอน
‎พวกมันชำนาญเฉพาะด้าน ‎เกินกว่าจะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงได้
‎ผู้มีความสามารถหลากหลาย ‎คือสัตว์กินซากไร้กระดูก
‎เช่นเดียวกับจระเข้ พวกมันกินได้ทุกอย่าง...
‎และอยู่ได้ทุกที่
‎ในโลกแรงโน้มถ่วงสูงในจินตนาการนี้
‎พวกมันอาจเป็นสุดยอดผู้รอดชีวิต
‎สิ่งมีชีวิตจะปรับตัวอย่างไร
‎ในโลกที่แตกต่าง
‎ในที่ที่สิ่งมีชีวิตติดอยู่
‎ระหว่างทะเลทรายที่ร้อนสุดขีด
‎และดินแดนแห่งความมืดอันหนาวเหน็บ
‎โลกแห่งความสุดโต่ง
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล