‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎โลก ถิ่นกำเนิดของหลายล้านสายพันธุ์
‎แต่มีอะไรที่อาจอยู่... นอกโลกบ้าง
‎นักดาราศาสตร์ค้นพบดาวเคราะห์หลายพันดวง
‎นอกระบบสุริยะของเรา
‎พวกเขาเชื่อว่ายังมีอีกหลายล้านล้านดวง
‎หากมีสิ่งมีชีวิต อยู่บนเศษเสี้ยว ‎ของดาวเหล่านั้นเท่านั้น
‎งั้นจักรวาลก็คงมีชีวิต
‎สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีความต้องการเหมือนกัน
‎กิน...
‎สืบพันธุ์...
‎และวิวัฒนาการ
‎จากการประยุกต์กฎของสิ่งมีชีวิตบนโลก
‎กับดาวดวงอื่นๆ ในจักรวาล
‎จึงเป็นไปได้ที่จะจินตนาการถึง
‎สิ่งที่อาจมีชีวิตอยู่...
‎บนโลกต่างดาว
‎(หอดูดาวลิก ‎แคลิฟอร์เนีย สหรัฐฯ)
‎ดาวเคราะห์ที่อยู่นอกระบบสุริยะของเรา
‎เป็นที่รู้จักกันในหมู่นักดาราศาสตร์ ‎ในชื่อดาวเคราะห์นอกระบบ
‎ทุกดวงล้วนอยู่ห่างจากโลกหลายล้านล้านไมล์
‎แต่ก็อาจจะยังสามารถตรวจพบ ‎สัญญาณของสิ่งมีชีวิตที่เบาบางได้
‎จากแสงของดาวฤกษ์ที่พวกมันโคจร
‎ดาวฤกษ์ทุกดวงกำลังส่งแสงทุกสีมาที่เรา
‎ดังนั้นถ้าเราจับแสงนั้น ‎ในกล้องส่องทางไกลของเราได้
‎แล้วเอามันไปผ่านเครื่องมือ ‎ที่กระจายแสงออกไปเป็นสายรุ้ง
‎และเราดูในรายละเอียดของสายรุ้งนั้น
‎เราจะพบลายนิ้วมือทางเคมี
‎ขององค์ประกอบ ‎ในชั้นบรรยากาศของดาวฤกษ์ดวงนั้น
‎นี่คือหนึ่งในสายรุ้งเหล่านั้น
‎ที่กล่องส่องทางไกลจับไว้ได้ ‎จากดาวฤกษ์ที่อยู่ห่างไกล
‎ประมาณ 12 ปีแสง ดาวฤกษ์ทาวเซติ
‎เราจะเห็นเส้นสีเข้มๆ พวกนี้ ‎จากไฮโดรเจนในชั้นบรรยากาศของดาวฤกษ์
‎ด้านล่างนี้ เราจะเห็นเส้นของแมกนีเซียม ‎ที่มีลักษณะพิเศษสามเส้นพวกนี้
‎นี่คือชั้นบรรยากาศของดาวฤกษ์
‎แต่สิ่งที่เราอยากทำคือจับแสง
‎ที่ส่องผ่านชั้นบรรยากาศ ‎ของดาวเคราะห์นอกระบบ
‎เพื่อจับลายนิ้วมือทางเคมีของชั้นบรรยากาศนั้น ‎ในแบบเดียวกันเป๊ะ
‎ในปี 2012 ลายนิ้วมือแบบนี้ ‎มองเห็นได้ในระบบสุริยะของเรา
‎เมื่อดาวศุกร์โคจรผ่านหน้าพระอาทิตย์
‎มันเป็นเงาดำ
‎ชั่วขณะหนึ่ง รัศมีเล็กๆ ปรากฏขึ้น ‎มันคือชั้นบรรยากาศของดาวศุกร์
‎เศษเสี้ยวของแสงนี้เองที่นักดาราศาสตร์มองหา
‎หากพวกเขาสามารถวิเคราะห์ชั้นบรรยากาศ ‎ของดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างไกล
‎ที่เป็นเงาดำอยู่บนดาวฤกษ์ที่อยู่ห่างไกลได้
‎พวกเขาอาจพบหลักฐานของสิ่งมีชีวิตก็ได้
‎เราคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนมาก ‎ว่าสัญญาณของสิ่งมีชีวิตจะเป็นยังไง
‎เราจึงมองดูรอบๆ ‎และเราดูว่าอะไรที่อยู่ในชั้นบรรยากาศ
‎ที่สามารถตรวจพบได้จากที่ห่างไกลหลายปีแสง
‎และมันพาเรากลับไปที่ก๊าซตัวเดิมเสมอ
‎ออกซิเจน
‎ห้าสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของออกซิเจน ‎ในชั้นบรรยากาศของเรา
‎มาจากมหาสมุทร
‎ซึ่งเป็นปอดของดาวโลก
‎กระบวนการที่ผลักดัน ‎การเติบโตของสาหร่ายทะเลยักษ์
‎และจริงๆ แล้วรวมถึงป่าทั้งหมด ‎ที่เราเห็นบนบกด้วย
‎มันคือการสังเคราะห์ด้วยแสง
‎สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจมากที่สุด ‎เกี่ยวกับการสังเคราะห์ด้วยแสง
‎คือของเสียที่ถูกโยนทิ้ง
‎นั่นคือออกซิเจนที่เข้าไปในชั้นบรรยากาศ
‎เราคิดว่าออกซิเจนเกือบทั้งหมด ‎ในชั้นบรรยากาศของเรา
‎สร้างขึ้นด้วยการสังเคราะห์ด้วยแสง
‎ด้วยสิ่งมีชีวิตบนดาวโลกดวงนี้
‎ถ้าคุณเห็นมันเป็นจำนวนมาก
‎คุณจะรู้ว่าดาวเคราะห์คือโลกที่มีชีวิต
‎ท่ามกลางโลกหลายล้านล้านใบข้างนอกนั่น
‎โลกที่มีออกซิเจนมากกว่า ‎มีแนวโน้มที่จะรักษาสิ่งมีชีวิตไว้ได้มากกว่า
‎ลองจินตนาการว่า... ดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ‎ที่เหมือนโลก ไม่ได้โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงเดียว
‎แต่เป็นสองดวง
‎นี่คืออีเดน
‎แสงจากดาวฤกษ์แฝดของมัน ‎ทำให้การสังเคราะห์ด้วยแสงทำงาน...
‎สูบฉีดออกซิเจนสู่ชั้นบรรยากาศ
‎ทำให้สิ่งมีชีวิตเติบโตได้
‎เกรเซอร์กินเห็ดราในที่ต่ำเป็นอาหาร
‎แต่พวกมันตื่นตัวต่ออันตรายอยู่ตลอดเวลา
‎ร่มไม้คือที่อยู่ของผู้ล่า...
‎วิวัฒนาการมาอย่างสมบูรณ์แบบ ‎เพื่ออาศัยอยู่ตามต้นไม้
‎เฝ้ารอจังหวะที่จะโจมตี
‎บนพื้นดิน เกรเซอร์ได้เปรียบกว่า
‎มันว่องไวกว่าในการไล่ล่า
‎แต่ผู้ล่าได้พัฒนาอาวุธพิเศษขึ้น
‎ครั้งนี้ เกรเซอร์หนีไปได้...
‎และผู้ล่าเก็บออมพลังงานของมันไว้
‎บนดาวเคราะห์ทุกดวง พลังงานคือสิ่งล้ำค่า
‎แสงดาวคือแหล่งพลังงาน ‎ที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง
‎แต่เคล็ดลับคือการเปลี่ยนแสงนั้นเป็นสิ่งมีชีวิต
‎เราอยู่ในป่าดิบชื้น
‎ที่นี่มีพืชและสัตว์หลากหลายชนิด ‎มากกว่าที่อื่นในโลก
‎(ปาร์เก เวร์เด อี อากวา ‎ประเทศโคลัมเบีย)
‎ต้นไม้และพืชกำลังดูดซับพลังงานของพระอาทิตย์
‎พวกมันใช้มนต์วิเศษของการสังเคราะห์ด้วยแสง ‎เปลี่ยนแสงอาทิตย์ให้เป็นพลังงานกลูโคส
‎พูดอีกอย่างก็คือ น้ำตาล
‎คุณสามารถมองเห็นและยังลิ้มรสได้ด้วย
‎คุณสามารถลิ้มรสพลังงานจากพระอาทิตย์ได้จริงๆ
‎พืชทำหน้าที่เหมือนแบตเตอรี
‎จับพลังงานของพระอาทิตย์ไว้ในรูปของกลูโคส
‎สัตว์กินพืชกินพืช
‎สัตว์กินเนื้อกินสัตว์กินพืช
‎ทุกการเชื่อมต่อในห่วงโซ่อาหาร
‎ขึ้นอยู่กับการถ่ายโอนพลังงานกลูโคสนี้
‎และในป่าแห่งนี้
‎มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่ต้องการกลูโคสไม่รู้จักพอ
‎นกฮัมมิงเบิร์ด
‎นกฮัมมิงเบิร์ดสามารถขยับปีกได้ ‎มากกว่า 100 ครั้งต่อวินาที
‎แค่เพียงอยู่ใกล้ๆ คุณรู้สึกได้ ‎ว่ามันใช้พลังงานมากแค่ไหน
‎กิจกรรมที่บ้าระห่ำนี้
‎ได้รับพลังงานจากน้ำหวานของเกสรดอกไม้ ‎ที่อุดมด้วยกลูโคส
‎นี่คืออุปกรณ์ที่ถ้าดูจากด้านหน้า มันดูเหมือนดอกไม้
‎นกฮัมมิงเบิร์ดจะบินเข้ามาและกินอาหารจากมัน
‎มาแล้วหนึ่งตัว
‎มันบินกลับไปกลับมา เร็วเข้า แกทำได้
‎โอเค มันกำลังดื่มน้ำหวาน
‎อุปกรณ์นี้วัดปริมาณน้ำหวานที่นกกำลังดื่ม
‎และออกซิเจนที่มันกำลังหายใจ
‎เราคำนวณพลังงานที่ดื่มเข้าไปจากน้ำหวาน
‎และพลังงานที่ออกมาจากออกซิเจน
‎และเราสามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำมาก ‎ว่านกกำลังใช้พลังงานอยู่เท่าไหร่
‎นกฮัมมิงเบิร์ดที่บินโฉบเฉี่ยวไปมา ‎ใช้ออกซิเจนในอัตราที่เหลือเชื่อ
‎เร็วกว่านักวิ่งโอลิมปิกถึงสิบเท่า
‎ยิ่งมันเอาออกซิเจนเข้าไป ‎ในเซลล์ของมันได้มากเท่าไหร่
‎มันก็ยิ่งเผาผลาญกลูโคสได้เร็วเท่านั้น
‎ซึ่งช่วยปลดล็อกพลังงานที่อยู่ภายใน
‎บนโลก 21 เปอร์เซ็นต์ ‎ของชั้นบรรยากาศคือออกซิเจน...
‎ให้พลังงานสิ่งมีชีวิตที่หลากหลายรอบตัวเรา
‎(ออกซิเจนในชั้นบรรยากาศ)
‎บนอีเดน มีออกซิเจน ‎มากกว่าบนโลกสิบเปอร์เซ็นต์...
‎สิ่งมีชีวิตที่นี่จึงอาจจะหลากหลายกว่า...
‎มีพลังมากกว่า
‎ชอบการแข่งขันมากกว่า
‎ฤดูร้อนคือฤดูแห่งการผสมพันธุ์สำหรับเกรเซอร์
‎เพราะกลัวผู้ล่าอยู่ตลอดเวลา ‎พวกมันจึงไม่ใช้เวลาในการหาคู่
‎แต่พวกมันผลิตไข่ ‎หน้าตาเหมือนไส้เดือนออกมาแทน
‎ไข่แต่ละใบต้องเชื่อมต่อกับอีกใบ
‎เพื่อสร้างตัวอ่อน
‎เพื่อการปกป้อง พวกมันสร้างดักแด้ขึ้นมา
‎การห้อยอยู่เหนือพื้นดิน ช่วยให้ตัวอ่อนเติบโตได้
‎รอดพ้นจากพวกผู้ล่า
‎บนโลกใบนี้ ภัยคุกคามแห่งความตาย ‎คือปัจจัยสำคัญ
‎ในการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต
‎การล่าเหยื่อมีอยู่ทุกที่
‎ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดข้างนอกนี้
‎ที่ไม่เสี่ยงต่อการถูกสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นกิน
‎แง่มุมที่ผมสนใจคือวิธีการที่การล่าเหยื่อ ‎มีอิทธิพลต่อการแพร่พันธุ์
‎(หุบเขาอารีมา ‎ตินิแดด)
‎พวกมันจะเข้ามาในนี้
‎แม่น้ำสายนี้เหมาะอย่างยิ่ง ‎แก่การศึกษาปลาหางนกยูง
‎และรูปแบบการแพร่พันธุ์ของพวกมัน
‎- ใช่ ‎- นี่ตัวผู้อีกตัว
‎นี่คือบริเวณที่สบายๆ
‎ที่นี่ ปลาหางนกยูงอาศัยอยู่กับ ‎ปลาอีกสายพันธุ์เท่านั้น
‎และมันเป็นปลาที่ไม่ค่อยกินปลาหางนกยูง ‎หรือรบกวนปลาหางนกยูงเลย
‎พวกมันสามารถว่ายน้ำไปตรงไหนก็ได้ ‎โดยไม่เสี่ยงว่าจะมีใครพยายามจะกินมัน
‎- เอาละ ได้แล้ว ‎- ได้แล้ว
‎เราได้ลูกปลาที่เราเพิ่งจับมา เราได้มาห้าตัว
‎มันอาจดูตัวเล็กสำหรับคุณ แต่ถือว่าตัวใหญ่มาก ‎สำหรับลูกปลาหางนกยูงที่เพิ่งเกิด
‎ปลาหางนกยูงที่นี่ใช้ความพยายามอย่างมาก ‎เมื่อเทียบกับลูกหลานที่เกิดมาน้อยนิด
‎ที่ปลายน้ำ เป็นคนละเรื่องกันเลย
‎โอเค
‎ว้าว
‎หินก้อนนี้คือสิ่งกีดขวางตามธรรมชาติ ‎ที่เป็นตัวกั้นแบ่งแม่น้ำ
‎ข้างใต้มัน มีอันตรายซ่อนอยู่
‎ชีวิตของปลาหางนกยูงข้างล่างนี้ ‎ค่อนข้างเหมือนชีวิตของผู้หลบหนี
‎คุณหนีผู้ล่าตลอดเวลา ‎ถ้าปลาหางนกยูงต้องว่ายน้ำตรงนี้...
‎มันคงไม่รอดแม้แต่วินาทีเดียว
‎การป้องกันตัวแบบเดียวที่ปลาหางนกยูงทำได้ ‎คือการออกลูกออกหลานให้มาก...
‎โดยหวังว่าจะมีบางตัวที่รอดสู่วัยผู้ใหญ่ได้
‎โอเค ผมได้ลูกปลาสองตัวมาจากบนนั้น ‎ซึ่งพวกมันใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีผู้ล่า
‎และสี่ตัวจากข้างล่างนี่ ซึ่งพวกมันอยู่กับผู้ล่า
‎ขนาดแตกต่างกันจนน่าทึ่งเลยครับ
‎ลูกปลาจากที่นี่ตัวเล็กกว่า
‎ลูกปลาที่ผมจับมาจากเหนือหินกีดขวางมาก
‎แม่ปลาไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตถึงอนาคตมากเท่าไร ‎ไม่ว่าพวกมันจะทำยังไงก็ตาม
‎ดังนั้นกลยุทธ์ที่ดีที่สุดข้างล่างนี้ ‎คือการสร้างลูกปลาตัวเล็กๆ ให้มากเข้าไว้
‎ปลาหางนกยูงได้พัฒนา ‎วิธีการแพร่พันธุ์สองวิธีที่แตกต่างกัน
‎การมีลูกปลาตัวใหญ่ไม่กี่ตัว...
‎หรือมีลูกปลาตัวเล็กๆ จำนวนมาก
‎ปัจจัยชี้ขาดคือภัยคุกคามจากผู้ล่า
‎ถ้าคุณเป็นหนึ่งในพวกเหยื่อ ‎คุณจะตายตั้งแต่ยังเด็ก
‎ดังนั้นคุณต้องใช้ชีวิตให้เร็ว
‎คุณควรจะทุ่มเทกับการมีลูก ‎เพราะไม่อย่างนั้น คุณจะสูญพันธุ์
‎กลยุทธ์แบบนั้น ‎ประยุกต์ใช้ได้บนดาวเคราะห์ทุกดวง
‎ที่สายพันธุ์หนึ่งล่าเหยื่ออีกสายพันธุ์หนึ่ง
‎บนอีเด็น เกรเซอร์ได้พัฒนาให้แพร่พันธุ์เร็ว
‎พวกมันผลิตลูกหลานออกมาจำนวนมาก ‎ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...
‎เพื่อรับประกันการอยู่รอดของสายพันธุ์
‎แต่ในป่า พวกมันไม่เคยปลอดภัยอย่างแท้จริง
‎เมื่อฤดูร้อนสิ้นสุด
‎เห็ดราออกผลสีส้ม...
‎ซึ่งดึงดูดเกรเซอร์
‎สปอร์ที่อยู่ในผลไม้แพร่การติดเชื้อ
‎ทีนี้เมื่อผู้ล่าจู่โจม
‎เกรเซอร์ที่ติดเชื้อจะไม่วิ่ง
‎สัญชาตญาณความกลัวของพวกมันหายไป
‎มันคืออาหารที่กินได้ง่าย...
‎แต่มีพิษ
‎เห็ดราใช้เกรเซอร์เป็นตัวแพร่เชื้อและฆ่าผู้ล่า
‎(เกรตริฟต์แวลลีย์ ‎ประเทศแทนซาเนีย)
‎ความสัมพันธ์ระหว่างสายพันธุ์ต่างๆ ‎ที่ซับซ้อนเหลือเกินมีอยู่บนโลก...
‎แต่ไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์ที่อันตรายถึงตาย
‎ชาวฮัดซาคือคนเก็บของป่าล่าสัตว์ ‎ใช้ชีวิตด้วยการกินของตามธรรมชาติ
‎ผมชื่อพาลังโก
‎ในฐานะที่เป็นผู้ชาย หน้าที่ของผมคือล่าสัตว์
‎ผมพกธนูและลูกธนูไว้เสมอ
‎เพื่อป้องกันตัว...
‎เพราะพุ่มไม้
‎มีสัตว์อันตรายมากมาย
‎มีอาหารแคลอรีสูงอยู่อย่างหนึ่ง ‎ที่มีค่าเหนือสิ่งอื่นใด
‎น้ำผึ้ง
‎แต่การหาน้ำผึ้งสดใหม่นั้นเป็นเรื่องยาก
‎ผึ้งย้ายรังของพวกมันทุกฤดูกาล
‎ชาวฮัดซาจึงเรียกใช้ตัวช่วย
‎นกพรานผึ้งเป็นนกที่ฉลาดมาก
‎พวกมันรู้ว่าน้ำผึ้งอยู่ที่ไหน และจะพาคุณไปที่นั่น
‎มันส่งเสียงร้องที่พิเศษ
‎และผมผิวปากตอบ
‎ถ้าผมตามมันไป มันจะพาผมตรงไปที่น้ำผึ้ง
‎นกพรานน้ำผึ้งล่าน้ำผึ้งเก่งสมชื่อ
‎มันพาพวกเขาไปที่รังผึ้งในต้นเบาบับ
‎นักล่าสัตว์ต้องการให้นกช่วยตามหาผึ้ง
‎และนกต้องการให้นักล่าสัตว์เข้าถึงรังผึ้ง
‎นกพรานน้ำผึ้งพาเราไปหาผึ้ง
‎แต่ผึ้งดุมาก
‎มันจึงต้องการความช่วยเหลือของเรา
‎การปีนขึ้นต้นเบาบับ...
‎เป็นอะไรที่ยากและอันตรายมาก
‎ผมเคยตกลงไปครั้งหนึ่ง
‎เราใช้ควันไฟเพื่อทำให้ผึ้งเมา
‎และไล่พวกมันไปจากรัง
‎การเสี่ยงคุ้มค่า
‎น้ำผึ้งสดใหม่ เข้มข้น
‎พาลังโกไม่ลืมที่จะให้นกได้ส่วนแบ่งของพวกมัน
‎เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
‎ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างสายพันธุ์
‎เรียกว่าความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน
‎ยิ่งระบบนิเวศอุดมสมบูรณ์มากเท่าไหร่ ‎ความสัมพันธ์ยิ่งซับซ้อนมากเท่านั้น
‎บนอีเดน
‎ความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันสามทาง ‎สุดอันตรายได้พัฒนาขึ้น...
‎โดยมีเห็ดราเป็นศูนย์กลาง
‎ขั้นแรก มันเป็นอาหารให้เกรเซอร์
‎จากนั้นก็ทำให้พวกมันติดเชื้อ...
‎เพื่อวางยาเหล่าผู้ล่า
‎และเห็ดราทำทุกอย่างนี้ ‎เพื่อให้เห็ดรารุ่นต่อไปได้เติบโต...
‎ซึ่งกินซากของผู้ล่าที่ตายแล้วเป็นอาหาร
‎บนโลก เห็ดรามีบทบาทที่สำคัญมากแต่มองไม่เห็น
‎ในสิ่งมีชีวิตของทุกป่า
‎โดยอยู่เบื้องหลัง
‎(ป่าโรทีเมอร์ชุส ‎สกอตแลนด์)
‎ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่คิดว่าสิ่งมีชีวิต ‎ที่ซับซ้อนชนิดแรกบนโลกของเรา
‎คือพวกแมลง หรือแม้แต่ไดโนเสาร์
‎แต่จริงๆ แล้ว หลายร้อยล้านปีก่อนหน้านั้น
‎สิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ชนิดแรก ‎ที่ซับซ้อนจริงๆ คือสิ่งเหล่านี้
‎เห็ดรา
‎เรารู้จักเห็ดราอย่างน้อย 140,000 สายพันธุ์
‎แต่นั่นน่าจะน้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ของสายพันธุ์ทั้งหมดที่มีอยู่จริง
‎แค่ในป่าแห่งนี้แห่งเดียว
‎ก็น่าจะมีเห็ดราอยู่หลายพันสายพันธุ์แล้ว
‎โอเค ตรงนี้มีเห็ดอยู่สามดอก
‎และคุณจะเห็นได้ว่ามีเห็ดพวกนี้ขึ้นอยู่ทั่วทั้งป่า
‎แต่สิ่งที่น่าทึ่งคือเห็ดพวกนี้
‎เป็นแค่สิ่งเล็กๆ ของสิ่งใหญ่ๆ ที่ซ่อนอยู่เท่านั้น
‎เมื่อเราดูที่ใต้ผิวดิน
‎จริงๆ แล้วเห็ดราส่วนใหญ่ ‎อยู่ในเส้นใยเล็กๆ พวกนี้
‎ที่กระจายไปทั่วดิน
‎และสิ่งนี้เรียกว่าไมซีเลียม และมันเชื่อมโยง
‎เห็ดดอกอื่นๆ ทั้งหมดในบริเวณนี้เข้าด้วยกัน
‎เห็ดราเล็กจิ๋วพวกนี้อาจยาวเป็นสิบๆ กิโลเมตร
‎แผ่กระจายไปทั่วดินทั้งหมด
‎ต้นไม้ต้องการเส้นใยเหล่านั้นเพื่อให้อยู่รอด
‎เพราะต้นไม้สามารถจับคาร์บอน ‎จากชั้นบรรยากาศได้
‎และมันมอบคาร์บอนนั้นให้กับเห็ดรา
‎ในทางตรงข้าม เห็ดราเข้าถึง ‎ไนโตรเจนและฟอสฟอรัสจากดิน
‎ซึ่งพวกมันมอบให้ ‎เป็นการแลกเปลี่ยนกับคาร์บอนนั้น
‎มันจึงเป็นภาวะพึ่งพากัน ‎ที่เป็นประโยชน์แก่สิ่งมีชีวิตทั้งสองชนิด
‎สิ่งที่น่าจะไม่ธรรมดามากที่สุด
‎เกี่ยวกับระบบไมซีเลียมนี้คือวิธีที่มันเชื่อมโยงกัน
‎เห็ดราที่ยึดติดอยู่กับรากของต้นไม้ต้นนี้
‎จะยึดติดกับรากของต้นไม้ต้นนั้นด้วย
‎และต้นไม้ต้นนั้นที่อยู่ตรงโน้น
‎และพวกมันจะเชื่อมโยง ‎กับต้นไม้ที่อยู่ใกล้เคียงพวกมันด้วย
‎ผ่านทางระบบไมซีเลียมเดียวกัน
‎ที่เชื่อมโยงจากต้นไม้ต้นหนึ่ง ‎ไปอีกต้นหนึ่ง ไปอีกต้นหนึ่ง
‎เครือข่ายไมซีเลียม ‎ก็เหมือนกับวงจรของสายไฟและโนด
‎ที่ข้อมูลสามารถไหลผ่านไปได้
‎และมัน
‎ทำให้เห็ดรารักษาป่าเอาไว้ได้
‎ดังนั้นถ้ามีต้นไม้ต้นหนึ่งตรงนั้นที่กำลังจะตาย
‎มันอาจจัดสรรปันส่วนสารอาหาร ‎ไปให้ต้นไม้ต้นนั้นมากขึ้น
‎เพื่อที่ต้นไม้ต้นนั้นจะได้อยู่ได้ดีขึ้น และผลก็คือ
‎ระบบเห็ดราอยู่ได้ดีขึ้น
‎คล้ายๆ กัน ถ้ามีการรบกวน ‎ที่บางส่วนของเครือข่ายเห็ดรา
‎มันจะเอาสารอาหารออกไป
‎เพื่อที่มันจะได้ลดผลกระทบ ‎ของการรบกวนนั้นให้เหลือน้อยที่สุด
‎วิศวกรรมของระบบนิเวศ ‎ที่มองไม่เห็นเหล่านี้แหละ
‎ที่ทำให้ระบบทั้งหมดทำงานในแบบที่สมบูรณ์จริงๆ
‎ระบบนี้ได้ชื่อว่าวู้ดไวด์เว็บ
‎และมันฟังดูเหมือนมุกตลก
‎แต่มันทำงานไม่ต่างจากอินเทอร์เน็ตเลยจริงๆ
‎ที่ทำให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในระบบป่าเชื่อมโยงกัน
‎กระบวนการนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วทั้งโลก
‎ในทุกระบบนิเวศที่เราจะนึกออก
‎ดังนั้นถ้าเราจะมีระบบนิเวศที่เขียวชอุ่ม ‎บนโลกต่างดาวข้างนอกนั่น
‎พนันได้เลยว่ามันต้องได้รับการรองรับ
‎จากบางอย่างที่เหมือนกับ ‎ระบบไมซีเลียมที่ยิ่งใหญ่นี้
‎สิ่งมีชีวิตในป่าอีเดนคือการแลกเปลี่ยนกัน
‎ระหว่างเห็ดรา เกรเซอร์ และผู้ล่า
‎แต่มันมีพลังจากท้องฟ้าที่ยิ่งใหญ่กว่าอยู่
‎อีเดนมีฤดูการที่รุนแรงกว่าบนโลก
‎มีความผันผวนของแสงสว่างและความอบอุ่น ‎จากดาวฤกษ์แฝดของมันมากกว่า
‎เมื่อฤดูหนาวมาถึง
‎ผู้ล่าที่เหลืออยู่ย้ายถิ่น...
‎ไล่ตามแสงสว่างไป
‎เกรเซอร์ที่เหลืออยู่... ตาย
‎เป็นเหมือนกันทุกฤดูหนาว
‎ไม่มีอะไรเติบโตในป่าอันมืดมิด...
‎ยกเว้นตัวอ่อนในดักแด้ของพวกมัน
‎เมื่อฤดูกาลเริ่มเปลี่ยนแปลง...
‎เกรเซอร์ก็ออกจากดักแด้...
‎รับอิทธิพลจากการกลับมาของดาวฤกษ์แฝด
‎บนโลก สิ่งมีชีวิตทำแบบเดียวกัน
‎ใช้ฤดูกาลเป็นนาฬิกา
‎นี่คือกลางฤดูร้อน
‎วันที่ยาวนานที่สุดของปี
‎(แม่น้ำเยลโลว์บรีชเชส ‎เพนซิลเวเนีย สหรัฐฯ)
‎มีนักตกปลาด้วยเหยื่อปลอมมากในช่วงนี้ของปี
‎เพราะนี่คือช่วงเวลาที่ปลากินเบ็ดของปี
‎เพราะมันมีแหล่งอาหารมากมายในแม่น้ำ
‎และแหล่งอาหารนั้นคือเจ้าพวกนี้ แมลงชีปะขาว
‎เรานึกถึงแมลงชีปะขาวที่บินไปมาบนบกกับเรา
‎แต่มันใช้ชีวิตส่วนใหญ่ของวงจรชีวิตมัน
‎อาศัยอยู่ที่ก้นแม่น้ำ พัฒนา เติบโต
‎และทุกตัวเตรียมตัว ‎เพื่อช่วงเวลานี้เวลาเดียวในหนึ่งปี
‎ที่พวกมันจะโผล่ขึ้นมา
‎แม่น้ำเยลโลว์บรีชเชส
‎หล่อเลี้ยงแม่น้ำซัสควีแฮนนา
‎ใต้ท้องน้ำเหล่านี้
‎แมลงชีปะขาวหลายล้านตัวพร้อมโผล่ขึ้นมาแล้ว
‎และเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน พวกมันก็โผล่ขึ้นมา...
‎ทั้งหมด
‎มีแมลงมากมายเหลือเกิน ‎ที่ดูเหมือนอยู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
‎แทบจะรู้สึกเหมือนเอเลียนบุกเลยทีเดียว
‎แมลงชีปะขาวมีชีวิตอยู่อย่างมากสองวัน
‎ในช่วงเวลานั้น พวกมันต้องหาคู่ผสมพันธุ์ ‎เพื่อถ่ายทอดยีนของพวกมัน
‎พวกมันมีโอกาสเดียว ‎และถ้าพวกมันพลาดโอกาสนั้น
‎ก็จบเห่สำหรับแมลงชีปะขาวตัวนั้น
‎เมื่อพวกมันผสมพันธุ์แล้ว
‎ตัวเมียจะกลับไปที่แม่น้ำเพื่อวางไข่
‎จากนั้นก็ตาย
‎จุดขาวๆ เล็กๆ แต่ละจุดนี้คือแมลงชีปะยาว
‎ที่กลับไปสู่แม่น้ำได้สำเร็จและวางไข่แล้ว
‎พวกมันลอยไปเป็นพันๆ ตัว เป็นแสนๆ ตัว
‎พวกมันได้เริ่มต้นรุ่นวัยต่อไป
‎ที่จะอยู่ต่อไปและทำแบบนี้อีกครั้งในปีหน้า
‎ในช่วงเวลานี้เป๊ะๆ
‎จังหวะของฤดูกาลถูกกำหนด
‎ด้วยความเอียงของดาวเคราะห์ ‎ที่หันไปหาดาวฤกษ์ของมันเสมอ
‎โลกเอียงทำมุม 23.5 องศา
‎บนอีเดน มุมนั้นเท่ากับ 40 องศา
‎จึงมีแสงสว่างที่มากกว่า ‎ส่องไปทั่วพื้นผิวของดาวเคราะห์มากกว่า
‎และแสงสว่างมากกว่าหมายถึงสิ่งมีชีวิตที่มากกว่า
‎นี่คือฤดูใบไม้ผลิ และมีอาหารให้กิน...
‎แต่เกรเซอร์รุ่นใหม่ ‎ต้องเติบโตให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...
‎ก่อนที่ผู้ล่าจะกลับมา...
‎และวงจรชีวิตเกิดซ้ำอีกครั้ง
‎สิ่งมีชีวิตสุดมหัศจรรย์...
‎กินกลูโคสเป็นอาหาร...
‎มีพลังจากออกซิเจน...
‎หล่อเลี้ยงด้วยแสงดาว
‎สิ่งที่เป็นจริงบนอีเดน ‎อาจเป็นจริงทั่วทั้งจักรวาล...
‎นั่นคือการที่ทุกชีวิตขึ้นอยู่กับ ‎การไหลเวียนของพลังงาน
‎สิ่งมีชีวิตจะปรับตัวอย่างไรในโลกที่แตกต่าง
‎เป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาด
‎ฉลาดมากพอที่จะสร้างที่อยู่ใหม่...
‎ท่ามกลางดาวฤกษ์
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล