Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH I MATERIAŁACH HISTORYCZNYCH.
NIEKTÓRE ZDARZENIA, WĄTKI I POSTACI
ZOSTAŁY CELOWO ZMIENIONE LUB WYMYŚLONE NA POTRZEBY FILMU.
ŻEBY NIE BYŁO ŚLADÓW
WARSZAWA, 1983
Orientuj się!
Co, no?
- Matce muszę pomagać w zakładzie. - Co?
Nie no, jaja sobie robisz?
- Maturę zdałem przecież. - Pół matury.
- Ojciec będzie wściekły. - Twój ojciec zawsze będzie wściekły.
Matura jest raz w życiu.
Optymista!
Musisz tam teraz chodzić?
I tak z ciebie żaden pożytek z tą ręką.
Po co ryzykować?
Gośka, oni mi tę rękę po to złamali, żebym ja tam nie chodziła.
- Co? Gdzie nie chodziła? - Na Piwną pakować paczki.
- Paczki pakować bez ręki? - Segregować.
Ciężarówka z Brukseli przyjechała.
A Jurek chce wracać.
- Ojciec będzie wściekły. - Twój ojciec i tak będzie wściekły.
- Słucham? - Twój ojciec i tak będzie wściekły.
Musisz sobie zadać pytanie.
Kto jest dla ciebie ważniejszy: ja czy ojciec?
Ale uczciwie.
- Będą fajki? - Będą.
- Dla więźniów politycznych. - Agnieszka niech za ciebie idzie.
Nie mogę, jadę z paczkami do Wrocławia, do więzienia.
Zresztą Marek będzie po mnie za godzinę.
Dobra, zbieram się.
Jestem!
- Jakieś koreczki by się pod to winko przydały, co? - Jurek chce wracać.
Co ty, se jaja robisz? Matura jest raz w życiu!
Jedno jest dla ciebie.
Po pijaku nie pojedziesz, nie?
Ja wychodzę.
Żadnego picia, słyszycie?
Wyprasujesz mi tę granatową spódniczkę na jutro?
Wyprasuję.
Gośka jest?
- W kuchni! - Recept potrzebuję.
No, Jureczku, chodź do nas!
No!
- To co? - Jest, czekaj.
- Cała moja klasa tam będzie. - Tam, czyli gdzie?
- Na Starym Mieście. - Stare Miasto jest duże.
A ty, co taki smutny?
- Komisję wojskową mam. - Kiedy?
- Za tydzień, siedemnastego. - To jest w moje urodziny, stary!
- W moje urodziny nic ci nie grozi. - Ja nie wiem.
Przecież mnie puścili.
Syna Barbary Sadowskiej, solidarnościowej rewolucjonistki.
A Baśka, w ogóle, co miesiąc jest na dołku.
No to, czym ty się przejmujesz?
Bo miałeś żółte papiery.
- Nigdzie mnie nie wezmą, kurwa, nigdy! - Ciszej!
Spokojnie.
Dominik lubi, wiesz, zapach napalmu o poranku.
Wszystko będzie dobrze, ja ci to gwarantuję.
A potem spadamy na całe lato do Dębek.
Gówno możesz mi zagwarantować.
- Dębki! Dębki! Dębki! Dębki! - Zamknij się!
Stary. naprawdę?
Nawet nie bierzesz pod uwagę tego,
że się możesz nie dostać na tę polonistykę?
Oczywiście, że nie.
No dobra, no, ale co jak się nie dostaniesz?
Nie, oczywiście, że nie biorę pod uwagę, bo się dostanę.
No, ale co, jak się nie dostaniesz?
- No dobra, okej. - Co nie wierzysz? Nie wierzysz?
- Nie wierzysz! - Wierzę.
- No.
A ty?
W stoczni, słyszałem, zatrudniają w Gdańsku.
Zastanawiam się, czy się nie przejechać.
Może się załapię. Nad morzem będę, od starych daleko.
Życie jakieś będę miał, nie?
Dobra stary, daj spokój, zeszliśmy prawie całą Starówkę.
No, nie ma ich.
A mieli być.
Dużo masz tych znajomych.
Chodźcie do mnie, pić mi się chce.
Chodź.
Orientuj się!
Wstawać!
Wstawać, mówię!
Dokumenty.
- Na jakiej podstawie? - Na takiej, że powiedział, kurwa! Dowód!
Nie mam.
Podjedź tutaj do nas na chwilkę, dobra? Dowód.
- Nie mam. - Ja mam.
Tak wasi koledzy go ostatnio zmaltretowali, że się po prostu rozwalił.
- Nie noszę. - Spokojnie!
- Chodź tutaj. - Przecież możemy tu tutaj na miejscu załatwić.
- Jedziemy! - Już!
- Wskakuj! - Zostaw!
Kurwa!
Wbijasz się! Miejsce! Miejsce, powiedziałem!
Wysiadaj. Dawaj go.
- Idziemy. - Idziesz!
Idź!
Krata!
Dowód osobisty.
Nie ma obowiązku noszenia.
Dowód!
Stan wojenny został zawieszony.
Gówniarza trzeba nauczyć noszenia dowodu!
Tyś jest taki cwany chłopak, tak?
Taki jesteś cwany?
Panowie, jego matka zaraz przyniesie dowód!
No i co?
Kurwa!
Weź go! Weź go!
Pojebało was, gówniarze!
Nie po plecach.
Walcie w brzuch, żeby nie było śladów.
Weź go, podnieś go!
Podnoś go!
- Stój, stój, stój! - Puśćcie go!
Kurwa!
Puśćcie go, kurwa, puśćcie!
- Puść go! - Jeszcze mu przyłóż.
Podnieś, podnieś!
Spokój, kurwa!
Spokój:
- Spokój! - Puść!
Puść!
Karetkę wołajcie. Niech go zabiorą.
Msza się w katedrze kończy za pół godziny. Ja muszę mieć czysty komisariat!
Tak jest!
Powiedzcie, że psychiczny.
Żeby przysłali samą sanitarkę, bez lekarza.
Sadzaj dupę!
Grzesiek!
- Dzień dobry. - Czołem.
Jak można człowieka, gnoje pierdolone!
To jest ten psychiczny?
Narkoman jakiś.
Rzucał się, to go usadziliśmy.
- Co my mamy z nim zrobić? - Psychiczny, mówiłem, zabrać stąd.
On nie jest psychiczny!
On jest ciężko pobity! Ludzie!
- Grzesiek, to są lekarze. - Sanitariusze.
Wszystko będzie dobrze, słyszysz.
Tylko musisz z nimi pojechać.
- Jadę z wami. - Nie ma miejsca.
Jak, kurwa, miejsca nie ma!
Normalnie, mała karetka.
Gdzie go, gdzie go wieziecie?
- Gdzie go wieziecie? - Na Hożą.
Proszę wysiadać.
Już nie musisz symulować.
Idę po lekarza.
Podnieś, dowód mu wypadł.
Pan jest lekarzem?
A kto pyta?
Jurek Popiel. Kolega.
On nie jest psychiczny. On jest po prostu ciężko pobity.
Grzesiek.
Puszczaj! Puszczaj! Ja z nim byłem na komisariacie!
Oni go tak zlali, że ledwo szedł.
Podwijamy koszulę.
Nie ma żadnych śladów, panie Popiel.
A alkohol czuć.
Jak nie ma śladów?
Jak go butami kopali!
Butami go kopali!
Na Nowowiejskiej wypłuczą mu żołądek i od razu poczuje się lepiej.
Ale on nie jest pijany!
On nie jest pijany!
Skierowanie do psychiatrycznego. Transport.
A na razie, na chwilę do obserwacyjnej.
Synku...
Syneczku...
To ja, Basia.
Słyszysz mnie?
Syn został pobity.
Pana zdaniem sonda żołądkowa i elektrowstrząsy
pomogą mu dojść do siebie?
To trzeba było gówniarza pilnować.
Zgodnie z przepisami skierowanie pacjenta do szpitala psychiatrycznego
może nastąpić tylko i wyłącznie na życzenie pacjenta,
albo członka rodziny,
albo na wniosek sądu lub prokuratury.
- Masz? - Mam.
Jedenaste!
Zmienić ci okład?
Nie trzeba.
Jeszcze ciepły.
Strasznie mnie zlali.
Ale nie tak, nie tak normalnie pałą, wiesz.
Tylko kopali butami,
bili łokciami...
I tam był, wiesz,
taki młody blondyn, w moim wieku, wiesz?
A potem wszedł sierżant
i krzyczał, żeby nie robić śladów.
- Ręcznik ci zmoczę. - Mamo, ale co im to za różnica?
Co im to za różnica?
Trzeba było go tu wczoraj od razu przywieźć.
Dlaczego ja go zawiozłam do domu?
- Idiotka. - Przestań. Był na pogotowiu przecież.
Nie twoja wina, że badał go idiota.
Dopiero co się udało z tą komisją wojskową.
Jak nie podejdzie w przyszłym tygodniu do matury,
nie dostanie się na studia
i wtedy go już wezmą.
Jak sytuacja?
Operują go.
Sam tam był?
Nie.
Trzeba spisać zeznania, póki masz na świeżo.
Chcesz zgłosić pobicie do prokuratury?
Chcę. Nie można skurwielom odpuszczać.
Przepraszam państwa na chwilę.
Nazywam się Lenczewski i asystowałem przy tej operacji.
Zakończyliśmy operację, syn został zamknięty.
Niestety, nie udało nam się znaleźć na tyle długiego fragmentu zdrowego jelita,
by dało się wytworzyć przetokę.
Syn ma w przyszłym tygodniu ustne matury.
I to jest bardzo ważne, żeby on do nich podszedł.
Czy to będzie możliwe?
Nie.
To nie będzie możliwe.
Pani syn nie żyje, przykro mi.
Tu jest karta zgonu. Sekcja zwłok za parę dni.
W wywiadzie wpisałem: pobity przez funkcjonariuszy MO.
Dziękuję.
Nie trzeba mszy odprawiać!
Tu trzeba wziąć butelki z benzyną i pójść ich wszystkich zajebać!
-Aja jestem za. - Spokojnie, chłopaki!
Co spokojnie?
Widział pan kiedyś, jak pański przyjaciel wymiotuje własnym kałem?
To by pan teraz nie mówił mi "spokojnie"!
Chodziło mi tylko o to, żeby ich bezsensownie nie prowokować, panie Popiel.
Msza w kościele Kostki odprawiona przez największego wroga komunistów?
Msza, kurwa!
Na księdza Popiełuszko zejdą się tłumy. Nie wiadomo, co się wydarzy.
Chodzi nam o to, żeby jeszcze ktoś zginął?
Nie będzie tak, że będziemy się tej śmierci wstydzić.
Że będziemy udawać, że jej nie było.
Jeśli się rodzice Grzesia zgodzą, to msza będzie u mnie w kościele.
Prosicie się o nieszczęście.
Dlatego trzeba zachować zdrowy rozsądek,
żeby prawda przetrwała i trzeba Jurka schować, i to szybko.
Ja się nigdzie nie będę chował.
Jurek, jesteś jedynym świadkiem, tylko ty wiesz, co tam się stało.
Nie.
Ja nic nie zrobiłem.
Basiu, pamiętasz, co ci powiedzieli, jak cię rok temu puścili z aresztu?
Że ciebie nie ruszą, ale do twojego syna się dobiorą.
Zapomniałaś już?
Jurek...
Musisz się ukryć.
Sprawiedliwość będzie tylko, jeśli przeżyjesz.
Milicja obywatelska. Jest Jerzy Popiel?
- Chcecie mnie zatrzymać? - Gdzie jest Popiel?
Będę rozmawiać tylko z prokuratorem. Jak nie chcecie mnie zatrzymać, to żegnam.
Milicja, otwierać!
Gośka, oni tu są.
Stoją pod drzwiami.
Wyszłam, ale boję się wrócić.
Pod samym mieszkaniem.
Tak. Proszę cię.
Halo?
Cześć, Małgorzato.
Karol Małcużyński. Gośka do mnie zadzwoniła.
A to jest mój szef Kevin Ruane. Pracujemy dla BBC.
Moje najszczersze kondolencje.
Panowie!
Jaką wy macie prawną podstawę, żeby tutaj przebywać?
Kto tu dowodzi?
A co?
Czy odpowie pan na kilka pytań do porannego wydania wiadomości BBC?
Wychodzimy!
Proszę, to tam.
Będziesz tu bezpieczny.
Poczekajmy, aż świat się o tym wszystkim dowie.
Czy możesz zapisać nazwiska fonetycznie?
Godzina 7:00, czas Greenwich. BBC, wiadomości ze świata.
Czyta Lewis Clark.
W Polsce, Grzegorz Przemyk,
18-letni maturzysta i początkujący poeta,
zmarł w wyniku prawdopodobnego pobicia w komisariacie milicji.
Nic!
Kurwa!
"Funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej zatrzymali na Placu Bankowym
dwóch nietrzeźwych, awanturujących się mężczyzn
Jerzego P., lat 23, Grzegorza P., lat 19.
Ze względu na nienaturalnie agresywne zachowanie Grzegorza P.
Oraz posiadane przez niego obrażenia, funkcjonariusze wezwali do zatrzymanych karetkę..."
Jakie, kurwa, obrażenia?
Przecież to jest wszystko kłamstwo.
Tak nie można kłamać w biały dzień.
I to jeszcze w gazecie.
Barbara, na co ty liczysz?
Na to, że prokuratura ustali, kto zabił moje dziecko.
I ten ktoś pójdzie na długie lata do więzienia.
Ilu ludzi zabili od początku stanu wojennego?
Milicja albo ZOMO. Czterdziestu? Pięćdziesięciu?
Pamiętasz jakieś wyroki, jakieś procesy w ogóle?
Myślałaś, że co u nas w gazetach napiszą?
Co ty mi chcesz powiedzieć?
Że będziemy walczyć, żeby był proces, ale ja ci tego nie obiecam.
Tym bardziej ci nie obiecam, że kogoś skażą.
Towarzysz generał Kiszczak u siebie?
I?
Istnieje możliwość,
że obrażenia u denata mogły powstać na komisariacie przy Jezuickiej.
Możliwość, powiedziałbym, granicząca z pewnością.
Od wczoraj o jego śmierci nadaje Wolna Europa.
Solidarność przez swoje struktury nawołuje do zbiorowego udziału w pogrzebie.
A to jest... był młody chłopak, maturzysta.
Jego matka to Barbara Sadowska.
- Kto? - Poetka.
Solidarność. Komitet Prymasowski.
Ranna w tej chryi sprzed tygodnia.
Opozycja twierdzi, że matce denata wielokrotnie grożono pobiciem syna.
Że to było zaplanowane przez nas.
A było?
Sprawdzałem w Departamencie Trzecim, nie było.
A poza nim?
Nic nie wskazuje na to, że MSW akurat z tym miało coś wspólnego.
To musiał być przypadek.
To co proponujecie, towarzyszu?
Towarzyszu generale,
proponuję dać tę sprawę jakiemuś prokuratorowi sympatyzującemu z opozycją.
To będzie dobrze wyglądało.
Wyjaśnimy sprawę, oczyścimy atmosferę.
Co najwyżej znajdziemy kilku sadystów w Milicji.
Ale to się zdarza wszędzie, na całym świecie.
Grażyna Popiel?
Tak, słucham?
Jerzy Popiel to państwa syn?
Tak.
A jest w domu?
Pojechał do Warszawy. Co się stało?
Jest zamieszany w zabójstwo i poszukiwany przez Milicję.
Jak tylko się pojawi, natychmiast to zgłosić.
Znajdzie się.
Oni go znajdą-
Dlaczego nie mogę iść?
Co mi zrobią na pogrzebie?
Jak cię złapie esbecja, to znikniesz na amen.
Razem z Grześkiem.
To od Barbary.
Jak Bednarkiewicz da znać, pojedziesz zeznawać do prokuratury.
Dzień dobry, pani prokurator.
Czy możliwe, żeby te obrażenia powstały wcześniej?
Od upadku?
Przypadkowego ciosu?
Pani prokurator...
Rozlane zapalenie otrzewnej, pęknięta wątroba.
Masywna perforacja kątnicy i wstępnicy.
Krwiak korzenia kreski.
Wieloodcinkowa martwica jelita cienkiego.
Po tym chłopaku ktoś przejechał jelczem, potem wrzucił wsteczny bieg
i przejechał jeszcze raz.
Szatan...
posunął się do tak strasznej zbrodni,
że z przerażenia oniemiała cała Warszawa.
W sposób bestialski zabrał matce jej jedynego syna
i polała się rzeka łez,
która nawodniła na nowo,
może u niektórych już usychające,
źródło solidarności.
Moi drodzy...
Wiem, że jesteście rozzłoszczeni śmiercią Grzesia.
Ale pamiętajcie, żeby nie dać się sprowokować.
Na cmentarz przejdziemy w całkowitej ciszy.
Niech milczenie
będzie wyrazem naszej siły.
Ile?
- Ciężko powiedzieć tak precyzyjnie. - Ile?
Parę tysięcy.
Piętnaście, dwadzieścia tysięcy.
Podziemie pisze, że sześćdziesiąt nawet.
Ale to przecież nie jest sprawa polityczna.
Teraz już jest.
Towarzyszu generale, towarzysz generał Beim już jest.
prosić?
To jest bez sensu, żeby na komisariacie wśród tylu świadków, w biały dzień
ktoś rzucił się do lania chłopaka.
Ale oczywiście sprawdzimy wszystkie możliwe wersje wydarzeń.
Jest świadek.
Menel z Siedlec po podstawówce.
Taki świadek.
Co pan sugeruje, towarzyszu komendancie?
Grupa operacyjna.
Dowodził będzie pułkownik Kmiecik.
Grupa będzie rzetelnie sprawdzać wszystkie możliwe wersje wydarzeń.
Na dzień dzisiejszy ręce i nogi ma wersja, że chłopaka pobili sanitariusze.
Tam też był w biały dzień.
Przy jeszcze większej liczbie świadków.
Musimy być jak jedna pięść, towarzyszu generale.
Inaczej nie wiadomo, jak to się skończy dla resortu
i dla każdego z nas.
Czy to mieszkanie Barbary Sadowskiej?
- Nie, Wojciecha Jaruzelskiego. - Tutaj u Basi zawsze drzwi otwarte.
- Szukam Barbary Sadowskiej. - Proszę.
Częstujcie się. Zaraz dorobię.
Musicie być bardzo głodni.
Pani Barbara Sadowska?
Słucham pana?
Tadeusz Popiel, ja jestem ojcem Jurka.
Jak miło, że pan wpadł.
Wie pan, świętujemy dzisiaj urodziny Grzesia.
Skończył 19 lat.
Trzy dni temu dokładnie skończył.
Szukam mojego syna.
Proszę się nie obawiać, Jurek jest bezpieczny.
Ale gdzie on jest?
W domu bardzo dobrej rodziny.
To są bliscy znajomi księdza Popiełuszki.
Można im absolutnie zaufać.
Czyli gdzie on jest?
Niestety nie mogę powiedzieć.
Mogę przekazać list. Tyle mogę zrobić.
Przepraszam, ale goście czekają na jedzenie.
Tutaj jest biurko, papier.
List na pewno trafi do Jurka.
Punkt następny porządku obrad...
wizyta papieża Jana Pawła II w Polsce.
Towarzysz sekretarz Milewski.
Zanim przejdziemy do spraw czysto organizacyjnych,
wydaje mi się, że mamy drobny kłopot natury wizerunkowej
związany ze sprawą niejakiego Grzegorza Przemyka.
Myśmy tu, jako biuro polityczne, wydali zgodę na wizytę papieża,
żeby wysłać sygnał o normalizacji.
A mam tu przed sobą
raporty zachodnich środków masowego przekazu
i ja tu nie widzę nic o papieżu.
Za to widzę dużo o Grzegorzu Przemyku.
"Młodym poecie i synu opozycyjnej poetki
pobitym przez funkcjonariuszy MO".
To jest afera ukręcona przez zagranicę.
Jak towarzysz spojrzy na zdjęcia z pogrzebu,
to tam jest kilka...
może niektórzy powiedzą kilkanaście tysięcy osób.
Przecież oni się sami nie zorganizowali.
To musi być sterowane z zewnątrz.
Otóż to!
Przecież od tej litery "V" nie zaczyna się żadne polskie słowo.
Jest podobno naoczny świadek,
niejaki Jerzy Popiel,
który twierdzi, że Przemyka pobito w komisariacie.
A skąd towarzysz sekretarz ma takie informacje?
Tak zeznał wczoraj w prokuraturze.
Zleciłem opracowanie tej postaci
i ja bym go świadkiem nie nazwał.
To jest osoba wysoce podejrzana
funkcjonująca w siedleckim światku meneli i złodziei,
utrzymująca kontakty z prostytutkami.
Zwykły narkoman, podobnie zresztą, jak sam Przemyk.
A do tego homoseksualista.
Sami sobie odpowiedzcie, towarzyszu, na pytanie
czy to jest świadek?
To jest jakiś dziwny homoseksualizm,
który pozwala żyć z prostytutkami.
Osobiście, nie dałbym złamanego grosza za twierdzenie,
że Przemyka pobili chłopcy z Jezuickiej.
Ale to jeszcze trzeba, oczywiście, udowodnić.
Są faktycznie poszlaki wskazujące na to, że Przemyk
był obezwładniany na komisariacie.
Ale temu się ciężko dziwić, bo był pod wpływem narkotyków.
Jeszcze jest taka możliwość, którą sprawdzamy,
że krzyki Przemyka rzekomo słyszane na komisariacie
nie były krzykami z bólu,
a okrzykami karate, które znał z kolegami.
Zatem obrażeń mógł doznać na wcześniejszym treningu.
Sami się mogli pobić.
Jest wiele możliwości.
Towarzysze, pozwolę sobie zaznaczyć, że mój resort jest niewinny.
Przecież ci chłopcy, Kościuk i Babicki, to są zwyczajni żołnierze z poboru.
Potrafią tylko patrolować i legitymować.
Gdybyśmy naprawdę chcieli rozprawić się z Przemykiem,
wzięlibyśmy do tego fachmanów.
Ja przepraszam za, być może, nieco emocjonalny ton,
ale ta sprawa jest w naszym resorcie bardzo przeżywana
i ja nie będę mógł bez tego ręczyć jak Milicja
zachowa się przy następnej takiej awanturze.
Towarzysze...
Ja bym zaproponował takie wyjście.
Żebyśmy tutaj wszyscy już
nie musieli dłużej w szczegółach się babrać,
żeby powołać osobę koordynującą tę sprawę.
Ja myślę, że tą osobą powinien być
towarzysz sekretarz Milewski, odpowiedzialny za bezpieczeństwo.
Ale jest, wydaje mi się,
sprawą priorytetową,
żeby resort towarzysza generała Kiszczaka
mógł dalej robić swoje
i wyjaśnić tę sprawę rzetelnie.
Dziękuję za zaufanie, towarzysze.
Barbara, proszę cię, spróbuj.
Nie chcę.
Możesz usiąść?
Nie mogę.
Musisz cokolwiek jeść.
Nie chcę.
Może ty spróbujesz.
Więc...
Jerzy Popiel jest jedyną przeszkodą stojącą nam na drodze
do uczciwego i rzetelnego wyjaśnienia tej sprawy.
Operacja "Junior", do której zostaliście oddelegowani
ma na celu zniwelowanie tej przeszkody.
I teraz tak: działamy dwutorowo.
Po pierwsze, szukamy najmniejszego punktu zaczepienia,
czegokolwiek, jakiegokolwiek brudu, haka na samego Popiela
albo kogokolwiek z jego rodziny.
Po drugie, tak na wszelki wypadek,
opracowujemy właściwą wersję wydarzeń, czyli tak zwaną wersję pogotowie.
Macie do dyspozycji całą Służbę Bezpieczeństwa.
Biuro Dochodzeniowo-Śledcze, Biuro Kryminalne, Biuro Analiz.
Przestępstwa Gospodarcze i Ruch Drogowy.
Figurantka opuściła mieszkanie i idzie w stronę salonu fryzjerskiego.
Figurant przejechał, jedzie w kierunku fermy.
Figurantka weszła do zakładu.
Dzień dobry.
Cześć.
Coś się zamek tnie.
Jurek, gdzie byłeś?
- cześć. - Gdzie byłeś?
Sam tu przyjechałeś?
A z kim miałem przyjechać?
Siadaj, zjedz coś.
Co wy się tak martwicie?
W stolicy byłem. Daj matka spokój, dorosły jestem.
Byli tu po ciebie.
Wiem, pisałeś.
Ukrywałem się, ale już nie muszę.
Najbardziej poszukiwany człowiek w Polsce,
to najbezpieczniejszy człowiek w Polsce.
Posłuchaj mnie uważnie, jestem twoim ojcem
i odpowiadam za twoje bezpieczeństwo.
Smacznego.
Tata, mną się już nikt nie będzie interesował.
Ja już zeznałem w prokuraturze, wszystko powiedziałem, jak było.
Tata, oni zaraz wszyscy będą siedzieć.
Już ja o to zadbać, nie bój się.
Adwokata mam nawet.
Ukrywałem się przez parę tygodni.
W końcu ktoś mi powiedział, żebym poszedł do kościoła św. Marcina.
Tam poznałem Basię Sadowską.
Powiedziała, że to dobrze, że zdezerterowałem
i że Solidarność mi pomoże.
Solidarność, czyli kto?
Powiedziała, żebym poszedł na Smolną do kancelarii.
Do adwokata Bednarkiewicza.
- Poszedłeś? - No tak.
I?
No i poszedłem i pan Bednarkiewicz powiedział,
że znajdzie mi jakieś mieszkanie i da mi jakieś pieniądze.
A dał?
No tak.
Wygląda znajomo?
A protokolant gdzie?
To jest na razie takie spotkanie poza protokołem.
Ja mu powiedziałem, że mam kolegów, co służyli na Jezuickiej,
a on powiedział, żebym się z nimi skontaktował, że chciałby ich przesłuchać.
przesłuchać, panie mecenasie?
Pan się w sąd bawi?
A postanowienie o zatrzymaniu macie?
Niech pan nie udaje takiego niekontaktowego.
Mówiłem, że to jest bez protokołu.
Ja nie udaję. Ja jestem niekontaktowy.
Nawet patrząc czysto koniunkturalnie,
pana jako adwokata
sprawa Przemyka nie powinna obchodzić.
Nie jest panu potrzebna.
Adwokat powinien wygrywać sprawę, a pan chyba nie myśli, że to się da wygrać?
Zobaczymy.
No, zobaczymy.
Proszę się nie gniewać, ale to jest jakaś chybiona operacja.
Nawet jak byście mnie zamknęli, to inny adwokat to weźmie.
- Tu bym był ostrożny w spekulacjach. - Wszystkich zamkniecie?
Pan dobrze wie, że pani Basia bez pana nic nie zrobi.
Jak jej pan wytłumaczy, że ten proces jest bez sensu,
ona się wycofa.
Ale z czego się wycofa?
Zaczyna pan łapać, mecenasie.
Pan nęka prokuraturę, Sadowska nęka prokuraturę...
A wy co jesteście, Służba Ochrony Prokuratury?
Próbujemy ściśle ze sobą współpracować.
No bo teraz tak...
jak prokuratura umorzy, to co, wy będziecie aferę robić?
Będziecie CIA o pomoc prosić?
Nie można się dogadać?
Żyć normalnie?
Będziecie mieć sto tysięcy ludzi na ulicach.
Pan się przecenia, mecenasie.
Dobrali ci dwa razy więcej pozorantów. Mają jednakowe mundury, nie odróżnisz stopni.
Nie rozmawiamy ze świadkiem w trakcie czynności.
Skup się na każdej twarzy, choćby to miało trwać miesiąc.
Sygnatura śledztwa: I Ds 113/83.
Rozpoczynamy czynność okazania.
Godzina: 11.30,
1 czerwca 1983 r.
Poproszę.
Numer 23.
Czy ten człowiek miał bezpośredni kontakt z ofiarą?
Nie, tylko wyszedł z dyżurki
i krzyczał, żeby bić tak, żeby nie zostawiać śladów.
Ten.
To jest ten, który nas aresztował na Placu,
a potem się zamachnął pałką na Grześka
i potem go tłukł na komisariacie.
Jest pan pewien?
Nie słyszę.
Tak.
No, dobrze było.
Dobrze.
Zobaczymy, czy to coś da.
cześć. Trzymaj się.
Na dzień dzisiejszy wstępne wyniki śledztwa są takie,
że do pobicia doszło w komisariacie.
Podkreślam, wstępnie,
w toku postępowania zostało wykluczone,
że do pobicia doszło w karetce lub na terenie stacji pogotowia.
Jaka kwalifikacja?
Wstępnie, 158.
Jeden, jak rozumiem?
- Trzy. - Trzy?
Nie rozumiem.
Pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Rok do dziesięciu lat.
Z tymi dziesięcioma to bym nie przesadzała.
Czyli...
taki będzie akt oskarżenia?
Akt podlega akceptacji Prokuratury Generalnej.
Ale taka będzie moja rekomendacja.
Wszystko w porządku?
W porządku.
Towarzysz prokurator generalny, Franciszek Rusek.
Byłem przekonany, że zebranie było zwołane na 14:00.
Towarzysz był zwołany na 14:00.
Skoro już jest z nami towarzysz prokurator...
Mój resort otrzymał wczoraj do konsultacji notatkę służbową,
z której wynika,
że prokuratura zamierza przedstawić zarzuty wyłącznie milicjantom
i to o pobicie ze skutkiem śmiertelnym.
To jest oburzające, towarzyszu.
Z jakiego powodu?
To jest wzięcie pod uwagę tylko jednej wersji wydarzeń.
To jest działanie skrajnie nieobiektywne.
Gdzie wersja: pogotowie?
Po pierwsze, postępowanie się jeszcze nie zakończyło.
Po drugie,
wstępne ustalenie, jakie poczyniła prokuratura rejonowa
jednoznacznie wskazują, że pobicie było możliwe tylko w komisariacie.
Ustalenia czy zeznania Jerzego Popiela?
Głównie zeznania Jerzego Popiela.
Poparte kilkunastoma opiniami biegłych.
Zamierzacie tych chłopców oskarżyć na podstawie zeznań menela?
Kryminalisty, powiedzmy sobie szczerze.
Jak towarzysz minister na pewno wie,
jedyne za co Jerzy Popiel został skazany,
to ucieczki z zakładu poprawczego.
Czyli, po prostu, był kryminalistą już jako gówniarz.
Wspaniały świadek. Gratuluję.
Jerzy P. może i jest nieciekawą postacią,
ale jego zeznania są spójne.
Potwierdził wielokrotnie.
Jego moralność nie ma tu nic do rzeczy.
Szczerze wątpię, żeby ten menel
miał odwagę powtórzyć te swoje brednie w sądzie.
Jako komendant główny Milicji
oczekiwałbym, że akt oskarżenia będzie uwzględniał wersję "pogotowie".
Prokuratura nie pracuje na oczekiwaniach.
Tylko na faktach.
Całe biuro polityczne domagało się
rzetelnego i bezstronnego wyjaśnienia sprawy
przez Prokuraturę.
Towarzysz Jaruzelski również.
Prokuratura rejonowa jest nieszczelna.
Sporo informacji przecieka do prasy podziemnej.
Prokurator Brzozowska regularnie spotyka się z mecenasem Bednarkiewiczem,
pełnomocnikiem Barbary Sadowskiej,
działaczem Solidarności i przekazuje mu szczegóły na temat śledztwa.
Owszem, ma taki obowiązek.
Na podstawie Kodeksu Postępowania Karnego.
Ale to nie oznacza, że pani Sadowskiej przekazywane są akta śledztwa.
Wydaje nam się jednak, że...
stopień skomplikowania tej sprawy
kwalifikuje ją do przeniesienia do Prokuratury Wojewódzkiej.
Macie tam przecież taką doświadczoną kierowniczkę wydziału śledczego,
Wiesławę Bardon.
Na podstawie art. 17 par. 2 Kodeksu postępowania karnego
takie przeniesienie do wyższej instancji jest w pełni uprawnione.
I towarzysz minister i towarzysz komendant
mieliby wtedy pełniejsze przekonanie, co do bezstronności takiego śledztwa.
Prokuraturę i tak nadzoruje towarzysz sekretarz Milewski,
więc to tak naprawdę żadna zmiana.
Towarzysz prokurator prosi.
Dzień dobry, towarzyszu.
Ale myśmy mieli tylko przyjechać, porozmawiać jak było.
No tak, ale po co jak można pokazać.
No co, przecież mamy karetkę, to po co będziemy bajki opowiadać.
Ale jakie bajki?
Myśmy nic nie zrobili.
Ja to wiem.
Ale to jeszcze trzeba udowodnić.
Nie wiem.
Tu chyba trzeba adwokata.
Adwokata!
Adwokat to jest potrzebny tym, co są winni.
A wy mówicie, żeście nic nie zrobili, tak?
No chodźcie, chodźcie, pokażecie, jak żeście go wieźli.
Fotografia!
No dobra.
To co pokażcie, nie wiem, jak byście go bili.
Ja nigdy w życiu bym nie pobił człowieka. Jeszcze cierpiącego?
Ale hipotetycznie.
Ręce mam na kierownicy to jak mam bić?
Przecież się zabijemy.
Ale przecież mogliście się na przykład, nie wiem, gdzieś zatrzymać.
Ale my w sześć minut byliśmy na Hożej, to gdzie mieliśmy się zatrzymać?
Słuchajcie, bo ja mogę wpisać, że odmawiacie udziału w eksperymencie.
Ale to nie będzie dobrze wyglądało.
No, to co? Bijemy, tak?
Fotografia.
No, bijemy.
Z pasją tak, no! Mocniej!
- No, ale mocniej! Mocniej! Z całej siły! - Zagłówki wyciągnij.
Ale my zawsze jeździmy z zagłówkami.
No, ale co to zagłówek, nie damy rady wyciągnąć?
- No. - Tego się nie da wyciągnąć.
Tego się nie da wyciągnąć!
Dobra, nie ma zagłówka, bijemy.
Ale mocno!
Dobra, dajcie go do tyłu.
- Gdzie? - Tego.
Sanitariusz, do tyłu!
Ja nigdy nie jeżdżę z tyłu!
Będziesz mi wykłady robić?
Dobra. No i co? Bijemy!
Mocno, mocno, mocno! Od razu mocno!
Po co to się rozgrzewać? Od razu mocno! Dwie ręce! Dwie na raz!
Z całej siły!
Mocno, tak z życiem!
- Ale w niego bij, a nie w sufit! - No, w niego! No, w niego, no!
Nie no, sufit!
W latach 1966-68 komenda we Wrocławiu prowadziła sprawę operacyjną "Druki".
Co wy sobie jaja robicie?
Chodziło o grupę fałszującą dokumenty, głównie świadectwa i dyplomy mistrzowskie.
Był proces. Skazali ich. Wczoraj przyszły akta z sądu.
Tu.
Dyplom mistrzowski Grażyny Popiel wydany we Wrocławiu w 1966.
No jeden przynajmniej myśli tutaj.
Biorę to.
Nie, nie, nie...
No to musisz, tak te duże.
Musisz wziąć i nakręcić, bo przecież jak pani same takie malutkie zrobisz
to będzie wyglądać jak baran.
Z całym szacunkiem.
Grażyna Popiel?
Kto pyta?
Komenda Wojewódzka Milicji Obywatelskiej lnspektorat Ochrony Przemysłu.
Mamy informację,
że posługujesz się sfałszowanym dyplomem mistrzowskim.
My nie jesteśmy na ty.
Grażyno...
Twój dyplom pochodzi z okresu działania we Wrocławiu szajki fałszerzy.
Wiele osób kupiło sobie dyplomy.
I co z tego?
Sprawdźcie w Izbie Rzemieślniczej.
Są papiery, że składałam egzamin mistrzowski.
No właśnie, nie mogą znaleźć.
Ale szukają, żeby nie było.
Dobry, pani Małgosiu, Jurek Popiel z tej strony.
Czy wie pani może, czy...
Kiedy?
Figurant opuścił mieszkanie. Ma plecak.
W mieszkaniu nikt nie pozostał.
Możecie zaczynać.
- Skąd to macie? - Z mieszkania Popiela.
No, romans z kolegą syna.
Dobre i to.
- To dalej trwa? - Będziemy sprawdzać agenturalnie.
Raczej nie.
Uściślając, Przemyk został jego kolegą,
bo Sadowska z nim sypiała, nie na odwrót.
- Jego rodzice wiedzą? - Z podsłuchów to nie wynika.
Chciałem prosić o zgodę na wykorzystanie. Prasa, dziennik telewizyjny.
Nie. trzymać.
Jeszcze za wcześnie.
Tak jest.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna,
Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami
i błogosławiony owoc twojego życia Jezus.
- Obiecałaś. - Nie jestem głodna.
No to się zmuś.
To wszystko nie jest takie proste.
Bo ja ci będę gotował.
Wprowadzę się do ciebie i będę cię karmił.
To by się dopiero Kiszczak ucieszył.
Od tygodnia tu łażą.
Milicja, tajniacy.
Pewnie was w domu też podsłuchują.
Jeżdżą za tobą?
Schowaj sobie.
Matkę SB schwyciło, że ma niby ten
dyplom mistrzowski sfałszowany.
Zakład jej chcą zabrać.
Tam, dostałem na dzisiaj wezwanie do prokuratury.
Pójdę z Bednarkiewiczem.
Wiesz, co jej powiedzieli?
Że jak się wycofam z zeznań, to oni wszystko odpuszczą.
Ja do mecenasa Bednarkiewicza. Mam dzisiaj iść z nim do prokuratury.
Nie ma go. Został zatrzymany.
Pójdziesz z nami.
Nie rozkuwamy.
- Może z przodu chociaż. - Nie, dziękuję.
Jerzy... Popiel.
Coś ci się, głupia babo, chyba pomyliło.
Jestem świadkiem, nie podejrzanym.
Aja jestem prokuratorem
i moim obowiązkiem jest sprawdzić wszystkie możliwe wersje zdarzeń.
Odmawiam składania wyjaśnień.
Jesteś świadkiem, nie podejrzanym.
Nie masz takiej możliwości.
A poza tym mogę cię łatwo upierdolić.
Dziękuję.
Zaczynamy.
Całą noc na dołku siedziałem.
Kto mi grzebał w rzeczach?
- W jakich rzeczach? - Listy tu miałem schowane, w tej książce.
Nie widziałam żadnych listów. Jeden przyszedł dzisiaj ciekawy.
Ale nie do ciebie wyjątkowo.
To co się z nimi stało?
A co to za listy, że takie ważne?
Nie róbcie ze mnie wariata!
Nie mam do ciebie siły.
Porozmawiaj lepiej z ojcem.
Co to jest?
Rewizję zrobili wczoraj.
W drugiej szopie znaleźli lewe króliki.
- Lewe, rozumiesz? - Nie moja wina.
Nie twoja, kurwa, wina? A czyja?
Przepraszam.
Przepraszam? Co mnie twoje przepraszanie, kurwa, obchodzi?
Półtora miliona! Półtora miliona domiaru!
Możesz mi powiedzieć, co ty zamierzasz żreć,
jak matce zabiorą zakład, a mnie fermę?
Wiersze pani, kurwa, Sadowskiej?
Ja tego nie robię dla niej, ja to robię dla Grześka.
Dla Grześka, dobre sobie!
Stara baba tobą manipuluje, a ty za głupi jesteś, żeby to zobaczyć!
Tu cię ma, w małym palcu!
A ty jak debil robisz, co ona każe!
Ja to dla Grześka robię! Jego już nikt nie uratuje, nikt mu nie pomoże!
Tam, kurwa, jakieś komuchy jebane pisały w gazetach,
że się o, kurwa, o sznurówki potknął.
Komuchy jebane?
Takie, jak ja?
Pytam się.
Takie, jak ja?
Takie, kurwa, jak ja?
Ty jesteś moim ojcem.
Święta racja, jestem twoim ojcem.
Weź się zastanów, kto jest dla ciebie ważniejszy.
Własna rodzina
czy jakaś baba w Warszawie?
Dobrze się zastanów.
No...
To dobrze jest.
Poruczniku, macie małe dzieci?
Nie, nie mam.
A matkę z demencją?
- Żonę na wózku? - Sam jestem.
No to pojedziecie do Siedlec.
To dzięki wam się ta rodzina zaczęła sypać.
- A teraz trzeba to dokończyć. - Tak jest.
Jurek, ja się tobą zaopiekuję.
We wszystkim ci pomogę.
Jesteśmy teraz ze sobą na zawsze połączeni.
Ty i ja.
Zaczęłam znowu pisać.
Przeczytam ci.
Dziurawe mam ręce
Wypadają mi z nich pierwsze drobne czereśnie
Tego roku
Nie doniosę ich chyba do ciebie
Syneczku
Ładne.
Może na wiosnę coś wydam.
Ja wiem jak ci jest ciężko.
To wszystko na tobie wisi.
Nie musisz tu zostawać.
Możesz od tego uciec.
Zaraz po procesie.
Gdzie, kurwa, uciec?
Rusek twierdzi, że to jest ukłon w naszą stronę.
Taki kompromis, że tak powiem.
Kompromis?
Milicjanci mają takie same zarzuty jak sanitariusze.
Skoro sanitariusze są niewinni, a jednak są skazani,
to jest to kompromis, według słów Ruska, oczywiście.
Dzwońcie po niego.
Dzwoniłem, odmówił przyjazdu.
Powiedział, że interesują go wyłącznie uwagi na piśmie.
Kazał przekazać również,
że samo wysłanie akt ma charakter czysto kurtuazyjny
i można tam dodać tylko drobne poprawki
Zarzuty pozostaną niezmienione
i akt oskarżenia w takim kształcie trafi do sądu.
Powiedzcie mi, Kowalczyk.
W jakim celu myśmy wymienili tę prokuratorkę?
Sanitariusze dostali zarzuty.
To nie jest tak, że to nic nie dało. W poprzednim układzie nie byłoby na to szans.
Może żeśmy...
wymienili nie tego prokuratora co trzeba!
A co z sanitariuszami?
Może najprościej byłoby, gdyby któryś się po prostu przyznał?
Tak jest.
To są karty wyjazdowe zespołu 02.
Z tego roku. 180 osób.
Wystarczy jedna, która oskarży tego Wysockiego i tego drugiego
o pobicie, o kradzież, o cokolwiek.
Byle by był pretekst do zatrzymania. Rozdajcie to.
Musimy coś znaleźć na tych sanitariuszy.
Tadek?
Zbyszek?
Co ty tu robisz?
Kryształ biorę z hurtu do sklepu. Tam mam samochód.
Z Siedlec?
- Czemuś żeś się nigdy nie odezwał? - Głupio się tak narzucać.
Tyle lat od wojska już.
Jak długo będziesz?
Zaraz wyjeżdżam, żeby jakoś w miarę za dnia do Wrocławia dojechać.
Jaja sobie robisz, zostajesz u nas.
Napijemy się, pogadamy.
Nie wiem.
Ona go rozgrywa.
solidarność rozgrywa ją.
Jurek jest dla nich tylko mięso armatnie na MSW.
Kompletnie go, kurwa, omotali.
Ja nie wiem, co on się tak uparł, gówniarz jeden?
dziesięć osób na komisariacie. Pełno świadków!
Niby jak oni go tam mieli lać?
- No tak. - Przecież to się kupy nie trzyma.
Zmarnują nam chłopaka.
Użyją, wyplują.
On młody jest, głupi.
W ogóle tego nie widzi.
Ja to cię nie rozumiem.
Gdyby to był mój syn, to...
Tylko, że to nie jest twój syn.
To się łatwo mówi.
A gdybyś ty z nimi porozmawiał?
Z kim?
Z ubecją.
Mam na własnego syna donosić?
Zbyszek!
Kto tu mówi o donoszeniu?
Ty im nic o Jurku nie będziesz musiał mówić.
Syna chcesz obronić przed Solidarnością,
to oni mogą ci pomóc.
Ty ich rozegrasz, a nie oni ciebie.
Nie mogę pana tak po prostu wpuścić do szefa urzędu.
Niech pan pismo napisze.
Ja mam kluczowe informacje w sprawie Grzegorza Przemyka.
Jak pan chce, może pan zadzwonić telefonem do sekretariatu i oni zdecydują, czy pana wpuścić.
Ja jestem, gówniarzu, oficerem Ludowego Wojska Polskiego!
Dzień dobry.
Porucznik Wiesław Sajewicz. Zajmuję się sprawą Grzegorza Przemyka.
Może porozmawiamy u mnie. Nie będziemy tu stać jak ciecie.
Zapraszam.
Co pan robi w Siedlcach?
To znaczy?
Powiedział pan, że się zajmuje sprawą Przemyka, to skąd się pan wziął w Siedlcach?
Istnieje taka możliwość, że pański syn jest w niebezpieczeństwie.
Ze strony Solidarności.
Takie sygnały dostaliśmy.
Proszę.
Proszę, niech pan siada.
Może coś na gardło?
Nie, nie, dziękuję. Samochodem jestem.
Ja tu nie przyszedłem donosić na syna,
ja przyszedłem sprawę załatwić.
To jest jasna sprawa.
Sam mam dwóch chłopaków, więc nie musi mi pan mówić.
Człowiek by do diabła dla nich poszedł, a co dopiero do SB.
Dzień dobry, panie Wysocki.
Jesteście zatrzymani.
Ale przecież widział pan, żeśmy nic nie zrobili.
- Bardzo proszę. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Dziękuję państwu, że mogę tu przenocować.
Jeździmy w ramach naszej działalności na procesy
różnych działaczy opozycyjnych.
I ten akurat w państwa mieście.
Dla nich to dużo znaczy,
że ktoś przyjeżdża na ich proces.
Że nie są sami.
My się polityką nie zajmujemy.
To nie jest żadna polityka, zwykłe skurwysyństwo to jest.
Przecież te zarzuty są niezgodne z ich własną Konstytucją.
Ja wiem,
że państwo ponosicie konsekwencje tego,
że Jurek stanął w obronie pamięci mojego syna.
Tak, ponosimy.
Cieszę się bardzo, że pani to widzi.
- Mamo... - Słucham?
Ja będę się starała pomóc ze swojej strony.
My nie potrzebujemy niczyjej pomocy.
Dziękujemy.
Oni się po procesie zaraz odczepią.
To się wszystko zaraz skończy.
Może...
można było spróbować, żeby to się w ogóle nie zaczęło.
O co ci chodzi?
Może, jakby chłopak był lepiej wychowany,
jakby nie chodził pijany po ulicy, milicjantów nie zaczepiał.
A co ty chrzanisz! Nikt nie zaczepiał żadnych milicjantów!
Jak ty się do matki odnosisz?
Może po prostu...
męskiej ręki zabrakło.
Dzieciaka zaniedbać to jest bardzo łatwo,
a potem płacz, że nieszczęście.
Pani Barbaro, tutaj ręcznik zostawiam.
Michał, ja rozmawiałem z twoją żoną.
I ona się bardzo martwi, wiesz?
- Nie wiem, bo jej nie widuję. - Ale to się może zmienić.
Mówiła, że wypytują ciągle o ciebie, o was.
Ja rozmawiałem z tymi tutaj.
I powiem ci... no, nie jest dobrze.
Nie odczepią się.
I to się może skończyć bardzo źle.
Jak ty mi nie będziesz chciał pomóc,
to ja nic nie będę w stanie zrobić.
Mogą żonie w pracy zaszkodzić.
Albo nawet odwołać ci teściów z placówki dyplomatycznej w Rzymie.
Boję się, że wsadzą twojego brata.
I powiedzieli...
Powiedzieli,
że może nawet waszego synka trzeba będzie zeskrobywać z asfaltu.
Matko Boska!
Piotruś ma na imię, tak?
A to prawda, że ty od kilku dni głodujesz?
- Cukru donieść? - Nie trzeba.
Kolega i tak głoduje.
Przemyśl to.
Ja tu jestem, żeby ci pomóc.
Twój kolega nie ma takich możliwości.
Ale to nie on, prawda?
Daj mu chwilę.
Pamiętasz, jak prosiłeś, żebyśmy zapewnili Jurkowi ochronę.
Tak.
No to ja mu taką ochronę zapewniłem.
I dobrze.
W związku z tym mam dla ciebie propozycje.
Oczywiście, jeżeli chcesz, ale to jest teraz ten moment
żeby przekonać Jurka do zmiany zeznań.
Porozmawiam z nim.
Ale chodzi o to, żebyś ty z nim nie rozmawiał.
Żeby to zrobił ktoś inny.
Ktoś kogo Jurek będzie uważał za bezstronnego,
przez to bardziej wiarygodnego.
Chciałbym zaproponować podporucznika Łykę.
Podstawiliście skurwysyna?
Tak mnie traktujecie?
Ja do was uczciwie jak człowiek przychodzę, a wy mnie traktujecie jak kretyna?
Tadeusz, spokojnie.
Zadaniem Łyki było nawiązanie z tobą kontaktu.
Jak to inaczej miał zrobić?
Co, miał przyjść do ciebie pod drzwi i zapukać?
Siadaj.
Nie skończyłem.
Skontaktujesz Jurka z Łyką.
Tylko że nie agresywnie. To musi naturalnie wyjść.
Gdyby jakieś fundusze były potrzebne na wyjazd, czy coś takiego, to wal jak w dym.
Z funduszami to ja sobie poradzę, jak nam przestaniecie życie zatruwać.
Ale śledztwo w sprawie małżonki to jest zakończone.
Postanowienie powinno przyjść za parę dni.
Jakieś nieporozumienie.
A domiarem też się nie przejmuj.
Już ja to załatwię.
Dobra, Rysiek.
Strażnik!
No więc, panie Wysocki?
Pani prokurator, dziękuję, że znalazła pani dla mnie czas.
Który to już raz trudno zliczyć.
Widzi pani,
od dłuższego czasu sumienie mnie gryzie, bo...
Bo?
Bo zrobiłem rzecz straszną.
Teraz postanowiłem zrzucić z siebie ten ciężar, aby
odciążyć siebie i najbliższych.
To...
to przeze mnie...
ten maturzysta...
To ja...
Pani prokurator, może zrobimy przerwę na uspokojenie.
- Jak widać, pan Wysocki bardzo to przeżywa. - Bardzo.
Chodźmy.
To jest właśnie mój syn Jurek.
Jurek!
To jest Zbyszek.
Mój kolega z jednostki, jeszcze z Wrocławia.
Mamy nie ma, ale kolacja na stole.
Chodź do nas.
Dzień dobry.
- Zbyszek jestem. - Jurek.
Bohater jesteś podobno.
Jaki tam bohater, po prostu mówię jak było.
A jak było?
Daj spokój chłopakowi.
Wystarczy, że go tamci męczą.
Ciekaw jestem, to pytam.
Przepraszam, kolego.
Nie chcesz, nie mów.
Nie ma co mówić za bardzo.
Zatłukli go na moich oczach i tyle.
Ale naprawdę widziałeś to?
Trzy metry to się działo ode mnie, może pięć.
W korytarzu upadł, od razu oni podnieśli go i dalej go bili.
To czemuś mu nie pomógł?
Próbowałem, ale...
mnie oddzielili, usadzili.
Siłą mnie jeden trzymał na krześle.
Straszna sprawa.
To ilu ich było w sumie?
Sześciu.
Siedmiu!
To żeś jednego urządził.
O co panu chodzi?
Nie widziałeś dokładnie, kto bił.
Nie widziałeś, kto zadał śmiertelny cios,
Sześciu ich było, albo siedmiu.
- A jak ten jeden go nie tknął akurat? - Wszyscy go bili.
Nie było tam pana, to gówno pan wie.
A może go dobili na pogotowiu?
Kto wie?
Ciebie tam przecież nie było, nie?
Ja nic złego nie miałem na myśli.
Chodzi o to, żebyś kogoś nie skrzywdził tymi swoimi zeznaniami.
Albo gorzej, żebyś z siebie idioty nie zrobił w sądzie.
Przecież ten proces niedługo, nie?
No, niedługo jakoś tak.
Dobra, do kibla muszę.
Przepraszam cię za niego.
Niepotrzebnie nachalny taki.
- Daj spokój. - Nie, daj spokój.
Wyproszę go. Niepotrzebna ta rozmowa była.
dosyć masz problemów.
Pamiętaj, jakby co,
zawsze możesz do mnie przyjść i powiedzieć.
Pamiętaj, zawsze.
Dzięki, tato.
Dzięki.
Pamiętasz, Michał, na co się umawialiśmy?
Znasz scenariusz?
Napisaliśmy go wspólnie, pamiętasz?
Nie zepsuj tego tym razem.
Weź mu pokaż jeszcze raz na wszelki wypadek.
Michał, pokaż mi to nadepnięcie?
Gdzie to miało być?
Którą nogą?
Pamiętasz?
No. No, wreszcie. Dobrze.
Wracamy?
- Płatek? - Co znowu?
Jak ja mam wziąć na siebie cała winę,
skoro są świadkowie, którzy nic podobnego nie potwierdzą?
Po co ty się martwisz na zapas.
Za mało masz emocji?
Świadkami zajmą się nasi specjaliści.
Mamy rozbudowany zespół fachowców.
Chodź.
Można dalej?
Tak że...
to przeze mnie w maju
umarł ten maturzysta.
Ten Grzegorz Przemyk.
Gdy na pogotowiu
wprowadzaliśmy go do windy, to się szarpał
I...
przewrócił się na lewy bok,
a ja nadepnąłem go
prawą nogą na brzuch.
Prawą nogą na brzuch.
Na brzuch.
To ja jestem winny śmierci Grzegorza Przemyka.
Łyko mówił, że się spisałeś.
Że Jurek zaczął się łamać.
A on mi w końcu zaczyna ufać.
Chyba pierwszy raz w życiu.
Co powiem, to bierze za dobrą monetę.
I bardzo dobrze.
Dla ciebie dobrze.
Kup jutro Trybunę Ludu.
Pierwsza strona. I koniecznie pokaż Jurkowi.
KIEROWCA KARETKI PRZYZNAJE SlĘ DO POBICIA PRZEMYKA
Przecież ci sanitariusze nic mu nie zrobili.
Skąd wiesz, nie było cię z nimi.
Sam mówiłeś, że cię nie wzięli do karetki. No to teraz przynajmniej wiadomo dlaczego.
Co ty pierdolisz? Na własne oczy widziałem, jak go lali ci milicjanci!
Wył jak zwierzę!
Oni próbują ukręcić sprawie łeb. To jest wszystko kłamstwo!
Jurek, facet się przyznał!
Gówno się przyznał! Co, kurwa? Na brzuch mu nadepnął?
Strażnik!
Oddychaj! Oddychaj!
Oddychaj. Strażnik!
Pani sobie na pewno zdaje sprawę,
że Wysocki nic nie zrobił Przemykowi.
On twierdzi inaczej.
Nawet, jeśli uznamy, że jego przyznanie się było spontaniczne i niewymuszone,
to nie ma żadnej możliwości
aby obrażenia u Przemyka powstały w wyniku przypadkowego nadepnięcia na brzuch.
Brzuch, właśnie!
Co jednoznacznie stwierdziło dziewięciu biegłych.
Dwóch stwierdziło inaczej.
Znalezienie ich musiało być nie lada wyzwaniem.
Towarzysz prokurator coś sugeruje?
- Ile razy go pani przesłuchiwała? - Nie pamiętam, a co to ma do rzeczy?
Trzy.
Za pierwszym razem twierdził,
że to drugi sanitariusz skopał Przemyka.
Później, że sam kopnął go w windzie.
Tu pojawił się problem, w postaci windziarza, niejakiego Zychowicza,
który na pięciu kolejnych przesłuchaniach temu zaprzeczył.
Zdaje się, że zapłacił za to zresztą utratą pracy.
Wtedy Wysocki wpadł na trzeci pomysł,
że tak naprawdę nadepnął Przemyka przypadkiem.
Podczas wyciągania go z karetki i doprowadzania go do windy.
I pani się to nie wydało podejrzane?
Uznałam, że zmiany w zeznaniach
odzwierciedlają postępy w śledztwie.
Poza tym, podejrzany był codziennie przesłuchiwany przez milicję.
Uznałam, że nie ma sensu dublowanie przesłuchań.
Pani reprezentuje milicję
czy prokuraturę?
Sąd przyznał mi rację!
Sąd się może pomylić. Po to są inne sądy.
Odwoła się pani od decyzji
o uzupełnieniu śledztwa do Sądu Najwyższego.
To jest
tylko i wyłącznie strata mojego czasu.
Pan chyba nie wie, gdzie żyje.
Wysocki się przyznał, czego pan tu nie rozumie?
Które przyznanie się towarzysz generał ma na myśli?
Niech pan po prostu wycofa to zażalenie i zapomnimy o całej sprawie.
Uzupełnicie śledztwo.
Zmienicie naszym chłopcom zarzuty na 158 punkt 1.
Nie ma tematu.
Towarzyszu prokuratorze,
nikt nie zaprzecza konieczności przestrzegania prawa,
ale na sprawę Przemyka trzeba patrzeć politycznie.
Czyje interesy wy reprezentujecie?
Partii, która was zrobiła prokuratorem generalnym,
czy Radia Wolna Europa i Solidarności?
Konstytucji PRL,
której towarzysz generał albo nie zna, albo świadomie łamie,
traktując prokuraturę jak filię MSW.
No...
Trochę towarzysz jest śmieszny z tym machaniem Konstytucją.
Dziewięciu z Wujka,
Bogdan Włosik,
pacyfikacja w Lublinie, wszystko żeście umarzali jak leci.
I wy mi teraz będziecie nagle pierdolić o praworządności?
Głupio żeście to towarzysze rozegrali.
Jak byście w tym nie grzebali,
to paru głupków z zamojskiego poszłoby siedzieć.
A o Przemyku pies z kulawą nogą by nie pamiętał.
Sami żeście tego chłopaka stworzyli.
To sami sobie teraz z tym radźcie.
Rada Państwa zdecydowała dzisiaj
o odwołaniu prokuratora generalnego Franciszka Ruska
i powołaniu w jego miejsce Józefa Żyty.
Sąd Najwyższy orzekł, że
Sąd Wojewódzki w Warszawie słusznie nakazał zwrot akt do Prokuratury
w śledztwie w sprawie śmierci Grzegorza Przemyka.
Jak czytamy w orzeczeniu, zachodzi podejrzenie,
że akt oskarżenia przygotowany przez Prokuraturę
jest tendencyjny i wyolbrzymia winę milicjantów,
niemal zupełnie pomijając winę sanitariuszy.
To były wiadomości.
A teraz piosenka.
cześć, synku.
Co się stało?
Jemy zaraz.
Kto to przyniósł?
Wojskowa Służba Wewnętrzna.
Kurwa mać!
Przecież odroczone mam.
Ja do wojska nie pójdę.
Ale oni nie chcą cię do wojska.
Tylko do psychiatryka.
Psychiatra na komisji skieruje cię do zakładu.
Jak psychiatryka?
Oni będą mnie musieli siłą wziąć.
Jurek, ja to załatwię.
Tylko ty musisz współpracować.
Oni to wszystko odpuszczą, jak tylko zmienisz zeznania.
Znam jednego esbeka, od ręki to załatwię.
Co?
To przecież jest tylko po to, żeby cię nastraszyć.
Jak zmienisz zeznania, to się odczepią.
Nie, jakiego esbeka?
Spotkałem się raz z jednym takim.
Sajewicz się nazywa.
rozmówić się chciałem, żeby się od nas odpierdolili.
Raz.
Jeden raz i poskutkowało. Spokój był przecież.
Coś ty im powiedział?
Ja nie jestem głupi. Mam go rozpracowanego.
- Donosiłeś na mnie? Kablowałeś, kurwa, na syna? - Nic nie powiedziałem.
On gadał, ja tylko słuchałem.
Przecież to chodziło o to, żeby ci dali spokój.
Na Basię im coś powiedziałeś? Przyznaj się, kurwa!
Dla ciebie to zrobiłem, żebyś bezpieczny był.
Powiedziałeś, kurwa, coś na nią czy nie?
W dupie mam twoją Sadowską! Naszą sprawę załatwiałem!
Odpierdol się, kurwa, ode mnie!
Wiedziałaś, kurwa, o tym?
Że ze zdrajcą, kurwa, jebanym, żyjemy?
Jurek, uspokój się.
Kurwa, na syna nadawać?
Do kurwy nędzy, Jurek, jak baba histeryzujesz!
Spierdalam! Do tego, kurwa, ubeckiego domu więcej nie wrócę!
Nie mów tak do niego.
Nie dotrzymałeś słowa. Mieliśmy umowę.
Skoro ty nie potrafisz dopilnować swojego syna,
to może pani Basia będzie bardziej pomocna.
Ale tak po starej znajomości, uważam, że powinieneś to zobaczyć.
Co to jest?
Listy Sadowskiej do twojego syna.
A skąd to macie?
Pozyskaliśmy operacyjnie.
Nie możesz tu zostać.
Co z tą jego komisją?
Chyba uda się odroczyć.
Przynajmniej do zeznania.
Później powinni odpuścić.
Najedz się.
Przed nami długa droga.
Pokrążymy, może uda się ich zgubić.
U Gładysza będziesz bezpieczny.
Trzymaj się.
Już niedługo.
Jurka tu nie ma.
Nie w tej sprawie przyjechałem.
Ja się będę streszczał.
Pani mu powie, żeby zmienił te zeznania.
To niestety nie będzie możliwe.
Jak ci się udało go zbałamucić, to z tym sobie też poradzisz.
Jurek jest dorosłym człowiekiem.
Nie da się go zbałamucić.
Robi, co chce.
Panu może być to ciężko zrozumieć.
Pojedziesz do niego,
albo wyślesz mu gryps przez tych swoich wycierusów
i powiesz mu, że cała ta wasza durna operacja jest odwołana.
Proszę pana,
ja pana starałam się szanować, bo pan jest ojcem Jurka.
Ale pana szanować się nie da.
Pan jest po prostu słabym i głupim człowiekiem.
Bo tylko słaby i głupi człowiek donosi na swojego syna do SB.
Ja pana nie chcę w moim domu.
Albo to zrobisz, albo cię skompromituję.
Wszystko ujawnię.
Jak mi syna demoralizowałaś siedem lat.
Nastoletniego chłopaka.
Jurek był pełnoletni, kiedy się poznaliśmy.
I to nie pana sprawa.
A co ty myślisz, że ja nie wiem, że Jurek nie był jedyny?
Może do paru innych ojców jeszcze zadzwonię?
Ciekawe, co ludzie powiedzą, jak o tym przeczytają w gazecie?
Że dziecko głodne chodziło, bo mamusia była wujkami zajęta.
Prostytutki mają więcej honoru.
Won z mojego domu.
Masz ostatnią szansę, żeby się uratować.
Każ mu odwołać te zeznania.
I wtedy będziesz se mogła dalej spokojnie w tym swoim burdelu żyć.
Jak chcesz.
Do biskupa pójdę.
Zobaczymy, czy ten twój Popiełuszko będzie dalej takim twoim wielkim przyjacielem,
jak się dowie o wszystkim.
Wysoki Sądzie, pani Sadowska ma wniosek formalny przed rozpoczęciem przewodu.
Proszę bardzo.
Pani Barbara Sadowska poinformowała sąd,
że nie weźmie udziału w procesie
w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
Ten cały rok!
Rok mnie gnoili.
Rok.
Własny ojciec mnie sprzedał ubecji.
- To była zabawa dla ciebie? - Wiesz, że nie.
Nie wiem, kurwa!
Nie wiem.
"Jurek, prawda jest najważniejsza.
Jurek, Grzesiek nie ma nikogo poza tobą!
Jurek, cały proces na tobie wisi!"
I co, kurwa, wstałaś rano i zmieniłaś zdanie, tak?
Oni i tak zrobią, co chcą.
Od kiedy, do kurwy nędzy, to jest jakikolwiek argument? Od kiedy?
Pytam się.
Mam zmienić zeznania, tak? Mam powiedzieć, że nic nie widziałem?
Jurek...
przecież to ty decydujesz, nie ja.
Jesteś dorosły.
Ja już nie mam sił.
W ogóle.
Ja bym najbardziej chciała umrzeć.
I mieć święty spokój.
A Grzesiek?
Przecież dla niego to wszystko było.
Kiedy umrę, będę po prosu znowu z nim.
Modlę się o to codziennie.
Za chwilę poprosimy kolejnego świadka.
Świadomy znaczenie moich słów
i odpowiedzialności przed prawem
Świadomy znaczenia moich słów i odpowiedzialności przed prawem
Przyrzekam uroczyście, że będę mówił szczerą prawdę.
Przyrzekam uroczyście, że będę mówił prawdę.
Szczerą prawdę.
Że będę mówił szczerą prawdę.
Przyrzekam uroczyście, że będę mówił szczerą prawdę.
Niczego nie ukrywając z tego, co jest mi wiadome.
Świadek jest do pani dyspozycji.
Dziękuję.
Zeznał pan,
że w dniu 12 maja w mieszkaniu Barbary Sadowskiej
spożywaliście alkohol.
Wino.
Ile pan tego wina wypił?
Niedużo. Jakieś dwie lampki.
Lampki czy szklanki?
Lampki.
Czyli piliście z kieliszków?
Nie, ze szklanek, ale małych.
Czyli z literatek?
Jeżeli chce pani przeliczać na szklanki, to wypiłem jedną szklankę.
Panu grozi odpowiedzialność karna za mówienie nieprawdy.
Mówię szczerą prawdę.
Szeregowy Kościuk zeznał, że byliście pijani podczas zatrzymania.
Nieprawda, byliśmy trzeźwi.
To z czego w takim razie wynikało pobudzenie
i utrata równowagi przez Grzegorza Przemyka?
Cieszyliśmy się, że Grześkowi dobrze poszła matura pisemna.
I to z tej radości
Grzegorz Przemyk na komisariacie rzucił się na milicjanta?
Grześ się na nikogo nie rzucił.
Tylko milicjant się rzucił na Grześka. Grześ się tylko bronił.
Bronił się, wydając okrzyki karate?
Nic takiego nie miało miejsca.
Jakie to były krzyki?
Krzyczał z bólu.
Krzyki bólu. Ciągłe czy urywane?
W jakiej tonacji?
Nie rozumiem.
No, czy "aaaa",
czy "eeee"?
Raczej: "e".
Ilu milicjantów było obecnych tego dnia na komisariacie?
Nie wiem.
Nie wie pan, ilu pan widział milicjantów,
a jest pan pewien, że Grzegorz Przemyk nikogo nie zaatakował?
Tak.
Ilu milicjantów wiozło was na komisariat?
Nie pamiętam.
Nie pamięta pan tak oczywistej sprawy? No dobrze.
Byłem zdenerwowany.
A na komisariacie nie był pan już zdenerwowany,
skoro twierdzi pan, że na pewno wie, kto rzekomo pobił Grzegorza Przemyka?
Też byłem zdenerwowany, ale wiem, co widziałem.
Ilu zatem milicjantów uczestniczyło w tym rzekomym biciu?
Co najmniej trzech.
Co najmniej? Nie jest pan nawet w stanie podać liczby?
To się bardzo szybko działo wszystko.
Na tyle szybko,
że... biło niby trzech,
pan na okazaniu rozpoznał dwóch,
przy czym tylko jednego bijącego?
Okazano mi 60 milicjantów
i wszyscy byli niemal identyczni.
Czy to jest sugestia, że mataczono podczas okazania?
Nie, mówię tylko, że...
rozpoznałem tylko tych dwóch, ale to nie znaczy, że tylko oni bili.
W śledztwie powiedział pan,
że jeden z milicjantów powiedział,
żeby bić tak, żeby nie było śladów.
Przy czym, jednocześnie zeznał pan,
że inny z milicjantów przytrzymywał pana i zasłaniano panu widok.
Zasłaniano mi widok w drugą stronę.
Ten, co to powiedział, stał przy dyżurce.
Czyli pan patrzył do tyłu, a nie na rzekome bicie?
Nie, spojrzałem do tyłu,
gdy usłyszałem, żeby bić bez śladów.
Czyli samego momentu wypowiadania słów pan nie widział?
Gdy tylko usłyszałem słowa,
spojrzałem w tamtą stronę i stał tam tylko sierżant Denkiewicz.
Czyli nie widział pan samego ruchu warg?
Nie, ale nikt inny nie mógł tych słów wypowiedzieć.
Tak samo jak pan wydedukował
że bił drugi z oskarżonych, szeregowy Kościuk, jak nic pan nie widział!
Widziałem!
Widziałem.
Nie jestem pewien, czy go bił łokciem,
czy go trzymał, czy go bił pięścią, ale widziałem jego ruchy.
Z odległości pięciu metrów?
odległość się zmieniała, bo na początku, jak bili Grzesia lżej, to był bliżej.
Potem go rzucało po całym korytarzu.
I z tych trzech, czy czterech bijących
zapamiętał pan akurat szeregowego Kościuka?
To jest dość wybiórcza pamięć.
On nas zgarnął z Placu, dlatego go zapamiętałem.
To jest słowo, proszę pana,
tylko jednej osoby przeciwko drugiej!
Nie jednej, a dwóch.
Grzesiek go poznał.
W nocy, jak się obudził,
powiedział, że najmocniej go lał ten, co go zgarnął z Placu.
Po co miał kłamać?
Dobrze, skoro jest pan tak pewien, że Grzegorz Przemyk został zaatakowany,
to dlaczego nie zwrócił się pan do prokuratury, tylko do adwokata?
Świętej pamięci Grzesia Przemyka pobił chłopak w brązowym swetrze.
Dlaczego nie zwrócił się pan do prokuratury, tylko do adwokata?
Co pan miał do ukrycia?
Świętej pamięci Grzesia Przemyka pobił chłopak w brązowym swetrze.
A łysy w golfie kazał bić tak, żeby nie było śladów.
Dlaczego pan się nie zwrócił do prokuratury?
Świętej pamięci Grzesia Przemyka pobił chłopak w brązowym swetrze.
A łysy w golfie kazał bić tak, żeby nie było śladów.
Pan nie odpowiada na pytania! To jest obraza sądu!
Świętej pamięci Grzesia Przemyka pobił chłopak w brązowym swetrze.
A łysy w golfie kazał bić tak, żeby nie było śladów.
Tak?
Jest wyrok.
Sanitariusze po dwa i dwa i pół roku, nasi uniewinnieni.
Ludzie o miedzianym czole,
utożsamiający milicję z władzą
BOŻE, OSĄDŹ MORDERCÓW
postanowili poświęcić prawdę dla doraźnej korzyści,
skompromitować wymiar sprawiedliwości w Polsce
cynicznymi manipulacjami,
które będą kiedyś
książkowym przykładem niesprawiedliwości.
Nie przypuszczam, żeby nastąpiło to prędko.
Będzie to w takich czasach,
kiedy systematyczne bezczeszczenie grobu
mojego świętej pamięci syna Grzegorza
będzie już tylko
haniebnym znakiem
dzisiejszej rzeczywistości.
BARBARA SADOWSKA ZMARŁA NA RAKA PŁUC W WIEKU 46 LAT W 1986 ROKU,
3 LATA PO ŚMIERCI SWEGO JEDYNEGO SYNA.
OBOJE Z GRZESIEM SĄ POCHOWANI NA WARSZAWSKIM CMENTARZU POWĄZKOWSKIM.
SPRAWCY POBICIA GRZEGORZA PRZEMYKA ORAZ PRZEDSTAWICIELE WŁADZ,
KTÓRZY TUSZOWALI TĘ ZBRODNIĘ, NIGDY NIE ZOSTALI UKARANI.
PROCESY W TEJ SPRAWIE BYŁY PRZEZ LATA WZNAWIANE, A WYROKI UCHYLANE.
OSTATECZNIE W 2010 R. SĄD NAJWYŻSZY ORZEKŁ,
ŻE SPRAWA GRZEGORZA PRZEMYKA SlĘ PRZEDAWNIŁA.