Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nazywam się Gump i byłem bezpańskim psem.
Każdy pies jest bezpański, dopóki nie znajdzie swojego szczęścia.
A pies jest szczęśliwy jedynie z człowiekiem.
Moja opowieść jest o szukaniu psiego szczęścia
i wyprawie do tego właściwego człowieka.
O sile i niezłomności,
która się skrywa w każdym psie.
Chciałbym, aby ta opowieść otworzyła wam oczy,
bo co człowiek w psim sercu zniszczy,
to tylko człowiek może wyleczyć.
W tę noc, gdy nas zabrali od mamy, czułem coś złego,
bo nim pies zdąży otworzyć oczy,
to już ma otwarty pysk.
Ta rzecz wokół nas była ciemna.
Musiałem się z niej wydostać, by zaczerpnąć powietrza.
Brat już dawno przestał się ruszać. Leżał pode mną zupełnie sztywny.
Udusił się.
Udusiliśmy go.
Jego sierść była jak dywan: chłodna i martwa.
Siostra już tylko trzęsła się obok mnie i słabo piszczała.
Dlaczego leżeliśmy w torbie w śmietniku?
Dlaczego?
Pojąłem, że „dlaczego” to ludzkie słowo
i tylko ludzie znają odpowiedzi.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ten człowiek zmieni całe moje życie.
Że się tym moim życiem stanie.
To pierwsze spojrzenie, pierwsze powąchanie,
pies pamięta do końca swojego życia.
Psy rozmawiają z ludźmi oczami.
A on z tych moich zrozumiał,
że nie możemy tak tu zostawić mojego brata.
Ten gość miał dobre serce, ale o szczeniętach za wiele nie wiedział.
Bo te brązowe patyczki, które nazywacie kiełbaskami,
za długo we mnie nie wytrzymały.
SPRZEDAM SZCZENIĘTA ZA COKOLWIEK
Przyszła mocno wyperfumowana pani.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pachniała jak wazon zwiędłych kwiatów w zatęchłej wodzie.
Fuj, ten śmierdzi.
Nie jest czasem chory?
Trochę się okupkał.
No tak.
Wy, ludzie, ciągle się czymś wymieniacie.
Codziennie wymieniacie papierki za jedzenie, za rzeczy, za wszystko.
Czasem mam wrażenie, że i za samych siebie.
No tak, chłopcze, śmierdzisz.
Dlaczego to tak jest? Powiedz mi.
Że gdy raz spotkasz szczęście, to musi być małe
i obesrane.
No dobrze.
My, psy, nie musimy się wymieniać.
Bo gdy już coś sobie wybierzemy, to tego nie wymienimy.
Wygoda skończyła się, gdy obca pani zanurzyła mnie w wodzie.
Myślałem, że to mój koniec.
Nagle śmierdziałem jak bukiet konwalijek.
Ten poprzedni smród był trochę lepszy.
Tak sobie żyłem z nową rodziną wiele dni.
Przychodziło jasno, a po nim na chwilkę mrok.
Zdawało mi się, że po każdej nocy byłem większy,
a rano budziłem się silniejszy.
Dokąd ty tak co noc uciekasz?
Pani, która z nami mieszkała, miała na imię Veronika.
Nie chciałbyś też się umyć? Mam ciepłą wodę w bojlerze.
A jej pies – Konwalijka.
Idę do galerii.
Jej ręce pachniały krokietami rybnymi,
zacząłem więc ją przezywać Rybcia Veronika.
Z kolei Bedřich cuchnął kozimi bobkami,
nazwałem go więc Bedřich Kozi Bobek.
To moja szczotka do szorowania.
Niosę kawę!
Odkąd cię mam, zrobiła się jakaś miła.
Szkoda, że nie poznaliśmy się wcześniej.
Słucham?
Mam na myśli niego.
Pewnego wieczoru miałem wrażenie,
że to samochodowe cmentarzysko jest moim domem.
Że to moje miejsce, że bawi mnie to niebo nad głową.
No chodź.
Chodź, tak.
Głowa to dla nas magiczne miejsce.
Gdy pozwolimy człowiekowi jej dotknąć,
rozpoczyna się podróż do naszego serca.
Albo okolice nad naszym ogonem.
Są połączone z naszymi oczami,
bo gdy ktoś mnie tam drapie, zaraz mi się one zamykają.
Po brzuchu też jest fajnie.
Gdy pokażemy brzuch i położymy się na plecach,
to człowiek bądź już w naszym sercu jest, lub zaraz w nim będzie.
Na czerwone
siedzisz.
Dobrze.
Na zielone
leżysz.
Tak, leżysz. A na czerwone
siedzisz.
Codziennie się razem śmialiśmy, a ja sobie życzyłem, aby już tak zostało.
Widzisz, kolego? Tak ten świat wygląda. To dopiero widok, co nie?
Nazywam to swoją galerią.
Najchętniej chodzę tu rano, nikogo tu wtedy nie ma.
Wszystko się budzi: ptaki, zapachy.
Czasem tak się zamyślam i zatracam w tym,
że zupełnie zapominam, po co tu przyszedłem.
Coś pięknego.
Spójrz, Béďo, jak te dwa piękne pieski,
których ludzie się chcieli pozbyć, przypadły sobie do gustu.
Czy to nie urocze?
Ciekawe, o czym rozmawiają.
W sumie nigdy mi nie opowiedziałaś, jak ją znalazłaś.
To był do niczego dzień.
Nawet autobus mi uciekł, musiałam więc iść przez park pieszo.
Nagle coś usłyszałam.
Taki jakby pisk dziecięcej zabawki, strasznie cichutki.
I zobaczyłam
małą, wystraszoną kuleczkę leżącą w krzakach.
Wtedy pojęłam, że nieprzypadkowo uciekł mi ten autobus.
Béďo, ja wierzę, ta psia biedaczka przyciągnęła mnie do siebie.
Dowiadywałaś się, czyja była?
Ja chociaż mam pewność, że ten mój chłopak nikomu nie uciekł.
- Pies sam się w torbie nie zamknie. - Nie dowiadywałam się.
Bałam się, że mi ją odbiorą.
Ale na pewno nie było jej dobrze.
Niestety nigdy się nie dowiemy, przez co ta biedaczka musiała przejść.
Psy nie skarżą się ludziom na innych ludzi,
ale między sobą tak.
Za każdym razem, gdy Konwalijkę coś w tym mrocznym świecie ucieszyło,
zaraz się to przemieniało w cierpienie.
Zaczekaj na mnie! Stój! Wracaj! Stój!
Wiedziała, że musi teraz biec.
Wracaj!
Choćby wyrosła przed nią ściana.
Wtedy zrozumiałem, jak odważna jest ta mała psia babcinka.
A najbardziej mnie zaskoczyło to, że choć Konwalijka tyle przeszła,
to wciąż kocha ludzi.
Chodź.
Ciekawi mnie, co na tego kundla powie Dáša.
A co by miała mówić? Polubi go.
Gdy zobaczy, jak ja go lubię, sama go polubi.
Chyba mówimy o innej Dášy.
- Mówię ci, że go polubi! - Akurat.
Co tak się go wciąż czepiasz? Spójrz, jaki jest uroczy.
Myślisz, że Dáša będzie zadowolona, że sprawiłeś sobie psa?
Co się tak uwzięliście? Wcale jej tu jeszcze nie ma.
Będę myślał, jak wróci.
Ale na pewno nie z wami.
Cześć.
Co kombinujesz?
Dáša ma dziś wrócić.
Dáša. Chroń nas, Panie.
- Cześć. - Cześć.
Posłuchaj… Nie mogłabyś go dziś wziąć do siebie?
Dáša dziś wraca ze szpitala.
Pójdziesz do cioci?
Béďo, ta baba cię kiedyś wykończy.
Powiedz jej, że go lubisz i tyle!
Nie mogę tak ni z gruszki, ni z pietruszki.
Bądź tak miła.
- Chodź do mnie. - I już.
Muszę ją na to przygotować stopniowo, strategicznie.
A jak jej chcesz stopniowo mówić, że masz psa?
No cóż… znasz Dášę.
Oj, znam.
Tchórz.
Chodź, włóczęgo.
Gdy zaczęło padać, przypomniał mi się dzień,
gdy skończyliśmy w śmietniku.
Mam to gdzieś w pamięci, sam nie wiem gdzie.
Najchętniej bym to wspomnienie znalazł i rozszarpał. Nie chcę go mieć.
Co tam robicie?
Nagle podszedł do nas gość w czerni.
Im był bliżej,
tym mocniej czułem, że to ja muszę obronić Rybcię i Konwalijkę.
Ja.
Béďo, wybacz.
Bił go, aż przestał się ruszać.
Nie wiedziałam, co robić, krzyczałam, ale to wariat.
Wybacz mi, maleńki, proszę.
Pójdziemy do weterynarza.
Na pewno ma wstrząśnienie mózgu.
Ogólnie mówiąc, jest nieźle poobijany.
Kto mu to zrobił? Pan?
- Ja? - No.
Panie doktorze, on jest dla mnie jak bliski.
Rozumiem, ale będzie co szyć.
I wcale nie będzie to tanie.
Mam pieniądze.
On zasługuje na najlepszą opiekę.
PRYWATNA KLINIKA WETERYNARYJNA
Gdzie?
U jakiego weterynarza? Skąd wziął na to forsę?
U jakiego weterynarza? Gdzie?
Po moim trupie. Wybiję mu to ze łba. Co?
Nie wierzę. Niech mnie ktoś uszczypnie.
Nie mamy co jeść, a będziemy marnować pieniądze na psa?
Ile to kosztowało? No ile?
Boże, czemu go tam nie zostawiłeś? Czemu?
To była reszta twoich pieniędzy. Więcej nie masz!
Jak mógłbym go tam zostawić? To mój najlepszy kumpel.
Kto jest twoim najlepszym kumplem? Kto?
Psisko? Chyba ci odbiło.
- Było nam razem dobrze, Dášenko. - Nie próbuj mnie wkurzyć.
Myślałem, że wspólnie będziemy się nim zajmować.
Nie będę się nikim zajmowała. Starczy, że się tobą na próżno zajmuję.
Dášo, zarobię i ci oddam.
Co zarobisz? Złamanego grosza nie zarobiłeś.
Zaoszczędziłeś sobie z kieszonkowego, które ci dawałam.
Mogłam zostać w tym szpitalu. Albo lepiej – umrzeć tam!
Dášo, nie mów tak!
Dášo! Ja tak się na ciebie cieszyłem!
Chodź tu!
Szkoda, że tam nie została, co nie? Chodź. Już dobrze.
Chodź, Konwalijko, idziemy do domu.
Chłopcze!
Chodź do mnie!
Nie wiem, kumplu, jak mam ci to powiedzieć.
Chyba nie możemy być razem.
Dáša mi jasno powiedziała, że jeśli cię zostawię,
to mnie zostawi.
A tego już bym nie przeżył.
Wiesz,
gdy mnie wyrzuciła żona, wylądowałem na ulicy.
I tak się włóczyłem.
Gdybym nie poznał Dášy, już byłoby po mnie.
Dzięki Dášence poczułem, że gdzieś mnie jeszcze chcą.
Że ktoś mnie wciąż potrzebuje.
Po co ja ci to wszystko mówię?
I tak mnie nie rozumiesz.
I wtedy się to stało.
Patrzeliśmy na siebie.
A Bedřich pojął, że rozumiem go co do joty.
Zmykaj.
Zostań na zewnątrz!
Miłości nie zdobędzie się siłą czy strachem,
miłość jest czymś czystym, wesołym, wolnym.
Tylko że ludzka miłość to nie to, co ta psia,
która prowadzi tylko w jednym kierunku.
Co ja z tobą mam, chłopcze.
Całą noc nie zmrużyłem oka, ani na chwilę.
Po prostu nie umiem
się z tobą pożegnać, wiesz?
Nie spotkałem w życiu nikogo, kto by tak mnie lubił jak ty.
Nikogo.
Wiem, kolego, że jesteś psem.
Ale dla mnie jesteś
człowiekiem.
Moim człowiekiem.
Nie cierpię, gdy mój ukochany człowiek jest smutny.
Wtedy i ja się smucę. Jednak w tym momencie pojąłem,
że ten mój dzielny Kozi Bobek jest gotów wszystko porzucić.
Chodź, idziemy.
Abyśmy zostali razem.
Bedřichu, dokąd idziesz? Zatrzymaj się!
- Bedřichu, wróć! - Idziemy.
Bedřišku… Bedřišku, zatrzymaj się.
- Béďanie… - Nie nazywaj mnie tak!
Wybacz.
Bedřišku,
ja nie chciałam.
Wiesz, że cię kocham.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Ale pod warunkiem, że młody z nami zostanie.
Ale ja wiedziałem, że gdyby miała psi ogon,
toby zdradził, co myśli sobie naprawdę.
Pewnie, że zostanie.
I już.
Zaczekaj! Pokaż się. No. Ty mój astronomie!
Powiem wam coś, przyjaciele:
cieszymy się z Dášenką, bo mamy razem syna.
Syna.
Wypijmy za niego, niech będzie zdrowy i piękny!
- Niech żyje! - Niech żyje nasz syn!
A on zda maturę, pójdzie na studia
i zostanie prezydentem.
Skakał pies przez owies
- Przez zie… - …loną łąkę
Szedł za nim myśliwy
- Z piórem na kapelu… - …szu
Z tego naszego syna wyrośnie lekarz albo inżynier.
Jak nie będzie padać, nie zmokniemy
Zdrowie naszego syna!
Pies zeżarł kaszankę całkiem maleńką
Mamusiu!
Kucharz go za to sprał pałką drewnianą
Zamknę ci usta całusem.
Płakały wszystkie psy
Kopały mu grób
Poczekaj. Jesteśmy szczęściarzami.
- Największymi na świecie. - Veroniko.
Szczęściarzami.
Zasłużyliście sobie.
Myślisz, że ktoś tam czeka?
Na mnie?
Jezu Chryste, dlaczego mnie?
Za waszego syna!
Gdy nastała noc, byłem już mocno zmęczony.
Już nawet nie pamiętam, co tego wieczoru grali na niebie.
No chodźże, ruchy!
Ruchy!
Szybciej!
- I hyc. - Już.
Zamknij.
Mój dom u Béďi mi uciekał,
a ja się bałem, że już go więcej nie zobaczę.
Béďanku!
Był moim tatą, moim bogiem.
Gdybym mógł, oddałbym swoje życie za chwilę z nim.
Chodź na kawkę, dobrze ci zrobi.
- Gdzie nasz chłopak? - Chodź, zrobiłam ci jajka.
Nie jest u Veroniki?
Byś się wczoraj widział, jak skończyłeś.
Nie miałam czasu zajmować się jeszcze psem.
Skończ już.
Chłopcze! Młody!
- Nie wrzeszcz! - Młody!
Obudzisz wszystkich!
To niemożliwe.
Przecież co rano mnie budzi, wita się ze mną.
- Usiądź. - Coś musiało mu się stać.
Co by mu się mogło stać?
Na pewno sam wróci. A jak nie, to pewnie jest gdzieś niedaleko.
No wcinaj!
Jedz!
Nie będę jadł.
Chłopcze!
Ale nie wszyscy!
Nie możemy chodzić razem. Musimy się rozdzielić.
Chłopcze!
Znów idziecie razem. Chłopcze!
Wiedziałem tylko, że muszę wciąż biec jak Konwalijka.
Biec i biec, aby też uciec przed śmiercią.
- Ładnie go szukasz. - Pewnie uciekł za jakąś suką.
Jasne. I wziął ze sobą koc.
Detektyw się znalazł.
- Coś z nim zrobiła? - Daj mi spokój.
Patrz pod nogi, bo się wyrżniesz.
Muszę biec ścieżką, bo każda ścieżka dokądś prowadzi.
A jak wszystkie przebiegnę,
na pewno natrafię na tę, która prowadzi do domu.
Poczekaj chwilę.
- Zoli, obudź się. Jak to było? - To nie moja wina.
- Ja wiem, że nie. - Ona mnie…
- Jaka ona? - Ona!
Nie wiedziałem, dokąd biegnę,
ale gdzieś głęboko czułem, że to właściwa droga.
Nawet nie zdążyłem dać mu imię z prawdziwego zdarzenia.
Mój ty chłopcze.
Gdy go znalazłem, nie wiedziałem, co z nim pocznę.
A teraz nie wiem, co pocznę bez niego.
Każdy śmietnik należy do innego bezpańskiego psa.
A te należały do Maxa.
Był takim punkiem, który ma gdzieś ludzi.
Podobało mi się jego imię. Że w ogóle jakieś ma.
Chciał też znać moje imię.
Powiedziałem mu, że jeszcze na mnie czeka, ale nie powiem mu gdzie.
Bałem się, że też będzie chciał tam pobiec.
Widział, że jestem poobijany,
ale nie chciałem mu powiedzieć, czyja to sprawka.
Nie chciałem, aby miał złe zdanie o ludziach.
To taka moja zasada.
On kazał mi uważać na ludzi i na moje uzależnienie od nich.
Max znał jednego jamnika, któremu umarł jego ludzki kompan.
A ten pan był jedyną osobą, której na tym świecie ufał.
Był takim jego bogiem.
A gdy pewnego dnia ten jego bóg umarł,
a on pojął, że już go nigdy nie zobaczy,
tak cierpiał, że postanowił ruszyć go szukać
za tęczowy most.
Na drugi dzień podobno znaleźli go na ulicy zupełnie sztywnego.
Nikt nie wiedział, jak mu się to stało,
ale chyba tego swojego pana w nocy znalazł.
Pytałem Maxa, czym jest ten tęczowy most,
że chętnie nim przejdę w tę i nazad,
że jest mi obojętne, jak to jest daleko.
Ale jeśli tam każdy pies znajdzie swojego pana, to muszę poznać drogę.
Ale Max mi powiedział, że jestem jeszcze na ten most za młody
i trochę jeszcze minie, nim go przejdę.
I że tego mostu na tym świecie nie znajdę, a mojego Béďi tam jeszcze nie ma.
To miejsce, do którego odejdzie moja dusza, gdy umrę.
Pojąłem wtedy, że ten tęczowy most jest po prostu drogą
do tego mojego nieba.
UWAGA POCIĄG
Max postanowił wziąć mnie do jednej pani.
Do Káťi, która troszczyła się o takie pokrzywdzone psy jak ja.
Miałem w sierści pełno pcheł i kleszczy.
Jeździły na mnie całą drogę jako tacy pasażerowie na gapę.
Maksiu, kogoś mi sprowadził?
Cześć. Czyj ty jesteś? Pokaż.
Co tu masz?
Jezu Chryste, ta rana wygląda paskudnie. Weźmiemy cię do lekarza, dobrze?
Pierwszy raz siedziałem w jadącym aucie.
Wyobrażałem sobie, że tak szybko biegnę,
choć nigdy nie dałbym rady tak szybko biec.
Strasznie mi się to auto spodobało.
Pokaż, pokaż.
Jej ręce pachniały jak kwiatki na łące,
zacząłem ją więc nazywać Káťa Łąka.
Chodź. Szybciutko! Chodź tu. Grzeczny piesek!
Chodź. Usiądź. Siad. Zrobimy ci zdjęcie.
Damy cię do gazet, żeby pan cię znalazł.
Zostań!
Aleś ty bystry!
Grzeczny piesek!
Z tego pozornego pokoju zawsze nas wytrącał dźwięk z lasu.
Byłem jak prawdziwe dzikie zwierzę. Jak łowca, ale taki, który nie łowi.
Gdy raz wracaliśmy,
zauważyliśmy wielką, śmierdzącą kupę gnoju.
Rodowodowe czy nie,
te suczki też chyba miały w sobie trochę z kundla.
Był to beztroski czas, dzięki któremu nabrałem sił.
Ale w moim sercu coś się odezwało.
Coś silniejszego od tego kawałka psiego szczęścia.
Mój Béďa, który gdzieś na mnie czeka.
Za twoją muzykę.
- Za muzykę! - Za muzykę!
Nie mogłem więc tu zostać.
Pies podziękuje jedynie miłością.
A tej mi tu nie brakowało.
Zawsze będę o nich pamiętać, nawet gdy pójdę na ten tęczowy most.
Wiem, że będę o nich myślał, nawet gdy już trafię do nieba.
Byłem strasznie głodny.
Ale w głowie miałem Béďę i zapominałem o głodzie.
Muszę biec, gonić swój pysk.
Spokojnie, uspokój się.
Przypomniała mi się Rybcia Veronika,
która zawsze kładła mi rękę na głowę, gdy byłem mały,
i zaczynała mnie głaskać.
Obudziłem się chwilę przed tym, jak się zapaliło niebo.
Chwilę poczekałem, aż się dobrze rozjaśni,
i znów ruszyłem w drogę.
Przebiegłem kawałek
i nagle poczułem ten zapach.
Zapach mięsa, krwi. Nabrałem ten zapach głęboko do płuc.
Mały, potrącony zając, który miał tego ranka pecha.
Niedobrze, bardzo niedobrze.
Dziwne – gdyby skakał po polu, może bym go chwilę pogonił,
ale takiego było mi go żal.
Zacząłem mu opowiadać o tęczowym moście,
o którym mi powiedział Max.
Miałem wrażenie, że nagle przestał się bać śmierci.
Chwilę razem poleżeliśmy,
aż poczułem, że już go tam nie ma.
Ta wczorajsza opowieść
o tym piesku
strasznie mnie poruszyła.
Wiem, że to może brzmieć jak bluźnierstwo,
ale dla mnie to nie pies.
Dla mnie on jest jak krewny. Jak brat czy syn.
Tam, gdzie jest miłość, nie ma mowy o bluźnierstwie.
To nie bluźnierstwo.
Proszę pomyśleć o tym tak,
że czasem pies
zdoła zrobić dla nas więcej niż nasza najbliższa rodzina.
Proszę spojrzeć na nasze piękne organy. Co pan sądzi?
W szkole uczyli nas, że organy są jak kobiety.
Mogą być wspaniałe, ale i fałszywe.
U nas w szkole ujmowali to trochę inaczej:
że gdy dotkniesz organów,
to od razu poznasz, czy są wspaniałe, czy fałszywe.
A z człowieka nie wyczytasz tego czasem do końca swojego życia.
I znów śmietniki.
Smutne, ile jedzenia wy, ludzie, wyrzucacie.
Ile zwierząt musi zginąć,
a wy weźmiecie gryza, nie zasmakuje wam
i wyrzucicie je.
Chwilę się nad tym jedzeniem zamyśliłem i znów mnie ktoś złapał.
- Otwórz bagażnik. - Już.
Chodź. Grzeczny piesek.
Ostrożnie. No.
- Uwaga. - Już, już.
Odwieźli mnie do schroniska i dali na kwarantannę.
To taki szpital psich dusz.
Dawali tam znajdy, aż nie dowiedzieli się, co to za jedne.
Beczała tu tak co noc. Od momentu, gdy ją tu przywieźli.
Nazywała się Mia. Nie chciała z nami rozmawiać,
ale podobno człowiek, z którym żyła, ją głodził.
I zarabiał, sprzedając jej dzieci.
Gdy zimą polowała sama na szczury w jakiejś szopie,
nie zdołała ugrzać jednego szczenięcia,
które teraz walczy o życie.
Przeżyła to samo, co Konwalijka.
Może i się znają.
Musimy ją wziąć do weterynarza.
Chodź.
- Zaczekaj. - No już.
Chodź, idziemy do pana doktora.
Te psie fabryki szczeniąt.
Ile to smutku przyniosło tym mamom.
- Dzielna dziewczynka. - No widzisz?
- Chodź. - Nawet to nie bolało, co?
Odepnij smycz.
Już odpinam. Poczekaj. Już. Dzielna dziewczynka.
BĘDĘ CZEKAŁ NA PLACU CODZIENNIE O 12 ODDAM WSZYSTKO
DRUKARNIA
Ten nowy jest jakiś uparty, co nie?
Wydaje się jakiś dziwny, zupełnie inny od reszty.
Zawsze, gdy się na mnie patrzy, mam wrażenie, że mnie rozumie.
Jak go nazwiemy?
Ja bym go nazwała Forrest Gump.
To za długie. Wystarczy Gump.
Gump?
No pewnie – Gump.
Co to jest? To moje imię?
Tu na mnie czekało? Tu, w tym schronisku?
To szczenię Mii jest już za tęczowym mostem.
O tym Mia nie może się dowiedzieć.
Cholera.
Ale może to czuje. I tylko płacze zrozpaczona.
Tak, tak czułem, że ta pani ją przygarnie.
Tylko człowiek może odebrać psu szczęście
i tylko człowiek może mu je oddać.
Miuško!
Przeszedłem kwarantannę i trafiłem do psów,
które w kojcach czekały na swoich panów.
Pies jednak nie wie, że jego człowiek zostawił go tam na zawsze.
I tak tam na niego tylko naiwnie czeka aż do śmierci.
Na końcu rzędu stała tylko jedna buda.
Mieszkał w niej Ron.
Ogromny kangal, który walczył w zawodach, a ludzie zakładali się,
jak długo przeżyje biedak, którego mu wystawili.
Zagubił się w sobie.
Na spacery prowadził go taki wielki, brodaty gość.
Tylko on zdołał go utrzymać.
Gdyby się tu przypadkiem znalazł,
proszę zostawić mi wiadomość na plebanii.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Zobaczymy. - To do widzenia.
Zapraszam, pokażę panu jeszcze jednego pieska, spodoba się panu.
To taki włóczęga, biegał po okolicy za autami,
ale nikt się nie zatrzymał.
Myślę, że został wyrzucony z auta. Wabi się Melichar.
No tak, Melichar!
Podobny jesteś, kolego. Chodź do mnie.
Chętnie zaraz bym cię wziął.
Ale muszę znaleźć tego swojego, to on skradł moje serce.
Czuję, że on też mnie szuka, wiesz?
Musimy się odnaleźć.
Proszę mu kupić coś dobrego.
Dziękujemy. Dzięki.
Nasz spokój zawsze zakłócały nogi, które szły za płotem.
Wszystkie psy zaczynały szczekać, myśląc,
że idzie po nich ich człowiek.
Ale żaden nie doczekał się tego byłego pana.
Czekało się na nowych ludzi,
którzy nas sobie przy tych kojcach wybierali.
Jest jakiś inny, złapaliśmy go przy śmietnikach.
Jakby do kogoś należał. Wciąż kogoś szuka. Prawda, Gumpie?
- To jest ten Gump? - No.
Chodź, Gumpie.
Poznaj Naty, czyli Natálkę.
Chyba lubi, jak pachniesz.
Jej ręce pachniały jak te małe truskawki w lesie.
Nazwałem ją więc Naty Truskawka.
Wszystkie psy traktowały ją jak równą,
a wielu zdołała przyprowadzić znad skraju tęczowego mostu
z powrotem do życia.
Parę razy byliśmy razem na zewnątrz.
A za schroniskiem zawsze odpinała mi smycz.
Jednak jej nigdy bym nie uciekł.
Ani nie zostawiłbym jej nigdy samej.
Raz spotkaliśmy Rona.
A gdy nas zobaczył,
chciał walczyć. Walczyć na śmierć.
A gdy tak kłapał tymi zębiskami,
to ugryzł i Naty.
Gdy mnie zabrali z powrotem, zamknęli mnie obok Rona.
Nie był to jednak ten sam pies.
Zabijaka, którego się bał cały świat.
Czułem od niego coś zupełnie innego.
Jakby to zdarzenie
zrobiło z niego znów normalnego psa.
W końcu on umiał tylko zabijać.
Ludzie go za to chwalili, a on robił to dla nich.
Gdy słyszałem kroki za płotem, wzdrygałem się
i przylepiony do siatki czekałem, który człowiek otworzy.
I zobaczyłem ją.
Tę najładniejszą na świecie, poczochraną dziewczynkę.
Chodź do mnie, Gumpičku.
Chodź.
Wybacz, Gumpičku, że tak długo mnie tu nie było.
Musiałam chwilę poleżeć w szpitalu.
Mówiłam im, że to mnie nie boli, ale nie chcieli słuchać.
Byłeś, Gumpičku, taki dzielny, ty mój bohaterze.
Ja jednak wiedziałem, że moją bohaterką była ta dziewczynka,
która wydawała się niczego na świecie nie bać.
Wybacz, Gumpičku, muszę jeszcze coś załatwić.
Naty mówiła coś Ronowi, ale nie słyszałem co.
Chyba musiało to być coś ważnego,
bo od tego czasu Ron już żadnego psa nie napadł.
I już.
Już. No, człowiecze!
I już jesteś bezpieczna.
SCHRONISKO DLA PSÓW I KOTÓW
Ten wygląda jak pluszak.
Raczej jak koza.
Nie wiedziałem, co sobie myśleć, ale mój ogon się bał.
Daj spokój, jest uroczy.
Ty też się doczekałeś. Będzie mi brakować tej twojej bystrej główki.
Jedziesz na parę dni na próbę. Bardzo cię chcą.
Niedługo przyjedziemy cię odwiedzić.
Nie zgub swojej chustki, do twarzy ci w niej. Chodź.
Podobno będziesz miał dla siebie wielki ogród, wiesz?
I taką wielką, piękną rodzinę.
Poczekają państwo jeszcze pół godziny? Jedna dziewczynka chciałaby się pożegnać.
Poczekamy na zewnątrz.
Tyle że psa nikt o zdanie nie pyta.
Nie każdy dom jest lepszy od tej zakratowanej budy z podwórkiem,
pełnej zapomnianych psich istnień.
Człowiek łatwo zaufa drugiemu człowiekowi, który nie śmierdzi, uśmiecha się i ma wóz.
To czasem nie ta mała?
Prawie z nikim nie zdążyłem się pożegnać, nawet z Naty.
Chyba tak.
I znów dokądś jechałem.
Posadzili mnie na to samo miejsce, co u Káťi,
ale zaraz za schroniskiem mnie ten facet przerzucił do bagażnika.
- To mój pluszak. - Masz ten swój wielki ogród.
Jak ktoś tu przyjdzie, odgryź mu, na co będziesz miał ochotę.
Chodź, skarbie.
Chodź.
Już. Wskakuj.
Hopla. Dobrze.
Pies odczytuje zapachy jak słowa w książce.
A przy tej budzie poprzedni pies zapisał całe swoje życie.
Jakby tu stale leżał i opowiadał mi do ucha.
Udręczona psia istota na łańcuchu, która czeka tylko na swój koniec.
Każdy kłąb sierści w tej budzie pokazywał mi, co mnie czeka.
Dobrze, że wciąż mam w sercu nadzieję. Teraz mi to pomaga.
Często myślałem o Béďi, Naty
i wszystkich, którzy w moim sercu żyli.
„Wkrótce się zobaczymy – mówiłem im – nie zostanę na tym łańcuchu”.
Nie będę tu czekał na swój tęczowy most.
Znów była u mnie ta baba ze schroniska z tą małą.
Nie wierzą, że ci uciekł.
Mam gdzieś, w co wierzą.
Jak zobaczą, jak go sponiewierałeś, będziemy musieli się wyprowadzić.
Kolejny zaniedbany pies tylko po to, by cię nie okradli?
Nie możemy nawet iść do weterynarza, już cię zna.
Je zaczipowany, będą wiedzieli, że jest mój.
Jezus Maria, ten łańcuch już mu się wbił pod skórę, to obrzydliwe.
Fuj.
Pozbądź się go. Pozbądź.
No tak, chłopcze mój,
ty musisz mieć dopiero życie!
Ogródek.
Możesz sobie iść, dokąd chcesz.
Legowisko w przedpokoju, w salonie.
Możesz sobie wchodzić do sypialni.
Wszyscy cię lubią.
Wciąż cię głaskają, a ty sobie śpisz.
Jesz dwa razy dziennie – rano i wieczorem –
i jeszcze ci coś zostawiają, gdybyś czasem zgłodniał.
Dlaczego go teraz nie mogę ugryźć? Dlaczego?
Kto mi to wbił do głowy?
Uratowałbym się, ale nie mogłem się przemóc.
A potem tylko czułem te jego paluchy, jak czegoś szukają pod moją skórą.
Należał do jednego gnojka ze wsi.
Zamknęli go, a on go tam tak zostawił.
Biedaczek biegał po wsi. Jest trochę agresywny.
Zabił parę zwierząt.
Taki z ciebie zabijaka?
Jest w złym stanie, musiał sporo przejść.
Ten gość się z nim nie patyczkował.
Torturował go, bił.
Cała wieś o tym wiedziała, ale nikt nie kiwnął palcem.
Wie pan, panie doktorze,
chciałbym, aby tego psa już nic nie bolało.
Zapłacę za zastrzyk, a potem sam go zakopię.
- To będzie 600 koron. - Oczywiście.
Proszę nam go zostawić, zajmiemy się nim.
Naprawdę?
Miło z pana strony. Dziękuję.
Nazywał się Gump.
Napiszcie mu to na worku, aby nie szedł do nieba bez imienia.
- Dziękuję, do widzenia. - Do widzenia.
Co tak na mnie patrzysz?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie martw się.
Już cię nie będzie bolało.
Nagle poczułem, jak ta odrobina sił, która we mnie została,
zaczęła mnie opuszczać.
Wszystko będzie dobrze, damy radę, ty wojowniku.
Gump nie wygląda mi na zabijakę, ten facet był strasznie dziwny.
Założę się, że sam mu to wszystko zrobił.
I już.
Takich psów, które były już dla swoich właścicieli
za stare, zbyt schorowane i śmierdzące,
a ci ich już nie chcieli, było w klinice więcej.
One jednak opowiadały sobie, jak z nimi mieli super,
i że za tymi, którzy je skrzywdzili, tęsknią.
Bo w psiej duszy, oprócz bezgranicznej miłości do ludzi,
kryje się też bezgraniczna naiwność.
Proszę.
Ale psy takie jak ja,
które już powinny biegać w niebie, obowiązują inne zasady.
Twoja nowa pani.
Odwiedzała nas niejaka Dita, która kupowała fiolki z napisem „życie”
i jako doręczycielka szukała nam ludzi,
którzy się o nasze schorowane dusze zatroszczą.
- Cześć. - Cześć.
Ale od początku czułem się przy niej jak pajac.
Bello, tak się wita gościa?
Te pomalowane ręce głaskały mnie po głowie,
a w jej oczach dostrzegałem to, co widziałem tylko u zwierząt.
Ból i strach przed ludźmi,
jakby w ogóle nie była człowiekiem,
tylko tak jak ja psem.
Co, bąblu?
Gumpie!
Chcesz ze mną poleżeć? To chodź.
Do pójścia do łóżka nie trzeba mnie namawiać.
Pies ma jedną ogromną zaletę:
gdy tylko pokażecie mu kołdrę,
zachowuje się, jakby spał w niej od szczenięcia.
Jej nogi pachniały jak bezy.
Zacząłem więc ją nazywać Kristína Beza.
Idę do pracy.
Bądźcie grzeczni!
Ta psia dziewczyna nazywała się Bella.
A zanim trafiła do Bezy,
żyła bez ludzkiej miłości, zamknięta w starej ruderze.
Trochę była o mnie zazdrosna,
myślała, że chcę jej ten dom u Bezy ukraść.
Ale nie chciałem. Mój dom jest u Béďi.
A to ją uspokoiło.
Gumpie?
Widzę, że niepotrzebnie cały dzień się o was martwiłam.
Gdy się śmieje człowiek, śmieje się i pies.
I to całym swoim ciałem.
Ugina tylne nogi, aż dotknie pupą ziemi,
wytrzeszcza oczy, wytyka język
i lata jak szalony, aż nie padnie z sił.
Bedřichu!
Znalazłem go!
- Już wybieram. - Ja spróbuję.
Zajęte.
Będę próbował.
Ta świecąca deseczka, która wydaje głosy,
bardzo często Bezę zasmucała.
Pies bardzo nie lubi, gdy człowiek, z którym ma więź, płacze.
Wtedy i ten pies mocno cierpi.
Boli cię to bardziej niż przebijający ci skórę nóż.
Nie wiem, co bym bez was poczęła.
Chodź.
Już przez drzwi czułem, jak śmierdzi.
Ten smród pamiętałem z czasów, gdy byłem u Béďi,
gdy człowiek pije tyle, że zaczyna tym piciem cuchnąć.
Jeśli ją zabije, to będzie moja wina.
I tak po raz pierwszy postąpiłem wbrew swemu sumieniu,
czemuś, co w głębi duszy miałem zabronione.
Gdyby chodziło o mnie, nie zrobiłbym tego,
ale życie mojego człowieka jest ważniejsze.
Nie wiem, co się stało,
ale nagle miałem całą buzię od jego krwi.
Gumpie, nie powinieneś był tego robić. On cię zabije.
Nie możesz tu dłużej zostać.
Mój brat cię nie chce, Gumpie.
Nigdy go o nic nie prosiłam.
Co teraz poczniemy?
Trzeba będzie zadzwonić do Dity.
A wcale nie mam ochoty.
No nic, dzwonimy.
Wezmę go, ale tylko na parę dni.
Mam robotę, nie mam czasu zajmować się kundlem.
To dobry facet, nie musisz się go bać.
Jest tylko trochę zagubiony.
Nie widzi nic poza swoją pracą.
Gumpie,
naucz mojego brata żyć.
No dobrze.
Okej.
Nie pojmowałem, jak on może tak żyć.
Zamknął się w tej szklanej budzie i jeszcze przywiązał się do łańcucha.
Nie śmiał się, nie cieszył, nie dostrzegał świata wokół siebie.
Nie możesz tak tu dreptać.
Jego życie wyglądało jak to mieszkanie: zimne i puste.
Denerwuje mnie to. Nie mogę pracować. Rozumiesz?
Chodź, tutaj.
Stój.
Gumpie.
No chodź.
Dalej, rób.
Ja jestem gotów.
Myślisz, że co powiem w pracy? Że czekałem, aż zrobisz kupę?
Proszę cię. Wybierz sobie kostkę.
Super.
Dzięki.
Spotkałem już parę wygodnickich psów,
które, gdy trafiły do takiego nudziarza,
same stały się nudne i zimne.
Ale spotkałem też takie psy, a tych było więcej,
które zdołały wydostać człowieka z tej jego budy.
I jeszcze zdjęły mu ten łańcuch niepotrzebnych zmartwień.
Pies nie lubi samotności, ona go zabija.
I choć psy są skazane na czekanie, aż ta samotność się skończy,
to za każdym razem, gdy on wracał –
będę go nazywał Orzeszek, bo prawie nic innego nie jadł –
wciąż czułem się samotny.
Ale gdy żyjecie z człowiekiem,
to albo przyzwyczaicie się do tego jego świata,
albo mu ten świat po prostu zmienicie.
I tak zacząłem Orzeszkowi pokazywać wszystko to, czego nie widział.
Masz.
Przepraszam, księże proboszczu, że księdza tak wcześnie obudziłem,
ale nie mogę się tam dodzwonić.
Miło z księdza strony, że mnie tam ksiądz zawiezie. Dziękuję.
Spróbujemy. Chodź. Dobrze. Pójdziemy na spacer.
Poczekaj! Gumpie!
Gumpie!
Gumpie, zaczekaj! Proszę!
Kolega.
To kolega.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
Do widzenia.
Dlaczego psy są tak uzależnione od ludzkiej miłości?
Dlaczego musimy im jej tyle okazywać?
Jak tak się o to zapytałem, zaraz to pojąłem.
Jesteśmy po to, aby ludzi chronić, ale nie tak, jak może sądzicie,
przed kradzieżą waszego roweru z ogródka.
Chronimy przede wszystkim wasze serce,
pokazujemy wam, że miłość jest jedynym skarbem na tym świecie,
którego się nie da ukraść.
Pokazujemy jedyną rzecz, która się na tym świecie liczy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyjechaliśmy w sprawie pani ogłoszenia.
Zna pani tego psa?
Proszę wybaczyć.
Chodź.
Z was, ludzi, są nieźli aktorzy. Z nas zresztą też.
Dzień dobry.
Chyba się mu podobała.
- Cześć. - Cześć.
Nie chcę sobie wlewać, ale wolała mnie od Orzeszka, a on to wiedział.
Cóż za miły zbieg okoliczności, że się tak spotykamy.
Chciał ją na mnie przynęcić jak rybę na dżdżownicę.
Człowieka od innych zwierząt wyróżnia to, że umie czynić cuda.
Zdoła latać bez skrzydeł, wlać życie i śmierć do fiolek u lekarza.
Zdoła wytworzyć, co tylko się da.
Ale od tego tak się mu plącze w głowie,
że całkowicie zapomina o tych prostych, zwyczajnych rzeczach.
Chodź tu, chodź.
- Długo cię tu nie było. - Kuba mi umarł.
Musi się pan szybko zdecydować, bo jest o nie duże zainteresowanie.
Od rana telefon się urywa.
A nie ma pani takiego, którym nikt nie jest zainteresowany?
- Melichar to taki nasz pechowiec. - Zobaczmy.
Dobrze.
Jest na samym końcu.
Chodź, pokaż się.
- Melichar. - Melichar?
- Ładny jesteś. - No ładny. Tylko ma pecha do ludzi.
Musisz poczekać.
- Cześć. - Cześć.
- Gump. - Mam coś dla ciebie. Patrz.
Ojej, jaki słodki. Cześć! Pokaż się.
Tak dotąd wyglądały moje losy.
Nie wiem, co mi życie przyniesie jutro, dokąd poprowadzi moja psia droga,
ale jedno wiem na pewno: Béďę kiedyś znajdę.
Nie wiem, czy na tym świecie, czy za tęczowym mostem,
ale znajdę go.
Swoją opowieścią chciałem też wam pokazać,
jak dla was nic zwykły psi żywot,
może być dla nas, psów, niezwykły.
Że czujemy miłość tak samo jak wy i tak jak wy jej potrzebujemy.
Jezus Maria!
- Cześć, siostra. - Kiedy mogę przyjechać po Gumpa?
Nie, poczekaj, nie musisz się tak śpieszyć.
Gump jest całkiem fajny, wytrzymam z nim jeszcze.
Odezwała się do mnie babka, która zna właścicieli Gumpa.
Co? Zaczekaj.
Skąd oni są?
- Z parafii z Velvar. - Z tak daleka?
Nie mam pojęcia, jak mógł ubiec taki kawał.
To niech po niego przyjadą, dlaczego ty masz im go wieźć?
- Nie mogę się tam dodzwonić. - No dobrze.
- To do zobaczenia. - Pa!
Pa.
Niedługo będziesz miał rodzinę już na zawsze.
No proszę.
Wiesz, że nigdy nie zauważyłem, że masz na boku serduszko?
Jak to możliwe?
No tak.
Tyś mi to swoje serce cały czas okazywał,
a ja się modliłem, aby ktoś wreszcie po ciebie przyjechał.
Już ci tego chyba nie zdążę wynagrodzić.
Chłopcze!
Chłopcze ty mój!
Każdy koniec jest początkiem czegoś nowego.
A psie życie się zmienia i ucieka szybciej niż to wasze.
Ja się doczekałem.
Znalazłem swojego człowieka.
Ale jest pełno innych Gumpów,
którzy w tym kojcu na tego swojego człowieka,
który im da cały swój świat, dopiero czekają.
Pozwólcie im nauczyć was żyć.
Gump 1 jest Jack Russel terierem,
który tak jak nasz bohater wabi się Gump.
Żyje sobie szczęśliwie w Pradze.
Gump 2 przed uratowaniem żył w złych warunkach.
Jego prawdziwe imię to Marvel.
Opiekuje się nim Kateřina Zajícová.
Gumpa 3 ocalono, gdy był zaniedbanym i niechcianym szczenięciem.
Teraz nazywa się Lupin i mieszka z Edą Rovenskim z zespołu Poetika.
Gump 4 jako szczenię również żył w złych warunkach.
Na jego ogłoszenie o adopcji natrafiła Veronika „Rybcia” Hájková
i wysłała jego zdjęcie Filipowi Rožkowi, który pisał wtedy książkę Gump.
Uczy żyć nie tylko Filipa, ale i jego córkę Natálkę.
Gdy go znalazłem, nie wiedziałem, co z nim pocznę.
A teraz nie wiem, co pocznę bez niego.
Konwalijka służyła jako maszyna do rodzenia szczeniąt,
zanim została wyrzucona do rowu.
Uratowała ją pani Petra Blahošová.
Max żył dwa lata w schronisku w Mielniku,
gdzie przez przodozgryz nikt go nie chciał.
Teraz żyje z rodziną Kohoutkovych.
Dorka się urodziła z jednym niebieskim okiem, przez co prawie zginęła.
Uratowała ją Káťa „Łąka” Zikmundová
z organizacji na rzecz praw zwierząt.
Mia została uratowana przed źle traktującymi ją ludźmi,
którzy w połowie stycznia zostawili ją na betonie
z nowo narodzonymi szczeniakami.
Wiem, kolego, że jesteś psem. Ale dla mnie jesteś człowiekiem.
Míša to kangal trenowany niegdyś do walk psów,
a jako weteran porzucony w czeskim lesie.
Dom znalazł u Maruški Lokingovej.
Terinka, czyli filmowa Bella, mieszkała jako szczenię w domu,
do którego czasem przychodzono ją nakarmić.
Tobiego za szczeniaka ktoś wyrzucił z auta.
W schronisku Bouchalka wpadł w oko rodzinie Cimpovych z Tábora.
Z Psem Bawi Mnie Świat to organizacja,
która uważa zwierzęta za najlepszych przyjaciół ludzi.
Pomóżcie nam podarować życie kolejnym nieszczęśliwym zwierzętom.
Wszystkie sceny ze zwierzętami zostały zainscenizowane tak,
aby zwierzęta czuły się swobodnie.
Wszystkie smutne sceny, gdzie Gump był pobity lub leżał w worku,
są dziełem specjalistów od charakteryzacji i efektów specjalnych.
Napisy: Dawid Zacharyasz